„Almeida, twoje czasy okrążeń są do dupy. Od tygodnia niezmiennie do dupy.”
Mój główny instruktor zablokował wyjazd z garażu niczym bramkarz, skrzyżowane ramiona, decyzja już niemal podjęta. Minęło pięć dni od masakry w szatni, a ja traciłem prędkość jak tętnica rozcięta na żywo.
„Wiem.”
„Naprawdę? Dwie dziesiąte do pole position w zeszłym miesiącu,” ciągnął, głos ostry jak brzytwa. „A teraz nie potrafisz trafić w punkt hamowania, choćby od tego zależało twoje życie. Co się z tobą, do cholery, stało?”
Patrzyłem na niego przez oko, które nie było spuchnięte po wczorajszym 'wypadku' z łokciem Marco. Milczałem.
„Myślisz, że to jest fundacja charytatywna?” Pochylił się bliżej, niemal czułem rozczarowanie w jego oddechu. „Są tu dziesiątki wygłodniałych kierowców, którzy zarżnęliby własną matkę za twoje miejsce. Ogarnij się, cokolwiek ci dolega, albo zbieraj manatki i wracaj do mamusi.”
I tak po prostu odszedł, zostawiając mnie w progu jak potrącone zwierzę.
Wokół mnie padok tętnił normalnym życiem — inżynierowie analizowali dane, kierowcy śmiali się z mechanikami. Ekosystem trwał, jakby nikt nie zauważył, że rozpadam się na oczach wszystkich.
Trzydzieści metrów dalej Soren przechodził przez asfalt w otoczeniu swojej nowej watahy. Ramię Marco przewieszone przez jego ramiona jak znak własności.
Wszyscy się z czegoś śmiali — pewnie ze mnie.
Soren nie spojrzał na mnie ani razu przez pięć dni. Ani razu. W tak małym ośrodku wymagało to precyzji na poziomie wojskowym. Trzeba się postarać, żeby wymazać kogoś aż tak dokładnie.
Prostackie żarty potrafiłem znieść. Sprzęt ukryty w łazience, radiowe zaczepki, milknące rozmowy, gdy wchodziłem do pokoju — to wszystko był tylko hałas. Tło.
Ale widzieć, jak Soren idzie z nimi — swobodnie, naturalnie, jakby zawsze do nich należał, a nie do mnie — to był rak, który mnie pożerał od środka.
Não aguento mais. Już tego nie wytrzymam.
Tego wieczoru znalazłem go samego w pokoju z symulatorem.
Drzwi zamknęły się za mną z kliknięciem przypominającym zamek broni. Soren zesztywniał, ale nie zatrzymał wirtualnego okrążenia Monzy na ekranie. Jego mowa ciała wrzeszczała „spadaj”, ale miałem już dość wykonywania jego poleceń.
Cisza przeciągała się tak długo, że aż stała się bronią. W końcu, nie odwracając się:
„Czego chcesz?”
Jego głos był płaski, mechaniczny, jakby byłem telemarketerem, który przerwał mu kolację.
„Jesteś już zadowolony?” Utrzymałem głos spokojny, opanowany — ton, którego uczyłem się zakładać jak pancerz. „Dołączyłeś do stada, dokarmiasz ich okrucieństwem. Warto było?”
Szczęka mu się wyraźnie zacisnęła. „Nie wiem, o czym mówisz.”
„Nie.” Podszedłem bliżej. „Nie udawaj, że nie byłeś przy wszystkim, co Marco mi zrobił. Zasadzka w magazynie opon. Radio. Kombinezon przesiąknięty moczem. Wszystko to widziałeś.”
„Ja ci niczego nie zrobiłem.”
Ta bezczelność niemal mnie rozśmieszyła. Soren — ten, który potrafił czytać emocje w pokoju z pięćdziesięciu metrów, który doskonale wiedział, jaką wagę ma jego aprobata — udaje niewinność.
„Właśnie. Nic nie zrobiłeś. O to chodzi.”
Wyszedł z symulatora, wciąż unikając mojego wzroku. Gdy w końcu się odezwał, każde słowo najeżone było obronną złością.
„ To ty postawiłeś mnie w beznadziejnej sytuacji tym jebanym listem. To ty wszystko skomplikowałeś. To ty powinieneś był zachować swoje uczucia dla siebie, zamiast zrzucać na mnie ten psychologiczny śmietnik.”
Beznadziejna sytuacja. Pozwoliłem, żeby to określenie zawisło między nami.
„Tak nazywasz stanie w kółku, gdy twój najlepszy przyjaciel jest rozszarpywany na kawałki?” spytałem rozmownie. „Beznadziejna sytuacja?”
„Czego się spodziewałeś?” Chwycił butelkę wody, w końcu patrząc na mnie z czymś w rodzaju irytacji. „Że… co? Że wezmę cię za rękę? Powiem wszystkim, że wszystko jest okej?” Jego śmiech był szorstki, brzydki. „Dorośnij, Nico. Ludzie chronią siebie, taka jest rzeczywistość.”
„Nie tylko siebie chroniłeś.” Zacisnąłem pięści przy bokach. „Śmiałeś się z nimi. Dobrowolnie byłeś okrutny, choć nikt cię o to nie prosił.”
Coś przemknęło przez jego twarz — wstyd, może panika. Zniknęło, zanim zdążyłem rozpoznać.
„Oni przyszliby po mnie też,” powiedział, głos mu się podniósł. „Nie rozumiesz, bo nigdy nie musiałeś—”
"Nigdy nie musiałeś co?" przerwałem mu. "Nigdy nie musiałeś o tym myśleć? Ja przez dwa pieprzone lata nie myślałem o niczym innym. Różnica jest taka, że ja bałem się odrzucenia. Ty bałeś się powiązania."
To rozróżnienie uderzyło go jak cios fizyczny i patrzyłem, jak to wchłania, przetwarza, odrzuca.
"Nasza przyjaźń była dokładnie tak istotna, jak powinna być w tym wieku," powiedział, jego głos stał się zimny i chirurgicznie precyzyjny. "Czyli wcale."
Nada. To słowo brzmiało równie pusto w obu językach.
"Nic," powtórzyłem cicho.
"Byłeś wygodny. Kimś, z kim można zabić czas, gdy się nudziłem." Ścisnął butelkę wody, aż zbielały mu kłykcie. "I stałeś się nieistotny w sekundzie, gdy sprawy się skomplikowały."
Irrelevante.
To słowo osiadło mi w piersi jak guz i coś we mnie pękło, poruszyłem się zanim pomyślałem. Odepchnąłem go mocno na ramę symulatora, a jego plecy uderzyły w metal z dźwiękiem przypominającym wypadek samochodowy.
Soren odbił się i zamachnął, zanim jego pięść trafiła mnie w szczękę i gwiazdy eksplodowały mi przed oczami. Poczułem smak miedzi, ostry i natychmiastowy. Chwyciłem go za koszulę i walnąłem nim o ścianę tak mocno, że aż zadźwięczały mu zęby.
Wtedy jego łokieć trafił mnie w żebra. Powietrze wyleciało mi z płuc w pędzie, który smakował adrenaliną i czystą, skondensowaną wściekłością.
Wpadliśmy na stojaki ze sprzętem, kontrolery roztrzaskały się o podłogę jak łamane kości.
Upadliśmy twardo, wymieniając ciosy bez żadnej techniki—po prostu desperacka, brzydka przemoc, która nie miała nic wspólnego z walką, a wszystko z latami przyjaźni, które skwaśniały w truciznę.
Poczułem, jak jego warga pęka pod moimi kłykciami, gorąca krew spłynęła mi po palcach. Moje lewe oko już zaczynało puchnąć. Nic z tego jeszcze nie rejestrowało się jako ból. Tylko satysfakcja.
W końcu się rozdzieliliśmy, obaj dysząc jak tonący.
Soren oparł się o ścianę, wycierając krew z ust grzbietem ręki. Gdy na mnie spojrzał, w jego oczach zobaczyłem ostateczność, której nigdy wcześniej u niego nie widziałem—spojrzenie człowieka, który pali most tak dokładnie, że nie zostanie nawet popiół.
"Chcesz prawdy?"
Jego głos był teraz spokojny, opanowany, co w jakiś sposób czyniło to jeszcze gorszym.
"Nie jesteś wart, by ryzykować cokolwiek. Nie jako przyjaciel. Nie jako kierowca." Zawiesił głos i widziałem, jak dobiera słowa jak amunicję. "Po prostu... nie jesteś tego wart."
Cisza między nami rozciągnęła się jak przepaść, zanim znowu otworzył tę cholerną gębę.
"Wiesz, co jest naprawdę żałosne?" powiedział, głos miękki jak jedwab i dwa razy bardziej tnący. "Naprawdę ci współczułem. Całe to desperackie wzdychanie, pisanie listów miłosnych… Prawie powiedziałem Marco, żeby się odczepił."
Soren się wtedy uśmiechnął i był to najbardziej okrutny uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałem.
"Dzięki Bogu, że nie zmarnowałem na to energii." Wyprostował się, krzywiąc się z bólu. "Wyjdź. Nie zbliżaj się do mnie, chyba że na torze."
Powoli wstałem, każdy mięsień krzyczał. Krew w ustach, zamglony wzrok, ale głos miałem twardy jak granit. "Będziesz tego żałował."
"Wątpię."
"Pokonam cię." Te słowa nie zabrzmiały jak groźba. Zabrzmiały jak fakt—coś już przesądzonego, nieuniknionego, tylko jeszcze nieudowodnionego. "Każdy wyścig. Każda sesja kwalifikacyjna. Za każdym razem, gdy pomyślisz, że w końcu jesteś wystarczająco szybki, ja będę szybszy."
Jego uśmiech lekko zgasł, gdy naprawdę na mnie spojrzał.
"Kiedy ludzie pomyślą o Sorenie Lindqviście," kontynuowałem cicho i bezwzględnie, "jedyne, co zapamiętają, to kierowca, który wyrzucił wielkość, by dopasować się do przeciętności. Będziesz przestrogą. Przypisem w mojej historii."
Coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy. Zaskoczenie, albo pierwszy przebłysk zrozumienia, że każde słowo mówię na serio.
Starłem krew z rozciętej wargi grzbietem dłoni, odwróciłem się i wyszedłem, zanim zdążył odpowiedzieć, czując jak coś fundamentalnego przesuwa się we mnie.
Chega. Dość.
Koniec z ukrywaniem się. Koniec z nadzieją, że ludzie mnie zaakceptują, jeśli będę wystarczająco cichy, wystarczająco mały, wystarczająco przepraszający za własne istnienie.
Jeśli świat miał się dowiedzieć, że jestem gejem, będę to nosić tak kompletnie, że to słowo straci moc jako broń. Będę tak niezaprzeczalnie, niepodważalnie szybki, że nie będą mieli wyboru, jak najpierw mówić o mojej jeździe, a dopiero potem o reszcie.
A Soren Lindqvist właśnie stał się moim głównym celem. Nie rywalem. Wrogiem. Każdy wyścig miał się teraz toczyć o pokonanie go—udowodnienie, że popełnił największy błąd w swoim życiu.
Każde zwycięstwo będzie przypomnieniem o tym, co stracił.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Sorena]
* Czas obecny *
Tracę prędkość na najbardziej technicznym odcinku Silverstone i każdy to widzi.
Cztery dziesiąte straty przez Maggotts i Becketts—kompleks zakrętów, który miał być moją pieprzoną specjalnością—a głos mojej inżynier Kariny rozbrzmiewa przez zestaw słuchawkowy niczym wyrok śmierci.
"Twój drugi sektor sprawia, że chcę rzucić inżynierię," oznajmia Karina przez słuchawki, a jej fiński akcent zamienia każde słowo w skalpel. "Hamujesz, jakbyś się bał, że samochód cię ugryzie."
"Pracuję nad tym." Zaciskam białe kłykcie na kierownicy symulatora, próbując odzyskać czas, który nie powinien w ogóle istnieć.
To tor, który mógłbym przejechać z zawiązanymi oczami, samochód, który rozwijam od dwóch sezonów. Nie ma wymówki, by być tak wolnym. Poza tym, że jestem.
Dwa sezony z Apex Racing. Dwa sezony "solidnych wyników" i "konsekwentnych występów"—tego typu dyplomatyczny język oznacza, że jesteś wystarczająco szybki, by utrzymać miejsce, ale nie na tyle, by naprawdę się liczyć.
Przekraczam wirtualną linię mety i delta miga na czerwono. Cztery dziesiąte straty w sumie.
Cholernie żenujące.
"Wiesz, czego ci potrzeba?" Karina opiera się o panel sterowania, uśmiechając się tak, jakby zaraz miała rzucić puentę. "Własnego rywala, tutaj, w tym garażu. Kogoś, kto naprawdę cię wkurzy, zamiast po prostu... motywować do średniości."
Zrywam zestaw VR, mrużąc oczy przed jarzeniówkami, które nagle wydają się zbyt jasne. "Potrzebuję trzech dziesiątych więcej przez Becketts. Nie analizy psychologicznej od kogoś, kto nigdy nie prowadził wyścigówki."
"Masz te dziesiąte." Stuka w ekran telemetrii jednym wypielęgnowanym palcem. "Po prostu nie chcesz ich wykorzystać, bo Elliott jeździ, jakby już był na własnym pogrzebie."
Nie myli się. Mój obecny partner, drugi kierowca, traktuje siódme miejsce jak osobisty triumf, co—jak się okazuje—naprawdę robi. Trudno o instynkt zabójcy, gdy facet po drugiej stronie garażu odlicza dni do emerytury jak skazaniec.
"Potrzebujesz," ciągnie Karina, a coś w jej tonie sprawia, że ściska mnie w żołądku, "swojego nemezis. Tu, na miejscu. Kogoś, przy kim przegrana fizycznie cię boli."
Nie mów tego. Nie mów tego. Nie pierdol tego.
"Potrzebujesz swojego Almeidy w zespole," kontynuuje, a na dźwięk tego nazwiska w moim żołądku osiada chłód. "Kogoś, dla kogo byłbyś gotów wjechać samochodem w betonową ścianę tylko po to, by coś udowodnić."
Imię Nico w tym kontekście trafia we mnie jak cios. Przez jedenaście lat doskonaliłem sztukę nieokazywania reakcji, gdy ktoś je wypowiada.
Ale słyszeć je tutaj, teraz, wplecione w luźną analizę moich psychologicznych porażek…
"Nico Almeida sprawia, że mam ochotę wjechać nim w betonową ścianę," mówię, sięgając po butelkę wody drżącymi rękami. "To różnica."
"Dokładnie o to mi chodzi." Jej uśmiech staje się drapieżny. "Barcelona zeszłego roku. Byłeś dwunasty, a przebiłeś się przez cały peleton, bo Almeida stał na podium i nie mogłeś tego znieść. Skończyłeś czwarty. Najlepszy wyścig sezonu."
Biorę długi łyk wody, nagle zafascynowany etykietą na butelce. "To była strategia."
"To była złośliwość. I to była pieprzona maestria ." Wzrusza ramionami—czysto fiński gest, minimalny ruch zawierający maksimum pewności. "Wyobraź sobie, co by się działo, gdyby ta energia była tutaj. W symulatorze, na odprawie. Każdego dnia."
"Pewnie skończyłbym w więzieniu za morderstwo."
"Pewnie wygrałbyś mistrzostwa." Kolejne wzruszenie ramion. "Ale jasne. Udawaj dalej, że cztery dziesiąte straty to kwestia ustawień."
Drzwi trzaskają tak mocno, że aż drży futryna, a Henrik Braun wchodzi z miną kogoś, kto zaraz kogoś rozjebie.
Nasz szef zespołu nie wpada nigdzie przypadkiem—załatwia negocjacje kontraktów, politykę sponsorów i te motywacyjne przemowy, które podejrzanie przypominają groźby.
"Lindqvist." Kiwa głową Karinie. "Sala konferencyjna za dziesięć minut. To ważne."
Wymieniamy z Kariną spojrzenia, kiedy wychodzi bez czekania na potwierdzenie. "No," mówi. "To było kurewsko złowieszcze."
Opróżniam butelkę, chociaż usta mam suche jak Sahara. Ważne spotkania w środku sezonu mogą oznaczać tylko jedno z dwóch: wiadomości na poziomie mistrzostw albo katastrofę kończącą karierę.
Z mojego doświadczenia wszechświat woli to drugie.
Gdy wchodzę do sali konferencyjnej, jest już pełna—inżynierowie, stratedzy, mechanicy, PR-owcy. Każdy wygląda, jakby szykował się albo do świętowania, albo do rzezi.
Henrik stoi na przedzie, dłonie splecione za plecami.
„Dziękuję wszystkim za przybycie w tak krótkim czasie.” Jego niemiecki akcent wyostrza każdą spółgłoskę. „Elliott odchodzi na emeryturę ze skutkiem natychmiastowym. Powody osobiste.”
Szepty przebiegają przez salę niczym fala. To nie jest zaskakujące—Elliott od dawna odwalał robotę gorzej niż telemarketer z wyśrubowanymi normami—ale moment jest brutalny.
Zmiana kierowcy w połowie sezonu to kosztowny, desperacki ruch, który zwykle oznacza panikę.
„Jednakże,” kontynuuje Henrik, a to jedno słowo sprawia, że żołądek podchodzi mi do gardła, „od kilku tygodni prowadziliśmy już negocjacje z jego następcą.”
Coś w tonie Henrika sprawia, że każda komórka w moim ciele wysyła sygnały ostrzegawcze, a cisza rozciąga się niczym wstrzymany oddech tuż przed egzekucją.
„Kierowca, którego podpisaliśmy, wnosi dokładnie tę techniczną precyzję, surową szybkość i…” Jego wzrok zatrzymuje się na mnie po drugiej stronie sali. „Motywację, której potrzebujemy, by walczyć o mistrzostwo.”
Nie. Nie nie nie nie nie.
„Od przyszłego tygodnia Nico Almeida dołącza do Apex Racing jako nasz drugi kierowca.”
Sala wybucha chaosem—oklaski, gwizdy, podekscytowane szepty—ale nie słyszę nic z tego przez huk własnego świata, który rozpada się powoli na kawałki.
Zapada cisza.
Nie spokojna cisza. Cisza po wybuchu nuklearnym.
Widzę poruszające się usta, klaszczące dłonie, ludzi odwracających się, by spojrzeć na mnie z minami od podekscytowania po ledwo skrywaną radość z dramatu, którego będą świadkami.
Ale wszystko, co jestem w stanie zarejestrować, to jednostajny łomot mojego serca, nierówny i spanikowany, jak silnik na granicy katastrofalnej awarii.
Nico Almeida będzie moim drugim pilotem.
Człowiek, którego zniszczyłem, gdy miałem siedemnaście lat. Człowiek, którego istnienie jest wiecznym cieniem na mojej karierze, miarą, do której nigdy nie mogę doskoczyć.
Ponad dekadę doskonaliliśmy sztukę wzajemnego wyniszczania się udającego zawodową rywalizację.
Monako w zeszłym roku—zderzenie w tunelu, obaj wypadamy z toru. Albo Monza—krzyki w trzech językach na oczach połowy padoku.
Każdy sezon to coś nowego. Każdy wyścigowy weekend staje się ćwiczeniem w kontrolowanej agresji podszytej sportową uprzejmością.
Moja publiczna persona powstała częściowo w opozycji do niego. Uroczy playboy kontra zimny robot. Ulubieniec tłumów kontra jawnie gejowska ikona.
Kamery to kochają. Fani to uwielbiają. Media pochłaniają—dwóch kierowców, którzy się nienawidzą, narracja pisze się sama. Z każdego naszego spojrzenia wyciska się dramat, zamieniając wzajemną nienawiść w rozrywkę.
A teraz Henrik chce zamknąć tę energię w butelce i wpuścić ją prosto do naszego garażu.
Genialne. Absolutnie, kurwa, genialne.
Powtarzam sobie, że nie powinienem myśleć o przeszłości. Siedemnastoletni Soren podjął decyzję i już. Pogrzebałem to poczucie winy tak głęboko, że w większość dni w ogóle do niego nie wracam. Kiedy jednak wypływa—nocą, samotnie, po zbyt dużej ilości whiskey—znów je zakopuję.
Nico przetrwał. Nico odniósł sukces. Nic mu nie jestem winien.
Spotkanie przechodzi w gratulacje i poklepywanie po plecach. Czekam, aż większość opuści salę, zanim podchodzę do Henrika, który zbiera notatki, wyraźnie spodziewając się tej rozmowy.
„Nie powiedziałeś mi, że to będzie Almeida.” Pół wyrzut, pół dziecinna skarga.
Henrik unosi brew, zupełnie niewzruszony. „Czy to by coś zmieniło?”
„Mamy... historię.” To słowo wydaje się za małe w porównaniu z tym, co nas łączy, ale nie umiem znaleźć innego.
Nie potrafię wyjaśnić tej głębi bez odkrycia rzeczy, które przez dekadę starałem się zakopać.
„Wiem.” Jego wyraz twarzy staje się przebiegły. „Wszyscy wiedzą, że się nienawidzicie. Liczę na to.”
„Liczy pan na to?”
„Nic tak nie napędza kierowcy, jak rywal, na punkcie którego jest autentycznie, patologicznie zafiksowany.” Henrik pochyla się do przodu i niemal widzę w jego oczach znaki dolara. „Osiadłeś na laurach, Lindqvist. Wygodnie. Bezpiecznie. Wszystko w twojej jeździe krzyczy teraz: wystarczający.”
I znowu to—etykieta, która prześladuje mnie przez całą karierę, trofeum za sam udział.
Szczęka napina mi się tak mocno, że aż bolą zęby. „To będzie totalna, pierdolona katastrofa.”
„To niech chociaż będzie szybka katastrofa.” Jego uśmiech mógłby zasilić małe miasteczko. „Konferencja prasowa jest jutro. Ogarnij się do tego czasu.”
Wychodzi, zostawiając mnie samego z ciężarem tego, co nadchodzi, osiadającym na mnie jak tystnad—ta szczególna szwedzka cisza, która nie jest spokojna, tylko pusta.
Jutro nie może nadejść dość szybko. Jutro zniszczy to, co zostało z mojej równowagi. A najgorsze? Absolutnie okropne, upokarzające, kończące karierę najgorsze?
Jakiś żałosny zakamarek mojego serca jest tak naprawdę podekscytowany na myśl, że znów go zobaczę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Konferencja prasowa to czyste przedstawienie, a ja wyćwiczyłem swoją rolę przez jedenaście lat praktyki. Swobodny uśmiech, pewna postawa, urok, który sprawia, że dziennikarze mnie cytują, zamiast zadawać zbyt dociekliwe pytania.
Siedzę dwa metry od Nico Almeidy — mojego nowego zespołowego, na miłość boską — obaj mamy na sobie identyczne polówki Apex, jakbyśmy byli przyjaciółmi, a nie wrogami, którzy przez dekadę dopracowywali sztukę wzajemnej destrukcji.
Sala jest pełna, a dziennikarze już wyczuwają krew.
"Soren, Nico — byliście kolegami z akademii jedenaście lat temu. Czy ta historia będzie teraz waszym atutem?" Kobieta z AutoSportu, drapieżny uśmiech gotowy do ataku.
Pochylam się do mikrofonu z wyćwiczonym urokiem. "Nico jest niesamowicie utalentowany. Mam do niego tylko szacunek. Liczę na zdrową rywalizację, która pchnie nas obu do przodu."
Tłumaczenie: Wolałbym się spalić żywcem, niż przyznać, że nasza historia jest bardziej skomplikowana niż film Christophera Nolana.
Odpowiedź Nico to ciekły azot. "Obaj znacznie ewoluowaliśmy od czasów juniorskich. To, co wtedy się wydarzyło, nie ma wpływu na nasze zawodowe relacje."
Tłumaczenie: Nienawidzę cię, ale kontrakt zobowiązuje mnie udawać coś innego.
Sky Sports wtrąca się: "Monako w zeszłym roku — zderzyliście się i musieli was rozdzielać porządkowi. Czy taka rywalizacja jest rozsądna w jednym garażu?"
Henrik przerywa, zanim wybuchniemy. "To, co media nazywają rywalizacją, ja nazywam atutem. Dwóch kierowców, którzy nie chcą przegrać jeden z drugim. Moim zadaniem jest skierować tę energię na wszystkie inne zespoły."
Wtedy jakiś tabloidowy pajac podnosi rękę, szczerząc zęby jak dziecko w Boże Narodzenie.
O, kurwa. Zaczyna się.
"Nico, twoja poprzednia ekipa promowała cię jako jedynego w F1 otwarcie homoseksualnego kierowcę. Obawiasz się, jak odnajdziesz się w bardziej... tradycyjnej marce Apex? A Soren — co sądzisz o dzieleniu bliskiej przestrzeni z..."
Nie kończy. Nawet nie musi.
Wściekłość eksploduje tak gwałtownie, że aż odbiera mi dech. Nie na Nico — nigdy na Nico za to — ale na tę ludzką szmatę, która traktuje czyjąś seksualność jak rozrywkę.
Zanim zdążę odpowiedzieć bez ryzyka sześciocyfrowej kary, Nico wtrąca się z zabójczym spokojem.
"Odnajduję się w każdym środowisku, które ceni talent ponad PR-owe sztuczki. A jeśli chodzi o bliskie sąsiedztwo — z Sorenem wielokrotnie byliśmy blisko na torze. Przeżył." Pauza. "Choć nie mogę powiedzieć tego samego o jego bilansie zwycięstw, gdy jestem w pobliżu."
Sala eksploduje.
Moja wściekłość natychmiast obraca się ku Nico za tę perfekcyjnie wyreżyserowaną publiczną egzekucję moich statystyk.
Pochylam się do przodu, uśmiech ostrzy się do chirurgicznej precyzji. "Mój bilans zwycięstw mówi sam za siebie. W przeciwieństwie do niektórych kierowców nie potrzebuję, by piarowcy wymyślali historie, dlaczego wciąż liczę się w walce o tytuł."
Oczy Nico błyskają — pierwszy rys w tym lodowatym spokoju. "Wreszcie jakaś prawdziwa konkurencja w twoim własnym garażu. Musi to być odświeżające po kolegach z zespołu, którzy cię nie wyzywali."
Henrik uderza dłonią w stół. "Panowie. Rozmawiamy o celach mistrzowskich. Proponuję do tego wrócić."
Za późno. Jutrzejsze nagłówki piszą się same.
Po konferencji Astrid z PR idzie korytarzem obok nas, podskakując jak golden retriever po pięciu kawach, mówiąc mniej więcej dziewięćdziesiąt mil na godzinę.
"Dwadzieścia minut na sesję promocyjną, potem zdjęcia na social media, potem spotkanie ze sponsorami i VIPami, i o Boże, powiedzcie, że żaden z was nie planuje zamordować drugiego zanim skończymy materiały marketingowe, bo ja NIE potrafię tego wyjaśnić centrali —"
"Astrid." Posyłam jej mój najbardziej rozbrajający uśmiech. "Kochanie, oddychaj."
Rumieni się, wypuszcza tablet z rąk i prawie wchodzi w lampę. Obok mnie Nico wydaje dźwięk, który może być pogardą albo rozbawieniem.
Studio już gotowe — ostre białe panele, AP-04 błyszczący w reflektorach, rząd świeżych strojów zespołu czeka.
"Najpierw kombinezony wyścigowe," ogłasza Astrid, wciąż lekko zadyszana. "Zasuwamy do końca, żadnych koszulek zespołu pod spodem."
Ściągam polówkę bez zastanowienia — bo czemu miałbym się zastanawiać? Przebierałem się przy ludziach dosłownie tysiące razy.
Tylko że… Dziesięć stóp dalej Nico robi to samo, a ja popełniam katastrofalny błąd i zerkam w jego stronę.
O święta. Kurwa. Mać.
Jest... większy, niż pamiętałem. Szerszy w ramionach, wyraźniej zarysowany na klatce i ramionach. Kondycja wyścigowa różni się od zwykłej — to szczupłe mięśnie zbudowane pod kątem wytrzymałości i precyzji — ale Nico wygląda, jakby mógł wycisnąć cały samochód.
Kiedy to się stało?
Odsuwam wzrok i skupiam się bardzo intensywnie na własnym kombinezonie, próbując zignorować fakt, że moje widzenie peryferyjne ma najwyraźniej doktorat z transformacji fizycznej Nico Almeidy.
Nie patrz. Nie patrz. KURWA, nie patrz.
Patrzę. Choćby na sekundę.
Wystarczająco długo, by zauważyć, jak jego kombinezon wyścigowy układa się na ramionach, które zdecydowanie nie były tak szerokie, gdy miał siedemnaście lat.
Jak materiał opina mięśnie, które zdecydowanie nie były tak wyraźne, gdy byliśmy dzieciakami dzielącymi pokój i zarywaliśmy noce, rozmawiając o wszystkim i o niczym.
Kurwa.
"Dobrze!" Fotografka—Emma, chyba tak jej na imię—klaszcze w dłonie z entuzjazmem osoby, która zarabia na tym, by ludzie wyglądali dobrze. "Zaczynamy od czegoś klasycznego. Stańcie obok siebie, skrzyżowane ramiona, energia rywalizacji."
Ustawiamy się obok samochodów. A właściwie ja ustawiam się obok jego bicepsa, bo najwyraźniej albo się skurczyłem, albo on urósł, albo jedno i drugie, i nagle ogarnia mnie egzystencjalny kryzys, czy przez cały ten czas nie oszukiwałem w statystykach kierowcy.
"Bliżej," woła Emma. Przesuwam się sześć cali w prawo. "Bliżej." Jeszcze kilka cali. "No dalej, jesteście teraz zespołem, a nie obcymi, którzy spotykają się pierwszy raz."
"Znamy się aż za dobrze," mówię, z przyklejonym uśmiechem.
"Idealnie! Teraz spróbujmy stanąć naprzeciw siebie. Chcę intensywności. Ognia rywalizacji. Jakbyście mieli zaraz walczyć koło w koło w Monako, a stawką byłby tytuł mistrza."
Przestawia nas, poprawia ramiona, przechyla podbródki i ogólnie traktuje nas jak bardzo drogie manekiny, a nagle— nagle —jestem tak blisko, że mogę policzyć jego rzęsy.
Tak blisko, że widzę złote plamki w brązowych oczach, które kiedyś znałem lepiej niż własne.
Tak blisko, że dostrzegam małą bliznę przy jego lewym skroniu, której nie było, gdy miał siedemnaście lat.
Tak blisko, że czuję ciepło bijące z jego ciała przez materiał kombinezonu.
To był błąd. Cała ta sytuacja to katastrofalnie zły pomysł.
"Zatrzymajcie tę pozycję," mówi Emma, aparat cyka jak szalony, jakby dokumentowała miejsce zbrodni.
Nico patrzy z powrotem z tą irytującą opanowaniem, które sprawia, że mam ochotę nim potrząsnąć, aż przebije się coś prawdziwego. Ale stojąc tak blisko, widzę delikatne napięcie w jego szczęce, sposób, w jaki jego oddech wcale nie jest równy.
Coś w tej bliskości jest naładowane elektrycznie—jakby stać zbyt blisko urządzenia wysokiego napięcia, kiedy wiesz, że jeden zły ruch przepali wszystkie obwody w twoim ciele.
"Podoba ci się to," mruczę na tyle cicho, że tylko on może usłyszeć.
"Sprawiam, że czujesz się nieswojo?" Jego głos jest niski, kontrolowany, ale pod spodem czai się coś, co sprawia, że moje tętno przyspiesza jak silnik z zapłonem na opak. "Zdecydowanie."
Gorąco pełznie mi po karku. Gardło mi wysycha.
Ogarnij się, Lindqvist. To tylko sesja zdjęciowa, a nie gra wstępna.
"Nico, możesz położyć rękę na ramieniu Sorena? Chcę tej energii jedności zespołu."
O, na litość boską.
Jego dłoń opada na moje ramię—ciężka, ciepła przez materiał kombinezonu—a mój oddech grzęźnie w gardle w sposób zdecydowanie nieprofesjonalny.
Jego palce muskają odkrytą skórę nad kołnierzem, a każdy punkt kontaktu wydaje się spotęgowany, jakby mój układ nerwowy uznał, że ten dotyk jest ważniejszy niż utrzymanie podstawowych funkcji życiowych.
"Idealnie!" Klik klik klik. "Chemia jest niesamowita!"
Chemia. Chryste Panie.
Jego wzrok opada na moje usta na ułamek sekundy, po czym wraca do moich oczu, a powietrze między nami gęstnieje jak miód.
Żaden z nas nie oddycha normalnie. Żaden z nas nie odwraca wzroku.
"Skończyliśmy z tą pozą," mówię, ale mój głos brzmi szorstko, bardziej niż zamierzałem, i nie cofam się ani o krok.
"Na pewno?" Jego kciuk przesuwa się po mojej skórze—ledwie wyczuwalnie, może przypadkiem, ale w przypadku Nico Almeidy nic nigdy nie jest przypadkowe.
Czuję to wszędzie. Wszędzie.
"To koniec tego ustawienia!" Emma ogłasza radośnie. "Przechodzimy do indywidualnych ujęć z samochodami."
Odsuwam się jak porażony prądem, robiąc dystans, który wydaje się jednocześnie konieczny i zupełnie niewystarczający. Nico opuszcza dłoń powoli, z rozmysłem, z czymś nieodgadnionym migoczącym w wyrazie twarzy.
Emma nazywa to idealnym, już przegląda zdjęcia na wyświetlaczu aparatu, zupełnie nieświadoma, że uchwyciła coś, co nie miało absolutnie nic wspólnego z duchem rywalizującej drużyny.
Reszta sesji mija w zamazanej serii ustawień, poprawek światła i entuzjastycznych wskazówek Emmy, które wykonuję automatycznie, podczas gdy mój mózg próbuje zrozumieć, co się tu właśnie wydarzyło.
Kiedy wreszcie kończymy, jestem napięty jak sprężyna w zawieszeniu Formuły 1 i równie niestabilny.
Wmawiam sobie, że to złość. Frustracja sytuacją, manipulacjami Henrika, tym, że moja kariera zamienia się w reality show dla rozrywki świata motorsportu.
Ten standardowy koktajl emocji, który wywołuje Nico Almeida.
Nic więcej. Nic, co musiałbym nazwać, przyznać się do tego czy poradzić sobie z tym jak dorosły człowiek.
Jasna cholera.
To będzie bardzo długi sezon.
Przesuń w górę, aby kontynuować