[POV Nico]
Weekend wyścigowy nadchodzi jak wypowiedzenie wojny, a nasz garaż rozdziela się na pół— inżynierowie Sorena po jednej stronie, moi po drugiej, niewidzialna strefa zdemilitaryzowana, którą wszyscy respektują, a nikt nie przyznaje, że istnieje.
Idealnie. Po prostu kurwa idealnie.
„Nico, jesteś dwie dziesiąte sekundy wolniejszy od optymalnego czasu w drugim sektorze.” Mój inżynier Rodrigo brzmi, jakby przekazywał wyrok śmierci. „Twój punkt hamowania przesunął się o piętnaście metrów. Jego trzeci sektor był szybszy, ale twój pierwszy jest mocniejszy. Jedź swoje okrążenie, nie jego.”
Jego. Jakby imię Soren było zbyt niebezpieczne, by wypowiedzieć je przez radio.
„Przyjąłem.” Doskonale wiem, czemu punkt hamowania się przesunął.
Zamiast zaufać własnej linii w siódmym zakręcie, gapiłem się na czasy sektorów Sorena. Kończymy na piątym i szóstym miejscu — pozycje, które smakują jak porażka, gdy bolid stać na drugi rząd.
Odprawa Henrika po tej porażce, jaką są kwalifikacje, jest tak krótka, że sama w sobie stanowi pewien rodzaj przemocy.
„Piąte i szóste miejsce.” Opiera obie dłonie płasko o stół konferencyjny, jakby powstrzymywał się przed uduszeniem kogoś. „W samochodzie, który powinien walczyć o pole position.”
Soren wpatruje się w fascynujący punkt na odległej ścianie, podczas gdy ja nagle bardzo interesuję się wydrukami swojej telemetrii.
„Nie obchodzi mnie, kto zaczął,” ciągnie Henrik, a jego głos jest tak opanowany, że aż przerażający. „Nie obchodzi mnie wasza przeszłość, wasze ego, czy jakąkolwiek psychologiczną walkę na śmierć i życie toczycie w moim garażu. Jeśli nie wyciągniecie głów z własnych dup, dokonam zmian kadrowych, których żaden z was nie przetrwa.”
Zbiera swoje notatki z precyzyjnym spokojem człowieka, który się powstrzymuje.
„Dwóch kierowców z tempem na pierwszy rząd, a dostarczają przeciętność środka stawki, bo nie są w stanie przestać się mierzyć ze sobą na kutasy, żeby choć przez chwilę zmierzyć się z prawdziwą konkurencją.” Wstaje. „Jesteście zwolnieni. Oboje. I ogarnijcie się do jutra, bo znajdę takich, którzy potrafią.”
Nawet jak powiedział, wyścig następnego dnia poszedł jeszcze gorzej, a tym razem Henrik nawet nie fatygował się na odprawę po wyścigu. Po prostu spojrzał na nas obu, nie powiedział nic i odszedł.
Postanawiam rozładować napięcie, jak tylko wracam do hotelu. Hotelowa siłownia o północy powinna być pusta. Powinna być moim azylem po upokorzeniu całego dnia.
Zamiast tego znajduję Sorena w kącie przy wolnych ciężarach, koszulka ciemna od potu, piaskowe włosy opadające na jasnoniebieskie oczy, gdy wykonuje coś, co wygląda na morderczy zestaw ćwiczeń.
Nie odzywamy się do siebie. Żaden z nas też nie wychodzi.
Wchodzę na bieżnię i zaczynam biec— najpierw w spokojnym tempie, potem szybciej, jakbym mógł uciec przed wspomnieniem wyrazu twarzy Henrika na widok naszych pozycji na mecie.
Wtedy Soren dokłada ciężaru do gryfu, a ja zwiększam prędkość.
Najwyraźniej teraz już tak to wygląda. Rywalizujemy nawet, gdy jesteśmy sami. Nawet, gdy nikt nie patrzy. Nawet, gdy jedyną nagrodą jest satysfakcja, że wytrzymaliśmy dłużej od siebie na hotelowej siłowni, która pachnie przemysłowymi detergentami i egzystencjalną rozpaczą.
Po trzydziestu minutach moja koszulka przykleja się do skóry jak druga warstwa wstydu. Przez chwilę łapię jego spojrzenie w lustrze—sekunda, może dwie—zanim znów skupia się na swoich ciężarach.
Interesujące.
Przechodzi do podciągnięć, a ja popełniam błąd i zerkam w jego stronę akurat, gdy koszulka podjeżdża w górę z każdym powtórzeniem, odsłaniając zarys mięśni na ramionach i sposób, w jaki poruszają się pod wilgotną od potu skórą.
