passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Rival Hearts - Rozdział #8 - autor itsvlada

Rival Hearts

/

Rozdział 8

Rozdział 7

[Perspektywa Sorena]

Dwa wyścigi i cztery przeciętne rezultaty później docieramy do Monako na to, co Henrik nazywa „wysokoprofilową okazją, żeby się nie skompromitować”.

Obecność na imprezie sponsorów jest obowiązkowa, co oznacza, że mogę odkurzyć swoją ulubioną rolę – czarującego złotego chłopca, dzięki któremu stateczni menedżerowie mają złudzenie, że biorą udział w czymś olśniewającym, zamiast po prostu palić pieniądze na samochody jeżdżące w kółko.

Superjacht to szczyt monakijskiego przepychu: białe powierzchnie i wieże z szampana, rodzaj przesady, która wrzeszczy: mamy pieniądze do spalenia i kierowców do zaimponowania.

Krążę po głównym pokładzie z wprawną skutecznością, flirtując z córką dyrektora marketingu—Milą, chyba—która śmieje się z moich żartów, jakbym był najzabawniejszym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek spotkała.

– Więc tam byłem – mówię, sięgając po Urokliwą Anegdotę nr 47 z mojego bogatego repertuaru – o centymetr od bandy, a ten absolutny wariat uznaje, że to idealny moment, żeby wbić się w piąty zakręt—

– Nie. – Dotyka mojego ramienia, pochylając się tak blisko, że czuję miękkość jej ogromnych cycków na swoim ramieniu. – I co zrobiłeś?

– To, co zrobiłby każdy zdrowy na umyśle. Trzymałem linię, minąłem go na centymetry, a potem wrzasnąłem do radia tak głośno, że mój inżynier pewnie potrzebuje teraz aparatu słuchowego. – Posyłam jej mój najlepszy uśmiech. – Bardzo odważnie. Bardzo profesjonalnie.

Śmieje się – jasno, łatwo, bez komplikacji. Dźwięk kogoś, kto nigdy nie musiał się zastanawiać, czy ludzie lubią ją dla niej samej, czy dla majątku ojca.

– Nie wyglądasz na kogoś, kto by krzyczał – mówi, a Boże, ta niewinność mogłaby zasilić całą sieć Monako.

– Byłabyś zaskoczona. Jestem pełen sprzeczności.

Znowu się śmieje i powinienem być oczarowany. Powinienem to lubić – łatwą rozmowę, oczywiste zainteresowanie, sposób, w jaki patrzy na mnie jak na połączenie gwiazdy filmowej i łowcy adrenaliny.

Cokolwiek, byle nie być facetem, którego największym osiągnięciem w tym sezonie jest nie utopienie auta w porcie.

I naprawdę mi się to podoba. Przeważnie.

Do chwili, gdy kątem oka dostrzegam coś po drugiej stronie pokładu i tracę wątek w połowie zdania, jakby ktoś nagle wyciągnął mi wtyczkę z mózgu.

Kurwa.

Ona podąża za moim spojrzeniem, zaciekawiona. – Sesja foto dla PR-u?

– Coś w tym stylu. – Patrzę, jak dwóch koordynatorów ustawia Nico do zdjęć z koktajlowymi serwetkami w kolorach tęczy, aranżując go jak mebel w pokazie różnorodności.

Jego wyraz twarzy jest perfekcyjnie neutralny – ta starannie wypracowana maska, którą zakłada, gdy staje się flagą inicjatywy różnorodności Apexu, a nie facetem, który wygrał więcej wyścigów w gorszych samochodach, niż mnie się udało w lepszych.

Wszystko jest w porządku. Naprawdę.

Zdecydowanie nie mam dziwnego uczucia, patrząc, jak Nico staje się rekwizytem marketingu.

– To Almeida, prawda? – Mila przygląda się mojej twarzy z taką uwagą, że najwyraźniej nie ukrywam reakcji tak dobrze, jak mi się wydaje. – Twój nowy partner z zespołu? To musi być dziwne, mieć go w swoim garażu.

– „Dziwne” to jedno słowo na to.

Coś w tej scenie sprawia, że klatka piersiowa ściska mi się w sposób, którego wolę nie analizować. Zmuszam się, by wrócić do rozmowy z Milą, która właśnie pyta o mój trening, ale słowa wychodzą już mechanicznie.

Urok na autopilocie. Występ bez przekonania.

– Przepraszam – mówię, opróżniając kieliszek. – Potrzebuję powietrza. Spaliny i szampan – kiepskie połączenie.

– Jesteś na jachcie. Tu nie ma spalin. – Jej cienkie brwi unoszą się wysoko.

– A jednak. – Dotykam jej łokcia – lekko, przepraszająco, dokładnie tak, jak przystało na faceta, który jest czarujący nawet, gdy się ulatnia. – Znajdę cię później?

– Nie znajdziesz – mówi, ale się uśmiecha.

Mądra dziewczyna.

Boczny pokład jest cichszy, port Monako lśni w dole jakby ktoś rozrzucił diamenty na czarnym aksamicie, a ja opieram się o reling, pozwalając, by nocne powietrze zmyło ze mnie resztki występu.

Nico już tu jest. Wyraźnie kilka drinków ponad stan trzeźwości, jego zwykle żelazna kontrola jest nieco rozmiękczona. Oczywiście, że tu jest. Wszechświat ma bardzo specyficzne poczucie humoru, jeśli chodzi o nas dwóch.

– Czy to bywa męczące? – Jego głos przecina ciszę. – Granie tej roli?

Nie odwracam się. – Jakiej roli?

– Tego czarującego playboya, który nie potrafi oderwać rąk od najbliższej kobiety z kartą kredytową tatusia. – Jest coś ostrego w jego głosie, coś, co każe mi się wyprostować. – Boli cię kiedyś twarz od tego wiecznego uśmiechu?

Auuć. Celny cios.

– Przynajmniej nie robią ze mnie dosłownego rekwizytu dla tęczowego kapitalizmu – ripostuję, w końcu odwracając się do niego. – Ile zdjęć ci dzisiaj zrobili? Siedemdziesiąt? Osiemdziesiąt?

„Ostrożnie, Lindqvist.” Jego śmiech jest gorzki. „Brzmisz prawie, jakby ci zależało.”

„Nie.” Słowa wydostają się zbyt szybko, zbyt defensywnie, co właściwie jest wyznaniem owiniętym w zaprzeczenie.

„Nie?” Robi krok bliżej, a ja widzę, jak światła jachtu odbijają się w jego ciemnych oczach. „To dlaczego obserwowałeś mnie całą noc? Za każdym razem, gdy podnosiłem wzrok, tam byłeś. Jakbyś nie mógł się zdecydować, czy chcesz mnie uderzyć, czy…”

„Czy co?” Prostuję się i jesteśmy teraz bliżej siebie, tak blisko, że widzę, jak jego źrenice się rozszerzyły.

„Ty mi powiedz,” mówi cicho, jego głos staje się niemal szeptem. „Czego chcesz, Soren? Bo dostaję tu bardzo sprzeczne sygnały.”

To pytanie wisi między nami jak napięty przewód, naładowany jedenastoma latami historii, bólu i czymś jeszcze, czego zdecydowanie nie jestem gotów nazwać, przyznać się do tego ani o tym myśleć, bo myślenie o tym oznaczałoby…

„Ach, chłopcy z Apex!”

Jezus Maria.

Julien Marchand pojawia się z małą świtą, wszyscy rozluźnieni alkoholem i powyścigową euforią, zupełnie nieświadomi momentu, który właśnie zdetonowali subtelnością bomby atomowej.

Nico odsuwa się tak szybko, że prawie się potyka, a maska zawodowej neutralności zasuwa się na jego twarzy z taką płynnością, jakby oglądało się mistrzowski pokaz tłumienia emocji.

Wymuszam uśmiech i spycham wszystko—cokolwiek tym wszystkim było—do skarbca, gdzie trzymam wszystkie uczucia, na które nie wolno mi sobie pozwolić.

Wyjątkowe wyczucie czasu, Julien. Naprawdę. Idealnie.

Grupa rozsiada się na pokładzie, jakby był ich własnością—Julien i dwóch kierowców z rywalizujących zespołów, którzy wyglądają, jakby woleli być gdziekolwiek indziej. Wyciąga kolejną butelkę szampana, bo najwyraźniej nie byliśmy jeszcze wystarczająco pijani.

„Więc, Julien,” mówię, gdy szarpie się z korkiem, „cztery zwycięstwa w pięciu wyścigach. Robisz jakieś diabelskie interesy, czy co?”

„Lepiej.” teatralnie nalewa szampana do kieliszków. „Udoskonaliłem swój przedwyścigowy… rytuał .”

„Jeśli powiesz, że to kąpiele w lodzie, wyrzucę cię za burtę.”

„Nic tak nudnego.” Uśmiech Juliena mógłby zasilić całą sieć Monaco. „Przed każdym wyścigiem śpię z kimś. Każdym. Jednym. Razem. Oczyszcza głowę, rozładowuje napięcie, resetuje wszystko. Następnego ranka—spokój, skupienie, szybkość.”

Jeden z kierowców patrzy na niego, jakby właśnie twierdził, że potrafi latać. „Nie mów, że mówisz poważnie.”

„Cztery zwycięstwa, pięć wyścigów.” Julien rozkłada ręce. „Dane mówią same za siebie, non?”

„To najbardziej absurdalny przesąd, o jakim słyszałem,” mówi inny kierowca, ale się uśmiecha.

„Czy to przesąd, jeśli działa?” Julien kieruje wtedy uwagę na mnie i Nico. „Tymczasem nasi przyjaciele z Apex prowadzą, jakby chcieli się pozabijać. Cztery wyścigi, zero podiów, maksimum chaosu.”

Dzięki za podsumowanie, palancie.

„Może wam przydałyby się... niekonwencjonalne metody,” ciągnie dalej. „Wasze konwencjonalne podejście wyraźnie nie działa.”

Grupa wybucha śmiechem i prymitywnymi komentarzami o rozładowywaniu napięcia i szczęśliwych amuletach, a niedopowiedzenia unoszą się w powietrzu jak dym z wyjątkowo brudnego ogniska.

Czuję, jak Nico sztywnieje obok mnie, niemal widzę, jak kalkuluje drogi ucieczki.

„Zostanę przy swoim obecnym rytuale, dzięki,” mówię lekko. „Nie potrzebuję podejrzanych przesądów.”

„Jak chcesz.” Julien wzrusza ramionami z typowo francuską obojętnością. „Ale nie płacz, kiedy będziesz rzeźbić punkty, a ja będę lał szampana.”

Rozmowa dryfuje—regulacje techniczne, czy nowe zmiany podłogi naprawdę zbliżą stawkę, czy tylko przestawią leżaki na Titanicu nierówności motorsportu.

Uczestniczę na tyle, by sprawiać wrażenie obecnego, śmieję się we właściwych momentach, rzucam od czasu do czasu żartem, który wystarcza, by podtrzymać iluzję zaangażowania.

Ale moja uwaga wciąż wraca do Nico—milczącego obok mnie, z zaciśniętą szczęką, wpatrzonego w światła portu, jakby tam kryły się odpowiedzi na pytania, których jeszcze nie zadał. Nie powiedział ani słowa, odkąd pojawił się Julien.

Po prostu stoi tam z tą ostrożną nieruchomością, która nie zdradza nic, a jednocześnie komunikuje wszystko.

Słowa Juliena wciąż krążą mi po głowie— niekonwencjonalne metody, rozładowanie napięcia .

Absurdalne. Niedorzeczne. Coś, co natychmiast się wyśmiewa i zapomina do rana.

Tyle że ja nie mogę się od tego uwolnić. Nie mogę przestać być świadomy obecności Nico sześć stóp ode mnie, nie mogę przestać śledzić go ciałem jak radar, którego nigdy nie zainstalowałem i nie mogę wyłączyć.

Ktoś dolewa mi do kieliszka, a ja opróżniam go bez smaku, podczas gdy impreza trwa dalej, ale skupić się mogę tylko na przestrzeni między nami i narastającym, niewygodnym przekonaniu, że zniszczenie nie jest już jedyną rzeczą, która tam się tli.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Drzwi windy w hotelu zasuwają się, zamykając nas w lustrzanym pudełku, które nagle wydaje się za małe. Jest grubo po północy, impreza dawno się skończyła, a oboje jesteśmy wystarczająco pijani, żeby ostrożny dystans między nami zaczął się rozmywać na brzegach.

Whisky grzeje mnie w piersi, lekkomyślna i śmiała, i czuję, jak rozluźnia mi język, zanim mózg zdąży zaciągnąć hamulec na cokolwiek katastrofalnie głupiego, co zaraz wydostanie się z moich ust.

To zły pomysł. To spektakularnie zły, pieprzony pomysł.

Patrzę na odbicie Nico w wypolerowanych drzwiach windy—szczęka zaciśnięta tak mocno, że aż może zęby pękną, ramiona sztywne jakby przygotowywał się na zderzenie, wciąż odgrywa to swoje zimne, robotyczne gówno, nawet po kilku drinkach, które większość ludzi uznałaby już za relaks.

To właściwie prawie imponujące. Ten sposób, w jaki nigdy do końca nie pozwala sobie się rozpaść.

Jakby bał się, że jeden moment prawdziwej ludzkiej emocji mógłby zrujnować całą starannie skonstruowaną personę.

Wyzwanie przyjęte.

"Wiesz," mówię, celowo niedbałym tonem, tym samym, który zwykle poprzedza coś, czego będę żałować przez lata, "Julien może mieć rację z tą całą teorią o przedwyścigowych rytuałach."

Oczy Nico przeskakują do moich w lustrze, po czym odwracają się. Jego milczenie sprawia tylko, że alkoholowe słowa płyną łatwiej, jakby odmowa dyskusji była zgodą, żebym mówił dalej.

Niebezpieczny teren, Lindqvist. Przerwać misję. Wracać do bazy.

Pierdolę bazę. Jestem już zaangażowany.

"Pomyśl o tym," ciągnę, opierając się o ścianę windy i szczerząc zęby do jego odbicia, jakbym rozmawiał o mieszankach opon, a nie... czymkolwiek, co się tu dzieje. "Cztery zwycięstwa w pięciu wyścigach. To nie szczęście—statystycznie istotne dane. Tymczasem my jeździmy, jakbyśmy uczyli się ścigać z pudełka po płatkach śniadaniowych."

Cisza napina się do granic wytrzymałości. Nico wpatruje się w drzwi windy, jakby to była najciekawsza rzecz we wszechświecie, a nie tylko nasze zniekształcone odbicia.

"Naprawdę ciekawi mnie metodologia," mówię dalej, delektując się tym, jak jego ramiona jeszcze bardziej się napinają. "To musi być dobry seks? Czy jakikolwiek wystarczy? Chodzi o fizyczne rozładowanie czy o psychologiczny aspekt?"

"Przestań mówić." Głos Nico jest płaski, niebezpieczny.

Zdecydowanie powinienem przestać mówić. Absolutnie powinienem przestać teraz.

Ignoruję go kompletnie. "Może Henrik powinien dodać to do oficjalnego protokołu zespołu. Poprawa wyników dzięki strategicznemu seksualnemu rozładowaniu."

Jego dłonie zaciskają się w pięści, knykcie bieleją, i to najprawdziwsza reakcja, jaką dostałem przez cały wieczór, a coś ciemnego i lekkomyślnego w mojej piersi chce więcej.

"Chociaż," dodaję, uśmiechając się szerzej, "założę się, że efekt się kumuluje. Gdyby koledzy z zespołu się ze sobą przespać, może podwoiłoby to wzrost wydajności. Powinniśmy sprawdzić tę hipotezę. W imię nauki, oczywiście."

Winda dzwoni i Nico praktycznie wybiega przez drzwi.

Podążam za nim, uśmiechając się jak absolutny drań, którym najwyraźniej jestem. "Mógłbyś wreszcie wykorzystać całe to swoje 'otwarcie gejowski wzór do naśladowania' w praktyce. Naprawdę rozwinąć swoją markę."

Nie odpowiada, tylko kroczy w stronę naszego wspólnego apartamentu z taką sztywną kontrolą, że mam ochotę zaczepiać go, aż coś w nim pęknie.

I dlaczego właściwie chcę go doprowadzić do wybuchu? Kiedy to stało się celem?

W apartamencie, który Henrik kazał nam dzielić, żebyśmy się jakoś pojebanie zintegrowali jako zespół, rzucam kurtkę na krzesło i gadam dalej, jakbyśmy prowadzili zwykłą rozmowę, a nie właśnie niszczyli resztki zawodowej uprzejmości między nami.

"Nie wmówisz mi, że nigdy o tym nie myślałeś," ciągnę, obserwując, jak zmierza do swojej sypialni. "Cała ta energia, którą marnujemy na wzajemne niszczenie się—wyobraź sobie, gdyby ją przekierować na coś naprawdę produktywnego."

Nico nie odpowiada, co tylko bardziej podjudza lekkomyślną część mojego mózgu.

Przestań. Mówić. Ty, pieprzony idioto.

"Co jest, Almeida?" wołam za nim. "Bojesz się, że naprawdę spodobałoby ci się 'psucie' hetero kolegi z zespołu? Czy może twoja nieskazitelna marka się rozpadnie, jeśli przyznasz, że marzyłeś o moim kutasie od siedemnastego roku życia?"

To w końcu sprawia, że się zatrzymuje.

Jego ramiona napinają się w sposób, który sprawia, że moje tętno skacze, i wiem, że trafiłem w coś bolesnego.

O kurwa.

Robię krok bliżej, a głos ostrzejszy, już naprawdę ciekawy. "A może w tym tkwi problem. Może naprawdę o tym myślałeś. Może myślałeś o tym dużo, i to dlatego jesteś tak spięty, że ledwo funkcjonujesz."

Słowa zawisają w powietrzu na moment, zanim Nico rusza—pokonuje dystans między nami pięcioma krokami jak drapieżnik i nagle jestem przyciśnięty do ściany.

Jego umięśnione przedramię na mojej klatce piersiowej, wściekłość płonie w tych ciemnych oczach jak pierdolone piekło. "Co jest z tobą nie tak?"

O kurwa.

Jego głos jest tak niski i niebezpieczny, wibruje od ledwo powstrzymywanej furii, która sprawia, że każdy nerw w moim ciele bije na alarm.

„Myślisz, że to jest zabawne? Myślisz, że możesz mnie po prostu wyśmiewać? Prowokować? Sprawdzać, jak daleko możesz się posunąć, zanim pęknę?”

Serce wali mi o żebra, jakby próbowało się wydostać, ale utrzymuję kpiący uśmiech na twarzy, chociaż jego bliskość robi z moimi myślami rzeczy skomplikowane i alarmujące.

Jest tak blisko, że czuję jego gorący oddech na twarzy, tak blisko, że widzę szybkie tętno na jego szyi, tak blisko, że czuję na jego oddechu whisky i coś ciemniejszego, od czego kręci mi się w głowie.

To źle. To bardzo, bardzo źle.

I dlaczego nie jestem tym bardziej zdenerwowany?

„Po prostu rozmawiam”, wyduszam z siebie, celując w swobodę, a lądując bliżej zadyszki.

„Gówno prawda.” Pochyla się, naciskając mocniej, i kurwa, jest silny. „Co tak naprawdę proponujesz, Soren? Powiedz to jasno, zamiast chować się za żartami jak tchórz.”

Patrzę mu prosto w oczy, nie mrugając, nawet z plecami przyciśniętymi do ściany i jego ciężarem unieruchamiającym mnie jak jakiegoś motyla, którego właśnie bada.

„Po prostu mówię. Może obaj jesteśmy sfrustrowani. Może obaj jeździmy do dupy. Może twoja świętoszkowata kontrola to część problemu.”

Jego oczy zwężają się. „I?”

„Może powinieneś się w końcu trochę wyluzować w tym swoim idealnie kontrolowanym życiu.”

„Wyluzować,” powtarza Nico z pogardą. „Z tobą.”

„A czemu nie?” Mój uśmiech staje się kpiący, lekkomyślny, niezdolny do wycofania się, nawet jeśli to jedyne rozsądne wyjście. „I tak się nienawidzimy. Nic do stracenia. Chyba że się boisz. Chyba że byłeś tak zajęty byciem idealną gejowską reprezentacją, że zapomniałeś, jak to jest naprawdę—”

Jego ręka pojawia się nagle, chwyta mnie za szczękę tak mocno, że czuję każdy palec osobno, mocno do bólu, do śladu.

„Zamknij. Się.”

Całe ciało zamiera od tego dotyku. Nie czułem jego rąk na sobie od jedenastu lat i wcale mi tego nie brakowało, jasne, że nie. Ale jest zbyt blisko, a jego szorstka dłoń na mojej twarzy próbuje mnie zastraszyć i wymusić poddanie, tyle że…

„Zmuś mnie.”

Trwamy tak w bezruchu—jego palce wbijają się w moją szczękę, nasze ciała przyciśnięte do siebie, obaj dyszący tak głośno, że moglibyśmy parować szyby.

Wtedy wyraz twarzy Nico zmienia się w coś mrocznego, surowego i absolutnie rozbrajającego.

„Gadasz cały wieczór, bo desperacko pragniesz czegoś, czego nawet nie rozumiesz? Tak przyzwyczajony do kobiet padających ci do stóp, że nie masz pojęcia, co zrobić, kiedy naprawdę chcesz faceta?”

Te słowa uderzają jak kubeł zimnej wody, a mój uśmiech wreszcie znika, gdy w klatce robi się ciasno od czegoś, co przypomina panikę.

„Myślisz, że nie zauważyłem? Jak mnie obserwujesz w garażu. Jak nie możesz się ode mnie oderwać. Kręcisz się wokół tego od tygodni, rzucasz swoje żarciki, przesuwasz granice.”

Kurwa. Kurwa, kurwa, kurwa.

„Więc mam pytanie, Lindqvist—jesteś naprawdę hetero, czy po prostu tak długo okłamywałeś samego siebie, że już wierzysz w swoje własne bzdury?”

Gardło mi się zaciska. „Pierdol się.”

„To nie jest odpowiedź.”

Powietrze między nami iskrzy czymś bardziej surowym niż wrogość.

Wiem, że powinienem go odepchnąć, zakończyć to, zanim zajdziemy za daleko, zanim przekroczymy granicę, po której wspólne dzielenie garażu stanie się niemożliwe.

Zamiast tego słyszę, jak mówię: „Może po prostu chciałem zobaczyć, co trzeba zrobić, żeby idealny Nico Almeida w końcu stracił kontrolę.”

„Gratulacje,” mówi Nico, głosem jak kwas. „Udało ci się.”

A potem… Całujemy się. Nie potrafiłbym powiedzieć, kto zaczął, nawet gdyby od tego zależało moje życie, ale nagle jego usta są na moich i to nie jest delikatne, nawet odrobinę.

To jedenaście lat rywalizacji i tygodnie wymuszonej bliskości oraz za dużo alkoholu wybuchające w coś agresywnego, pochłaniającego i kompletnie, kurwa, nieuniknionego.

Jego usta mocno napierają na moje, zęby łapią moją dolną wargę, a ja chwytam jego włosy w pięści, przyciągając go bliżej, nawet próbując przejąć kontrolę.

Walczymy niemal równie mocno, jak się całujemy, nasze ręce szarpią się o dominację, wszystko jest ostre, pełne siniaków i napięcia. Jego palce oplatają tył mojej szyi, a ja odgryzam się jego irytująco miękkiej wardze, czując smak miedzi i whisky.

To szaleństwo. Absolutne szaleństwo. I dlaczego nie chcę, żeby to się skończyło?

Odpycham nas od ściany, próbując odwrócić role, skierować to na znajomy grunt, gdzie to ja panuję nad sytuacją.

Potykamy się w stronę kanapy i przez jakieś trzydzieści sekund wydaje mi się, że mogę naprawdę przejąć inicjatywę. Mam jego koszulę rozpiętą do połowy, manewruję nami jak zawsze z kobietami.

Wtedy Nico chwyta mnie za nadgarstki i w jednym płynnym ruchu zamienia nasze pozycje, i nagle to ja leżę na plecach na kanapie, a on góruje nade mną, przygwożdżając mi ręce nad głową niepodważalną siłą.

O.

O, kurwa.

„Kto powiedział, że to ty będziesz na górze?” Jego głos jest szorstki, stanowczy, nie pozostawia miejsca na sprzeciw.

Próbuję się wyrwać z uchwytu, ale jego siła jest niepodważalna. „Co ty—”

„To ty będziesz moim talizmanem na szczęście, Lindqvist. Nie odwrotnie.” Jego uśmiech jest ostry, niebezpieczny, niczym nie przypomina jego zwykłej chłodnej maski. „Chciałeś się przekonać, czy teoria działa? To sprawdźmy.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rival Hearts

Rival Hearts

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa