passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Rival Hearts - Rozdział #6 - autor itsvlada

Rival Hearts

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Konferencja prasowa to czyste przedstawienie, a ja wyćwiczyłem swoją rolę przez jedenaście lat praktyki. Swobodny uśmiech, pewna postawa, urok, który sprawia, że dziennikarze mnie cytują, zamiast zadawać zbyt dociekliwe pytania.

Siedzę dwa metry od Nico Almeidy — mojego nowego zespołowego, na miłość boską — obaj mamy na sobie identyczne polówki Apex, jakbyśmy byli przyjaciółmi, a nie wrogami, którzy przez dekadę dopracowywali sztukę wzajemnej destrukcji.

Sala jest pełna, a dziennikarze już wyczuwają krew.

"Soren, Nico — byliście kolegami z akademii jedenaście lat temu. Czy ta historia będzie teraz waszym atutem?" Kobieta z AutoSportu, drapieżny uśmiech gotowy do ataku.

Pochylam się do mikrofonu z wyćwiczonym urokiem. "Nico jest niesamowicie utalentowany. Mam do niego tylko szacunek. Liczę na zdrową rywalizację, która pchnie nas obu do przodu."

Tłumaczenie: Wolałbym się spalić żywcem, niż przyznać, że nasza historia jest bardziej skomplikowana niż film Christophera Nolana.

Odpowiedź Nico to ciekły azot. "Obaj znacznie ewoluowaliśmy od czasów juniorskich. To, co wtedy się wydarzyło, nie ma wpływu na nasze zawodowe relacje."

Tłumaczenie: Nienawidzę cię, ale kontrakt zobowiązuje mnie udawać coś innego.

Sky Sports wtrąca się: "Monako w zeszłym roku — zderzyliście się i musieli was rozdzielać porządkowi. Czy taka rywalizacja jest rozsądna w jednym garażu?"

Henrik przerywa, zanim wybuchniemy. "To, co media nazywają rywalizacją, ja nazywam atutem. Dwóch kierowców, którzy nie chcą przegrać jeden z drugim. Moim zadaniem jest skierować tę energię na wszystkie inne zespoły."

Wtedy jakiś tabloidowy pajac podnosi rękę, szczerząc zęby jak dziecko w Boże Narodzenie.

O, kurwa. Zaczyna się.

"Nico, twoja poprzednia ekipa promowała cię jako jedynego w F1 otwarcie homoseksualnego kierowcę. Obawiasz się, jak odnajdziesz się w bardziej... tradycyjnej marce Apex? A Soren — co sądzisz o dzieleniu bliskiej przestrzeni z..."

Nie kończy. Nawet nie musi.

Wściekłość eksploduje tak gwałtownie, że aż odbiera mi dech. Nie na Nico — nigdy na Nico za to — ale na tę ludzką szmatę, która traktuje czyjąś seksualność jak rozrywkę.

Zanim zdążę odpowiedzieć bez ryzyka sześciocyfrowej kary, Nico wtrąca się z zabójczym spokojem.

"Odnajduję się w każdym środowisku, które ceni talent ponad PR-owe sztuczki. A jeśli chodzi o bliskie sąsiedztwo — z Sorenem wielokrotnie byliśmy blisko na torze. Przeżył." Pauza. "Choć nie mogę powiedzieć tego samego o jego bilansie zwycięstw, gdy jestem w pobliżu."

Sala eksploduje.

Moja wściekłość natychmiast obraca się ku Nico za tę perfekcyjnie wyreżyserowaną publiczną egzekucję moich statystyk.

Pochylam się do przodu, uśmiech ostrzy się do chirurgicznej precyzji. "Mój bilans zwycięstw mówi sam za siebie. W przeciwieństwie do niektórych kierowców nie potrzebuję, by piarowcy wymyślali historie, dlaczego wciąż liczę się w walce o tytuł."

Oczy Nico błyskają — pierwszy rys w tym lodowatym spokoju. "Wreszcie jakaś prawdziwa konkurencja w twoim własnym garażu. Musi to być odświeżające po kolegach z zespołu, którzy cię nie wyzywali."

Henrik uderza dłonią w stół. "Panowie. Rozmawiamy o celach mistrzowskich. Proponuję do tego wrócić."

Za późno. Jutrzejsze nagłówki piszą się same.

Po konferencji Astrid z PR idzie korytarzem obok nas, podskakując jak golden retriever po pięciu kawach, mówiąc mniej więcej dziewięćdziesiąt mil na godzinę.

"Dwadzieścia minut na sesję promocyjną, potem zdjęcia na social media, potem spotkanie ze sponsorami i VIPami, i o Boże, powiedzcie, że żaden z was nie planuje zamordować drugiego zanim skończymy materiały marketingowe, bo ja NIE potrafię tego wyjaśnić centrali —"

"Astrid." Posyłam jej mój najbardziej rozbrajający uśmiech. "Kochanie, oddychaj."

Rumieni się, wypuszcza tablet z rąk i prawie wchodzi w lampę. Obok mnie Nico wydaje dźwięk, który może być pogardą albo rozbawieniem.

Studio już gotowe — ostre białe panele, AP-04 błyszczący w reflektorach, rząd świeżych strojów zespołu czeka.

"Najpierw kombinezony wyścigowe," ogłasza Astrid, wciąż lekko zadyszana. "Zasuwamy do końca, żadnych koszulek zespołu pod spodem."

Ściągam polówkę bez zastanowienia — bo czemu miałbym się zastanawiać? Przebierałem się przy ludziach dosłownie tysiące razy.

Tylko że… Dziesięć stóp dalej Nico robi to samo, a ja popełniam katastrofalny błąd i zerkam w jego stronę.

O święta. Kurwa. Mać.

Jest... większy, niż pamiętałem. Szerszy w ramionach, wyraźniej zarysowany na klatce i ramionach. Kondycja wyścigowa różni się od zwykłej — to szczupłe mięśnie zbudowane pod kątem wytrzymałości i precyzji — ale Nico wygląda, jakby mógł wycisnąć cały samochód.

Kiedy to się stało?

Odsuwam wzrok i skupiam się bardzo intensywnie na własnym kombinezonie, próbując zignorować fakt, że moje widzenie peryferyjne ma najwyraźniej doktorat z transformacji fizycznej Nico Almeidy.

Nie patrz. Nie patrz. KURWA, nie patrz.

Patrzę. Choćby na sekundę.

Wystarczająco długo, by zauważyć, jak jego kombinezon wyścigowy układa się na ramionach, które zdecydowanie nie były tak szerokie, gdy miał siedemnaście lat.

Jak materiał opina mięśnie, które zdecydowanie nie były tak wyraźne, gdy byliśmy dzieciakami dzielącymi pokój i zarywaliśmy noce, rozmawiając o wszystkim i o niczym.

Kurwa.

"Dobrze!" Fotografka—Emma, chyba tak jej na imię—klaszcze w dłonie z entuzjazmem osoby, która zarabia na tym, by ludzie wyglądali dobrze. "Zaczynamy od czegoś klasycznego. Stańcie obok siebie, skrzyżowane ramiona, energia rywalizacji."

Ustawiamy się obok samochodów. A właściwie ja ustawiam się obok jego bicepsa, bo najwyraźniej albo się skurczyłem, albo on urósł, albo jedno i drugie, i nagle ogarnia mnie egzystencjalny kryzys, czy przez cały ten czas nie oszukiwałem w statystykach kierowcy.

"Bliżej," woła Emma. Przesuwam się sześć cali w prawo. "Bliżej." Jeszcze kilka cali. "No dalej, jesteście teraz zespołem, a nie obcymi, którzy spotykają się pierwszy raz."

"Znamy się aż za dobrze," mówię, z przyklejonym uśmiechem.

"Idealnie! Teraz spróbujmy stanąć naprzeciw siebie. Chcę intensywności. Ognia rywalizacji. Jakbyście mieli zaraz walczyć koło w koło w Monako, a stawką byłby tytuł mistrza."

Przestawia nas, poprawia ramiona, przechyla podbródki i ogólnie traktuje nas jak bardzo drogie manekiny, a nagle— nagle —jestem tak blisko, że mogę policzyć jego rzęsy.

Tak blisko, że widzę złote plamki w brązowych oczach, które kiedyś znałem lepiej niż własne.

Tak blisko, że dostrzegam małą bliznę przy jego lewym skroniu, której nie było, gdy miał siedemnaście lat.

Tak blisko, że czuję ciepło bijące z jego ciała przez materiał kombinezonu.

To był błąd. Cała ta sytuacja to katastrofalnie zły pomysł.

"Zatrzymajcie tę pozycję," mówi Emma, aparat cyka jak szalony, jakby dokumentowała miejsce zbrodni.

Nico patrzy z powrotem z tą irytującą opanowaniem, które sprawia, że mam ochotę nim potrząsnąć, aż przebije się coś prawdziwego. Ale stojąc tak blisko, widzę delikatne napięcie w jego szczęce, sposób, w jaki jego oddech wcale nie jest równy.

Coś w tej bliskości jest naładowane elektrycznie—jakby stać zbyt blisko urządzenia wysokiego napięcia, kiedy wiesz, że jeden zły ruch przepali wszystkie obwody w twoim ciele.

