POV Armando
Stołówka była głośna, przepełniona i idealna, by stać się niewidzialnym. Miałem czterdzieści minut między zajęciami i dokładnie tyle pieniędzy, by kupić kawę – najtańszą rzecz w menu, która nie była wodą.
Zmierzałem do stolika w rogu, kiedy Giovani pojawił się obok mnie niczym zaklęcie przywołujące, którego nie rzuciłem.
"Armando, amígo! Idealne wyczucie czasu. Usiądź z nami." Pokierował mnie za ramię do stolika, przy którym już siedziała Rosalía, dłubiąc w sałatce, okulary przeciwsłoneczne wsunięte w loki.
Machnęła do mnie, gdy mnie zobaczyła – swobodnie i z łatwością, jakbyśmy robili to od lat. I usiadłem, bo walka z energią Giovaniego wymagała więcej kalorii, niż miałem.
"Więc," powiedziała Rosalía, wrzucając do ust pomidorka koktajlowego. "Słyszałam wieści, chłopcze od rugby. Jak się z tym czujesz? Pierwszy trening jutro, prawda?"
"Skąd o tym wiesz?"
"Wszyscy wiedzą." Giovani z hukiem opadł na krzesło naprzeciwko mnie, nogi rozłożone szeroko. "Tadeo opowiada każdemu, kto chce słuchać. 'Powinieneś zobaczyć, jak się rusza, to bestia, marnuje się poza boiskiem.'" Zrobił zaskakująco trafną imitację głosu Tadeo. "Nic dziwnego, że tak naciskał na administrację, żeby cię zatwierdzili."
Filiżanka kawy zatrzymała się w połowie drogi do moich ust.
Rosalía skinęła głową, nieświadoma mojego szoku. "Był tak zestresowany tym, czy grant przejdzie. Dzwonił do mnie dwa razy, pytając, czy myślę, że dział sportu naprawdę..."
Przerwała, gdy w końcu dostrzegła moją twarz. "Co właśnie powiedziałeś?"
Giovani mrugnął. "Co?"
"Naciskał na administrację?" Mój głos był płaski, śmiertelnie spokojny. "Żeby mnie zatwierdzili. Do grantu."
Cisza. Usta Giovaniego otworzyły się, potem zamknęły. Spojrzał na Rosalię, podczas gdy ona patrzyła na niego. Dokładnie ten sam wyraz twarzy: "o cholera", powolne uświadomienie sobie, że właśnie powiedzieli coś, czego nie powinni.
"To znaczy... On cię tylko polecił, to nie tak, że..." Wstałem gwałtownie. Zostawiłem kawę na stole, wyszedłem bez słowa i poszedłem szukać Tadeo.
Tadeo był na wschodnim korytarzu, niedaleko siłowni, oparty o ścianę, rozmawiał z kimś ze swojej drużyny. I przeszedłem całą długość tego korytarza, niosąc ze sobą każdy upokarzający krok.
Złość była czysta i gorąca. Upokorzenie pod spodem było jeszcze gorsze. Półpubliczna scena — mijający uczniowie, ludzie na tyle blisko, by widzieć, ale nie słyszeć. Idealnie.
Podszedłem prosto do niego i cokolwiek miałem na twarzy, sprawiło, że tamten facet odszedł bez pytania.
"Musimy porozmawiać," powiedziałem niskim, opanowanym głosem.
"Armando, hej," uśmiechnął się do mnie ostrożnie.
" To ty poszedłeś do administracji. Ty naciskałeś na mój grant. Ty załatwiłeś mi miejsce w swojej drużynie. Co do cholery?"
Jego twarz zmieniła się, jakby się tego spodziewał, tylko nie jeszcze teraz. "Mogę to wyjaśnić."
" Znowu? " Zbliżyłem się i trzymałem głos cicho. "Dopiero się spotkaliśmy po tylu latach, a wiesz, już mam dość twoich tłumaczeń."
"To nie..."
"Potrzebowałeś, żebym trzymał język za zębami w sprawie Rosalii, więc to sobie kupiłeś? Zapakowałeś to jak prezent, żebym czuł wdzięczność zamiast poczucia wykorzystania."
Słowa wyszły twardo i ostro, i patrzyłem, jak każde z nich trafia w cel.
"A nawet jeśli nie chodzi o nią, nawet jeśli naprawdę wierzysz, że pomagałeś, to i tak gówno. Złoty chłopiec rzucający ochłapy biednemu dzieciakowi z zapyziałej dzielnicy, który kiedyś miał słodkie marzenie o rugby... Naprawdę kurwa szlachetne, García. Ale nie potrzebuję twojej litości."
"To nie tak, że..."
"To co to jest, co?" Mój głos załamał się na czymś, co nie było do końca złością. "Zobaczyłeś siniaki, gównianą robotę i dzieciaka na stypendium, który nie stać na obiad, i pomyślałeś — 'biedny Armando, naprawię jego żałosne życie'. Rzuć mu grant jak ochłap. Spraw, żeby był wdzięczny. Spraw, żeby ci coś zawdzięczał."
To trafiło, widziałem to. Jak szczęka Tadea się zacisnęła, a jego oczy pociemniały.
"Nie biorę długów, nie biorę jałmużny. I zwłaszcza nie potrzebuję litości — ani od ciebie, ani od nikogo."
Zbliżyłem się, żeby przekazać mu to prosto do głowy.
"Przeżyłem dziewiętnaście lat bez żadnej pomocy. Poradziłem sobie sam, bo tak to wygląda, gdy nikt nie przychodzi cię uratować. A potem pojawiasz się ty, ze swoimi pieniędzmi, układami i swoim złotym, cholernym życiem i decydujesz, że trzeba mnie ratować?"
Twarz Tadea mówiła mi, że dokładnie rozumie, że mam rację. Bo z mojego punktu widzenia każde słowo miało doskonały sens i on o tym wiedział.
"Idę do administracji," powiedziałem. "I odrzucam ten grant."
"Nie mówisz poważnie." Jego oczy się rozszerzyły, gdy sięgnął do mojego ramienia.
"Zobaczysz." Strąciłem jego rękę i odwróciłem się, by odejść.
A wtedy Tadeo — spokojny, cierpliwy, złoty Tadeo — po prostu pękł.
Jego dłoń zacisnęła się na moim ramieniu, obrócił mnie i przycisnął piersią do ściany. Przytrzymał mi ręce za plecami jedną ręką i docisnął całym ciężarem swojego ciała, żebym nie mógł się ruszyć.
To się stało w dwie sekundy. W cholerne dwie sekundy.
Mój policzek uderzył o chłodny beton. Nadgarstki piekły tam, gdzie jego palce zacisnęły je razem.
"Słuchaj mnie," powiedział tuż przy moim uchu, jego oddech gorący na mojej skórze. "Nie zrobiłem tego dla Rosalíi. Nie zrobiłem tego z litości. Zrobiłem to, bo cię obserwowałem i widziałem, kim wciąż jesteś, nawet bez właściwego treningu. I nie mogłem przestać myśleć o tym, kim byś się stał, gdyby ktoś naprawdę dał ci szansę."
Próbowałem się wyrwać, a on tylko ścisnął mnie mocniej. Ten silny dupek!
"Jeśli dostaniesz się do drużyny regionalnej, a dostaniesz się, to bezpośrednia droga do profesjonalnego skautingu." Głos Tadea był teraz spokojny, metodyczny, wyliczał fakty jak ktoś, kto czyta listę zakupów. "To jest kariera, Armando. Prawdziwa. Nie praca w barze i modlitwa."
Przestałem się szarpać, gdy poczułem, jak jego czoło delikatnie opiera się o czubek mojej głowy.
Jego ciało było przyciśnięte do mojego na całej długości. Plecy, ramiona, biodra, uda. Czułem jego puls przez swój kręgosłup. Jego oddech poruszał włosy nad moim uchem, a każdy wydech zsyłał mi coś w dół karku, co nie miało nic wspólnego ze złością.
"Po prostu chciałem znowu z tobą pograć," powiedział ciszej teraz, niemal łagodnie. "Tak jak kiedyś. Tylko tyle."
Jego ciepło było wszędzie — ciężkie, solidne, nieuniknione. A moje ciało reagowało w sposób, który sprawiał, że miałem ochotę walnąć głową w tę ścianę.
Nie, nie mogę sobie pozwolić na te uczucia. Nie teraz.
"Puść mnie," powiedziałem i zabrzmiało to źle.
Za cicho, za niepewnie. Zupełnie nie tak, jak miało zabrzmieć polecenie.
Tadeo natychmiast mnie puścił i cofnął się. Odwróciłem się, plecami do ściany, i wiedziałem, że mam wypieki na twarzy, bo czułem to. Gorąco na policzkach, uszach, karku.
Wpatrywałem się w podłogę. W ścianę. Wszędzie, byle nie w jego oczy.
"Nigdy więcej tego nie rób," powiedziałem w końcu, naprawdę to mając na myśli.
Zabrzmiało to jak błaganie. Oboje to usłyszeliśmy i Tadeo długo milczał.
Kiedy się odezwał, jego głos był ostrożny. "Jeden miesiąc. Daj temu jeden miesiąc, a jeśli nie będziesz chciała być przyjaciółką… w porządku. Ale przynajmniej możemy być drużyną."
"Dobrze," powiedziałam i odeszłam, nie oglądając się za siebie. "Jeden miesiąc."
Wciąż byłam na niego zła za to, co zrobił. Ale jeszcze bardziej zła byłam na siebie.
Na moje głupie, zdradzieckie ciało, które wciąż drżało tam, gdzie jego dotyk mnie dosięgnął. Trzymało w sobie wspomnienie jego ciepła jak siniak, który będę czuła przez wiele dni.
Jestem w takim kłopocie…
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Tadeo
Spędziłem dwa dni, przekonując Armando, żeby przyszedł na tę imprezę.
To nie była zwykła prośba — to była kampania. Najpierw spróbowałem podejścia kolegi z drużyny. „Przyjdź w piątek na imprezę u Gio. Dobrze byłoby poznać ekipę poza treningami.”
„Nie.” — odpowiedział, nie odrywając wzroku od podręcznika.
Spróbowałem znowu następnego dnia, mówię: „Chłopaki o ciebie pytają. Alonso dosłownie powiedział: 'przyprowadź nowego.'”
„Nadal nie.”
Więc pojawiłem się w barze podczas jego zmiany, usiadłem na stołku i próbowałem za każdym razem, kiedy przechodził obok.
„To tylko jedna noc, Armando.”
„Nie.”
„Dwie godziny. Nawet nie musisz z nikim rozmawiać.”
„Powiedziałem nie.”
„Zostawię cię w spokoju przez cały tydzień potem. Zero SMS-ów. Zero odwiedzin. Nic.”
Przestał przecierać blat i spojrzał na mnie, kalkulując. „Cały tydzień?”
„Siedem dni. Całkowita cisza.”
„ Dobrze . Pójdę. Teraz pozwolisz mi pracować?”
Nawet wtedy nie byłem pewien, czy faktycznie się pojawi. Dopiero gdy zobaczyłem, jak wchodzi do Giovaniego o kwadrans po dziesiątej. Ręce w kieszeniach, kaptur na głowie, wzrokiem omiatał pokój jakby szukał wyjść awaryjnych.
Mieszkanie Giovaniego było idealne — rodzice praktycznie nigdy w domu, dom właściwie należał do niego.
Dwadzieścia kilka osób rozlało się po wszystkich powierzchniach: koledzy z drużyny, ze szkoły i kilka twarzy, których nie rozpoznawałem: ktoś przyprowadził kuzyna z innego miasta, dziewczynę, którą przyprowadziła Rosalía, która nikogo tu nie znała i wyglądała, jakby jej na tym nie zależało.
Cała grupa już była rozproszona na kanapach i kuchennym blacie, poukrywani w kątach, opierający się w drzwiach. Muzyka głośna na tyle, by ją czuć, ale nie na tyle, by nie dało się rozmawiać.
Przeszedłem przez pokój, zanim Armando zdążył się ulotnić i nie mogłem powstrzymać uśmiechu. „Naprawdę przyszedłeś.”
„Nie rób z tego afery.”
„Za późno.” Pokierowałem go w stronę salonu. „Znajesz Alonso, Rafa, Gio, Rosalíę. To jest Marcela.”
Opierała się o ścianę, ręce założone, ciemna grzywka nad ostrymi szarymi oczami. Wyglądała, jakby nienawidziła wszystkiego w tym pokoju, co było jej domyślnym stanem i nic nie znaczyło.
„Jest milsza, niż wygląda.” powiedziałem.
„Nie jestem,” odparła Marcela, nie odrywając wzroku od telefonu.
„A to Helena.” Pojawiła się z kuchni z dwoma drinkami.
Blond włosy jak zwykle idealne, wszystko w niej dopracowane tak, że ludzie zakładali, że jest płytka. Nie była. Helena wręczyła jeden drink Marceli bez pytania i ta wzięła go bez podziękowania, potem zwróciła się do Armando z czystym ciepłem.
„O mój Boże, jesteś taki piękny!” Helena powiedziała to, jakby komentowała pogodę. „Tadeo nie przesadzał.”
„Ja nie mówiłem… To znaczy—”
„Powiedziałeś, że jest śliczny , i miałeś rację.” Ścisnęła ramię Armando. „Witamy, kolego.”
Armando skinął głową, twarz miał nieczytelną, nie zdradzał nic, ale ja nie mogłem przestać na niego patrzeć.
Starałem się o tym nie myśleć — jak bardzo się zmienił od dzieciństwa. W wieku dwunastu lat był szczupły i o wyrazistych rysach, taki rodzaj urody, który inni chłopcy zauważali i za który go karali.
Teraz był wyższy, smuklejszy-muskularny, zbudowany przez lata biegania, nie ciężkich treningów. A jednak jego twarz nadal była zbyt piękna, by to było dla niego dobre. Miękkie pełne usta, długie ciemne rzęsy, rysy prawie kobiece na tle twardego ciała.
Pamiętałem, jak miałem trzynaście lat i nie rozumiałem, dlaczego chcę siedzieć bliżej właśnie tego chłopaka przy ognisku. Dlaczego patrzenie na jego śmiech było inne niż na każdego innego.
Teraz chyba już miałem swoje domysły.
Wszyscy pili oprócz Armando, który odmawiał bez wyjaśnień. Giovani to zauważył i postanowił dociekać. „Daj spokój, jedno piwo cię nie…”
„Powiedział nie, Gio,” rzucił cicho Alonso, i na tym się skończyło.
Armando trzymał się z boku, obserwował. Ale grupa ciągle go wciągała.
Giovani wciągnął go w debatę o rugbyści kontra bokserzy. Helena z pełną szczerością pytała o jego rutynę pielęgnacyjną. Rosalía usiadła obok, jakby się znali od urodzenia.
Patrzyłem z drugiego końca pokoju i za każdym razem, gdy Armando prawie się uśmiechał, coś ciepłego i ciasnego rozrastało się w mojej piersi.
„Siedem minut w niebie!” ogłosił Giovani, trzymając pustą butelkę. „Klasyka, nie ma negocjacji.”
Pary kręciły się i wychodziły rozbawione lub zawstydzone. Marcela i Rafael wyszli w kompletnej ciszy, żadne nie tłumaczyło się z niczego. Giovani i Helena wyszli, Giovani twierdził, że ona mu się oświadczyła, Helena spokojnie wszystkiemu zaprzeczała.
Potem butelka wskazała na mnie.
A potem na Armando.
Pokój wybuchł — gwizdy, okrzyki, Giovani walił w podłogę. Nikt nie myślał o tym inaczej niż w kategoriach żartu. Kapitan i nowy. Golden retriever i naburmuszony czarny kot.
„Chodźmy,” powiedziałem lekko, na luzie. Chociaż wcale tak się nie czułem.
Armando poszedł za mną bez słowa. Gdy drzwi się zamknęły, było ciemno, ciasno i ciepło.
Czułem jego ciepło ciała zanim oczy przyzwyczaiły się do ciemności. Był blisko — nie było miejsca, by być inaczej. Nasze ramiona prawie się stykały i czułem zapach mydła i czegoś ciepłego pod spodem. Skóra, bawełna, on.
„To takie głupie…” powiedział Armando.
„Całkowicie.”
Cisza. Potem się poruszył, a gdy znów się odezwał, jego głos był niższy. Głębszy. Bardziej zdecydowany. "Więc… jakie są zasady? Po prostu stoimy tutaj w ciemności przez siedem minut?"
"Zwykle tak to wygląda."
"Nudne."
Cisza się przeciągała, podczas gdy ja byłem aż nadto świadomy, jak mała jest ta przestrzeń. Jak blisko był Armando. Ciemność sprawiała, że wszystko było głośniejsze — jego oddech, szelest kurtki, bicie mojego serca.
"Mogę coś powiedzieć?" zapytałem.
"Mogę cię powstrzymać?"
"Raczej nie." Wziąłem oddech. "To, co Helena powiedziała wcześniej, o tym, że jesteś piękny… Zadrgałeś."
"Nie zadrgałem."
"Zadrgałeś. Ledwo, ale widziałem." Mówiłem cicho, ostrożnie. "Dlaczego? Nie przyjmujesz komplementów? Pewnie wiele ich słyszałeś."
Armando długo nie reagował i już myślałem, że zamknie temat.
"W szkole," powiedział w końcu, płasko i z kontrolą. "Twarz, rzęsy… Za ładny jak na chłopaka, zbyt kobiecy, czy coś. To w połowie dlatego zawsze się mnie czepiali." Pauza. Potem ciszej, z nutą obrony i wyzwania, jakby czekał, aż odpowiem źle. "Już tak nie wyglądam, prawda?"
Na wpół obronnie, na wpół prowokująco.
"Nie," powiedziałem. "Nie wyglądasz jak dziewczyna."
I mówiłem to szczerze. Bo to, jak Armando wyglądał teraz — wystarczająco blisko, by go dotknąć, głos niski w ciemności, pochylony podczas rozmowy — było czymś znacznie bardziej niebezpiecznym.
Puls dudnił mi w uszach. Ciepło gromadziło się nisko, osiadając gdzieś, co bardzo starałem się ignorować. Utrzymywałem głos spokojny, ale moje ciało robiło swoje.
"Dobrze," powiedział, jeszcze bliżej, tak że czułem jego oddech. "Bo miałem dość słuchania tego."
"Wierzę."
Armando milczał chwilę. Gdy znów się odezwał, ostrość zniknęła.
"Gapisz się," powiedział Armando.
"Nie możesz mnie widzieć. Jest ciemno."
"Czuję to."
Nie mylił się. Gapiłem się — albo raczej w ciemności robiłem coś bardzo podobnego. Całe moje ciało było zwrócone w jego stronę jak igła kompasu. Każdy zmysł wyczulony na dźwięk jego oddechu, ciepło bijące od skóry, lekki ruch materiału gdy tylko się poruszył.
"I co z tego?" zapytałem.
Nie odpowiedział od razu. Ale gdy to zrobił, jego głos był chrapliwszy. "Uważaj, García. Ludzie mogą pomyśleć, że ci się podoba to, co widzisz."
"A jeśli tak jest?"
Usłyszałem, jak Armando nabiera powietrza — wolno, kontrolowanie, jakby o czymś decydował. Potem przesunął się bliżej. Jego kolano dotknęło mojego, ciepło przez dżins. Nie zabrał go.
"Ładnie pachniesz," powiedział ciszej, niż było trzeba. "Zawsze ładnie pachniesz. To irytujące."
"Przepraszam."
"Nieprawda."
"Nie. Nie przepraszam."
Oddech Armando był już cięższy. Mój też. Szafa wydawała się teraz dwa razy mniejsza. Czułem ciepło jego uda wzdłuż mojego, jego ramię ocierało się o moją klatkę piersiową za każdym razem, gdy któreś z nas oddychało.
"Co byś zrobił," powiedział ledwie szeptem, "gdybym się zbliżył?"
Zaschło mi w ustach. "Zależy jak bardzo."
Odpowiedział, zbliżając się. Jego czoło pochyliło się tak, że niemal dotykało mojego. Czułem jego oddech na ustach — ciepły, nierówny.
Jego nos musnął mój policzek i całe ciało mi zesztywniało, każdy nerw zapłonął. Jego usta zawisły tuż nad moimi. Nie dotykał — tylko był.
Sama obietnica była gorsza niż pocałunek, bo było w tym tylko pragnienie, bez ulgi.
"Um… Armando, ja…" Głos miałem zdarty i przełknąłem ślinę, zanim spróbowałem ponownie. "Nigdy nie… z chłop—"
"Ciii." Jego dłoń odnalazła mój bok w ciemności.
Palce wcisnęły się przez materiał koszuli, uchwyt pewny, przyciągnął mnie na ostatni centymetr, aż nasze ciała się zetknęły. Klatka w klatkę. Biodro w biodro.
Czułem jego puls przy moim — szybki, mocny, zgodny. Jego udo wsunęło się między moje i to ciśnienie przeszyło mnie na wskroś, nie mogłem tego ukryć ani nie próbowałem.
Nie ruszyłem się. Nie pochyliłem, nie odsunąłem. Pozwoliłem mu decydować. Dałem mu kontrolę, której nigdy nie miał przy nikim innym. Moje ręce pozostały wzdłuż ciała, choć każda komórka chciała go złapać i zbliżyć.
Trwaliśmy tak — przyciśnięci, oddychający tym samym powietrzem, jego usta milimetr od moich — przez wieczność i jednocześnie za krótko.
Ktoś uderzył w drzwi. "Koniec czasu! Wychodzić, wychodzić!"
Chwila rozpadła się jak szkło, a Armando odsunął się, gdy drzwi się otworzyły. Do środka wpadło światło i patrzyłem, jak w realnym czasie odbudowuje wszystkie swoje mury — twarz pusta, postawa prosta, spojrzenie obojętne.
Wyszedł jakby nic się nie stało. Potem poszedł do kuchni i nalał sobie wody pewnymi rękami.
Ale jego uszy były czerwone. Tak jak moje.
"No, co tam się działo?" Giovani się wyszczerzył.
"Nic," powiedział Armando. "To tylko szafa."
Uśmiechnąłem się na żarty, zachowałem zimną krew. Wzruszyłem ramionami, gdy mnie szturchali. Usiadłem na kanapie, przyjąłem piwo, rzuciłem coś o tym, że Armando to kiepskie towarzystwo.
Ale przez cały czas jedna myśl krążyła w kółko, ciepła, jasna i nie do odgonienia.
To on pierwszy się pochylił.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Armanda
Przyszedłem czterdzieści minut za wcześnie na pierwszy trening z drużyną, bo jeśli miałem się ośmieszyć, to przynajmniej zrobię to bez widowni.
Szatnia była pusta, przebierałem się szybko. Strój treningowy, który wciąż pachniał fabrycznym opakowaniem. Buty, które pasowały, ale wydawały się obce po latach biegania w tanich trampkach.
Moje ręce były stabilne. Reszta mnie – nie.
Nie trenowałem z drużyną od dwunastego roku życia. Lata samotnych przebieżek i starej piłki w parku o świcie nie przekładały się na uporządkowane ćwiczenia. Ani na skoordynowane akcje. Ani na jedenastu innych zawodników czytających grę i reagujących w czasie rzeczywistym.
Zawiązałem buty i wyszedłem na boisko, zanim ktokolwiek jeszcze przyszedł.
Trawa była idealna. Krótko przycięta, linie świeżo namalowane, taki typ boiska, o jakim kiedyś marzyłem. Stałem tam przez chwilę, po prostu chłonąc to wszystko, zanim się opanowałem.
To nie był sen.
To był miesięczny okres próbny, na który zgodziłem się pod przymusem. A jedynym powodem, dla którego tu byłem, były pieniądze z grantu, które karmiły moje rodzeństwo.
Gdy zaczęli pojawiać się koledzy z drużyny, unikałem z większością kontaktu wzrokowego — co najwyżej skinienie głową, nic osobistego. Potem obok mnie pojawił się Alonso, jak zawsze cichy, i bez słowa zaczął się rozciągać.
Dwie minuty później podbiegł Giovani, już gadając. "Pierwszy dzień, żółtodziobie! Jak się czujesz? Podekscytowany? Przestraszony? Jedno i drugie?"
"Proszę, przestań do mnie mówić."
"O to chodzi!"
Tadeo i Rafael przyszli ostatni, skinęli mi głową i zajęli swoje miejsce. Z tym zaczęły się ćwiczenia.
Dałem z siebie wszystko, żeby się wykazać. I cholera, byłem dobry .
Nie spodziewałem się, że to będzie takie naturalne. Ćwiczenia były uporządkowane, intensywne, zupełnie inne niż moje samotne sesje w parku — ale moje ciało pamiętało. Instynkty włączały się szybciej, niż mózg nadążał.
Czytałem zagrania zanim się rozwinęły, znajdowałem luki, których obrona jeszcze nie zamknęła, poruszałem się szybciej niż połowa chłopaków, którzy trenowali razem od lat.
Moja szybkość była prawdziwa. Moje wyczucie gry było prawdziwe. Ta część mnie, która kochała ten sport od dzieciństwa, wciąż żyła pod całym tym gównem, pod którym ją zakopałem. I wróciła z impetem w chwili, gdy moje buty dotknęły trawy.
Włączyli mnie do gry, nie robiąc z tego wielkiej sprawy.
Alonso podawał mi piłkę jakbyśmy grali razem od lat. Rafael dostosowywał ustawienie, by asekurować moje rajdy bez słowa, a Giovani krzyczał zachęty. W dziewięćdziesięciu procentach były one głupotą, w dziesięciu – naprawdę przydatne.
Trener Domínguez patrzył z boku z założonymi rękami, ale nie powiedział ani słowa. Ani jednej poprawki, ani jednego komentarza. Jakoś to było gorsze niż bycie opieprzonym. Milczenie takiego człowieka oznaczało, że robi notatki — i żadna z nich nie była dobra.
A potem ktoś mnie uderzył. Ćwiczenie kontaktowe.
Miałem piłkę, ścinałem w lewo, gdy zobaczyłem lukę.
Czego nie zauważyłem, to facet nadchodzący z mojej martwej strony na pełnym gazie, bez najmniejszej chęci wykonania dozwolonego wślizgu. Wbił bark w moje żebra, te same, które wciąż były posiniaczone po pięściach Ojca, i powalił mnie na ziemię tak mocno, że aż odbiłem się od murawy.
Rozpoznałem go zanim na niego spojrzałem.
Sylwetka, sposób, w jaki trzymał ramiona, ten specyficzny rodzaj przemocy, który nie miał nic wspólnego z grą.
Pablo Rubio. Mój szkolny oprawca.
Jeden z tych, którzy zamienili moje życie w piekło, gdy moja orientacja stała się jawna. Ten, który kiedyś przyparł mnie za stołówką i powiedział, że mnie zabije, jeśli jeszcze raz spojrzę na niego na korytarzu.
Ziemia była zimna pod moimi plecami, żebra wrzeszczały z bólu, a obok pojawił się Tadeo, wyciągając rękę. "W porządku? Chodź, daj…"
"Nic mi nie jest." Wstałem sam, ignorując dłoń i ból.
Otrzepałem trawę ze stroju i wróciłem na pozycję bez zająknięcia, choć każdy oddech był jak przełykanie gwoździ.
Nie tutaj. Nie w pierwszy dzień.
Nie pokażę słabości nikomu. Zwłaszcza przy Pablo, kurwa, Rubiu.
Po treningu poczekałem, aż szatnia się przerzedzi, zanim poszedłem pod prysznic, chcąc, żeby wszyscy już wyszli. Gorąca woda uderzyła w moje posiniaczone żebra, oparłem dłoń o kafelki, pozwalając parze wsiąkać w ból, oddychając przez niego.
Myślałem, że jestem sam.
"Dawno się nie widzieliśmy, Morales."
Całe ciało mi zamarzło i powoli się odwróciłem. Pablo opierał się o wejście pod prysznic, z założonymi ramionami i uśmiechem, blokując wyjście.
"Dobry wjazd, co? Znajome uczucie?"
"Wyjdź."
"Albo co?" Zrobił kolejny krok w moją stronę. Potem złapał mnie za ramię i przycisnął do kafelkowej ściany, blokując mnie przedramieniem na wysokości klatki piersiowej.
Woda z prysznica spływała po nas obu. Jego twarz była blisko, szczęka zaciśnięta, oczy puste.
Był ode mnie większy, zawsze był. To nie znaczy, że nigdy nie mogłem mu oddać. Po prostu z nim było trudniej niż z innymi.
"Słyszałem, że tu wylądowałeś," powiedział cicho. "Nie mogłem uwierzyć. Mały pedał ze szkoły, grający w rugby z prawdziwymi facetami." Ścisnął mocniej. "Drużyna wie? Wiedzą, kim jesteś?"
"Odpierdol się, Pablo."
"Bo jeśli nie, mogę to naprawić." Pochylił się bliżej. "Pamiętam wszystko, Morales. Jak się gapiłeś w szatni, jak…"
"Dość tego, Rubio."
Głowa Pabla gwałtownie odwróciła się w stronę głosu, gdzie przy wejściu pod prysznic stał Tadeo. Ręcznik na biodrach, włosy wciąż mokre, nic więcej. Nie wyszedł, nie przebrał się.
Był tu cały czas.
Słyszał wszystko. Wie, kim jestem.
Pablo puścił mnie i cofnął się, podnosząc ręce, z uśmieszkiem na twarzy. "Spokojnie, kapitanie. Tylko pogaduszka ze starym kolegą z klasy."
"Idź pokop trawę, Pablo." Coś w głosie Tadeo sprawiło, że uśmiech zniknął.
Pablo spojrzał na niego, potem na mnie, i wyszedł bez słowa. Prysznic wciąż leciał, gdy stałem tam z plecami przy mokrej ścianie, a klatka piersiowa się zapadała.
Tadeo to słyszał — pedał, gapienie się, wszystko.
Wie. Wie, a teraz wszyscy na uczelni się dowiedzą. Wszystko, co zbudowałem, każdy mur, każda maska, każde starannie pielęgnowane kłamstwo zaraz się zawali.
Wystrzeliłem, zanim zdążył się odezwać.
"Nawet nie myśl o wykorzystaniu tego przeciwko mnie." Mój głos drżał i nienawidziłem tego. "Zaprzeczę wszystkiemu. I jeśli komuś powiesz, komukolwiek , lo juro, pożałujesz."
Nie ruszył się. Po prostu stał, woda kapała mu z włosów na ramiona, patrzył na mnie z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłem odczytać.
"Pewnie już nie chcesz się tak bardzo przyjaźnić, co?" Słowa wyszły szorstkie, paskudne. "Niezbyt prestiżowo pokazywać się z pedałem, co? Może zaszkodzić twojej reputacji."
"Aro."
"Co powie twoja dziewczyna Rosalía, jak się dowie, z kim siedziałeś w szafie przez całe siedem minut? Musiało być…"
"Armando," przerwał ostrzej tym razem.
" Co? "
"To prawda?"
Wpatrywałem się w niego. Żuchwa bolała mnie od zaciskania zębów. Żebra płonęły. Woda robiła się zimna. "Tak," powiedziałem. "I co? Myślisz, że będziesz w stanie…"
Tadeo zrobił krok bliżej. Potem jeszcze jeden. Powoli, celowo, dokładnie tak, jak podszedł do mnie w szafie na imprezie — dając mi czas do ucieczki, gdybym chciał.
"Ej, co… Cofnij się, García." Moje plecy przycisnęły się do zimnej ściany. "Nie żartuję, ja…"
Tadeo zatrzymał się na wyciągnięcie ręki, na tyle blisko, że widziałem krople wody na jego obojczyku, miarowe unoszenie się i opadanie klatki piersiowej.
"Jedyna rzecz, o której teraz myślę," powiedział, "to że może teraz naprawdę mam szansę."
Mój mózg się zaciął. Cokolwiek się spodziewałem, że powie, a w ciągu tych trzech sekund rozważyłem każdą możliwość, to nie było to.
"Ja zajmę się Pablem," powiedział. "Nic nie zrobi. Dopilnuję tego."
Nie mogłem mówić, tylko wpatrywałem się w niedowierzaniu.
"I przepraszam, że wyszło tak." Jego głos zniżył się do szeptu, tylko dla mnie. "Zasłużyłeś, żeby komuś powiedzieć na własnych warunkach. Nie w ten sposób."
Przesuń w górę, aby kontynuować