Prawie tracę równowagę na taśmie bieżni, wymachując rękami jak idiota, żeby nie zaliczyć gleby przed facetem, który i tak uważa mnie za chodzącą katastrofę.
Kiedy podnoszę wzrok, patrzy prosto na mnie. Nie przez lustro. Na mnie.
Nasze spojrzenia spotykają się na ułamek sekundy, który rozciąga się w nieskończoność, i coś między nami przemyka—coś, co nie ma nic wspólnego z wyścigami, a wszystko z tym, jak jego klatka piersiowa unosi się i opada.
Z tym, jak lekko rozchylają się jego usta, gdy oddycha, z tym, jak z piętnastu stóp widzę pulsowanie krwi na jego szyi... Kurwa.
Zwalam tempo do marszu, potem zatrzymuję bieżnię całkowicie.
On zeskakuje z drążka do podciągania, dyszy ciężko, i nagle obaj po prostu stoimy—zalani potem, wykończeni, siłownia cicha poza oddechami dwóch ludzi, którzy próbują uciec przed czymś, co zdecydowanie nie jest fizyczne.
Soren odzywa się pierwszy, głos chropawy, pozbawiony zwykłej ogłady. „To nie działa.”
„Co proponujesz?” Schodzę z bieżni, sięgając po ręcznik, próbując ignorować fakt, że jego wzrok śledzi każdy mój ruch.
„Nie wiem.” Przeciąga dłonią po włosach, a ja obserwuję, jak krople wody spływają mu po szyi. „Ale nie możemy dalej tak…”
Wskazuje gestem pomiędzy nami, ruchem obejmującym wszystko: garaż, wyścig, tę chwilę.
„Henrik posadzi któregoś z nas na ławce. Musimy to naprawić.”
„Naprawić co dokładnie?” Składam ręcznik na ramieniu, ruch precyzyjny, kontrolowany, zupełnie odwrotny do tego, co czuję. „Nasze kwalifikacje? Umiejętności na torze? Czy fakt, że nie możesz być ze mną w jednym garażu, nie zamieniając tego w strefę wojny?”
Zaciska szczękę. „To bogate, słyszeć to od faceta, który wcisnął mnie w ścianę na piętnastym okrążeniu.”
„Zablokowałeś mnie na trzecim.”
„Bo jechałeś mi na zderzaku, jakbyś miał osobistą vendettę!”
„Mam osobistą vendettę.” Słowa wymykają się ciszej, niż zamierzałem, bardziej szczerze, niż planowałem. Siłownia pochłania je jak spowiedź. „To cały sens, Soren. O to w tym wszystkim chodziło.”
Zamiera zupełnie, coś się zmienia w jego spojrzeniu—zaskoczenie może, albo dyskomfort z powodu usłyszenia niewygodnej prawdy bez dyplomatycznego opakowania.
„Więc jaki jest plan?” Próbuje zabrzmieć lekceważąco, ale nie do końca mu wychodzi. „Udajemy, że jesteśmy przyjaciółmi? Podajemy sobie dłonie dla kamer i mamy nadzieję, że Henrik nie zauważy, że udajemy?”
„Udawanie to twoja specjalność, nie moja. Nie mam do tego talentu.”
Robię krok bliżej, na tyle, by widzieć złote drobinki w jego oczach, na tyle, by poczuć zapach jego perfum zmieszany z potem.
„Ale też nie mam luksusu stracenia tego fotela tylko dlatego, że nie potrafisz dzielić garażu bez robienia z tego sprawy osobistej.”
Cios trafia dokładnie tam, gdzie celowałem. Widzę, jak to do niego dociera—migotanie na jego twarzy, krótkie i znikające, taki mikroreakcja, którą myśli, że ukrywa.
Nie przede mną. Nigdy przede mną.
On robi krok bliżej, zmniejszając dystans między nami, aż czuję żar bijący od jego skóry.
„Więc czego chcesz, Nico? Bo stoję tu i naprawdę próbuję—pierwszy raz od jedenastu lat—a ty wygłaszasz wyroki, jakbyś już rozwiązał równanie i czekał, aż dogonię.”
Czego chcę?
„Chcę, żebyś jeździł jak ta wersja siebie, która nie jest zafiksowana na pokonaniu mnie,” mówię cicho. „I chcę, żebyś odkrył, dlaczego nie potrafisz—bo sądzę, że nie miałeś ani jednej sesji bez myślenia o mnie, odkąd tu jestem, a jeśli przez pięć sekund będziesz ze sobą szczery, to dobrze o tym wiesz.”
Jego oddech zadrżał. Prawie niezauważalnie, ale ja to słyszę.
Między nami rozciąga się napięta cisza, podczas gdy obserwuję, jak jego klatka piersiowa gwałtownie opada i unosi się, i nie wiem, czy to przez trening, czy przez to, że stoi tak blisko mnie w ciemnej, pustej siłowni, gdzie nikt nas nie widzi, nikt nie ocenia, nikt nie…
„Bez chęci zamordowania się nawzajem,” mówi w końcu, głos niemal szeptem. „To właśnie chciałem powiedzieć. Musimy się dowiedzieć, jak być w jednym pomieszczeniu, nie chcąc się pozabijać.”
Ale sposób, w jaki na mnie patrzy—na wyciągnięcie ręki, promieniując czymś znacznie bardziej złożonym niż wrogość—sprawia, że słowa brzmią na wyuczone.
Linia, którą powtarza sobie tak samo jak mi.
„Tego chcesz?” pytam cicho, robiąc jeszcze jeden krok do przodu, aż zostaje między nami ledwie dziesięć centymetrów. „Zabić mnie?”
Coś pęka w jego wyrazie twarzy. Krótko. Prawie od razu naprawione.
„Nie wiem, czego chcę, Nico.” Jego głos jest teraz ledwo słyszalny, chropawy od szczerości, jakby rozdzieranej z niego na siłę. „W tym cały kurwa problem. To próbuję ci powiedzieć—nie wiem, czym to jest, nie wiem, jak to zatrzymać i nie wiem, dlaczego przyszedłem tu o północy, wiedząc, że pewnie też tu będziesz.”
Ta szczerość zaskakuje mnie. Spodziewałem się uniku, uroku, kolejnego muru z pożyczonej pewności siebie. Nie tego.
„To może być pierwszy szczery rzecz, którą dziś powiedziałeś.” Utrzymuję jego spojrzenie. „Nie zepsuj tego, udając jutro, że nie miałeś tego na myśli.”
Żaden z nas się nie rusza. Siłownia kurczy się wokół nas, aż wydaje się, że cały świat zmalał do tej przestrzeni między naszymi ciałami, tej chwili, gdzie jedenaście lat nienawiści, bólu i czegoś jeszcze balansuje na ostrzu noża.
Wtedy Soren odwraca wzrok, cofa się, jakby dotknął czegoś, co mogłoby go spalić żywcem.
„Zapomnij.” Chwyta ręcznik dłońmi, które nie są do końca pewne. „To było głupie. Byłem głupi.”
Zabiera ręcznik i wychodzi. Drzwi się zamykają, a ja zostaję sam ze swoim biciem serca i świadomością, że cokolwiek właśnie przeszło między nami, nie miało nic wspólnego z nienawiścią.
Nada mesmo. Nic a nic.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Sorena]
Dwa wyścigi i cztery przeciętne rezultaty później docieramy do Monako na to, co Henrik nazywa „wysokoprofilową okazją, żeby się nie skompromitować”.
Obecność na imprezie sponsorów jest obowiązkowa, co oznacza, że mogę odkurzyć swoją ulubioną rolę – czarującego złotego chłopca, dzięki któremu stateczni menedżerowie mają złudzenie, że biorą udział w czymś olśniewającym, zamiast po prostu palić pieniądze na samochody jeżdżące w kółko.
Superjacht to szczyt monakijskiego przepychu: białe powierzchnie i wieże z szampana, rodzaj przesady, która wrzeszczy: mamy pieniądze do spalenia i kierowców do zaimponowania.
Krążę po głównym pokładzie z wprawną skutecznością, flirtując z córką dyrektora marketingu—Milą, chyba—która śmieje się z moich żartów, jakbym był najzabawniejszym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek spotkała.
– Więc tam byłem – mówię, sięgając po Urokliwą Anegdotę nr 47 z mojego bogatego repertuaru – o centymetr od bandy, a ten absolutny wariat uznaje, że to idealny moment, żeby wbić się w piąty zakręt—
– Nie. – Dotyka mojego ramienia, pochylając się tak blisko, że czuję miękkość jej ogromnych cycków na swoim ramieniu. – I co zrobiłeś?
– To, co zrobiłby każdy zdrowy na umyśle. Trzymałem linię, minąłem go na centymetry, a potem wrzasnąłem do radia tak głośno, że mój inżynier pewnie potrzebuje teraz aparatu słuchowego. – Posyłam jej mój najlepszy uśmiech. – Bardzo odważnie. Bardzo profesjonalnie.
Śmieje się – jasno, łatwo, bez komplikacji. Dźwięk kogoś, kto nigdy nie musiał się zastanawiać, czy ludzie lubią ją dla niej samej, czy dla majątku ojca.
– Nie wyglądasz na kogoś, kto by krzyczał – mówi, a Boże, ta niewinność mogłaby zasilić całą sieć Monako.
– Byłabyś zaskoczona. Jestem pełen sprzeczności.
Znowu się śmieje i powinienem być oczarowany. Powinienem to lubić – łatwą rozmowę, oczywiste zainteresowanie, sposób, w jaki patrzy na mnie jak na połączenie gwiazdy filmowej i łowcy adrenaliny.
Cokolwiek, byle nie być facetem, którego największym osiągnięciem w tym sezonie jest nie utopienie auta w porcie.
I naprawdę mi się to podoba. Przeważnie.
Do chwili, gdy kątem oka dostrzegam coś po drugiej stronie pokładu i tracę wątek w połowie zdania, jakby ktoś nagle wyciągnął mi wtyczkę z mózgu.
Kurwa.
Ona podąża za moim spojrzeniem, zaciekawiona. – Sesja foto dla PR-u?
– Coś w tym stylu. – Patrzę, jak dwóch koordynatorów ustawia Nico do zdjęć z koktajlowymi serwetkami w kolorach tęczy, aranżując go jak mebel w pokazie różnorodności.
Jego wyraz twarzy jest perfekcyjnie neutralny – ta starannie wypracowana maska, którą zakłada, gdy staje się flagą inicjatywy różnorodności Apexu, a nie facetem, który wygrał więcej wyścigów w gorszych samochodach, niż mnie się udało w lepszych.
Wszystko jest w porządku. Naprawdę.
Zdecydowanie nie mam dziwnego uczucia, patrząc, jak Nico staje się rekwizytem marketingu.
– To Almeida, prawda? – Mila przygląda się mojej twarzy z taką uwagą, że najwyraźniej nie ukrywam reakcji tak dobrze, jak mi się wydaje. – Twój nowy partner z zespołu? To musi być dziwne, mieć go w swoim garażu.
– „Dziwne” to jedno słowo na to.
Coś w tej scenie sprawia, że klatka piersiowa ściska mi się w sposób, którego wolę nie analizować. Zmuszam się, by wrócić do rozmowy z Milą, która właśnie pyta o mój trening, ale słowa wychodzą już mechanicznie.
Urok na autopilocie. Występ bez przekonania.
– Przepraszam – mówię, opróżniając kieliszek. – Potrzebuję powietrza. Spaliny i szampan – kiepskie połączenie.
– Jesteś na jachcie. Tu nie ma spalin. – Jej cienkie brwi unoszą się wysoko.
– A jednak. – Dotykam jej łokcia – lekko, przepraszająco, dokładnie tak, jak przystało na faceta, który jest czarujący nawet, gdy się ulatnia. – Znajdę cię później?
– Nie znajdziesz – mówi, ale się uśmiecha.
Mądra dziewczyna.
Boczny pokład jest cichszy, port Monako lśni w dole jakby ktoś rozrzucił diamenty na czarnym aksamicie, a ja opieram się o reling, pozwalając, by nocne powietrze zmyło ze mnie resztki występu.
Nico już tu jest. Wyraźnie kilka drinków ponad stan trzeźwości, jego zwykle żelazna kontrola jest nieco rozmiękczona. Oczywiście, że tu jest. Wszechświat ma bardzo specyficzne poczucie humoru, jeśli chodzi o nas dwóch.
– Czy to bywa męczące? – Jego głos przecina ciszę. – Granie tej roli?
Nie odwracam się. – Jakiej roli?
– Tego czarującego playboya, który nie potrafi oderwać rąk od najbliższej kobiety z kartą kredytową tatusia. – Jest coś ostrego w jego głosie, coś, co każe mi się wyprostować. – Boli cię kiedyś twarz od tego wiecznego uśmiechu?
Auuć. Celny cios.
– Przynajmniej nie robią ze mnie dosłownego rekwizytu dla tęczowego kapitalizmu – ripostuję, w końcu odwracając się do niego. – Ile zdjęć ci dzisiaj zrobili? Siedemdziesiąt? Osiemdziesiąt?
„Ostrożnie, Lindqvist.” Jego śmiech jest gorzki. „Brzmisz prawie, jakby ci zależało.”
„Nie.” Słowa wydostają się zbyt szybko, zbyt defensywnie, co właściwie jest wyznaniem owiniętym w zaprzeczenie.
„Nie?” Robi krok bliżej, a ja widzę, jak światła jachtu odbijają się w jego ciemnych oczach. „To dlaczego obserwowałeś mnie całą noc? Za każdym razem, gdy podnosiłem wzrok, tam byłeś. Jakbyś nie mógł się zdecydować, czy chcesz mnie uderzyć, czy…”
„Czy co?” Prostuję się i jesteśmy teraz bliżej siebie, tak blisko, że widzę, jak jego źrenice się rozszerzyły.
„Ty mi powiedz,” mówi cicho, jego głos staje się niemal szeptem. „Czego chcesz, Soren? Bo dostaję tu bardzo sprzeczne sygnały.”
To pytanie wisi między nami jak napięty przewód, naładowany jedenastoma latami historii, bólu i czymś jeszcze, czego zdecydowanie nie jestem gotów nazwać, przyznać się do tego ani o tym myśleć, bo myślenie o tym oznaczałoby…
„Ach, chłopcy z Apex!”
Jezus Maria.
Julien Marchand pojawia się z małą świtą, wszyscy rozluźnieni alkoholem i powyścigową euforią, zupełnie nieświadomi momentu, który właśnie zdetonowali subtelnością bomby atomowej.
Nico odsuwa się tak szybko, że prawie się potyka, a maska zawodowej neutralności zasuwa się na jego twarzy z taką płynnością, jakby oglądało się mistrzowski pokaz tłumienia emocji.
Wymuszam uśmiech i spycham wszystko—cokolwiek tym wszystkim było—do skarbca, gdzie trzymam wszystkie uczucia, na które nie wolno mi sobie pozwolić.
Wyjątkowe wyczucie czasu, Julien. Naprawdę. Idealnie.
Grupa rozsiada się na pokładzie, jakby był ich własnością—Julien i dwóch kierowców z rywalizujących zespołów, którzy wyglądają, jakby woleli być gdziekolwiek indziej. Wyciąga kolejną butelkę szampana, bo najwyraźniej nie byliśmy jeszcze wystarczająco pijani.
„Więc, Julien,” mówię, gdy szarpie się z korkiem, „cztery zwycięstwa w pięciu wyścigach. Robisz jakieś diabelskie interesy, czy co?”
„Lepiej.” teatralnie nalewa szampana do kieliszków. „Udoskonaliłem swój przedwyścigowy… rytuał .”
„Jeśli powiesz, że to kąpiele w lodzie, wyrzucę cię za burtę.”
„Nic tak nudnego.” Uśmiech Juliena mógłby zasilić całą sieć Monaco. „Przed każdym wyścigiem śpię z kimś. Każdym. Jednym. Razem. Oczyszcza głowę, rozładowuje napięcie, resetuje wszystko. Następnego ranka—spokój, skupienie, szybkość.”
Jeden z kierowców patrzy na niego, jakby właśnie twierdził, że potrafi latać. „Nie mów, że mówisz poważnie.”
„Cztery zwycięstwa, pięć wyścigów.” Julien rozkłada ręce. „Dane mówią same za siebie, non?”
„To najbardziej absurdalny przesąd, o jakim słyszałem,” mówi inny kierowca, ale się uśmiecha.
„Czy to przesąd, jeśli działa?” Julien kieruje wtedy uwagę na mnie i Nico. „Tymczasem nasi przyjaciele z Apex prowadzą, jakby chcieli się pozabijać. Cztery wyścigi, zero podiów, maksimum chaosu.”
Dzięki za podsumowanie, palancie.
„Może wam przydałyby się... niekonwencjonalne metody,” ciągnie dalej. „Wasze konwencjonalne podejście wyraźnie nie działa.”
Grupa wybucha śmiechem i prymitywnymi komentarzami o rozładowywaniu napięcia i szczęśliwych amuletach, a niedopowiedzenia unoszą się w powietrzu jak dym z wyjątkowo brudnego ogniska.
Czuję, jak Nico sztywnieje obok mnie, niemal widzę, jak kalkuluje drogi ucieczki.
„Zostanę przy swoim obecnym rytuale, dzięki,” mówię lekko. „Nie potrzebuję podejrzanych przesądów.”
„Jak chcesz.” Julien wzrusza ramionami z typowo francuską obojętnością. „Ale nie płacz, kiedy będziesz rzeźbić punkty, a ja będę lał szampana.”
Rozmowa dryfuje—regulacje techniczne, czy nowe zmiany podłogi naprawdę zbliżą stawkę, czy tylko przestawią leżaki na Titanicu nierówności motorsportu.
Uczestniczę na tyle, by sprawiać wrażenie obecnego, śmieję się we właściwych momentach, rzucam od czasu do czasu żartem, który wystarcza, by podtrzymać iluzję zaangażowania.
Ale moja uwaga wciąż wraca do Nico—milczącego obok mnie, z zaciśniętą szczęką, wpatrzonego w światła portu, jakby tam kryły się odpowiedzi na pytania, których jeszcze nie zadał. Nie powiedział ani słowa, odkąd pojawił się Julien.
Po prostu stoi tam z tą ostrożną nieruchomością, która nie zdradza nic, a jednocześnie komunikuje wszystko.
Słowa Juliena wciąż krążą mi po głowie— niekonwencjonalne metody, rozładowanie napięcia .
Absurdalne. Niedorzeczne. Coś, co natychmiast się wyśmiewa i zapomina do rana.
Tyle że ja nie mogę się od tego uwolnić. Nie mogę przestać być świadomy obecności Nico sześć stóp ode mnie, nie mogę przestać śledzić go ciałem jak radar, którego nigdy nie zainstalowałem i nie mogę wyłączyć.
Ktoś dolewa mi do kieliszka, a ja opróżniam go bez smaku, podczas gdy impreza trwa dalej, ale skupić się mogę tylko na przestrzeni między nami i narastającym, niewygodnym przekonaniu, że zniszczenie nie jest już jedyną rzeczą, która tam się tli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drzwi windy w hotelu zasuwają się, zamykając nas w lustrzanym pudełku, które nagle wydaje się za małe. Jest grubo po północy, impreza dawno się skończyła, a oboje jesteśmy wystarczająco pijani, żeby ostrożny dystans między nami zaczął się rozmywać na brzegach.
Whisky grzeje mnie w piersi, lekkomyślna i śmiała, i czuję, jak rozluźnia mi język, zanim mózg zdąży zaciągnąć hamulec na cokolwiek katastrofalnie głupiego, co zaraz wydostanie się z moich ust.
To zły pomysł. To spektakularnie zły, pieprzony pomysł.
Patrzę na odbicie Nico w wypolerowanych drzwiach windy—szczęka zaciśnięta tak mocno, że aż może zęby pękną, ramiona sztywne jakby przygotowywał się na zderzenie, wciąż odgrywa to swoje zimne, robotyczne gówno, nawet po kilku drinkach, które większość ludzi uznałaby już za relaks.
To właściwie prawie imponujące. Ten sposób, w jaki nigdy do końca nie pozwala sobie się rozpaść.
Jakby bał się, że jeden moment prawdziwej ludzkiej emocji mógłby zrujnować całą starannie skonstruowaną personę.
Wyzwanie przyjęte.
"Wiesz," mówię, celowo niedbałym tonem, tym samym, który zwykle poprzedza coś, czego będę żałować przez lata, "Julien może mieć rację z tą całą teorią o przedwyścigowych rytuałach."
Oczy Nico przeskakują do moich w lustrze, po czym odwracają się. Jego milczenie sprawia tylko, że alkoholowe słowa płyną łatwiej, jakby odmowa dyskusji była zgodą, żebym mówił dalej.
Niebezpieczny teren, Lindqvist. Przerwać misję. Wracać do bazy.
Pierdolę bazę. Jestem już zaangażowany.
"Pomyśl o tym," ciągnę, opierając się o ścianę windy i szczerząc zęby do jego odbicia, jakbym rozmawiał o mieszankach opon, a nie... czymkolwiek, co się tu dzieje. "Cztery zwycięstwa w pięciu wyścigach. To nie szczęście—statystycznie istotne dane. Tymczasem my jeździmy, jakbyśmy uczyli się ścigać z pudełka po płatkach śniadaniowych."
Cisza napina się do granic wytrzymałości. Nico wpatruje się w drzwi windy, jakby to była najciekawsza rzecz we wszechświecie, a nie tylko nasze zniekształcone odbicia.
"Naprawdę ciekawi mnie metodologia," mówię dalej, delektując się tym, jak jego ramiona jeszcze bardziej się napinają. "To musi być dobry seks? Czy jakikolwiek wystarczy? Chodzi o fizyczne rozładowanie czy o psychologiczny aspekt?"
"Przestań mówić." Głos Nico jest płaski, niebezpieczny.
Zdecydowanie powinienem przestać mówić. Absolutnie powinienem przestać teraz.
Ignoruję go kompletnie. "Może Henrik powinien dodać to do oficjalnego protokołu zespołu. Poprawa wyników dzięki strategicznemu seksualnemu rozładowaniu."
Jego dłonie zaciskają się w pięści, knykcie bieleją, i to najprawdziwsza reakcja, jaką dostałem przez cały wieczór, a coś ciemnego i lekkomyślnego w mojej piersi chce więcej.
"Chociaż," dodaję, uśmiechając się szerzej, "założę się, że efekt się kumuluje. Gdyby koledzy z zespołu się ze sobą przespać, może podwoiłoby to wzrost wydajności. Powinniśmy sprawdzić tę hipotezę. W imię nauki, oczywiście."
Winda dzwoni i Nico praktycznie wybiega przez drzwi.
Podążam za nim, uśmiechając się jak absolutny drań, którym najwyraźniej jestem. "Mógłbyś wreszcie wykorzystać całe to swoje 'otwarcie gejowski wzór do naśladowania' w praktyce. Naprawdę rozwinąć swoją markę."
Nie odpowiada, tylko kroczy w stronę naszego wspólnego apartamentu z taką sztywną kontrolą, że mam ochotę zaczepiać go, aż coś w nim pęknie.
I dlaczego właściwie chcę go doprowadzić do wybuchu? Kiedy to stało się celem?
W apartamencie, który Henrik kazał nam dzielić, żebyśmy się jakoś pojebanie zintegrowali jako zespół, rzucam kurtkę na krzesło i gadam dalej, jakbyśmy prowadzili zwykłą rozmowę, a nie właśnie niszczyli resztki zawodowej uprzejmości między nami.
"Nie wmówisz mi, że nigdy o tym nie myślałeś," ciągnę, obserwując, jak zmierza do swojej sypialni. "Cała ta energia, którą marnujemy na wzajemne niszczenie się—wyobraź sobie, gdyby ją przekierować na coś naprawdę produktywnego."
Nico nie odpowiada, co tylko bardziej podjudza lekkomyślną część mojego mózgu.
Przestań. Mówić. Ty, pieprzony idioto.
"Co jest, Almeida?" wołam za nim. "Bojesz się, że naprawdę spodobałoby ci się 'psucie' hetero kolegi z zespołu? Czy może twoja nieskazitelna marka się rozpadnie, jeśli przyznasz, że marzyłeś o moim kutasie od siedemnastego roku życia?"
To w końcu sprawia, że się zatrzymuje.
Jego ramiona napinają się w sposób, który sprawia, że moje tętno skacze, i wiem, że trafiłem w coś bolesnego.
O kurwa.
Robię krok bliżej, a głos ostrzejszy, już naprawdę ciekawy. "A może w tym tkwi problem. Może naprawdę o tym myślałeś. Może myślałeś o tym dużo, i to dlatego jesteś tak spięty, że ledwo funkcjonujesz."
Słowa zawisają w powietrzu na moment, zanim Nico rusza—pokonuje dystans między nami pięcioma krokami jak drapieżnik i nagle jestem przyciśnięty do ściany.
Jego umięśnione przedramię na mojej klatce piersiowej, wściekłość płonie w tych ciemnych oczach jak pierdolone piekło. "Co jest z tobą nie tak?"
O kurwa.
Jego głos jest tak niski i niebezpieczny, wibruje od ledwo powstrzymywanej furii, która sprawia, że każdy nerw w moim ciele bije na alarm.
„Myślisz, że to jest zabawne? Myślisz, że możesz mnie po prostu wyśmiewać? Prowokować? Sprawdzać, jak daleko możesz się posunąć, zanim pęknę?”
Serce wali mi o żebra, jakby próbowało się wydostać, ale utrzymuję kpiący uśmiech na twarzy, chociaż jego bliskość robi z moimi myślami rzeczy skomplikowane i alarmujące.
Jest tak blisko, że czuję jego gorący oddech na twarzy, tak blisko, że widzę szybkie tętno na jego szyi, tak blisko, że czuję na jego oddechu whisky i coś ciemniejszego, od czego kręci mi się w głowie.
To źle. To bardzo, bardzo źle.
I dlaczego nie jestem tym bardziej zdenerwowany?
„Po prostu rozmawiam”, wyduszam z siebie, celując w swobodę, a lądując bliżej zadyszki.
„Gówno prawda.” Pochyla się, naciskając mocniej, i kurwa, jest silny. „Co tak naprawdę proponujesz, Soren? Powiedz to jasno, zamiast chować się za żartami jak tchórz.”
Patrzę mu prosto w oczy, nie mrugając, nawet z plecami przyciśniętymi do ściany i jego ciężarem unieruchamiającym mnie jak jakiegoś motyla, którego właśnie bada.
„Po prostu mówię. Może obaj jesteśmy sfrustrowani. Może obaj jeździmy do dupy. Może twoja świętoszkowata kontrola to część problemu.”
Jego oczy zwężają się. „I?”
„Może powinieneś się w końcu trochę wyluzować w tym swoim idealnie kontrolowanym życiu.”
„Wyluzować,” powtarza Nico z pogardą. „Z tobą.”
„A czemu nie?” Mój uśmiech staje się kpiący, lekkomyślny, niezdolny do wycofania się, nawet jeśli to jedyne rozsądne wyjście. „I tak się nienawidzimy. Nic do stracenia. Chyba że się boisz. Chyba że byłeś tak zajęty byciem idealną gejowską reprezentacją, że zapomniałeś, jak to jest naprawdę—”
Jego ręka pojawia się nagle, chwyta mnie za szczękę tak mocno, że czuję każdy palec osobno, mocno do bólu, do śladu.
„Zamknij. Się.”
Całe ciało zamiera od tego dotyku. Nie czułem jego rąk na sobie od jedenastu lat i wcale mi tego nie brakowało, jasne, że nie. Ale jest zbyt blisko, a jego szorstka dłoń na mojej twarzy próbuje mnie zastraszyć i wymusić poddanie, tyle że…
„Zmuś mnie.”
Trwamy tak w bezruchu—jego palce wbijają się w moją szczękę, nasze ciała przyciśnięte do siebie, obaj dyszący tak głośno, że moglibyśmy parować szyby.
Wtedy wyraz twarzy Nico zmienia się w coś mrocznego, surowego i absolutnie rozbrajającego.
„Gadasz cały wieczór, bo desperacko pragniesz czegoś, czego nawet nie rozumiesz? Tak przyzwyczajony do kobiet padających ci do stóp, że nie masz pojęcia, co zrobić, kiedy naprawdę chcesz faceta?”
Te słowa uderzają jak kubeł zimnej wody, a mój uśmiech wreszcie znika, gdy w klatce robi się ciasno od czegoś, co przypomina panikę.
„Myślisz, że nie zauważyłem? Jak mnie obserwujesz w garażu. Jak nie możesz się ode mnie oderwać. Kręcisz się wokół tego od tygodni, rzucasz swoje żarciki, przesuwasz granice.”
Kurwa. Kurwa, kurwa, kurwa.
„Więc mam pytanie, Lindqvist—jesteś naprawdę hetero, czy po prostu tak długo okłamywałeś samego siebie, że już wierzysz w swoje własne bzdury?”
Gardło mi się zaciska. „Pierdol się.”
„To nie jest odpowiedź.”
Powietrze między nami iskrzy czymś bardziej surowym niż wrogość.
Wiem, że powinienem go odepchnąć, zakończyć to, zanim zajdziemy za daleko, zanim przekroczymy granicę, po której wspólne dzielenie garażu stanie się niemożliwe.
Zamiast tego słyszę, jak mówię: „Może po prostu chciałem zobaczyć, co trzeba zrobić, żeby idealny Nico Almeida w końcu stracił kontrolę.”
„Gratulacje,” mówi Nico, głosem jak kwas. „Udało ci się.”
A potem… Całujemy się. Nie potrafiłbym powiedzieć, kto zaczął, nawet gdyby od tego zależało moje życie, ale nagle jego usta są na moich i to nie jest delikatne, nawet odrobinę.
To jedenaście lat rywalizacji i tygodnie wymuszonej bliskości oraz za dużo alkoholu wybuchające w coś agresywnego, pochłaniającego i kompletnie, kurwa, nieuniknionego.
Jego usta mocno napierają na moje, zęby łapią moją dolną wargę, a ja chwytam jego włosy w pięści, przyciągając go bliżej, nawet próbując przejąć kontrolę.
Walczymy niemal równie mocno, jak się całujemy, nasze ręce szarpią się o dominację, wszystko jest ostre, pełne siniaków i napięcia. Jego palce oplatają tył mojej szyi, a ja odgryzam się jego irytująco miękkiej wardze, czując smak miedzi i whisky.
To szaleństwo. Absolutne szaleństwo. I dlaczego nie chcę, żeby to się skończyło?
Odpycham nas od ściany, próbując odwrócić role, skierować to na znajomy grunt, gdzie to ja panuję nad sytuacją.
Potykamy się w stronę kanapy i przez jakieś trzydzieści sekund wydaje mi się, że mogę naprawdę przejąć inicjatywę. Mam jego koszulę rozpiętą do połowy, manewruję nami jak zawsze z kobietami.
Wtedy Nico chwyta mnie za nadgarstki i w jednym płynnym ruchu zamienia nasze pozycje, i nagle to ja leżę na plecach na kanapie, a on góruje nade mną, przygwożdżając mi ręce nad głową niepodważalną siłą.
O.
O, kurwa.
„Kto powiedział, że to ty będziesz na górze?” Jego głos jest szorstki, stanowczy, nie pozostawia miejsca na sprzeciw.
Próbuję się wyrwać z uchwytu, ale jego siła jest niepodważalna. „Co ty—”
„To ty będziesz moim talizmanem na szczęście, Lindqvist. Nie odwrotnie.” Jego uśmiech jest ostry, niebezpieczny, niczym nie przypomina jego zwykłej chłodnej maski. „Chciałeś się przekonać, czy teoria działa? To sprawdźmy.”
Przesuń w górę, aby kontynuować