"Podoba ci się to," mruczę na tyle cicho, że tylko on może usłyszeć.

"Sprawiam, że czujesz się nieswojo?" Jego głos jest niski, kontrolowany, ale pod spodem czai się coś, co sprawia, że moje tętno przyspiesza jak silnik z zapłonem na opak. "Zdecydowanie."

Gorąco pełznie mi po karku. Gardło mi wysycha.

Ogarnij się, Lindqvist. To tylko sesja zdjęciowa, a nie gra wstępna.

"Nico, możesz położyć rękę na ramieniu Sorena? Chcę tej energii jedności zespołu."

O, na litość boską.

Jego dłoń opada na moje ramię—ciężka, ciepła przez materiał kombinezonu—a mój oddech grzęźnie w gardle w sposób zdecydowanie nieprofesjonalny.

Jego palce muskają odkrytą skórę nad kołnierzem, a każdy punkt kontaktu wydaje się spotęgowany, jakby mój układ nerwowy uznał, że ten dotyk jest ważniejszy niż utrzymanie podstawowych funkcji życiowych.

"Idealnie!" Klik klik klik. "Chemia jest niesamowita!"

Chemia. Chryste Panie.

Jego wzrok opada na moje usta na ułamek sekundy, po czym wraca do moich oczu, a powietrze między nami gęstnieje jak miód.

Żaden z nas nie oddycha normalnie. Żaden z nas nie odwraca wzroku.

"Skończyliśmy z tą pozą," mówię, ale mój głos brzmi szorstko, bardziej niż zamierzałem, i nie cofam się ani o krok.

"Na pewno?" Jego kciuk przesuwa się po mojej skórze—ledwie wyczuwalnie, może przypadkiem, ale w przypadku Nico Almeidy nic nigdy nie jest przypadkowe.

Czuję to wszędzie. Wszędzie.

"To koniec tego ustawienia!" Emma ogłasza radośnie. "Przechodzimy do indywidualnych ujęć z samochodami."

Odsuwam się jak porażony prądem, robiąc dystans, który wydaje się jednocześnie konieczny i zupełnie niewystarczający. Nico opuszcza dłoń powoli, z rozmysłem, z czymś nieodgadnionym migoczącym w wyrazie twarzy.

Emma nazywa to idealnym, już przegląda zdjęcia na wyświetlaczu aparatu, zupełnie nieświadoma, że uchwyciła coś, co nie miało absolutnie nic wspólnego z duchem rywalizującej drużyny.

Reszta sesji mija w zamazanej serii ustawień, poprawek światła i entuzjastycznych wskazówek Emmy, które wykonuję automatycznie, podczas gdy mój mózg próbuje zrozumieć, co się tu właśnie wydarzyło.

Kiedy wreszcie kończymy, jestem napięty jak sprężyna w zawieszeniu Formuły 1 i równie niestabilny.

Wmawiam sobie, że to złość. Frustracja sytuacją, manipulacjami Henrika, tym, że moja kariera zamienia się w reality show dla rozrywki świata motorsportu.

Ten standardowy koktajl emocji, który wywołuje Nico Almeida.

Nic więcej. Nic, co musiałbym nazwać, przyznać się do tego czy poradzić sobie z tym jak dorosły człowiek.

Jasna cholera.

To będzie bardzo długi sezon.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

[POV Nico]

Weekend wyścigowy nadchodzi jak wypowiedzenie wojny, a nasz garaż rozdziela się na pół— inżynierowie Sorena po jednej stronie, moi po drugiej, niewidzialna strefa zdemilitaryzowana, którą wszyscy respektują, a nikt nie przyznaje, że istnieje.

Idealnie. Po prostu kurwa idealnie.

„Nico, jesteś dwie dziesiąte sekundy wolniejszy od optymalnego czasu w drugim sektorze.” Mój inżynier Rodrigo brzmi, jakby przekazywał wyrok śmierci. „Twój punkt hamowania przesunął się o piętnaście metrów. Jego trzeci sektor był szybszy, ale twój pierwszy jest mocniejszy. Jedź swoje okrążenie, nie jego.”

Jego. Jakby imię Soren było zbyt niebezpieczne, by wypowiedzieć je przez radio.

„Przyjąłem.” Doskonale wiem, czemu punkt hamowania się przesunął.

Zamiast zaufać własnej linii w siódmym zakręcie, gapiłem się na czasy sektorów Sorena. Kończymy na piątym i szóstym miejscu — pozycje, które smakują jak porażka, gdy bolid stać na drugi rząd.

Odprawa Henrika po tej porażce, jaką są kwalifikacje, jest tak krótka, że sama w sobie stanowi pewien rodzaj przemocy.

„Piąte i szóste miejsce.” Opiera obie dłonie płasko o stół konferencyjny, jakby powstrzymywał się przed uduszeniem kogoś. „W samochodzie, który powinien walczyć o pole position.”

Soren wpatruje się w fascynujący punkt na odległej ścianie, podczas gdy ja nagle bardzo interesuję się wydrukami swojej telemetrii.

„Nie obchodzi mnie, kto zaczął,” ciągnie Henrik, a jego głos jest tak opanowany, że aż przerażający. „Nie obchodzi mnie wasza przeszłość, wasze ego, czy jakąkolwiek psychologiczną walkę na śmierć i życie toczycie w moim garażu. Jeśli nie wyciągniecie głów z własnych dup, dokonam zmian kadrowych, których żaden z was nie przetrwa.”

Zbiera swoje notatki z precyzyjnym spokojem człowieka, który się powstrzymuje.

„Dwóch kierowców z tempem na pierwszy rząd, a dostarczają przeciętność środka stawki, bo nie są w stanie przestać się mierzyć ze sobą na kutasy, żeby choć przez chwilę zmierzyć się z prawdziwą konkurencją.” Wstaje. „Jesteście zwolnieni. Oboje. I ogarnijcie się do jutra, bo znajdę takich, którzy potrafią.”

Nawet jak powiedział, wyścig następnego dnia poszedł jeszcze gorzej, a tym razem Henrik nawet nie fatygował się na odprawę po wyścigu. Po prostu spojrzał na nas obu, nie powiedział nic i odszedł.

Postanawiam rozładować napięcie, jak tylko wracam do hotelu. Hotelowa siłownia o północy powinna być pusta. Powinna być moim azylem po upokorzeniu całego dnia.

Zamiast tego znajduję Sorena w kącie przy wolnych ciężarach, koszulka ciemna od potu, piaskowe włosy opadające na jasnoniebieskie oczy, gdy wykonuje coś, co wygląda na morderczy zestaw ćwiczeń.

Nie odzywamy się do siebie. Żaden z nas też nie wychodzi.

Wchodzę na bieżnię i zaczynam biec— najpierw w spokojnym tempie, potem szybciej, jakbym mógł uciec przed wspomnieniem wyrazu twarzy Henrika na widok naszych pozycji na mecie.

Wtedy Soren dokłada ciężaru do gryfu, a ja zwiększam prędkość.

Najwyraźniej teraz już tak to wygląda. Rywalizujemy nawet, gdy jesteśmy sami. Nawet, gdy nikt nie patrzy. Nawet, gdy jedyną nagrodą jest satysfakcja, że wytrzymaliśmy dłużej od siebie na hotelowej siłowni, która pachnie przemysłowymi detergentami i egzystencjalną rozpaczą.

Po trzydziestu minutach moja koszulka przykleja się do skóry jak druga warstwa wstydu. Przez chwilę łapię jego spojrzenie w lustrze—sekunda, może dwie—zanim znów skupia się na swoich ciężarach.

Interesujące.

Przechodzi do podciągnięć, a ja popełniam błąd i zerkam w jego stronę akurat, gdy koszulka podjeżdża w górę z każdym powtórzeniem, odsłaniając zarys mięśni na ramionach i sposób, w jaki poruszają się pod wilgotną od potu skórą.

Prawie tracę równowagę na taśmie bieżni, wymachując rękami jak idiota, żeby nie zaliczyć gleby przed facetem, który i tak uważa mnie za chodzącą katastrofę.

Kiedy podnoszę wzrok, patrzy prosto na mnie. Nie przez lustro. Na mnie.

Nasze spojrzenia spotykają się na ułamek sekundy, który rozciąga się w nieskończoność, i coś między nami przemyka—coś, co nie ma nic wspólnego z wyścigami, a wszystko z tym, jak jego klatka piersiowa unosi się i opada.

Z tym, jak lekko rozchylają się jego usta, gdy oddycha, z tym, jak z piętnastu stóp widzę pulsowanie krwi na jego szyi... Kurwa.

Zwalam tempo do marszu, potem zatrzymuję bieżnię całkowicie.

On zeskakuje z drążka do podciągania, dyszy ciężko, i nagle obaj po prostu stoimy—zalani potem, wykończeni, siłownia cicha poza oddechami dwóch ludzi, którzy próbują uciec przed czymś, co zdecydowanie nie jest fizyczne.

Soren odzywa się pierwszy, głos chropawy, pozbawiony zwykłej ogłady. „To nie działa.”

„Co proponujesz?” Schodzę z bieżni, sięgając po ręcznik, próbując ignorować fakt, że jego wzrok śledzi każdy mój ruch.

„Nie wiem.” Przeciąga dłonią po włosach, a ja obserwuję, jak krople wody spływają mu po szyi. „Ale nie możemy dalej tak…”

Wskazuje gestem pomiędzy nami, ruchem obejmującym wszystko: garaż, wyścig, tę chwilę.

„Henrik posadzi któregoś z nas na ławce. Musimy to naprawić.”

„Naprawić co dokładnie?” Składam ręcznik na ramieniu, ruch precyzyjny, kontrolowany, zupełnie odwrotny do tego, co czuję. „Nasze kwalifikacje? Umiejętności na torze? Czy fakt, że nie możesz być ze mną w jednym garażu, nie zamieniając tego w strefę wojny?”

Zaciska szczękę. „To bogate, słyszeć to od faceta, który wcisnął mnie w ścianę na piętnastym okrążeniu.”

„Zablokowałeś mnie na trzecim.”

„Bo jechałeś mi na zderzaku, jakbyś miał osobistą vendettę!”

„Mam osobistą vendettę.” Słowa wymykają się ciszej, niż zamierzałem, bardziej szczerze, niż planowałem. Siłownia pochłania je jak spowiedź. „To cały sens, Soren. O to w tym wszystkim chodziło.”

Zamiera zupełnie, coś się zmienia w jego spojrzeniu—zaskoczenie może, albo dyskomfort z powodu usłyszenia niewygodnej prawdy bez dyplomatycznego opakowania.

„Więc jaki jest plan?” Próbuje zabrzmieć lekceważąco, ale nie do końca mu wychodzi. „Udajemy, że jesteśmy przyjaciółmi? Podajemy sobie dłonie dla kamer i mamy nadzieję, że Henrik nie zauważy, że udajemy?”

„Udawanie to twoja specjalność, nie moja. Nie mam do tego talentu.”

Robię krok bliżej, na tyle, by widzieć złote drobinki w jego oczach, na tyle, by poczuć zapach jego perfum zmieszany z potem.

„Ale też nie mam luksusu stracenia tego fotela tylko dlatego, że nie potrafisz dzielić garażu bez robienia z tego sprawy osobistej.”

Cios trafia dokładnie tam, gdzie celowałem. Widzę, jak to do niego dociera—migotanie na jego twarzy, krótkie i znikające, taki mikroreakcja, którą myśli, że ukrywa.

Nie przede mną. Nigdy przede mną.

On robi krok bliżej, zmniejszając dystans między nami, aż czuję żar bijący od jego skóry.

„Więc czego chcesz, Nico? Bo stoję tu i naprawdę próbuję—pierwszy raz od jedenastu lat—a ty wygłaszasz wyroki, jakbyś już rozwiązał równanie i czekał, aż dogonię.”

Czego chcę?

„Chcę, żebyś jeździł jak ta wersja siebie, która nie jest zafiksowana na pokonaniu mnie,” mówię cicho. „I chcę, żebyś odkrył, dlaczego nie potrafisz—bo sądzę, że nie miałeś ani jednej sesji bez myślenia o mnie, odkąd tu jestem, a jeśli przez pięć sekund będziesz ze sobą szczery, to dobrze o tym wiesz.”

Jego oddech zadrżał. Prawie niezauważalnie, ale ja to słyszę.

Między nami rozciąga się napięta cisza, podczas gdy obserwuję, jak jego klatka piersiowa gwałtownie opada i unosi się, i nie wiem, czy to przez trening, czy przez to, że stoi tak blisko mnie w ciemnej, pustej siłowni, gdzie nikt nas nie widzi, nikt nie ocenia, nikt nie…

„Bez chęci zamordowania się nawzajem,” mówi w końcu, głos niemal szeptem. „To właśnie chciałem powiedzieć. Musimy się dowiedzieć, jak być w jednym pomieszczeniu, nie chcąc się pozabijać.”

Ale sposób, w jaki na mnie patrzy—na wyciągnięcie ręki, promieniując czymś znacznie bardziej złożonym niż wrogość—sprawia, że słowa brzmią na wyuczone.

Linia, którą powtarza sobie tak samo jak mi.

„Tego chcesz?” pytam cicho, robiąc jeszcze jeden krok do przodu, aż zostaje między nami ledwie dziesięć centymetrów. „Zabić mnie?”

Coś pęka w jego wyrazie twarzy. Krótko. Prawie od razu naprawione.

„Nie wiem, czego chcę, Nico.” Jego głos jest teraz ledwo słyszalny, chropawy od szczerości, jakby rozdzieranej z niego na siłę. „W tym cały kurwa problem. To próbuję ci powiedzieć—nie wiem, czym to jest, nie wiem, jak to zatrzymać i nie wiem, dlaczego przyszedłem tu o północy, wiedząc, że pewnie też tu będziesz.”

Ta szczerość zaskakuje mnie. Spodziewałem się uniku, uroku, kolejnego muru z pożyczonej pewności siebie. Nie tego.

„To może być pierwszy szczery rzecz, którą dziś powiedziałeś.” Utrzymuję jego spojrzenie. „Nie zepsuj tego, udając jutro, że nie miałeś tego na myśli.”

Żaden z nas się nie rusza. Siłownia kurczy się wokół nas, aż wydaje się, że cały świat zmalał do tej przestrzeni między naszymi ciałami, tej chwili, gdzie jedenaście lat nienawiści, bólu i czegoś jeszcze balansuje na ostrzu noża.

Wtedy Soren odwraca wzrok, cofa się, jakby dotknął czegoś, co mogłoby go spalić żywcem.

„Zapomnij.” Chwyta ręcznik dłońmi, które nie są do końca pewne. „To było głupie. Byłem głupi.”

Zabiera ręcznik i wychodzi. Drzwi się zamykają, a ja zostaję sam ze swoim biciem serca i świadomością, że cokolwiek właśnie przeszło między nami, nie miało nic wspólnego z nienawiścią.

Nada mesmo. Nic a nic.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

[Perspektywa Sorena]

Dwa wyścigi i cztery przeciętne rezultaty później docieramy do Monako na to, co Henrik nazywa „wysokoprofilową okazją, żeby się nie skompromitować”.

Obecność na imprezie sponsorów jest obowiązkowa, co oznacza, że mogę odkurzyć swoją ulubioną rolę – czarującego złotego chłopca, dzięki któremu stateczni menedżerowie mają złudzenie, że biorą udział w czymś olśniewającym, zamiast po prostu palić pieniądze na samochody jeżdżące w kółko.

Superjacht to szczyt monakijskiego przepychu: białe powierzchnie i wieże z szampana, rodzaj przesady, która wrzeszczy: mamy pieniądze do spalenia i kierowców do zaimponowania.

Krążę po głównym pokładzie z wprawną skutecznością, flirtując z córką dyrektora marketingu—Milą, chyba—która śmieje się z moich żartów, jakbym był najzabawniejszym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek spotkała.

– Więc tam byłem – mówię, sięgając po Urokliwą Anegdotę nr 47 z mojego bogatego repertuaru – o centymetr od bandy, a ten absolutny wariat uznaje, że to idealny moment, żeby wbić się w piąty zakręt—

– Nie. – Dotyka mojego ramienia, pochylając się tak blisko, że czuję miękkość jej ogromnych cycków na swoim ramieniu. – I co zrobiłeś?

– To, co zrobiłby każdy zdrowy na umyśle. Trzymałem linię, minąłem go na centymetry, a potem wrzasnąłem do radia tak głośno, że mój inżynier pewnie potrzebuje teraz aparatu słuchowego. – Posyłam jej mój najlepszy uśmiech. – Bardzo odważnie. Bardzo profesjonalnie.

Śmieje się – jasno, łatwo, bez komplikacji. Dźwięk kogoś, kto nigdy nie musiał się zastanawiać, czy ludzie lubią ją dla niej samej, czy dla majątku ojca.

– Nie wyglądasz na kogoś, kto by krzyczał – mówi, a Boże, ta niewinność mogłaby zasilić całą sieć Monako.

– Byłabyś zaskoczona. Jestem pełen sprzeczności.

Znowu się śmieje i powinienem być oczarowany. Powinienem to lubić – łatwą rozmowę, oczywiste zainteresowanie, sposób, w jaki patrzy na mnie jak na połączenie gwiazdy filmowej i łowcy adrenaliny.

Cokolwiek, byle nie być facetem, którego największym osiągnięciem w tym sezonie jest nie utopienie auta w porcie.

I naprawdę mi się to podoba. Przeważnie.

Do chwili, gdy kątem oka dostrzegam coś po drugiej stronie pokładu i tracę wątek w połowie zdania, jakby ktoś nagle wyciągnął mi wtyczkę z mózgu.

Kurwa.

Ona podąża za moim spojrzeniem, zaciekawiona. – Sesja foto dla PR-u?

– Coś w tym stylu. – Patrzę, jak dwóch koordynatorów ustawia Nico do zdjęć z koktajlowymi serwetkami w kolorach tęczy, aranżując go jak mebel w pokazie różnorodności.

Jego wyraz twarzy jest perfekcyjnie neutralny – ta starannie wypracowana maska, którą zakłada, gdy staje się flagą inicjatywy różnorodności Apexu, a nie facetem, który wygrał więcej wyścigów w gorszych samochodach, niż mnie się udało w lepszych.

Wszystko jest w porządku. Naprawdę.

Zdecydowanie nie mam dziwnego uczucia, patrząc, jak Nico staje się rekwizytem marketingu.

– To Almeida, prawda? – Mila przygląda się mojej twarzy z taką uwagą, że najwyraźniej nie ukrywam reakcji tak dobrze, jak mi się wydaje. – Twój nowy partner z zespołu? To musi być dziwne, mieć go w swoim garażu.

– „Dziwne” to jedno słowo na to.

Coś w tej scenie sprawia, że klatka piersiowa ściska mi się w sposób, którego wolę nie analizować. Zmuszam się, by wrócić do rozmowy z Milą, która właśnie pyta o mój trening, ale słowa wychodzą już mechanicznie.

Urok na autopilocie. Występ bez przekonania.

– Przepraszam – mówię, opróżniając kieliszek. – Potrzebuję powietrza. Spaliny i szampan – kiepskie połączenie.

– Jesteś na jachcie. Tu nie ma spalin. – Jej cienkie brwi unoszą się wysoko.

– A jednak. – Dotykam jej łokcia – lekko, przepraszająco, dokładnie tak, jak przystało na faceta, który jest czarujący nawet, gdy się ulatnia. – Znajdę cię później?

– Nie znajdziesz – mówi, ale się uśmiecha.

Mądra dziewczyna.

Boczny pokład jest cichszy, port Monako lśni w dole jakby ktoś rozrzucił diamenty na czarnym aksamicie, a ja opieram się o reling, pozwalając, by nocne powietrze zmyło ze mnie resztki występu.

Nico już tu jest. Wyraźnie kilka drinków ponad stan trzeźwości, jego zwykle żelazna kontrola jest nieco rozmiękczona. Oczywiście, że tu jest. Wszechświat ma bardzo specyficzne poczucie humoru, jeśli chodzi o nas dwóch.

– Czy to bywa męczące? – Jego głos przecina ciszę. – Granie tej roli?

Nie odwracam się. – Jakiej roli?

– Tego czarującego playboya, który nie potrafi oderwać rąk od najbliższej kobiety z kartą kredytową tatusia. – Jest coś ostrego w jego głosie, coś, co każe mi się wyprostować. – Boli cię kiedyś twarz od tego wiecznego uśmiechu?

Auuć. Celny cios.

– Przynajmniej nie robią ze mnie dosłownego rekwizytu dla tęczowego kapitalizmu – ripostuję, w końcu odwracając się do niego. – Ile zdjęć ci dzisiaj zrobili? Siedemdziesiąt? Osiemdziesiąt?

„Ostrożnie, Lindqvist.” Jego śmiech jest gorzki. „Brzmisz prawie, jakby ci zależało.”

„Nie.” Słowa wydostają się zbyt szybko, zbyt defensywnie, co właściwie jest wyznaniem owiniętym w zaprzeczenie.

„Nie?” Robi krok bliżej, a ja widzę, jak światła jachtu odbijają się w jego ciemnych oczach. „To dlaczego obserwowałeś mnie całą noc? Za każdym razem, gdy podnosiłem wzrok, tam byłeś. Jakbyś nie mógł się zdecydować, czy chcesz mnie uderzyć, czy…”

„Czy co?” Prostuję się i jesteśmy teraz bliżej siebie, tak blisko, że widzę, jak jego źrenice się rozszerzyły.

„Ty mi powiedz,” mówi cicho, jego głos staje się niemal szeptem. „Czego chcesz, Soren? Bo dostaję tu bardzo sprzeczne sygnały.”

To pytanie wisi między nami jak napięty przewód, naładowany jedenastoma latami historii, bólu i czymś jeszcze, czego zdecydowanie nie jestem gotów nazwać, przyznać się do tego ani o tym myśleć, bo myślenie o tym oznaczałoby…

„Ach, chłopcy z Apex!”

Jezus Maria.

Julien Marchand pojawia się z małą świtą, wszyscy rozluźnieni alkoholem i powyścigową euforią, zupełnie nieświadomi momentu, który właśnie zdetonowali subtelnością bomby atomowej.

Nico odsuwa się tak szybko, że prawie się potyka, a maska zawodowej neutralności zasuwa się na jego twarzy z taką płynnością, jakby oglądało się mistrzowski pokaz tłumienia emocji.

Wymuszam uśmiech i spycham wszystko—cokolwiek tym wszystkim było—do skarbca, gdzie trzymam wszystkie uczucia, na które nie wolno mi sobie pozwolić.

Wyjątkowe wyczucie czasu, Julien. Naprawdę. Idealnie.

Grupa rozsiada się na pokładzie, jakby był ich własnością—Julien i dwóch kierowców z rywalizujących zespołów, którzy wyglądają, jakby woleli być gdziekolwiek indziej. Wyciąga kolejną butelkę szampana, bo najwyraźniej nie byliśmy jeszcze wystarczająco pijani.

„Więc, Julien,” mówię, gdy szarpie się z korkiem, „cztery zwycięstwa w pięciu wyścigach. Robisz jakieś diabelskie interesy, czy co?”

„Lepiej.” teatralnie nalewa szampana do kieliszków. „Udoskonaliłem swój przedwyścigowy… rytuał .”

„Jeśli powiesz, że to kąpiele w lodzie, wyrzucę cię za burtę.”

„Nic tak nudnego.” Uśmiech Juliena mógłby zasilić całą sieć Monaco. „Przed każdym wyścigiem śpię z kimś. Każdym. Jednym. Razem. Oczyszcza głowę, rozładowuje napięcie, resetuje wszystko. Następnego ranka—spokój, skupienie, szybkość.”

Jeden z kierowców patrzy na niego, jakby właśnie twierdził, że potrafi latać. „Nie mów, że mówisz poważnie.”

„Cztery zwycięstwa, pięć wyścigów.” Julien rozkłada ręce. „Dane mówią same za siebie, non?”

„To najbardziej absurdalny przesąd, o jakim słyszałem,” mówi inny kierowca, ale się uśmiecha.

„Czy to przesąd, jeśli działa?” Julien kieruje wtedy uwagę na mnie i Nico. „Tymczasem nasi przyjaciele z Apex prowadzą, jakby chcieli się pozabijać. Cztery wyścigi, zero podiów, maksimum chaosu.”

Dzięki za podsumowanie, palancie.

„Może wam przydałyby się... niekonwencjonalne metody,” ciągnie dalej. „Wasze konwencjonalne podejście wyraźnie nie działa.”

Grupa wybucha śmiechem i prymitywnymi komentarzami o rozładowywaniu napięcia i szczęśliwych amuletach, a niedopowiedzenia unoszą się w powietrzu jak dym z wyjątkowo brudnego ogniska.

Czuję, jak Nico sztywnieje obok mnie, niemal widzę, jak kalkuluje drogi ucieczki.

„Zostanę przy swoim obecnym rytuale, dzięki,” mówię lekko. „Nie potrzebuję podejrzanych przesądów.”

„Jak chcesz.” Julien wzrusza ramionami z typowo francuską obojętnością. „Ale nie płacz, kiedy będziesz rzeźbić punkty, a ja będę lał szampana.”

Rozmowa dryfuje—regulacje techniczne, czy nowe zmiany podłogi naprawdę zbliżą stawkę, czy tylko przestawią leżaki na Titanicu nierówności motorsportu.

Uczestniczę na tyle, by sprawiać wrażenie obecnego, śmieję się we właściwych momentach, rzucam od czasu do czasu żartem, który wystarcza, by podtrzymać iluzję zaangażowania.

Ale moja uwaga wciąż wraca do Nico—milczącego obok mnie, z zaciśniętą szczęką, wpatrzonego w światła portu, jakby tam kryły się odpowiedzi na pytania, których jeszcze nie zadał. Nie powiedział ani słowa, odkąd pojawił się Julien.

Po prostu stoi tam z tą ostrożną nieruchomością, która nie zdradza nic, a jednocześnie komunikuje wszystko.

Słowa Juliena wciąż krążą mi po głowie— niekonwencjonalne metody, rozładowanie napięcia .

Absurdalne. Niedorzeczne. Coś, co natychmiast się wyśmiewa i zapomina do rana.

Tyle że ja nie mogę się od tego uwolnić. Nie mogę przestać być świadomy obecności Nico sześć stóp ode mnie, nie mogę przestać śledzić go ciałem jak radar, którego nigdy nie zainstalowałem i nie mogę wyłączyć.

Ktoś dolewa mi do kieliszka, a ja opróżniam go bez smaku, podczas gdy impreza trwa dalej, ale skupić się mogę tylko na przestrzeni między nami i narastającym, niewygodnym przekonaniu, że zniszczenie nie jest już jedyną rzeczą, która tam się tli.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rival Hearts

Rival Hearts

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa