passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Rival Hearts - Rozdział #3 - autor itsvlada

Rival Hearts

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Powinienem był wiedzieć, że dopiero się rozkręcają, kiedy następnego ranka dotarłem na tor.

Zapach uderzył mnie pierwszy, gdy otworzyłem swoją szafkę—ostry, chemiczny i zupełnie nie na miejscu. Mój kombinezon wyścigowy wisiał dokładnie tam, gdzie go zostawiłem, ale tkanina była sztywna od czegoś, co sprawiło, że oczy mi łzawiły.

Na piersi markerem nabazgrano " OCUPADO ", ale to nie było najgorsze. Poniżej, mniejszymi literami: " Własność Akademii Pedałów. "

Ręce mi się trzęsły, gdy podnosiłem kombinezon. Materiał trzeszczał jak stara skóra, a zapach był tak intensywny, że musiałem się odwrócić, żeby złapać oddech.

Kask był jeszcze gorszy.

Zmienili go w galerię obscenii—wulgarne rysunki pokrywały każdą powierzchnię, patyczaki w pozycjach, od których przewracało mi się w żołądku. Ale to napis sprawił, że zrobiło mi się czerwono przed oczami: " Kolekcja Fantazji Nico " starannie wykaligrafowanymi literami.

Wewnątrz przyłbicy były odciski palców—nosili go, kiedy rysowali, śmiejąc się, podając sobie z rąk do rąk. Sama myśl i obraz tego sprawiły, że gardło paliła mi czysta wściekłość, aż miała metaliczny smak.

Skup się na jeździe. W końcu im się znudzi.

A jednak, kiedy wyjechaliśmy na tor, pokazali mi, jak wygląda prawdziwe okrucieństwo.

Radio miało być profesjonalne. Czasy sektorów, warunki toru, pozycje. Ale już na trzecim zakręcie pierwszego szybkiego okrążenia w słuchawkach rozległy się całusy. Mokre, przesadzone i nie do pomylenia.

"Mmm, mmm, mmm," jęknął głos przez mój zestaw słuchawkowy. "Och, Nico, tak, właśnie tam…"

O mało nie wjechałem prosto w barierę.

"Jezu, słyszeliście to?" wtrącił się inny głos, śmiejąc się. "Myślisz, że lubi, jak mówimy do niego sprośnie?"

"Ktoś jeszcze czuje się dziwnie, wiedząc, że Almeida jest tuż za tobą? Tak… dosłownie za tobą w kokpicie?"

Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że ledwo mogłem utrzymać kierownicę. Próbowałem zmienić kanał, ale byli na wszystkich—skoordynowany atak na każdej częstotliwości.

Na kilku kanałach rozległ się śmiech przerywany szumem, zanim James dodał: "Stary, wyobraź sobie, co sobie myśli, gdy patrzy, jak się pochylamy przy samochodach. To pewnie najważniejszy moment jego dnia."

"Założę się, że w tym kokpicie ma już twardo," wyszeptał Marco, głosem ociekającym udawanym uwodzeniem. "Przypięty na sztywno, nie ma gdzie uciec..."

Tak bardzo przestrzeliłem punkt hamowania, że musiałem pokonać szykanę w tempie spacerowym. Za mną ktoś zatrąbił—długo, szyderczo, celowo.

Eksplozja śmiechu na wielu kanałach. Tonąłem w ich głosach, ich chorej, skoordynowanej kampanii, która miała mnie zniszczyć okrążenie po okrążeniu.

Moje czasy sektorów były fatalne. Każdy opuszczony wierzchołek to kolejny gwóźdź do trumny, kolejny powód, dla którego instruktorzy kręcili głowami i robili notatki, które będą za mną chodziły przez całą karierę.

Sesja wydawała się nie mieć końca i kiedy w końcu zjechałem do boksów, mój kombinezon był przemoczony potem, a ręce wciąż mi się trzęsły.

Właśnie wtedy mnie znaleźli.

Szedłem w stronę garażu, kiedy Marco wyłonił się zza stosu opon. Nie był sam—już nigdy nie był sam. Czterech innych wyłoniło się z cienia jak drapieżniki, które czekały na odpowiedni moment, by zaatakować.

Soren był jednym z nich.

Teraz część stada. Jeden z nich.

Coś w widoku jego tam—z własnej woli, z wyboru, przyszedł tu na własnych nogach i ustawił się w tej formacji—bolało bardziej niż wszystko, co Marco mógłby wymyślić. Marco odgrywał okrucieństwo. Soren je wybierał.

"No więc, Almeida." Marco oparł się o stos opon, głos ociekał teatralną troską. "Podobało ci się, jak dzisiaj na nas patrzyłeś, jak jeździliśmy? W tych kombinezonach, przypięci na sztywno?" Przechylił głowę. "Miałeś dobry widok?"

Reszta chichotała. Półokrąg nastoletniego okrucieństwa, a ja w środku jak coś, co zaszczuli.

"Podnieciło cię to?" zapytał Marcus, podchodząc bliżej. "To całe szeptanie ci do ucha?"

"Założę się, że tak," dodał James. "Założę się, że to najbliższe kontaktowi, co kiedykolwiek przeżył."

Marco pokiwał głową z udawaną powagą. "Biedny mały prawiczek. Tak bardzo spragniony uwagi, że weźmie ją, jak tylko się da…"

Słowo prawiczek zawisło w powietrzu jak oskarżenie. Poczułem, jak gorąco wstępuje mi na policzki—automatycznie, nie do powstrzymania, dokładnie tak, jak chcieli.

"Patrzcie, czerwieni się!" wykrzyknął Alessandro. "To prawda, co? Nigdy nawet nikogo nie pocałowałeś."

"Chyba że liczyć twoją poduszkę," dodał Marco. "Założę się, że całujesz swoją poduszkę i wyobrażasz sobie, że to..." Jego wzrok padł na Sorena. "Właściwie, kogo sobie wyobrażasz, Nico? Kogoś, kogo znamy?"

Cisza napięła się tak mocno, że słyszałem własne serce, głośne i nierówne. Czułem smród moczu przylepiony do mojego garnituru, chłodny pot strachu na skórze.

Alessandro zwrócił się wtedy bezpośrednio do Sorena. "Lindqvist, byłeś jego współlokatorem w zeszłym roku. Przyłapałeś go kiedyś... no wiesz... na ćwiczeniu?"

To pytanie uderzyło jak cios, wstrzymałem oddech—nienawidząc siebie za to, nienawidząc, że po wszystkim jakaś żałosna część mnie wciąż miała nadzieję.

Szczęka Sorena się zacisnęła, przez dłuższą chwilę patrzył w ziemię, potem podniósł wzrok—nie na mnie, lecz przeze mnie—i odezwał się głosem tak płaskim, że mógłby ciąć szkło. "Mówił przez sen."

Słowa spadły jak bomba, po nich nastąpiła cisza, a potem wybuch śmiechu.

"Nie pierdol," sapnął Marco. "Co mówił?"

"Imiona." Gardło Sorena się poruszyło. "Wymawiał... imiona."

"Czyje?" zażądał James.

Soren spojrzał na mnie na jedną straszną sekundę. W jego twarzy mignęło coś—może żal, a może świadomość granicy, którą zamierza przekroczyć.

I przekroczył ją. "Moje."

Ryk śmiechu był ogłuszający. Alessandro zgiął się wpół, James i Marcus wydali odgłosy wymiotowania, podczas gdy Marco wyglądał, jakby święta przyszły wcześniej.

"Ja pierdolę, Lindqvist!" Marco klepnął go w ramię. "Z tym musiałeś żyć przez miesiące? To musi być trauma, stary."

"Nie dziwię się, że prosiłeś o zmianę pokoju," dodał Marcus.

Na krawędzi mojego widzenia pojawiła się biel. Nie z wściekłości—z czegoś głębszego. Z całkowitego zniszczenia wszystkiego, co wydawało mi się, że wiem o drugim człowieku.

Bo Soren kłamał. Nigdy nie mówiłem przez sen—dokuczałby mi z tego powodu, tak jak dokuczaliśmy sobie ze wszystkiego. To była czysta fikcja, wyrachowane okrucieństwo zaprojektowane, by zniszczyć resztki mojej reputacji.

To był prawdziwy on.

Stałem nieruchomo w samym środku ich huraganu i poczułem, jak moja dusza odlatuje od ciała. Unosi się w górę, zostawiając pustą skorupę, która wygląda jak Nico Almeida, ale nie zawiera już nic ludzkiego.

Próbowałem ich minąć, ale Marco zablokował mi drogę, dłoń płasko na mojej piersi, a ten dotyk sprawił, że aż mnie zmroziło, gdy spotkałem jego wzrok. "Odsuń się."

"A co, zmusisz mnie?" Jego uśmiech stał się okrutny. "To ci się podoba?"

Wściekłość, która narastała we mnie cały poranek, w końcu znalazła cel. Spojrzałem na jego dłoń, potem na twarz. "Masz trzy sekundy..."

"Albo co?" Jego uśmiech był dziki.

"Nie radziłbym," powiedział cicho Soren.

Odwróciłem się do niego, nadzieja rozbłysła jak zapałka w ciemności. Przez jedną szaloną sekundę pomyślałem, że mnie broni. Potem zobaczyłem jego wyraz twarzy.

"Nie jest wart zawieszenia," ciągnął Soren, zwracając się do Marco, jakby mnie tam nie było. "Akademia ma politykę zerowej tolerancji. Dotkniesz go, jesteś wylatujesz."

To obojętne zlekceważenie bolało bardziej niż jakakolwiek zniewaga. On chronił karierę Marco, nie moją. Nigdy moją.

Marco odsunął się z przesadną niewinnością, ręce uniósł. "Jezus, nie potrafisz przyjąć paru żartów?" Pokręcił głową. "Dlatego nikt cię nie chce, Almeida. Za bardzo się przejmujesz."

Rozeszli się, a Marco objął Sorena ramieniem, odchodząc. Soren nie strząsnął jego ręki, nie zawahał się, po prostu poszedł z nimi, jakby to było normalne. Jakby przynależność do tej grupy była warta ceny, jaką płacił.

Stałem pośród stosów opon, oparłem się o nie i zamknąłem oczy, skupiając się na oddychaniu. Wdech nosem, licząc do czterech. Wydech ustami, do czterech.

Não pensa. Nie myśl o liście.

Nie myśl o niczym, poza przetrwaniem najbliższej godziny.

Przez cienką ścianę garażu dobiegały głosy—dwóch trenerów akademii wyraźnie analizowało wyniki. "Czasy Almeidy znacznie się pogorszyły. Myślisz, że sytuacja zaczyna rozpraszać morale zespołu?"

"Dajmy temu czas. Zobaczymy, czy się uspokoi. Ale jeśli zakłócenia będą trwać, będziemy musieli rozważyć alternatywne przydziały."

Alternatywne przydziały.

Uprzejmy sposób powiedzenia: problemem nie są chłopcy, którzy cię dręczą. Problemem jest twoja reakcja na bycie dręczonym. Problem, jak zawsze, to ty.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

„Almeida, twoje czasy okrążeń są do dupy. Od tygodnia niezmiennie do dupy.”

Mój główny instruktor zablokował wyjazd z garażu niczym bramkarz, skrzyżowane ramiona, decyzja już niemal podjęta. Minęło pięć dni od masakry w szatni, a ja traciłem prędkość jak tętnica rozcięta na żywo.

„Wiem.”

„Naprawdę? Dwie dziesiąte do pole position w zeszłym miesiącu,” ciągnął, głos ostry jak brzytwa. „A teraz nie potrafisz trafić w punkt hamowania, choćby od tego zależało twoje życie. Co się z tobą, do cholery, stało?”

Patrzyłem na niego przez oko, które nie było spuchnięte po wczorajszym 'wypadku' z łokciem Marco. Milczałem.

„Myślisz, że to jest fundacja charytatywna?” Pochylił się bliżej, niemal czułem rozczarowanie w jego oddechu. „Są tu dziesiątki wygłodniałych kierowców, którzy zarżnęliby własną matkę za twoje miejsce. Ogarnij się, cokolwiek ci dolega, albo zbieraj manatki i wracaj do mamusi.”

I tak po prostu odszedł, zostawiając mnie w progu jak potrącone zwierzę.

Wokół mnie padok tętnił normalnym życiem — inżynierowie analizowali dane, kierowcy śmiali się z mechanikami. Ekosystem trwał, jakby nikt nie zauważył, że rozpadam się na oczach wszystkich.

Trzydzieści metrów dalej Soren przechodził przez asfalt w otoczeniu swojej nowej watahy. Ramię Marco przewieszone przez jego ramiona jak znak własności.

Wszyscy się z czegoś śmiali — pewnie ze mnie.

Soren nie spojrzał na mnie ani razu przez pięć dni. Ani razu. W tak małym ośrodku wymagało to precyzji na poziomie wojskowym. Trzeba się postarać, żeby wymazać kogoś aż tak dokładnie.

Prostackie żarty potrafiłem znieść. Sprzęt ukryty w łazience, radiowe zaczepki, milknące rozmowy, gdy wchodziłem do pokoju — to wszystko był tylko hałas. Tło.

Ale widzieć, jak Soren idzie z nimi — swobodnie, naturalnie, jakby zawsze do nich należał, a nie do mnie — to był rak, który mnie pożerał od środka.

Não aguento mais. Już tego nie wytrzymam.

Tego wieczoru znalazłem go samego w pokoju z symulatorem.

Drzwi zamknęły się za mną z kliknięciem przypominającym zamek broni. Soren zesztywniał, ale nie zatrzymał wirtualnego okrążenia Monzy na ekranie. Jego mowa ciała wrzeszczała „spadaj”, ale miałem już dość wykonywania jego poleceń.

Cisza przeciągała się tak długo, że aż stała się bronią. W końcu, nie odwracając się:

„Czego chcesz?”

Jego głos był płaski, mechaniczny, jakby byłem telemarketerem, który przerwał mu kolację.

„Jesteś już zadowolony?” Utrzymałem głos spokojny, opanowany — ton, którego uczyłem się zakładać jak pancerz. „Dołączyłeś do stada, dokarmiasz ich okrucieństwem. Warto było?”

Szczęka mu się wyraźnie zacisnęła. „Nie wiem, o czym mówisz.”

„Nie.” Podszedłem bliżej. „Nie udawaj, że nie byłeś przy wszystkim, co Marco mi zrobił. Zasadzka w magazynie opon. Radio. Kombinezon przesiąknięty moczem. Wszystko to widziałeś.”

„Ja ci niczego nie zrobiłem.”

Ta bezczelność niemal mnie rozśmieszyła. Soren — ten, który potrafił czytać emocje w pokoju z pięćdziesięciu metrów, który doskonale wiedział, jaką wagę ma jego aprobata — udaje niewinność.

„Właśnie. Nic nie zrobiłeś. O to chodzi.”

Wyszedł z symulatora, wciąż unikając mojego wzroku. Gdy w końcu się odezwał, każde słowo najeżone było obronną złością.

„ To ty postawiłeś mnie w beznadziejnej sytuacji tym jebanym listem. To ty wszystko skomplikowałeś. To ty powinieneś był zachować swoje uczucia dla siebie, zamiast zrzucać na mnie ten psychologiczny śmietnik.”

Beznadziejna sytuacja. Pozwoliłem, żeby to określenie zawisło między nami.

„Tak nazywasz stanie w kółku, gdy twój najlepszy przyjaciel jest rozszarpywany na kawałki?” spytałem rozmownie. „Beznadziejna sytuacja?”

„Czego się spodziewałeś?” Chwycił butelkę wody, w końcu patrząc na mnie z czymś w rodzaju irytacji. „Że… co? Że wezmę cię za rękę? Powiem wszystkim, że wszystko jest okej?” Jego śmiech był szorstki, brzydki. „Dorośnij, Nico. Ludzie chronią siebie, taka jest rzeczywistość.”

„Nie tylko siebie chroniłeś.” Zacisnąłem pięści przy bokach. „Śmiałeś się z nimi. Dobrowolnie byłeś okrutny, choć nikt cię o to nie prosił.”

Coś przemknęło przez jego twarz — wstyd, może panika. Zniknęło, zanim zdążyłem rozpoznać.

„Oni przyszliby po mnie też,” powiedział, głos mu się podniósł. „Nie rozumiesz, bo nigdy nie musiałeś—”

"Nigdy nie musiałeś co?" przerwałem mu. "Nigdy nie musiałeś o tym myśleć? Ja przez dwa pieprzone lata nie myślałem o niczym innym. Różnica jest taka, że ja bałem się odrzucenia. Ty bałeś się powiązania."

To rozróżnienie uderzyło go jak cios fizyczny i patrzyłem, jak to wchłania, przetwarza, odrzuca.

"Nasza przyjaźń była dokładnie tak istotna, jak powinna być w tym wieku," powiedział, jego głos stał się zimny i chirurgicznie precyzyjny. "Czyli wcale."

Nada. To słowo brzmiało równie pusto w obu językach.

"Nic," powtórzyłem cicho.

"Byłeś wygodny. Kimś, z kim można zabić czas, gdy się nudziłem." Ścisnął butelkę wody, aż zbielały mu kłykcie. "I stałeś się nieistotny w sekundzie, gdy sprawy się skomplikowały."

Irrelevante.

To słowo osiadło mi w piersi jak guz i coś we mnie pękło, poruszyłem się zanim pomyślałem. Odepchnąłem go mocno na ramę symulatora, a jego plecy uderzyły w metal z dźwiękiem przypominającym wypadek samochodowy.

Soren odbił się i zamachnął, zanim jego pięść trafiła mnie w szczękę i gwiazdy eksplodowały mi przed oczami. Poczułem smak miedzi, ostry i natychmiastowy. Chwyciłem go za koszulę i walnąłem nim o ścianę tak mocno, że aż zadźwięczały mu zęby.

Wtedy jego łokieć trafił mnie w żebra. Powietrze wyleciało mi z płuc w pędzie, który smakował adrenaliną i czystą, skondensowaną wściekłością.

Wpadliśmy na stojaki ze sprzętem, kontrolery roztrzaskały się o podłogę jak łamane kości.

Upadliśmy twardo, wymieniając ciosy bez żadnej techniki—po prostu desperacka, brzydka przemoc, która nie miała nic wspólnego z walką, a wszystko z latami przyjaźni, które skwaśniały w truciznę.

Poczułem, jak jego warga pęka pod moimi kłykciami, gorąca krew spłynęła mi po palcach. Moje lewe oko już zaczynało puchnąć. Nic z tego jeszcze nie rejestrowało się jako ból. Tylko satysfakcja.

W końcu się rozdzieliliśmy, obaj dysząc jak tonący.

Soren oparł się o ścianę, wycierając krew z ust grzbietem ręki. Gdy na mnie spojrzał, w jego oczach zobaczyłem ostateczność, której nigdy wcześniej u niego nie widziałem—spojrzenie człowieka, który pali most tak dokładnie, że nie zostanie nawet popiół.

"Chcesz prawdy?"

Jego głos był teraz spokojny, opanowany, co w jakiś sposób czyniło to jeszcze gorszym.

"Nie jesteś wart, by ryzykować cokolwiek. Nie jako przyjaciel. Nie jako kierowca." Zawiesił głos i widziałem, jak dobiera słowa jak amunicję. "Po prostu... nie jesteś tego wart."

Cisza między nami rozciągnęła się jak przepaść, zanim znowu otworzył tę cholerną gębę.

"Wiesz, co jest naprawdę żałosne?" powiedział, głos miękki jak jedwab i dwa razy bardziej tnący. "Naprawdę ci współczułem. Całe to desperackie wzdychanie, pisanie listów miłosnych… Prawie powiedziałem Marco, żeby się odczepił."

Soren się wtedy uśmiechnął i był to najbardziej okrutny uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałem.

"Dzięki Bogu, że nie zmarnowałem na to energii." Wyprostował się, krzywiąc się z bólu. "Wyjdź. Nie zbliżaj się do mnie, chyba że na torze."

Powoli wstałem, każdy mięsień krzyczał. Krew w ustach, zamglony wzrok, ale głos miałem twardy jak granit. "Będziesz tego żałował."

"Wątpię."

"Pokonam cię." Te słowa nie zabrzmiały jak groźba. Zabrzmiały jak fakt—coś już przesądzonego, nieuniknionego, tylko jeszcze nieudowodnionego. "Każdy wyścig. Każda sesja kwalifikacyjna. Za każdym razem, gdy pomyślisz, że w końcu jesteś wystarczająco szybki, ja będę szybszy."

Jego uśmiech lekko zgasł, gdy naprawdę na mnie spojrzał.

"Kiedy ludzie pomyślą o Sorenie Lindqviście," kontynuowałem cicho i bezwzględnie, "jedyne, co zapamiętają, to kierowca, który wyrzucił wielkość, by dopasować się do przeciętności. Będziesz przestrogą. Przypisem w mojej historii."

Coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy. Zaskoczenie, albo pierwszy przebłysk zrozumienia, że każde słowo mówię na serio.

Starłem krew z rozciętej wargi grzbietem dłoni, odwróciłem się i wyszedłem, zanim zdążył odpowiedzieć, czując jak coś fundamentalnego przesuwa się we mnie.

Chega. Dość.

Koniec z ukrywaniem się. Koniec z nadzieją, że ludzie mnie zaakceptują, jeśli będę wystarczająco cichy, wystarczająco mały, wystarczająco przepraszający za własne istnienie.

Jeśli świat miał się dowiedzieć, że jestem gejem, będę to nosić tak kompletnie, że to słowo straci moc jako broń. Będę tak niezaprzeczalnie, niepodważalnie szybki, że nie będą mieli wyboru, jak najpierw mówić o mojej jeździe, a dopiero potem o reszcie.

A Soren Lindqvist właśnie stał się moim głównym celem. Nie rywalem. Wrogiem. Każdy wyścig miał się teraz toczyć o pokonanie go—udowodnienie, że popełnił największy błąd w swoim życiu.

Każde zwycięstwo będzie przypomnieniem o tym, co stracił.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[Perspektywa Sorena]

* Czas obecny *

Tracę prędkość na najbardziej technicznym odcinku Silverstone i każdy to widzi.

Cztery dziesiąte straty przez Maggotts i Becketts—kompleks zakrętów, który miał być moją pieprzoną specjalnością—a głos mojej inżynier Kariny rozbrzmiewa przez zestaw słuchawkowy niczym wyrok śmierci.

"Twój drugi sektor sprawia, że chcę rzucić inżynierię," oznajmia Karina przez słuchawki, a jej fiński akcent zamienia każde słowo w skalpel. "Hamujesz, jakbyś się bał, że samochód cię ugryzie."

"Pracuję nad tym." Zaciskam białe kłykcie na kierownicy symulatora, próbując odzyskać czas, który nie powinien w ogóle istnieć.

To tor, który mógłbym przejechać z zawiązanymi oczami, samochód, który rozwijam od dwóch sezonów. Nie ma wymówki, by być tak wolnym. Poza tym, że jestem.

Dwa sezony z Apex Racing. Dwa sezony "solidnych wyników" i "konsekwentnych występów"—tego typu dyplomatyczny język oznacza, że jesteś wystarczająco szybki, by utrzymać miejsce, ale nie na tyle, by naprawdę się liczyć.

Przekraczam wirtualną linię mety i delta miga na czerwono. Cztery dziesiąte straty w sumie.

Cholernie żenujące.

"Wiesz, czego ci potrzeba?" Karina opiera się o panel sterowania, uśmiechając się tak, jakby zaraz miała rzucić puentę. "Własnego rywala, tutaj, w tym garażu. Kogoś, kto naprawdę cię wkurzy, zamiast po prostu... motywować do średniości."

Zrywam zestaw VR, mrużąc oczy przed jarzeniówkami, które nagle wydają się zbyt jasne. "Potrzebuję trzech dziesiątych więcej przez Becketts. Nie analizy psychologicznej od kogoś, kto nigdy nie prowadził wyścigówki."

"Masz te dziesiąte." Stuka w ekran telemetrii jednym wypielęgnowanym palcem. "Po prostu nie chcesz ich wykorzystać, bo Elliott jeździ, jakby już był na własnym pogrzebie."

Nie myli się. Mój obecny partner, drugi kierowca, traktuje siódme miejsce jak osobisty triumf, co—jak się okazuje—naprawdę robi. Trudno o instynkt zabójcy, gdy facet po drugiej stronie garażu odlicza dni do emerytury jak skazaniec.

"Potrzebujesz," ciągnie Karina, a coś w jej tonie sprawia, że ściska mnie w żołądku, "swojego nemezis. Tu, na miejscu. Kogoś, przy kim przegrana fizycznie cię boli."

Nie mów tego. Nie mów tego. Nie pierdol tego.

"Potrzebujesz swojego Almeidy w zespole," kontynuuje, a na dźwięk tego nazwiska w moim żołądku osiada chłód. "Kogoś, dla kogo byłbyś gotów wjechać samochodem w betonową ścianę tylko po to, by coś udowodnić."

Imię Nico w tym kontekście trafia we mnie jak cios. Przez jedenaście lat doskonaliłem sztukę nieokazywania reakcji, gdy ktoś je wypowiada.

Ale słyszeć je tutaj, teraz, wplecione w luźną analizę moich psychologicznych porażek…

"Nico Almeida sprawia, że mam ochotę wjechać nim w betonową ścianę," mówię, sięgając po butelkę wody drżącymi rękami. "To różnica."

"Dokładnie o to mi chodzi." Jej uśmiech staje się drapieżny. "Barcelona zeszłego roku. Byłeś dwunasty, a przebiłeś się przez cały peleton, bo Almeida stał na podium i nie mogłeś tego znieść. Skończyłeś czwarty. Najlepszy wyścig sezonu."

Biorę długi łyk wody, nagle zafascynowany etykietą na butelce. "To była strategia."

"To była złośliwość. I to była pieprzona maestria ." Wzrusza ramionami—czysto fiński gest, minimalny ruch zawierający maksimum pewności. "Wyobraź sobie, co by się działo, gdyby ta energia była tutaj. W symulatorze, na odprawie. Każdego dnia."

"Pewnie skończyłbym w więzieniu za morderstwo."

"Pewnie wygrałbyś mistrzostwa." Kolejne wzruszenie ramion. "Ale jasne. Udawaj dalej, że cztery dziesiąte straty to kwestia ustawień."

Drzwi trzaskają tak mocno, że aż drży futryna, a Henrik Braun wchodzi z miną kogoś, kto zaraz kogoś rozjebie.

Nasz szef zespołu nie wpada nigdzie przypadkiem—załatwia negocjacje kontraktów, politykę sponsorów i te motywacyjne przemowy, które podejrzanie przypominają groźby.

"Lindqvist." Kiwa głową Karinie. "Sala konferencyjna za dziesięć minut. To ważne."

Wymieniamy z Kariną spojrzenia, kiedy wychodzi bez czekania na potwierdzenie. "No," mówi. "To było kurewsko złowieszcze."

Opróżniam butelkę, chociaż usta mam suche jak Sahara. Ważne spotkania w środku sezonu mogą oznaczać tylko jedno z dwóch: wiadomości na poziomie mistrzostw albo katastrofę kończącą karierę.

Z mojego doświadczenia wszechświat woli to drugie.

Gdy wchodzę do sali konferencyjnej, jest już pełna—inżynierowie, stratedzy, mechanicy, PR-owcy. Każdy wygląda, jakby szykował się albo do świętowania, albo do rzezi.

Henrik stoi na przedzie, dłonie splecione za plecami.

„Dziękuję wszystkim za przybycie w tak krótkim czasie.” Jego niemiecki akcent wyostrza każdą spółgłoskę. „Elliott odchodzi na emeryturę ze skutkiem natychmiastowym. Powody osobiste.”

Szepty przebiegają przez salę niczym fala. To nie jest zaskakujące—Elliott od dawna odwalał robotę gorzej niż telemarketer z wyśrubowanymi normami—ale moment jest brutalny.

Zmiana kierowcy w połowie sezonu to kosztowny, desperacki ruch, który zwykle oznacza panikę.

„Jednakże,” kontynuuje Henrik, a to jedno słowo sprawia, że żołądek podchodzi mi do gardła, „od kilku tygodni prowadziliśmy już negocjacje z jego następcą.”

Coś w tonie Henrika sprawia, że każda komórka w moim ciele wysyła sygnały ostrzegawcze, a cisza rozciąga się niczym wstrzymany oddech tuż przed egzekucją.

„Kierowca, którego podpisaliśmy, wnosi dokładnie tę techniczną precyzję, surową szybkość i…” Jego wzrok zatrzymuje się na mnie po drugiej stronie sali. „Motywację, której potrzebujemy, by walczyć o mistrzostwo.”

Nie. Nie nie nie nie nie.

„Od przyszłego tygodnia Nico Almeida dołącza do Apex Racing jako nasz drugi kierowca.”

Sala wybucha chaosem—oklaski, gwizdy, podekscytowane szepty—ale nie słyszę nic z tego przez huk własnego świata, który rozpada się powoli na kawałki.

Zapada cisza.

Nie spokojna cisza. Cisza po wybuchu nuklearnym.

Widzę poruszające się usta, klaszczące dłonie, ludzi odwracających się, by spojrzeć na mnie z minami od podekscytowania po ledwo skrywaną radość z dramatu, którego będą świadkami.

Ale wszystko, co jestem w stanie zarejestrować, to jednostajny łomot mojego serca, nierówny i spanikowany, jak silnik na granicy katastrofalnej awarii.

Nico Almeida będzie moim drugim pilotem.

Człowiek, którego zniszczyłem, gdy miałem siedemnaście lat. Człowiek, którego istnienie jest wiecznym cieniem na mojej karierze, miarą, do której nigdy nie mogę doskoczyć.

Ponad dekadę doskonaliliśmy sztukę wzajemnego wyniszczania się udającego zawodową rywalizację.

Monako w zeszłym roku—zderzenie w tunelu, obaj wypadamy z toru. Albo Monza—krzyki w trzech językach na oczach połowy padoku.

Każdy sezon to coś nowego. Każdy wyścigowy weekend staje się ćwiczeniem w kontrolowanej agresji podszytej sportową uprzejmością.

Moja publiczna persona powstała częściowo w opozycji do niego. Uroczy playboy kontra zimny robot. Ulubieniec tłumów kontra jawnie gejowska ikona.

Kamery to kochają. Fani to uwielbiają. Media pochłaniają—dwóch kierowców, którzy się nienawidzą, narracja pisze się sama. Z każdego naszego spojrzenia wyciska się dramat, zamieniając wzajemną nienawiść w rozrywkę.

A teraz Henrik chce zamknąć tę energię w butelce i wpuścić ją prosto do naszego garażu.

Genialne. Absolutnie, kurwa, genialne.

Powtarzam sobie, że nie powinienem myśleć o przeszłości. Siedemnastoletni Soren podjął decyzję i już. Pogrzebałem to poczucie winy tak głęboko, że w większość dni w ogóle do niego nie wracam. Kiedy jednak wypływa—nocą, samotnie, po zbyt dużej ilości whiskey—znów je zakopuję.

Nico przetrwał. Nico odniósł sukces. Nic mu nie jestem winien.

Spotkanie przechodzi w gratulacje i poklepywanie po plecach. Czekam, aż większość opuści salę, zanim podchodzę do Henrika, który zbiera notatki, wyraźnie spodziewając się tej rozmowy.

„Nie powiedziałeś mi, że to będzie Almeida.” Pół wyrzut, pół dziecinna skarga.

Henrik unosi brew, zupełnie niewzruszony. „Czy to by coś zmieniło?”

„Mamy... historię.” To słowo wydaje się za małe w porównaniu z tym, co nas łączy, ale nie umiem znaleźć innego.

Nie potrafię wyjaśnić tej głębi bez odkrycia rzeczy, które przez dekadę starałem się zakopać.

„Wiem.” Jego wyraz twarzy staje się przebiegły. „Wszyscy wiedzą, że się nienawidzicie. Liczę na to.”

„Liczy pan na to?”

„Nic tak nie napędza kierowcy, jak rywal, na punkcie którego jest autentycznie, patologicznie zafiksowany.” Henrik pochyla się do przodu i niemal widzę w jego oczach znaki dolara. „Osiadłeś na laurach, Lindqvist. Wygodnie. Bezpiecznie. Wszystko w twojej jeździe krzyczy teraz: wystarczający.”

I znowu to—etykieta, która prześladuje mnie przez całą karierę, trofeum za sam udział.

Szczęka napina mi się tak mocno, że aż bolą zęby. „To będzie totalna, pierdolona katastrofa.”

„To niech chociaż będzie szybka katastrofa.” Jego uśmiech mógłby zasilić małe miasteczko. „Konferencja prasowa jest jutro. Ogarnij się do tego czasu.”

Wychodzi, zostawiając mnie samego z ciężarem tego, co nadchodzi, osiadającym na mnie jak tystnad—ta szczególna szwedzka cisza, która nie jest spokojna, tylko pusta.

Jutro nie może nadejść dość szybko. Jutro zniszczy to, co zostało z mojej równowagi. A najgorsze? Absolutnie okropne, upokarzające, kończące karierę najgorsze?

Jakiś żałosny zakamarek mojego serca jest tak naprawdę podekscytowany na myśl, że znów go zobaczę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rival Hearts

Rival Hearts

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa