Poranek przywrócił nas do surowego języka pracy, ale powietrze między nami było naładowane. Jake nie powiedział ani słowa o barze, ani o mojej próbie uwiedzenia go w ciężarówce.
Po prostu wręczył mi widły i wskazał w stronę boksów.
Jeśli naprawdę uważał, że jestem niedojrzałą dziewczyną, która bawi się w gry, których nie rozumie, w porządku. Pokażę mu dorosłość. Odpowiedzialność. Taką kobietę, która przyjmuje krytykę i wyciąga z niej wnioski, zamiast knuć zemstę.
Stałam się niewiarygodnie słodka. Przesadnie posłuszna. Każde zadanie wykonywałam z radosnym entuzjazmem i niewinnym uśmiechem.
„Oczywiście, Jake! Z przyjemnością pomogę, Jake!”
Praktycznie promieniowałam słońcem, trzepocząc rzęsami, dodając dodatkowy ruch biodrami, niosąc worki z paszą.
Przejrzał mnie na wylot w jakieś trzydzieści sekund.
Jego odpowiedzią była surowa funkcjonalność i kompletna obojętność. Zero reakcji na moje uśmiechy, żadnego uznania dla moich prób oczarowania.
Gdy próbowałam go zagadać, odpowiadał monosylabami. Kiedy zaśmiałam się z czegoś, co powiedział Tommy, Jake nawet nie podniósł wzroku.
Do połowy poranka zrozumiałam, że tanie flirtowanie nie zadziała.
„Chodź tutaj”, powiedział po obiedzie, wskazując na biuro w stodole.
W środku rozłożył papiery na biurku—harmonogramy karmienia, wykresy rotacji, obliczenia, które wyglądały jak zaawansowana matematyka.
„Jeśli chcesz być użyteczna, naucz się tego. Proporcje paszy w zależności od wagi bydła. Zużycie wody względem temperatury. Pokaż mi, że potrafisz myśleć, a nie tylko się uśmiechać.”
Przekaz był jasny: cenił kompetencje ponad urok. I mimo irytacji, coś w mojej piersi zadrżało od wyzwania.
Tego właśnie pragnęłam—być doceniana za umysł, a nie wygląd.
Studiowałam wykresy, zadawałam konkretne pytania, naprawdę angażowałam się w złożoność. I po raz pierwszy zobaczyłam w jego wyrazie twarzy coś innego niż chłodny osąd.
Szacunek, może.
„Szybko łapiesz”, powiedział, niemal niechętnie.
„Chciałam studiować astronomię”, wyrwało mi się. „To tylko matematyka. A ja jestem dobra z matematyki.”
Spojrzał na mnie wtedy, naprawdę spojrzał, i zobaczyłam, jak rodzi się pytanie, zanim je zdusił. Ale ta chwila zawisła między nami—krucha, prawdziwa.
Tommy znalazł nas w przejściu stodoły godzinę później, z uśmiechem jak zwykle.
„Hej, Adison. Powinnaś dziś wieczorem zobaczyć wiatraki. Gwiazdy tutaj są niesamowite—o wiele lepsze niż wszystko, co widać na Manhattanie.”
Coś zaskoczyło, pomysł skrystalizował się.
Ostry. Natychmiastowy. Potencjalnie katastrofalny.
Tommy proponował niewinne oglądanie gwiazd, ale Jake o tym nie wiedział. Po wczorajszych oznakach zaborczości chciałam sprawdzić, czy ta kontrola znowu pęknie.
„To brzmi cudownie”, powiedziałam, rozgrzewając ton głosu do maksimum. „Naprawdę romantycznie. O której?”
Tommy mrugnął, zaskoczony. „Uh... romantycznie? Ja tylko—”
„O ósmej?” Pochyliłam się bliżej, grając dalej. „Mam coś przynieść? Wino? Koc do oglądania gwiazd?”
Z drugiego końca stodoły głowa Jake’a gwałtownie się podniosła.
Bingo.
„Tommy ma pracę”, wtrącił Jake, jego głos był ostry jak brzytwa. „I ty też. Nie ma czasu na wiatraki.”
„Ale do tej pory skończymy pracę”, zauważyłam z niewinnym zdziwieniem. „Prawda, Tommy?”
Tommy, biedaczek, spojrzał na nas jakby przypadkiem wszedł na pole minowe. „No… tak, technicznie rzecz biorąc—”
„Masz za dużo pracy, żeby oglądać wiatraki.” Uścisk Jake’a na widłach wyraźnie się zacieśnił. „Koniec dyskusji.”
Wstałam, dalej trzymając clipboard, i podeszłam do niego celowo powoli. Przejście w stodole wydawało się sceną, a ja miałam dość grzecznego udawania.
„Co jest nie tak, daddy?” Słowo zabrzmiało prowokująco, szyderczo. „Zazdrosny?”
Cios trafił celnie. Widziałam to w jego zaciśniętej szczęce, napinającej się dłoni.
Pokonał dzielący nas dystans dwoma krokami i chwycił mnie za łokieć—na tyle mocno, by podkreślić swój punkt widzenia. Potem skierował mnie do pustego siodlarni, a Tommy ulotnił się z imponującą szybkością.
„Nie mów tak do mnie”, powiedział Jake niskim, niebezpiecznym tonem.
„Dlaczego? Zachowujesz się, jakbyś mnie posiadał. Możesz się w to wczuć.”
„Dziś nocą nie jest bezpiecznie.” Puścił mój łokieć, ale nie cofnął się. „Nadchodzi burza. Ostrzeżenie przed nagłą powodzią w okolicach potoku. Tylko tyle.”
„Co takiego strasznego w burzy?” spytałam, nie do końca wierząc, że to prawdziwy powód.
„Potok na wschodnim pastwisku szybko się wylewa. Gdy miałem czternaście lat, była letnia burza. Utknąłem tam, gdy woda zaczęła się podnosić. Nagła powódź. Utonąłbym, gdyby Richard mnie nie znalazł, nie wyciągnął, nie utrzymał przy życiu, dopóki nie przyszła pomoc.”
Jego głos ucichł, a ja przyglądałam się jego twarzy, dostrzegając, jak stary strach migocze w jego oczach.
„Uratował mi życie. Ten dług—na tym to polega. Dlatego tu jesteś. Dlatego nie mogę pozwolić, żeby coś ci się stało.”
To wyznanie uderzyło inaczej, niż się spodziewałam. Ta kruchość, ta szczerość poruszyła mnie bardziej niż cała jego złość.
„Nie wiedziałam”, powiedziałam w końcu. „Nigdy mi o tym nie mówił.”
„Richard nie rozmawia o tym. Ale ja pamiętam.” Wyraz twarzy Jake’a stwardniał, mury znów się uniosły. „Więc gdy mówię, że to niebezpieczne, nie jestem kontrolujący. Jestem odpowiedzialny.”
Wyszedł, zanim mogłam odpowiedzieć, a ja po raz pierwszy w tej całej sytuacji poczułam się jak idiotka.
Wieczorem byłam niespokojna. Poszłam do kuchni po wodę i stanęłam w miejscu. Jake siedział przy stole, z otwartą książką, w okularach w drucianych oprawkach, których nigdy wcześniej nie widziałam.
Okulary zupełnie go odmieniały—mniej twardy ranczer, bardziej intelektualista.
„Cormac McCarthy”, powiedziałam, czytając grzbiet. „Krwawy Południk.”
Spojrzał na mnie, w jego oczach przez chwilę było coś nieosłoniętego, zanim ukrył to z powrotem. „Czytałaś?”
„Na Columbii. To brutalne. Piękne i brutalne.” Podeszłam bliżej. „Nie brałam cię za czytelnika.”
„Wiesz o mnie dużo mniej, niż myślisz.” Zdjął okulary, złożył je. „I ja o tobie też. Na przykład o astronomii.”
Oparłam się o blat, zmęczona grą. „Ojciec powiedział, że to nieodpowiednie dla przyszłej żony. Że powinnam zrobić dyplom z historii sztuki, coś eleganckiego i bezużytecznego. Więc zrobiłam. I od tamtej pory odgrywam odpowiedniość.”
„Dlatego wciąż jesteś dziewicą?” Pytanie było ciche, bezpośrednie, zaskakujące. Kiedy na niego spojrzałam, wzruszył ramionami. „Tommy wspomniał, że odrzucałaś prawie wszystkich facetów w barze przed Brentem. Potrafię czytać między wierszami.”
„Bo nie ufam motywom mężczyzn”, odpowiedziałam, sama zaskoczona swoją szczerością. „Bo wrażliwość jest wykorzystywana. Bo ktoś mi udowodnił, że kiedy dopuścisz kogoś blisko, zniszczy cię.”
Jake przez chwilę uważnie się we mnie wpatrywał. „Żal to dziwna rzecz. Podejmujesz jedną decyzję—wybierasz bezpieczną drogę. Odrzucasz to, czego naprawdę chcesz, i to definiuje wszystko potem. Duma trzyma cię przy tym wyborze nawet wtedy, gdy już wiesz, że wybrałaś źle.”
Nie mówił już o mnie. Może o sobie.
Przez moment coś się w nim zmieniło. Coś, co wyglądało prawie jak—
Radio na blacie zabrzęczało, przerywając ciszę komunikatem alarmowym.
„...obowiązuje ostrzeżenie przed nagłą powodzią dla hrabstwa Cedar do północy. Mieszkańcy okolic potoku powinni natychmiast udać się na wyżej położone tereny...”
Oczy Jake’a pociemniały od starego strachu i nowego poczucia odpowiedzialności. Wstał, podszedł do okna, gdzie w oddali błyskały pioruny. Grzmot był już tak blisko, że czułam go w piersi, a gdy znów na mnie spojrzał, jego wyraz twarzy był skomplikowany.
Opiekuńczy, sfrustrowany i coś jeszcze.
„Idź spać”, powiedział cicho. „I trzymaj się z dala od okien, jeśli burza się nasili.”
Kiwnęłam głową, ale nie ruszyłam się z miejsca. Staliśmy tam razem, między Cormakiem McCarthym a ostrzeżeniami o burzy, i zrozumiałam, że wszystko, co myślałam, że wiem o Jake’u Sullivanie, to tylko powierzchnia.
Pod spodem był ktoś, kto czyta brutalną poezję, kto dźwiga długi wdzięczności jak kotwice, kto zna żal lepiej niż ktokolwiek, kogo spotkałam.
Zagrzmiało ponownie, tym razem bliżej, i pierwsze krople deszczu zaczęły spadać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Deszcz uderzał tak, jakby Bóg miał osobistą vendettę, zamieniając ranczo z funkcjonalnego w apokaliptyczne w mniej więcej osiem minut.
Jake już był w ruchu, otwierając drzwi z taką pilnością, która nie pozostawiała miejsca na rozmowę. „Ogrodzenie leży na południowym pastwisku. Bydło ciśnie się w stronę strumienia.”
Strumień. Ten sam, który prawie go zabił lata temu.
„Czego potrzebujesz?”
Spojrzał na mnie, jakby kalkulował ryzyko względem korzyści, po czym chwycił przeciwdeszczową kurtkę z wieszaka i rzucił mi ją.
„Zostań tu, gdzie sucho. Albo jedź ze mną. Wybór należy do ciebie, księżniczko.”
Manhattan Adison wybrałaby sucho. Rzuciłaby jakąś uwagę o tym, że nie płacą jej za to wystarczająco, i nalała sobie kolejną lampkę wina.
Ale tamta dziewczyna wydawała się kimś, kogo znałam w poprzednim życiu, zanim pęcherze i wczesne poranki wyrzeźbiły ze mnie kogoś zupełnie innego.
„Jadę.”
Coś przemknęło przez jego twarz—zaskoczenie, może nawet szacunek—po czym już był za drzwiami, a ja za nim. Deszcz przesiąkał przez ubranie na skórę, zanim zdążyłam założyć kurtkę.
Konie były spłoszone, białka oczu przewracały się w panice, ale Jake miał mojego osiodłanego w dwie minuty. Pamięć mięśniowa po dziesięcioleciach takich właśnie kryzysów.
„Trzymaj się blisko!”—krzyknął przez grzmot. „Jeśli każę ci wrócić, wracasz. Bez dyskusji.”
Kiwnęłam głową, już wskakując w siodło.
Noc zamieniła się w chaos z własną ścieżką dźwiękową. Wrota trzaskały na zerwanych zawiasach. A pod tym wszystkim metaliczny posmak strachu, siedzący tuż pod językiem.
Dotarliśmy do ogrodzenia i tak, było źle. Dwadzieścia sztuk bydła cisnęło się w stronę przerwy, do strumienia, który już był nabrzmiały, wściekły i wydawał dźwięki, których woda nie powinna wydawać.
Jake zeskoczył z konia, pracował przy ogrodzeniu z Tommym—który pojawił się znikąd, wyglądając na pół utopionego—podczas gdy ja próbowałam powstrzymać bydło przed wdarciem się przez wyrwę.
Co byłoby łatwiejsze, gdybym miała choć blade pojęcie, co robię, poza wrzaskiem i wymachiwaniem rękami niczym obłąkany policjant kierujący ruchem.
Wtedy to zobaczyłam. Mały kształt w wodzie, niesiony w stronę ogrodzenia, gdzie nurt zamieniał się w coś naprawdę morderczego.
Cielak. Może trzy miesiące. Ryczał z przerażenia.
Byłam z konia zanim mózg dogonił ciało.
„Adison, NIE—”
Krzyk Jake'a zginął w grzmotach, kiedy weszłam do wody; zimno uderzyło jak fizyczny policzek. Prąd był silniejszy, niż się wydawało, próbując wyrwać mi grunt spod nóg, ale zablokowałam kolana i ruszyłam w stronę cielaka.
Złapałam go pod brzuchem, małe ciało tak drżało, że bałam się, że kości zaraz się rozsypią. Uniosłam, choć ważył więcej niż sądziłam, a nurt ciągnął i—
Jake już tam był, po pas w wodzie, przejął ciężar cielaka jakby to nic nie ważyło. Razem wyciągnęliśmy go na brzeg, błoto, woda i krowie łajno ślizgały się pod nogami, wszystko stawało się trudniejsze.
Wydostaliśmy cielaka na wyżej położony teren, a on uciekł, rycząc za matką.
„To było dobre!”—krzyknął Jake, pół pochwały, ale następne słowa były już ostrzeżeniem. „Ale z taką wodą nie dostaniesz drugiej szansy. Rozumiesz? Co ci przyszło do—”
Już odwracałam się z powrotem do ogrodzenia, by pomóc innym, kiedy but ześlizgnął mi się na czymś śliskim. Upadłam ciężko, ręce chwytające cokolwiek, znajdujące tylko wodę, prąd i nagłe, namacalne zrozumienie, co to znaczy się topić.
Ręka Jake'a wystrzeliła i złapała mnie za nadgarstek żelaznym chwytem. Drugie ramię objęło mnie w talii, odciągając od krawędzi z siłą, która aż ścisnęła mi żebra.
Przez chwilę staliśmy tak, jego pierś falowała za moimi plecami, a kiedy spojrzałam na niego w górę, jego oczy były szerokie z czymś, co wyglądało na czysty strach.
„Jesteś nienormalna?” Nie krzyk. Gorzej, syk, który przeszył burzę. „Mogłaś— Chryste, Adison, nie możesz po prostu—”
„Nic mi nie jest,” wydyszałam, wciąż łapiąc oddech.
„Nie jest z tobą dobrze. Prawie—” Urwał, szczęka zacisnęła mu się tak mocno, że widziałam drgający mięsień. „Nie masz prawa tego robić. Nie przy mnie. Mogłaś wpaść! Mogłaś dać się porwać nurtowi!”
Jego uścisk nadal był mocny, niemal bolesny, i czułam, jak drży, zanim nagle mnie puścił. „Wsiadaj na konia. Jeszcze nie skończyliśmy.”
Besztanie trwało przez całą drogę powrotną do stajni. Litania wszystkiego, co zrobiłam źle, wszystkiego, co mogło pójść gorzej, każdego sposobu, w jaki rzekomo przyprawiłam go o zawał. Tommy miał na tyle rozsądku, żeby zniknąć z pola widzenia.
Gdy dotarliśmy do środka, adrenalina powoli opadała i zaczynałam dopiero czuć, jak bardzo jest mi zimno. Przemoczona do suchej nitki, trzęsąca się, błoto wszędzie, gdzie tylko mogło się dostać.
Jake wyglądał podobnie, ale jakoś zamiast topielca przypominał bohatera filmu akcji. Niesprawiedliwe.
„Proszę.” Sięgnął po koc, owinął go wokół moich ramion rękami, które drżały, gdy musnęły moją obojczyk. Zatrzymał się o pół sekundy za długo. „Musisz się przebrać. Zanim hipotermia stanie się głównym tematem, zamiast gwałtownych powodzi.”
Z moich ust wyrwał się niepewny śmiech. „To byłby dopiero sposób na odejście. Nowojorska celebrytka zamarza w teksańskiej stodole. Marcus by to uwielbiał.”
„Nie.” Jego głos był szorstki, a gdy spojrzałam w górę, jego twarz wyrażała coś, czego nie potrafiłam do końca odczytać. „Nie żartuj z… po prostu nie.”
W ciszy zdejmowaliśmy przeciwdeszczowe ubrania, taka cisza, w której aż roiło się od rzeczy, których żadne z nas nie umiało ubrać w słowa. Palce miałam zdrętwiałe i nieposłuszne, nie radziły sobie z suwakiem kurtki.
„Pozwól.” Podszedł bliżej, pomógł z zamkiem, z rękawami, które utknęły przez przemoknięcie.
Jego dłonie były ciepłe w porównaniu z moimi, uważne w taki sposób, że coś ścisnęło mnie w środku. Przez jeden oddech—może dwa—w tych dłoniach była czułość.
W sposobie, w jaki mocniej owinął mnie kocem. W tym, jak jego palce zawahały się na moich ramionach. W wyrazie twarzy, który mówił, że wciąż przetwarza, jak blisko byłam, by dać się porwać nurtowi.
„Byłaś dzielna,” powiedział cicho. „Głupia, ale dzielna.”
„Najwyższa pochwała od samego Jake’a Sullivana.”
Kącik jego ust drgnął. Niemal uśmiech. „Niech ci to nie uderzy do głowy.”
Potem odsunął się, wprowadzając bezpieczny dystans, a chwila rozprysła się jak szkło.
Później, na werandzie domu, gdy deszcz wciąż lał się strugami, siedziałam owinięta w suche ubrania i ten sam koc, który dał mi Jake, próbując pojąć, co się we mnie zmieniło.
To to besztanie. W kółko wracało mi w głowie.
Przez całe życie słyszałam, że jestem za bardzo. Zbyt lekkomyślna, zbyt krucha, zbyt skłonna do złamania się, kompromitacji, czy do wymagania ratunku.
Ale dzisiejszy strach Jake’a nie wynikał z przekonania, że sobie nie poradzę.
Nie kazał mi zostać, bo myślał, że nie dam rady. Bał się, bo wiedział, że dam, wiedział, że spróbuję, a myśl o tym, że mogłabym zginąć przez tę decyzję, wytrąciła go z równowagi.
To było coś innego. To było… Boże. To było wszystko.
Był przy mnie, gdy go potrzebowałam. Pewny, solidny, dokładnie tam, gdzie powinien być. Ale nie traktował mnie jak ze szkła. Nie próbował owinąć mnie folią bąbelkową i trzymać z dala od niebezpieczeństwa.
Pozwolił mi wyjechać w burzę. Pozwolił mi wybrać. A potem złapał mnie, gdy spadałam.
To poczucie—ta niemożliwa równowaga wiary i troski—obudziło we mnie coś dzikiego. Coś, co wydawało się prawdziwe, nie tylko grą, którą odgrywałam odkąd pojęłam, czego oczekuje ode mnie świat.
Deszcz nadal padał, a ja wciąż siedziałam tam, czując coś, co mogło być uczuciami, i mogło być uczuciami właśnie do niego.
Co, obiektywnie rzecz biorąc, było najgorszym możliwym rozwojem wypadków.
Ale nie potrafiłam się przejąć tym, co najgorsze.
Obchodziło mnie to, jak jego ręce nieporadnie rozpinały mój sztormiak. To, jak wystraszony był, gdy mnie złapał. Ta czułość, którą tak bardzo próbował ukryć.
Wszystkie te sposoby, w jakie Jake Sullivan przestawał być przeszkodą, a stawał się kimś, o kim nie mogłam przestać myśleć.
Cholera.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przyjechała o świcie zakurzonym pickupem, wyglądając olśniewająco bez wysiłku i z tym rodzajem niewymuszonej pewności siebie, która sprawiła, że znienawidziłam ją od pierwszego wejrzenia.
Wysoka, blondynka, po trzydziestce, z tą naturalną atrakcyjnością, jakby wystarczyło, że wstała z łóżka i już wyglądała dobrze. Podeszła prosto do Jake’a, dotknęła jego ramienia i uśmiechnęła się w sposób sugerujący wspólną przeszłość, o której zdecydowanie nie chciałam wiedzieć.
– Hej, nieznajomy – powiedziała ciepłym głosem. – Słyszałam, że trochę ucierpiałeś podczas burzy. Pomyślałam, że sprawdzę, co z bydłem.
Cała postawa Jake’a się zmieniła. Rozluźnił się. Otworzył. Pokazał się z tej strony, której nigdy nie kierował w moją stronę.
– Doceniam – odpowiedział Jake tonem pozbawionym ostrych krawędzi, które zwykle pojawiały się przy mnie.
Rozmawiali o sprawach weterynaryjnych – rotacji pastwisk, harmonogramach szczepień, jakimś kulawym koniu – podczas gdy ja stałam, czując się równie istotna jak kot z obory. Sposób, w jaki go dotykała. Swobodnie. Znajomo. Sposób, w jaki jej na to pozwalał…
Coś gorącego i wściekłego zakręciło się w mojej piersi. Zazdrość.
Fantastycznie. Moja ulubiona emocja.
Ale nie miałam do niej żadnego prawa. Nie miałam żadnych roszczeń wobec Jake’a Sullivana poza byciem niechcianym gościem i córką jego najlepszego przyjaciela. Ale patrząc, jak śmieje się z czegoś, co powiedział, jak jej dłoń zatrzymuje się na jego ramieniu…
Znalazłam Tommy’ego przy szopie z paszą, udającego zajętego, choć bezskutecznie. – Kim jest weterynarz?
– Doktor Mitchell. Sarah. – Nie spojrzał na mnie. – Przychodzi raz w miesiącu. Czasem częściej.
– Wydaje się… bardzo przyjazna z Jake’em. – Próbowałam zachować neutralny ton, ale nie wyszło.
Uśmiech Tommy’ego był wymowny. – Są razem od lat. Z przerwami. Nic poważnego, po prostu… – wykonał nieokreślony gest. – Ona wie, jak jest.
– Są teraz razem?
Tommy wzruszył ramionami. – Jake raczej nie robi „razem”. Ale tak, czasem. Kiedy pasuje to obojgu.
Obraz Jake’a i Sarah splątanych razem sprawił, że coś zaborczego ścisnęło mi gardło. Co było szaleństwem. Nie miałam prawa obchodzić się tym, z kim Jake sypia.
A jednak mnie to obchodziło. Boże, obchodziło mnie to tak bardzo, że aż bolało fizycznie.
Tego wieczoru, ogarnięta potrzebą udowodnienia swojej wartości poza pracą na ranczu, postanowiłam ugotować obiad. Nigdy w życiu nie przygotowałam żadnego posiłku – zawsze byli kucharze, katering, restauracje – ale jak trudny może być gulasz wołowy?
Okazało się, że bardzo.
Ale chciałam coś udowodnić. Że potrafię być domowa. Zaradna. Taka kobieta, która gotuje obiad zamiast robić rezerwacje.
Taka kobieta, której Jake mógłby naprawdę chcieć.
Godzinę później kuchnia wyglądała jak miejsce zbrodni, a gulasz pachniał… źle. Przypalony na dnie, a jednak wciąż wodnisty na wierzchu. Warzywa były albo papką, albo kamieniem. Mięso przypominało podeszwę od buta.
Stworzyłam coś naprawdę niejadalnego.
Jake wszedł, zatrzymał się i ogarnął całość jednym spojrzeniem. – Co tu się stało?
– Zrobiłam obiad. – Słowa zabrzmiały obronnie. – Gulasz wołowy.
Podszedł do garnka, zajrzał do środka, a ja patrzyłam, jak jego wyraz twarzy ani drgnął. – Nigdy wcześniej nie gotowałaś.
To nie było pytanie. – Czy to ma znaczenie?
Jego pierwszy odruch to krytyka – widziałam to w napiętej szczęce – ale potem spojrzał na moją twarz, zobaczył to, czego nie udało mi się ukryć.
Coś przemknęło przez jego twarz. – Nie. Nie ma.
Sięgnął po miskę, nałożył sobie pełną porcję i ścisnęło mi się w żołądku. – Nie musisz…
– Ugotowałaś to. Zjem.
Wylądowaliśmy na werandzie, bo kuchnia wydawała się za mała na to, co się działo. Jake naprawdę jadł ten okropny gulasz bez słowa skargi, choć zauważyłam, że żuł znacznie dłużej niż zwykle.
– Możesz to wypluć – powiedziałam. – Nie obrażę się.
– Jest w porządku.
– To śmieci.
– To twój pierwszy raz. – Spojrzał mi w oczy. – To się liczy.
Ta uprzejmość bolała bardziej niż krytyka.
Dłubałam w swojej misce, nie byłam w stanie przełknąć więcej niż jeden kęs. – Sarah wydaje się miła.
– Jest.
– Macie wspólną przeszłość.
Jake odłożył łyżkę. – Tommy za dużo gada.
– Zapytałam. Odpowiedział. – Zawahałam się. – Jesteście czasem razem.
– Czasem. – Odchylił się, przyglądając mi się uważnie. – Dlaczego cię to obchodzi?
Bo jestem dziko, nieodpowiednio zazdrosna o kobietę, którą widziałam przez całe sześć minut.
– Rozmawiamy tylko.
– Jasne.
Cisza się przeciągnęła. Przerwałam ją, bo milczenie z Jake’em zawsze oznaczało dla mnie porażkę.
– Wierzysz w miłość? Taką prawdziwą miłość. Nie tylko… wygodę.
Jego śmiech był ostry. – Nie.
– To wszystko? Po prostu nie?
– Kiedy ktoś, komu ufasz, wybiera pieniądze zamiast ciebie, to trochę zmienia spojrzenie na świat. Wybierają bezpieczeństwo zamiast namiętności, status ponad więź, a ty zostajesz z kawałkami czegoś, co myślałaś, że było wzajemne.
Wziął kolejny kęs okropnego gulaszu.
– Więc nie, księżniczko, nie robię poważnych związków. Nie robię się wrażliwy. Trzymam wszystko prosto, fizycznie, bez komplikacji.
– To brzmi samotnie – powiedziałam cicho.
– To realistyczne.
Przesunęłam się bliżej, biorąc jego pustą miskę. Pozwoliłam swoim palcom musnąć jego dłoń podczas podnoszenia. Zatrzymałam je na ułamek sekundy dłużej, niż powinnam.
– Może po prostu nie spotkałeś jeszcze właściwej osoby.
Jake znieruchomiał. Ten specyficzny rodzaj bezruchu, który oznaczał, że dokładnie odczytał, co robię. – Adison.
Pochyliłam się, wystarczająco blisko, by poczuć jego ciepło. – Co?
Wstał tak szybko, że prawie upuściłam miski. Oddalił się ode mnie świadomie, krok po kroku. Gdy na mnie spojrzał, jego oczy były zimne. Kalkulujące. Czułość z obory zniknęła zupełnie.
– Myślisz, że przez to, że mieliśmy chwilę podczas burzy, że zjadłem twoje okropne gotowanie, to coś znaczy? – Jego głos był płaski, bez emocji. – Nie interesują mnie niewinne, niedoświadczone dziewczyny. Dziewica, która nigdy nie pozwoliła facetowi zbliżyć się na tyle, by dowiedzieć się, czego ona potrzebuje. Ty na pewno nie zdołałabyś zaspokoić moich .
Słowa uderzyły precyzyjnie i druzgocąco. Powiedział to tak, jakbym była dzieckiem bawiącym się w dorosłość. Jakby moja dziewictwo było jakimś dyskwalifikującym czynnikiem, a nie po prostu… faktem o mnie.
– To właśnie o mnie myślisz? – Mój głos wyszedł cichszy, niż chciałam. – Że jestem tylko jakąś naiwną dziewczyną?
– Myślę, że masz dwadzieścia jeden lat i powinnaś znaleźć kogoś w swoim wieku, by się uczyć, Adison. Kogoś, kto chce związku, uczuć i wszystkiego, co już ci powiedziałem, że nie mogę ci dać. – W jego głosie nie było ani odrobiny ciepła. – Nie jestem tym facetem.
Jake wyszedł, zanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć. Zanim mogłam mu kazać się pierdolić. Zanim mogłam przepracować upokorzenie palące w mojej piersi.
Poranna zazdrość wydawała się przy tym dziecinna. Sarah miała z nim historię. Dorosłą historię. Taki nieskomplikowany, fizyczny układ, którego, jak się okazuje, byłam zbyt niewinna, by zaproponować.
Wywaliłam gulasz do zlewu z większą siłą, niż to było potrzebne. Szorowałam garnek, aż bolały mnie dłonie. Próbowałam się nie rozpłakać i zetrzeć szczotką ból po jego słowach, ale zupełnie mi się to nie udało.
' Ty na pewno nie zdołałabyś zaspokoić moich .'
Pieprzyć go. Pieprzyć jego protekcjonalny ton. Pieprzyć sposób, w jaki na mnie patrzył.
Ale pod gniewem kryło się coś jeszcze. Coś, co brzmiało jak wstyd.
Bo może miał rację. Może tylko udawałam dorosłą, podczas gdy prawdziwe dorosłe, takie jak Sarah, wiedziały, jak poruszać się po pragnieniach bez komplikowania ich.
Może byłam dokładnie tym, za kogo mnie uważał: dziewczyną próbującą coś udowodnić.
Nienawidziłam, że ta ocena mnie dotknęła. Nienawidziłam, że jego odrzucenie bolało bardziej niż napaść Marcusa.
Nienawidziłam, że mimo wszystko wciąż go pragnęłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować