

Opis
Jedenascie lat temu Soren stanal przed wyborem - stanac po stronie swojego najlepszego przyjaciela albo chronic samego siebie. Wybral przetrwanie. Smial sie, gdy inni chlopcy znalezli list milosny Nico. Patrzyl, jak jedyna osoba, ktora naprawde go znala, zostala doszczetnie zniszczona. A potem przez kolejna dekade udawal, ze to nie mialo znaczenia. Teraz maja dwadziescia osiem lat, sa wypaleni i utkneli w tym samym podupadajacym zespole Formuly 1 - Soren, zloty chlopak, ktorego kamery nie potrafia sie nasycic, skrywajacy pustke za usmiechem, ktory moglby sprzedac wszystko, poza prawda; i Nico, lodowaty rywal, ktory dokonal coming outu na wlasnych warunkach i nigdy nie wybaczyl chlopakowi, ktory go do tego zmusil. Ledwo moga dzielic jeden garaz, nie rzucajac sie sobie do gardel. Ale jest cos w wrogach, ktorzy kiedys byli wszystkim dla siebie - nienawisc nigdy do konca nie zaslania tego, co jest pod spodem. A sezon spedzony ramie w ramie ma to niebawem udowodnic.
Rozdział 1
Sep 11, 2026
[Perspektywa Nico]
* Jedenaście lat temu *
List w mojej szafce miał mnie zabić. Nie metaforycznie. Dosłownie.
Moje serce waliło o żebra, jakby próbowało się wydostać, a każdy oddech wydawał się wykradziony. Dwa lata połykanych słów, bezsennych nocy i ostrożnych milczeń skropliły się w trzy strony odręcznego wyznania schowanego za zapasowymi rękawiczkami.
I dziś w końcu miałem wręczyć mój wyrok śmierci.
"Twój sektor drugi był kurwa tragiczny," powiedział Soren, szturchając mnie tak mocno, że aż się potknąłem. Jego śmiech był zaraźliwy—zawsze taki był. I to był problem. "Przejechałeś ten szykan jak moja babcia jadąca do kościoła."
"Przynajmniej wiem, gdzie są moje punkty hamowania. Twoje były gdzieś w erze mezozoicznej."
Znów wybuchnął śmiechem i ten dźwięk uderzył mnie jak cios fizyczny. Boże, byłem totalnie skończony. "Odważne słowa od kogoś, kto prawie zaparkował w pułapce żwirowej."
Robiliśmy ten taniec od pięciu lat—łatwe przekomarzania, swobodne dotknięcia, sposób, w jaki zasypiał oparty na moim ramieniu podczas analizy filmów, jakby to nic nie znaczyło. Jakby to mnie powoli nie zabijało.
Bo Soren Lindqvist był piękny w taki sposób, w jaki piękni są ludzie zniszczeni. Ostro zarysowane kości policzkowe, które mogłyby przeciąć szkło, oczy w kolorze zimowych burz, idealnie pełne usta i uśmiech, który sprawiał, że zapominałem, jak myśleć prostoliniowo.
Gorzej niż piękny—był mój . Mój amigo, mój najlepszy przyjaciel. Mój człowiek. Jedyny, który wiedział, że ćwiczę mowy zwycięskie po portugalsku, kiedy nie mogę spać.
Nie miał cholernie pojęcia, co robił ze mną.
Poznaliśmy się, gdy mieliśmy dwanaście lat w juniorskiej akademii kartingowej we Włoszech, gdzie żaden z nas nie mówił w tym języku na tyle dobrze, by się tam odnaleźć.
Soren uczył mnie szwedzkich przekleństw, twierdząc, że to komplementy. Zorientowałem się po trzecim razie, gdy nazwałem instruktora "pieprzonym idiotą", myśląc, że chwalę jego technikę.
On występuje dla wszystkich—głośniejszy, ostrzejszy, zawsze pod publikę. Przy mnie zrzuca maskę. Po prostu sobą, irytujący i szczery, tak bezwstydnie prawdziwy, że coś w mojej piersi ściskało się w sposób, którego już przestałem próbować tłumaczyć.
Dwa lata. Dwa lata od tamtej nocy na dachu akademii Formuły 4, kiedy powiedział: "Jesteś jedyną osobą, która mnie naprawdę rozumie, wiesz?"
Dwa lata patrzenia, jak Soren się śmieje i czucia, jak ziemia przesuwa się pod nogami. Dwa lata odtwarzania przypadkowych dotknięć, analizowania rozmów pod kątem znaczenia, którego pewnie tam nie było, powtarzania sobie amanhã —jutro będę wystarczająco odważny.
Dwa lata, od kiedy zrozumiałem, że to, co czuję, to nie tylko przyjaźń. To było coś wulkanicznego, coś, co sprawiało, że moja skóra płonęła za każdym razem, gdy mnie dotykał.
Dziś wieczorem to się kończy. Tak czy inaczej.
Przepchnęliśmy się przez drzwi szatni i uderzył nas znajomy chaos—piętnastu juniorów w różnym stanie rozebrania, powietrze gęste od potu, testosteronu i tej szczególnej okrutności nastoletnich chłopaków wyczuwających słabość.
Moja szafka była trzy dalej od jego. Wystarczająco blisko, bym czuł jego perfumy—coś drogiego, co ojciec przysyłał mu ze Szwecji. Wystarczająco blisko, że gdy zrzucał kombinezon, musiałem patrzeć w podłogę, żeby móc oddychać.
"Jutro kwalifikacje będą brutalne," mówił. "Widziałeś, jak Leclerc brał siódemkę? Ten dzieciak ma lód w żyłach."
Kiwnąłem głową, nie ufając swojemu głosowi. List wydawał się promieniować ciepłem przez metalowe drzwi.
Plan był prosty. Poczekać, aż zostaniemy sami. Wręczyć mu kopertę. Poprosić, by przeczytał później. Odejść, zanim zaczną mi się trząść ręce.
Proste.
Obróciłem zamek szyfrowy—pamięć mięśniowa, trzy cyfry, które mógłbym wykręcić przez sen. Drzwiczki się otworzyły, a zapasowe rękawiczki leżały dokładnie tam, gdzie je zostawiłem, ale list zniknął.
Zimny strach zalał mi żyły, taki, od którego widok bieleje na brzegach. Przewracałem sprzęt z coraz większą desperacją. Kombinezon, zapasowy kask, batoniki energetyczne, które mama przysłała z Brazylii—
"Czegoś szukasz, Almeida ?"
Głos Marco Drexlera przeciął hałas jak ostrze. Stał trzy szafki dalej, mój list zwisał z jego palców jak martwy przedmiot. Jego uśmiech był jak z koszmaru, sam zęby i złośliwa radość.
W szatni zapadła cmentarna cisza—ta szczególna martwa cisza, która oznaczała, że zaraz poleje się krew, a mój świat przechylił się na bok.
"Znalazłem tu taki liścik miłosny," oznajmił Marco, rozkładając list teatralnie powoli. "Pomyślałem, że chłopaki może chcą posłuchać, co nasz brazylijski książę pisze w wolnym czasie."
Odchrząknął i zaczął czytać szyderczym falsetem.
„Nie wiem, jak to powiedzieć inaczej, więc po prostu to powiem. Za każdym razem, gdy mnie dotykasz—even przypadkowo—czuję, jakbym płonął. Kiedy pracujemy razem przy samochodach i twoja dłoń muska moją, przez następne pięć minut nie mogę normalnie oddychać.”
Wybuchł śmiech—okrutny i przeszywający, mający zdrapać skórę do kości.
Nie. Nie, nie, nie. Te słowa były prywatne. Święte. Moje.
„Chciałem ci wtedy powiedzieć, że jesteś jedyną osobą, przy której czuję się w ten sposób. Jakbym tracił rozum. Jakbym nie potrafił myśleć jasno, gdy jesteś blisko.”
Ktoś wydał odgłos udawanego wymiotowania. Inny chłopak przeciągle, sprośnie zagwizdał.
Moje gardło się zacisnęło. Tak właśnie miałem umrzeć—nie w wyścigówce przy 200 kilometrach na godzinę, ale stojąc w szatni, gdy moje sekrety zamieniano w rozrywkę.
„Przez dwa lata próbowałem sobie wmówić, że to przejdzie,” Marco kontynuował, delektując się każdym słowem jak winem. „Ale nie przeszło. Jest tylko gorzej, i nie wiem, czy ty czujesz cokolwiek podobnego. Może nie. Może to zniszczy wszystko między nami.”
Pokój oddychał teraz jak jeden organizm, piętnaście par oczu utkwionych w rozgrywającej się masakrze.
„Ale nie mogę już udawać, że nie chcę cię pocałować. Że nie leżę bezsennie, myśląc o tym, jakby to było, gdybyś też mnie chciał.”
Cisza, która po tym zapadła, była ogłuszająca.
Wtedy ktoś zaczął się śmiać—wysoko, histerycznie—a pokój wybuchł. Gwizd, głosy których nie potrafiłem rozdzielić przez szum w uszach, inni przyłączali się do chóru, aż dźwięk był jak drut kolczasty na mojej skórze.
Oczy Marco odnalazły Sorena w tłumie, gdy mój najlepszy przyjaciel stał nieruchomo, blady jak zima. „Kto chce zgadnąć, o kim śnił nasz mały maricón?”
„Założę się, że o którymś z instruktorów!” ktoś krzyknął.
„Nie ma mowy—to Rossi,” zawołał James. „Zawsze się gapi podczas odpraw.”
„To jest kurwa obrzydliwe,” zaśmiał się Rossi.
„Może to któryś z nas,” dodał Marcus. „Lepiej sprawdzajcie łóżka tej nocy!”
Stałem zupełnie nieruchomo, patrząc jak moje życie rozpada się w zwolnionym tempie. Jest w tym pewna dyscyplina, w bezruchu podczas gdy świat płonie—chciałbym powiedzieć, że sam to wybrałem.
Ale prawda była taka, że moje ciało po prostu przestało słuchać rozkazów.
Uśmiech Marco stał się drapieżny. „Łap, Lindqvist. Twój list miłosny.”
Kartki poleciały w powietrzu idealnym łukiem. Soren złapał je odruchowo, jego wzrok spoczął na charakterystycznym piśmie, które znałby wszędzie—przez pięć lat wykładów wymienialiśmy się notatkami.
Patrzyłem, jak odwraca się lekko od grupy, by czytać, a czas skrystalizował się, każda sekunda była ostra jak brzytwa.
To było to. To musi być to.
To tutaj Soren miał udowodnić, że jest tym, za kogo go zawsze uważałem.
Powiedziałby Marco, żeby się odpierdolił. Spojrzałby na mnie zdezorientowany, skrępowany albo nawet z odrzuceniem—cokolwiek ludzkiego. Cokolwiek, co uznałoby, że osoba krwawiąca na tej podłodze to jego najlepszy przyjaciel.
Soren czytał przez coś, co wydawało się godzinami. Patrzyłem, jak jego ramiona się przesuwają, twarz układa w coś, czego nigdy wcześniej nie widziałem. Zimny i odległy. Obcy w znajomej, pięknej twarzy.
Potem się zaśmiał—prawdziwym śmiechem—a ten dźwięk przeszył moją pierś jak włócznia.
„Jezus Maria…” powiedział Soren, jego głos rozchodził się po nagle uciszonej sali. „Czy wy to sobie w ogóle wyobrażacie?” Zmierzył mnie wzrokiem, jakby patrzył na coś, co przykleiło mu się do buta. „On? Jakbym kiedykolwiek…” Zadrżał teatralnie. „To jest kurwa obrzydliwe.”
Pokój eksplodował. Głośniej teraz, zajadle, bo swoim udziałem Soren dał im przyzwolenie. Marco klepnął go po ramieniu, jakby zawsze byli przyjaciółmi.
„Można się było domyślić,” ktoś krzyknął. „Zawsze wiedziałem, że coś z nim nie tak.”
„Lepiej pilnujcie się pod prysznicami, chłopaki!”
„Pewnie walił konia, myśląc o każdym z nas!”
Soren zgniótł mój list—dwa lata desperackiej szczerości—i rzucił go w stronę kosza. Nie trafił, wylądował na mokrych kafelkach niczym potrącony zwierz na drodze.
Patrzyłem, jak mój najlepszy przyjaciel odchodzi z watahą, która właśnie mnie rozszarpała, i poczułem, że coś w mojej piersi staje się bardzo, bardzo ciche.
Nie złamane, bo złamane oznaczałoby, że może zostać naprawione. To było coś innego, coś ostatecznego.
Então é assim. Tak to właśnie jest.
Oddałem mu serce, a on rzucił je wilkom na pożarcie.
Śmiech podążał za mną z szatni, korytarzem, aż w noc, w której mogłem w końcu, w końcu przestać udawać, że jeszcze oddycham.
Ale wciąż tu byłem. Wciąż stałem.
I już nigdy, nigdy więcej nie popełnię błędu, by zaufać komuś z prawdą.

Rival Hearts
60 Rozdziały
60
Treść

Zapisz

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101