passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Save Me Not - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

Save Me Not

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV Armando

We wtorkową noc Tadeo wszedł do baru, w którym pracuję, jakby był jego właścicielem.

Zobaczyłem go zanim on zobaczył mnie — drzwi się otworzyły i tam był.

Przeskanował wzrokiem salę z tą swoją pewnością siebie, włosy wciąż wilgotne, pewnie od treningu. Wypatrzył mnie za ladą, uśmiechnął się tak, jakby dokładnie tego się po mnie spodziewał, i usiadł na stołku naprzeciwko mnie, tam gdzie akurat nalewałem drinki.

Wiedział, że nie mogę go wyrzucić. Dlatego tu przyszedł.

Byłem na zmianie, dostawałem za to pieniądze, a mój szef stał dziesięć stóp dalej. Tadeo García znalazł jedno miejsce na świecie, w którym Armando Morales musiał być uprzejmy.

Sprytny drań.

"Co podać?" spytałem tym samym głosem, którego używam dla każdego klienta, ale bez kontaktu wzrokowego.

"Cokolwiek z nalewaka." Tadeo założył ręce na barze i rozgościł się, jakby zamierzał zostać całą noc. "Jak ci minął tydzień?"

Zignorowałem jego pytanie, nalałem mu piwa i postawiłem przed nim. Gdy znów otworzył usta, przesunąłem się na drugi koniec baru, gdzie czekało dwóch facetów. Obsłużyłem ich, przetarłem blat i nie spieszyłem się. Kiedy wróciłem, Tadeo wciąż tam był, wciąż się uśmiechał, piwo ledwie tknięte.

"Ignorujesz moje wiadomości od kilku dni," powiedział.

"Byłem zajęty."

"Szesnaście wiadomości, Aro. Nawet ich nie przeczytałeś."

"Jak mówiłem — byłem zajęty."

Tadeo pokiwał głową powoli, jakby rozważał to jako sensowne wytłumaczenie i uznał je za niewystarczające. "To przez Rosalíę?"

Chwyciłem szklankę i zacząłem ją wycierać. "Nie wiem, o czym mówisz."

"Wszedłeś na nas, a potem całkiem zamilkłeś. Myślę, że doskonale wiesz, o czym mówię."

"Myślę, że przeceniasz to, jak bardzo obchodzi mnie twoje życie seksualne, García."

Przeszedłem do następnej szklanki, potem kolejnej. Ustawiałem je na półce w równym szeregu, równomiernie rozstawione, bo tak właśnie powinno być. Tadeo zamilkł i pomyślałem, że może wreszcie zrozumiał aluzję.

Ale wtedy… "Wciąż to robisz."

Podniosłem wzrok i zobaczyłem, że patrzy na moje dłonie.

"Szklanki," powiedział. "Ustawiasz je, idealnie równo. Robiłeś tak ze sztućcami na obozie. Przy stole przesuwałeś wszystkim widelce, aż były idealnie rozstawione i nawet nie zdawałeś sobie z tego sprawy. Opiekunowie uważali to za zabawne, a ja…" Urwał. "Po prostu to pamiętam."

Zastygłem. Nie wiedziałem, że wciąż to robię. Nie wiedziałem nawet, że ktoś to kiedyś zauważył, nie mówiąc już o tym, że pamięta to po latach.

Moja dłoń wciąż spoczywała na ostatniej szklance, palce przyciśnięte do krawędzi, i nie mogłem się zmusić, by się poruszyć. Bo coś w sposobie, w jaki to powiedział, przebiło mur, o którego istnieniu nawet nie wiedziałem.

"Wróciłem tam następnego lata, wiesz?" powiedział Tadeo po chwili ciszy, a jego głos był już inny, cichszy. "Na obóz, znaczy. Szukałem cię wszędzie. Pytałem opiekunów, pytałem inne dzieciaki. Nikt nic nie wiedział. Po prostu... nie było cię."

Lato, kiedy wszystko się rozpadło.

Lato, kiedy kontuzja mojego ojca zmieniła go z złego człowieka w potwora. Lato, kiedy obóz przestał istnieć w moim słowniku. Tak jak bezpieczeństwo, wystarczająca ilość jedzenia i snu.

Nie wyjaśniłem. Po prostu sięgnąłem po kolejną szklankę i zacząłem wycierać.

"Armando…"

"Więc." Przerwałem mu, opierając biodro o ladę, przechodząc w coś zamierzonego. Inny tryb. "Rosalía, córka trenera."

Przechyliłem lekko głowę, lekko przygryzłem dolną wargę z ciekawości i powoli przesunąłem po nim wzrokiem, wystarczająco długo, by go to zaniepokoiło.

Życie nauczyło mnie, że najbardziej hetero faceci nienawidzą, gdy ktoś kojarzy ich z homoseksualizmem. I najbardziej obrzydza ich, gdy podrywają ich inni faceci. Zazwyczaj.

A w tej chwili byłem zbyt wkurzony i zbyt zdeterminowany, żeby nie pozwolić mu wrócić do mojego gównianego życia, by nie spróbować.

"Za mało ci takiej dziewczyny?" Pozwoliłem, by mój wzrok opadł, po czym powoli wróciłem nim do jego twarzy. "A może zaliczasz już całą drużynę cheerleaderek?"

Tadeo zamrugał, zdezorientowany. Dobrze .

"Słucham?" zapytał.

Pochyliłem się przez ladę o odrobinę, obniżając głos do czegoś, co nie było jeszcze szeptem, ale prawie. Na tyle blisko, że musiałby zostać na miejscu albo się cofnąć.

"Na kampusie gadają, García. I to, co o tobie mówią, jest bardzo… szczegółowe." Przechyliłem głowę. "Te wszystkie dziewczyny rzucające się na złotego kapitana drużyny, tyle możliwości…"

Pozwoliłem, by to słowo znaczyło więcej niż jedno. "Musi być męcząco. A może właśnie to ci się podoba — że każdy chce mieć kawałek ciebie, że nigdy nie musisz wybierać."

Utrzymałem kontakt wzrokowy i starałem się mieć otwartą, niemal przyjazną minę. To był trik — wystarczająco, by facet hetero poczuł na skórze ten specyficzny dyskomfort, kiedy pożąda go niewłaściwa osoba.

Chciałem tego drgnięcia, tego odruchu obronnego. Zaciśniętej szczęki, stołka odsuwanego o cal do tyłu, spojrzenia, które robi się płaskie i zimne.

Znałem ten wyraz twarzy. Już sobie na niego zasłużyłem.

To by sprawiło, że Tadeo García trafiłby do szufladki, którą rozumiem, i mógłbym przestać czuć cokolwiek, co paliło mnie pod żebrami od tamtego korytarza: jej wyginające się plecy na biurku, jego dłonie na jej udach, obraz, którego nie mogłem wypalić z głowy, choćbym nie wiem jak się starał.

Wstręt uprościłby wszystko.

Ale Tadeo nie drgnął.

Nie odchylił się, nie przerwał kontaktu wzrokowego ani nie przesunął na stołku, nie znalazł sobie niczego pilnego do oglądania za moim ramieniem. Po prostu został.

Tadeo utrzymał moje spojrzenie i pozwolił, żeby cisza się przeciągnęła. Łatwy uśmiech na jego twarzy rozpuścił się w coś cichszego i bardziej bezpośredniego, jakby nagle przestał grać i nie byłem pewien, czy jestem gotów na to, co jest pod spodem.

— Rosalía i ja spotykaliśmy się przez chwilę w liceum — powiedział. — I rozstaliśmy się za porozumieniem. Lepiej nam jako przyjaciołom, ona sama by ci to powiedziała. — Zamilkł, powoli obrócił szklankę na blacie. — Reszta to plotki. Ludzie widzą to, co chcą widzieć.

— A co widzą?

— Kapitana, który się zabawia. Złotego chłopaka. Faceta, który ma wszystko podane na tacy. — Spojrzał na mnie. — Dużo zakładają, patrząc tylko na powierzchnię.

— A pod spodem?

Zamilkł na moment i szum baru wypełnił przestrzeń. Ktoś śmiał się za głośno przy stole bilardowym, brzęk szkła, muzyka, której przestałem słuchać już godziny temu.

— Rosalía to nie był cały obraz — powiedział w końcu. — To, czego naprawdę chcę, nigdy nie było takie proste. Ludzie po prostu nie mają ochoty pytać.

To nie było wyznanie. Nie wiedziałem, czym to było.

Ale to nie była reakcja, na którą liczyłem.

Popchnąłem go w stronę granicy, która sprawia, że hetero faceci czują się niekomfortowo, a on zamiast się cofnąć, zrobił krok bliżej. Nie przekroczył jej, ale się zbliżył.

I sposób, w jaki to powiedział, to, że „to, czego naprawdę chcę, nigdy nie było takie proste”, jakoś nie pasowało mi w głowie. Jakby kawałek układanki nie pasował do obrazka, który sobie o nim zbudowałem, ale nie umiałem znaleźć mu innego miejsca.

To nie miało znaczenia. Był z Rosalíą.

Widziałem dowód na własne oczy: jej plecy wyginające się na tym biurku, palce wplątane w jego włosy, jego usta między jej nogami. Ten obraz wypalił się we mnie, czy tego chciałem, czy nie. Tadeo na kolanach, dłonie zaciskające się na jej udach, całkowicie zatracony w tej chwili.

Cokolwiek miał na myśli mówiąc „nie takie proste”, nie dotyczyło mnie. Nie mogło.

Kiedy otworzyłem usta, żeby powiedzieć — sam nie wiem co — mój telefon zabrzęczał na blacie między nami.

Spojrzałem na powiadomienie w skrzynce mailowej.

Oficjalny nagłówek uczelni w podglądzie.

„Szanowny Panie Morales, Z przyjemnością informujemy, że Pańska aplikacja o Stypendium Sportowe Santa María została zatwierdzona! Stypendium pokrywa dopłatę do czesnego i koszty utrzymania, pod warunkiem obowiązkowego udziału w drużynie sportowej. Został Pan zapisany do programu rugby ze skutkiem natychmiastowym. Pierwszy trening…”

Patrzyłem na ekran z niedowierzaniem.

Stypendium było prawdziwe. Prawdziwe pieniądze — takie, których wystarczyłoby na to, czego nie dawały mi zmiany w barze. Takie, które oznaczały zakupy bez liczenia, przybory szkolne bez poczucia winy, może nawet miesiąc, w którym nie będę jednym złym napiwkiem od niezapłaconego czynszu.

Nie mogłem tego odrzucić. Moja rodzina za bardzo tego potrzebowała.

Ale rugby, drużyna… drużyna Tadea.

I nie składałem na to podania. Byłem prawie pewien, że nie składałem, więc jak to…?

— Co się stało? — Tadeo pochylił się, próbując odczytać ekran. — Aro? Dobre czy złe wieści?

Był tak blisko, że czułem jego zapach — coś czystego pod dymem z baru, ciepła skóra, ledwie wyczuwalny ślad jakiegoś drogiego mydła. Jego przedramię niemal dotykało mojego na blacie.

Spojrzałem na twarz Tadea, a potem, bo nie mogłem się powstrzymać, niżej. Światło z baru padało na bok jego szyi. Dwie małe pieprzyki tuż pod szczęką — jeden ciemniejszy od drugiego, blisko siebie. Skóra tam wyglądała na tak miękką, że aż ścisnęło mnie w gardle.

Chciałem przycisnąć do niej usta.

Ta myśl pojawiła się bez pozwolenia i pozwoliłem jej tam zostać, bo pragnienie rzeczy, po które nie zamierzałem sięgnąć, było mi znajome. Byłem w tym dobry. Miałem lata praktyki stania blisko rzeczy, których nie zdobywałem.

Ale Tadeo nadal pochylał się, czekał, a ciepło bijące od niego było specyficznym problemem — takim, który sprawiał, że hałas baru się oddalał, a przestrzeń między nami wydawała się mniejsza niż była w rzeczywistości.

Znowu się gapiłem. Wystarczająco długo, żeby coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy — ciekawość przeszła w troskę, potem w coś łagodniejszego, pytającego, na co nie mogłem sobie pozwolić odpowiedzieć.

Wsadziłem telefon do kieszeni.

— Nic — powiedziałem. — Chcesz jeszcze jedno piwo czy nie?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Armando

Stołówka była głośna, przepełniona i idealna, by stać się niewidzialnym. Miałem czterdzieści minut między zajęciami i dokładnie tyle pieniędzy, by kupić kawę – najtańszą rzecz w menu, która nie była wodą.

Zmierzałem do stolika w rogu, kiedy Giovani pojawił się obok mnie niczym zaklęcie przywołujące, którego nie rzuciłem.

"Armando, amígo! Idealne wyczucie czasu. Usiądź z nami." Pokierował mnie za ramię do stolika, przy którym już siedziała Rosalía, dłubiąc w sałatce, okulary przeciwsłoneczne wsunięte w loki.

Machnęła do mnie, gdy mnie zobaczyła – swobodnie i z łatwością, jakbyśmy robili to od lat. I usiadłem, bo walka z energią Giovaniego wymagała więcej kalorii, niż miałem.

"Więc," powiedziała Rosalía, wrzucając do ust pomidorka koktajlowego. "Słyszałam wieści, chłopcze od rugby. Jak się z tym czujesz? Pierwszy trening jutro, prawda?"

"Skąd o tym wiesz?"

"Wszyscy wiedzą." Giovani z hukiem opadł na krzesło naprzeciwko mnie, nogi rozłożone szeroko. "Tadeo opowiada każdemu, kto chce słuchać. 'Powinieneś zobaczyć, jak się rusza, to bestia, marnuje się poza boiskiem.'" Zrobił zaskakująco trafną imitację głosu Tadeo. "Nic dziwnego, że tak naciskał na administrację, żeby cię zatwierdzili."

Filiżanka kawy zatrzymała się w połowie drogi do moich ust.

Rosalía skinęła głową, nieświadoma mojego szoku. "Był tak zestresowany tym, czy grant przejdzie. Dzwonił do mnie dwa razy, pytając, czy myślę, że dział sportu naprawdę..."

Przerwała, gdy w końcu dostrzegła moją twarz. "Co właśnie powiedziałeś?"

Giovani mrugnął. "Co?"

"Naciskał na administrację?" Mój głos był płaski, śmiertelnie spokojny. "Żeby mnie zatwierdzili. Do grantu."

Cisza. Usta Giovaniego otworzyły się, potem zamknęły. Spojrzał na Rosalię, podczas gdy ona patrzyła na niego. Dokładnie ten sam wyraz twarzy: "o cholera", powolne uświadomienie sobie, że właśnie powiedzieli coś, czego nie powinni.

"To znaczy... On cię tylko polecił, to nie tak, że..." Wstałem gwałtownie. Zostawiłem kawę na stole, wyszedłem bez słowa i poszedłem szukać Tadeo.

Tadeo był na wschodnim korytarzu, niedaleko siłowni, oparty o ścianę, rozmawiał z kimś ze swojej drużyny. I przeszedłem całą długość tego korytarza, niosąc ze sobą każdy upokarzający krok.

Złość była czysta i gorąca. Upokorzenie pod spodem było jeszcze gorsze. Półpubliczna scena — mijający uczniowie, ludzie na tyle blisko, by widzieć, ale nie słyszeć. Idealnie.

Podszedłem prosto do niego i cokolwiek miałem na twarzy, sprawiło, że tamten facet odszedł bez pytania.

"Musimy porozmawiać," powiedziałem niskim, opanowanym głosem.

"Armando, hej," uśmiechnął się do mnie ostrożnie.

" To ty poszedłeś do administracji. Ty naciskałeś na mój grant. Ty załatwiłeś mi miejsce w swojej drużynie. Co do cholery?"

Jego twarz zmieniła się, jakby się tego spodziewał, tylko nie jeszcze teraz. "Mogę to wyjaśnić."

" Znowu? " Zbliżyłem się i trzymałem głos cicho. "Dopiero się spotkaliśmy po tylu latach, a wiesz, już mam dość twoich tłumaczeń."

"To nie..."

"Potrzebowałeś, żebym trzymał język za zębami w sprawie Rosalii, więc to sobie kupiłeś? Zapakowałeś to jak prezent, żebym czuł wdzięczność zamiast poczucia wykorzystania."

Słowa wyszły twardo i ostro, i patrzyłem, jak każde z nich trafia w cel.

"A nawet jeśli nie chodzi o nią, nawet jeśli naprawdę wierzysz, że pomagałeś, to i tak gówno. Złoty chłopiec rzucający ochłapy biednemu dzieciakowi z zapyziałej dzielnicy, który kiedyś miał słodkie marzenie o rugby... Naprawdę kurwa szlachetne, García. Ale nie potrzebuję twojej litości."

"To nie tak, że..."

"To co to jest, co?" Mój głos załamał się na czymś, co nie było do końca złością. "Zobaczyłeś siniaki, gównianą robotę i dzieciaka na stypendium, który nie stać na obiad, i pomyślałeś — 'biedny Armando, naprawię jego żałosne życie'. Rzuć mu grant jak ochłap. Spraw, żeby był wdzięczny. Spraw, żeby ci coś zawdzięczał."

To trafiło, widziałem to. Jak szczęka Tadea się zacisnęła, a jego oczy pociemniały.

"Nie biorę długów, nie biorę jałmużny. I zwłaszcza nie potrzebuję litości — ani od ciebie, ani od nikogo."

Zbliżyłem się, żeby przekazać mu to prosto do głowy.

"Przeżyłem dziewiętnaście lat bez żadnej pomocy. Poradziłem sobie sam, bo tak to wygląda, gdy nikt nie przychodzi cię uratować. A potem pojawiasz się ty, ze swoimi pieniędzmi, układami i swoim złotym, cholernym życiem i decydujesz, że trzeba mnie ratować?"

Twarz Tadea mówiła mi, że dokładnie rozumie, że mam rację. Bo z mojego punktu widzenia każde słowo miało doskonały sens i on o tym wiedział.

"Idę do administracji," powiedziałem. "I odrzucam ten grant."

"Nie mówisz poważnie." Jego oczy się rozszerzyły, gdy sięgnął do mojego ramienia.

"Zobaczysz." Strąciłem jego rękę i odwróciłem się, by odejść.

A wtedy Tadeo — spokojny, cierpliwy, złoty Tadeo — po prostu pękł.

Jego dłoń zacisnęła się na moim ramieniu, obrócił mnie i przycisnął piersią do ściany. Przytrzymał mi ręce za plecami jedną ręką i docisnął całym ciężarem swojego ciała, żebym nie mógł się ruszyć.

To się stało w dwie sekundy. W cholerne dwie sekundy.

Mój policzek uderzył o chłodny beton. Nadgarstki piekły tam, gdzie jego palce zacisnęły je razem.

"Słuchaj mnie," powiedział tuż przy moim uchu, jego oddech gorący na mojej skórze. "Nie zrobiłem tego dla Rosalíi. Nie zrobiłem tego z litości. Zrobiłem to, bo cię obserwowałem i widziałem, kim wciąż jesteś, nawet bez właściwego treningu. I nie mogłem przestać myśleć o tym, kim byś się stał, gdyby ktoś naprawdę dał ci szansę."

Próbowałem się wyrwać, a on tylko ścisnął mnie mocniej. Ten silny dupek!

"Jeśli dostaniesz się do drużyny regionalnej, a dostaniesz się, to bezpośrednia droga do profesjonalnego skautingu." Głos Tadea był teraz spokojny, metodyczny, wyliczał fakty jak ktoś, kto czyta listę zakupów. "To jest kariera, Armando. Prawdziwa. Nie praca w barze i modlitwa."

Przestałem się szarpać, gdy poczułem, jak jego czoło delikatnie opiera się o czubek mojej głowy.

Jego ciało było przyciśnięte do mojego na całej długości. Plecy, ramiona, biodra, uda. Czułem jego puls przez swój kręgosłup. Jego oddech poruszał włosy nad moim uchem, a każdy wydech zsyłał mi coś w dół karku, co nie miało nic wspólnego ze złością.

"Po prostu chciałem znowu z tobą pograć," powiedział ciszej teraz, niemal łagodnie. "Tak jak kiedyś. Tylko tyle."

Jego ciepło było wszędzie — ciężkie, solidne, nieuniknione. A moje ciało reagowało w sposób, który sprawiał, że miałem ochotę walnąć głową w tę ścianę.

Nie, nie mogę sobie pozwolić na te uczucia. Nie teraz.

"Puść mnie," powiedziałem i zabrzmiało to źle.

Za cicho, za niepewnie. Zupełnie nie tak, jak miało zabrzmieć polecenie.

Tadeo natychmiast mnie puścił i cofnął się. Odwróciłem się, plecami do ściany, i wiedziałem, że mam wypieki na twarzy, bo czułem to. Gorąco na policzkach, uszach, karku.

Wpatrywałem się w podłogę. W ścianę. Wszędzie, byle nie w jego oczy.

"Nigdy więcej tego nie rób," powiedziałem w końcu, naprawdę to mając na myśli.

Zabrzmiało to jak błaganie. Oboje to usłyszeliśmy i Tadeo długo milczał.

Kiedy się odezwał, jego głos był ostrożny. "Jeden miesiąc. Daj temu jeden miesiąc, a jeśli nie będziesz chciała być przyjaciółką… w porządku. Ale przynajmniej możemy być drużyną."

"Dobrze," powiedziałam i odeszłam, nie oglądając się za siebie. "Jeden miesiąc."

Wciąż byłam na niego zła za to, co zrobił. Ale jeszcze bardziej zła byłam na siebie.

Na moje głupie, zdradzieckie ciało, które wciąż drżało tam, gdzie jego dotyk mnie dosięgnął. Trzymało w sobie wspomnienie jego ciepła jak siniak, który będę czuła przez wiele dni.

Jestem w takim kłopocie…

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Tadeo

Spędziłem dwa dni, przekonując Armando, żeby przyszedł na tę imprezę.

To nie była zwykła prośba — to była kampania. Najpierw spróbowałem podejścia kolegi z drużyny. „Przyjdź w piątek na imprezę u Gio. Dobrze byłoby poznać ekipę poza treningami.”

„Nie.” — odpowiedział, nie odrywając wzroku od podręcznika.

Spróbowałem znowu następnego dnia, mówię: „Chłopaki o ciebie pytają. Alonso dosłownie powiedział: 'przyprowadź nowego.'”

„Nadal nie.”

Więc pojawiłem się w barze podczas jego zmiany, usiadłem na stołku i próbowałem za każdym razem, kiedy przechodził obok.

„To tylko jedna noc, Armando.”

„Nie.”

„Dwie godziny. Nawet nie musisz z nikim rozmawiać.”

„Powiedziałem nie.”

„Zostawię cię w spokoju przez cały tydzień potem. Zero SMS-ów. Zero odwiedzin. Nic.”

Przestał przecierać blat i spojrzał na mnie, kalkulując. „Cały tydzień?”

„Siedem dni. Całkowita cisza.”

„ Dobrze . Pójdę. Teraz pozwolisz mi pracować?”

Nawet wtedy nie byłem pewien, czy faktycznie się pojawi. Dopiero gdy zobaczyłem, jak wchodzi do Giovaniego o kwadrans po dziesiątej. Ręce w kieszeniach, kaptur na głowie, wzrokiem omiatał pokój jakby szukał wyjść awaryjnych.

Mieszkanie Giovaniego było idealne — rodzice praktycznie nigdy w domu, dom właściwie należał do niego.

Dwadzieścia kilka osób rozlało się po wszystkich powierzchniach: koledzy z drużyny, ze szkoły i kilka twarzy, których nie rozpoznawałem: ktoś przyprowadził kuzyna z innego miasta, dziewczynę, którą przyprowadziła Rosalía, która nikogo tu nie znała i wyglądała, jakby jej na tym nie zależało.

Cała grupa już była rozproszona na kanapach i kuchennym blacie, poukrywani w kątach, opierający się w drzwiach. Muzyka głośna na tyle, by ją czuć, ale nie na tyle, by nie dało się rozmawiać.

Przeszedłem przez pokój, zanim Armando zdążył się ulotnić i nie mogłem powstrzymać uśmiechu. „Naprawdę przyszedłeś.”

„Nie rób z tego afery.”

„Za późno.” Pokierowałem go w stronę salonu. „Znajesz Alonso, Rafa, Gio, Rosalíę. To jest Marcela.”

Opierała się o ścianę, ręce założone, ciemna grzywka nad ostrymi szarymi oczami. Wyglądała, jakby nienawidziła wszystkiego w tym pokoju, co było jej domyślnym stanem i nic nie znaczyło.

„Jest milsza, niż wygląda.” powiedziałem.

„Nie jestem,” odparła Marcela, nie odrywając wzroku od telefonu.

„A to Helena.” Pojawiła się z kuchni z dwoma drinkami.

Blond włosy jak zwykle idealne, wszystko w niej dopracowane tak, że ludzie zakładali, że jest płytka. Nie była. Helena wręczyła jeden drink Marceli bez pytania i ta wzięła go bez podziękowania, potem zwróciła się do Armando z czystym ciepłem.

„O mój Boże, jesteś taki piękny!” Helena powiedziała to, jakby komentowała pogodę. „Tadeo nie przesadzał.”

„Ja nie mówiłem… To znaczy—”

„Powiedziałeś, że jest śliczny , i miałeś rację.” Ścisnęła ramię Armando. „Witamy, kolego.”

Armando skinął głową, twarz miał nieczytelną, nie zdradzał nic, ale ja nie mogłem przestać na niego patrzeć.

Starałem się o tym nie myśleć — jak bardzo się zmienił od dzieciństwa. W wieku dwunastu lat był szczupły i o wyrazistych rysach, taki rodzaj urody, który inni chłopcy zauważali i za który go karali.

Teraz był wyższy, smuklejszy-muskularny, zbudowany przez lata biegania, nie ciężkich treningów. A jednak jego twarz nadal była zbyt piękna, by to było dla niego dobre. Miękkie pełne usta, długie ciemne rzęsy, rysy prawie kobiece na tle twardego ciała.

Pamiętałem, jak miałem trzynaście lat i nie rozumiałem, dlaczego chcę siedzieć bliżej właśnie tego chłopaka przy ognisku. Dlaczego patrzenie na jego śmiech było inne niż na każdego innego.

Teraz chyba już miałem swoje domysły.

Wszyscy pili oprócz Armando, który odmawiał bez wyjaśnień. Giovani to zauważył i postanowił dociekać. „Daj spokój, jedno piwo cię nie…”

„Powiedział nie, Gio,” rzucił cicho Alonso, i na tym się skończyło.

Armando trzymał się z boku, obserwował. Ale grupa ciągle go wciągała.

Giovani wciągnął go w debatę o rugbyści kontra bokserzy. Helena z pełną szczerością pytała o jego rutynę pielęgnacyjną. Rosalía usiadła obok, jakby się znali od urodzenia.

Patrzyłem z drugiego końca pokoju i za każdym razem, gdy Armando prawie się uśmiechał, coś ciepłego i ciasnego rozrastało się w mojej piersi.

„Siedem minut w niebie!” ogłosił Giovani, trzymając pustą butelkę. „Klasyka, nie ma negocjacji.”

Pary kręciły się i wychodziły rozbawione lub zawstydzone. Marcela i Rafael wyszli w kompletnej ciszy, żadne nie tłumaczyło się z niczego. Giovani i Helena wyszli, Giovani twierdził, że ona mu się oświadczyła, Helena spokojnie wszystkiemu zaprzeczała.

Potem butelka wskazała na mnie.

A potem na Armando.

Pokój wybuchł — gwizdy, okrzyki, Giovani walił w podłogę. Nikt nie myślał o tym inaczej niż w kategoriach żartu. Kapitan i nowy. Golden retriever i naburmuszony czarny kot.

„Chodźmy,” powiedziałem lekko, na luzie. Chociaż wcale tak się nie czułem.

Armando poszedł za mną bez słowa. Gdy drzwi się zamknęły, było ciemno, ciasno i ciepło.

Czułem jego ciepło ciała zanim oczy przyzwyczaiły się do ciemności. Był blisko — nie było miejsca, by być inaczej. Nasze ramiona prawie się stykały i czułem zapach mydła i czegoś ciepłego pod spodem. Skóra, bawełna, on.

„To takie głupie…” powiedział Armando.

„Całkowicie.”

Cisza. Potem się poruszył, a gdy znów się odezwał, jego głos był niższy. Głębszy. Bardziej zdecydowany. "Więc… jakie są zasady? Po prostu stoimy tutaj w ciemności przez siedem minut?"

"Zwykle tak to wygląda."

"Nudne."

Cisza się przeciągała, podczas gdy ja byłem aż nadto świadomy, jak mała jest ta przestrzeń. Jak blisko był Armando. Ciemność sprawiała, że wszystko było głośniejsze — jego oddech, szelest kurtki, bicie mojego serca.

"Mogę coś powiedzieć?" zapytałem.

"Mogę cię powstrzymać?"

"Raczej nie." Wziąłem oddech. "To, co Helena powiedziała wcześniej, o tym, że jesteś piękny… Zadrgałeś."

"Nie zadrgałem."

"Zadrgałeś. Ledwo, ale widziałem." Mówiłem cicho, ostrożnie. "Dlaczego? Nie przyjmujesz komplementów? Pewnie wiele ich słyszałeś."

Armando długo nie reagował i już myślałem, że zamknie temat.

"W szkole," powiedział w końcu, płasko i z kontrolą. "Twarz, rzęsy… Za ładny jak na chłopaka, zbyt kobiecy, czy coś. To w połowie dlatego zawsze się mnie czepiali." Pauza. Potem ciszej, z nutą obrony i wyzwania, jakby czekał, aż odpowiem źle. "Już tak nie wyglądam, prawda?"

Na wpół obronnie, na wpół prowokująco.

"Nie," powiedziałem. "Nie wyglądasz jak dziewczyna."

I mówiłem to szczerze. Bo to, jak Armando wyglądał teraz — wystarczająco blisko, by go dotknąć, głos niski w ciemności, pochylony podczas rozmowy — było czymś znacznie bardziej niebezpiecznym.

Puls dudnił mi w uszach. Ciepło gromadziło się nisko, osiadając gdzieś, co bardzo starałem się ignorować. Utrzymywałem głos spokojny, ale moje ciało robiło swoje.

"Dobrze," powiedział, jeszcze bliżej, tak że czułem jego oddech. "Bo miałem dość słuchania tego."

"Wierzę."

Armando milczał chwilę. Gdy znów się odezwał, ostrość zniknęła.

"Gapisz się," powiedział Armando.

"Nie możesz mnie widzieć. Jest ciemno."

"Czuję to."

Nie mylił się. Gapiłem się — albo raczej w ciemności robiłem coś bardzo podobnego. Całe moje ciało było zwrócone w jego stronę jak igła kompasu. Każdy zmysł wyczulony na dźwięk jego oddechu, ciepło bijące od skóry, lekki ruch materiału gdy tylko się poruszył.

"I co z tego?" zapytałem.

Nie odpowiedział od razu. Ale gdy to zrobił, jego głos był chrapliwszy. "Uważaj, García. Ludzie mogą pomyśleć, że ci się podoba to, co widzisz."

"A jeśli tak jest?"

Usłyszałem, jak Armando nabiera powietrza — wolno, kontrolowanie, jakby o czymś decydował. Potem przesunął się bliżej. Jego kolano dotknęło mojego, ciepło przez dżins. Nie zabrał go.

"Ładnie pachniesz," powiedział ciszej, niż było trzeba. "Zawsze ładnie pachniesz. To irytujące."

"Przepraszam."

"Nieprawda."

"Nie. Nie przepraszam."

Oddech Armando był już cięższy. Mój też. Szafa wydawała się teraz dwa razy mniejsza. Czułem ciepło jego uda wzdłuż mojego, jego ramię ocierało się o moją klatkę piersiową za każdym razem, gdy któreś z nas oddychało.

"Co byś zrobił," powiedział ledwie szeptem, "gdybym się zbliżył?"

Zaschło mi w ustach. "Zależy jak bardzo."

Odpowiedział, zbliżając się. Jego czoło pochyliło się tak, że niemal dotykało mojego. Czułem jego oddech na ustach — ciepły, nierówny.

Jego nos musnął mój policzek i całe ciało mi zesztywniało, każdy nerw zapłonął. Jego usta zawisły tuż nad moimi. Nie dotykał — tylko był.

Sama obietnica była gorsza niż pocałunek, bo było w tym tylko pragnienie, bez ulgi.

"Um… Armando, ja…" Głos miałem zdarty i przełknąłem ślinę, zanim spróbowałem ponownie. "Nigdy nie… z chłop—"

"Ciii." Jego dłoń odnalazła mój bok w ciemności.

Palce wcisnęły się przez materiał koszuli, uchwyt pewny, przyciągnął mnie na ostatni centymetr, aż nasze ciała się zetknęły. Klatka w klatkę. Biodro w biodro.

Czułem jego puls przy moim — szybki, mocny, zgodny. Jego udo wsunęło się między moje i to ciśnienie przeszyło mnie na wskroś, nie mogłem tego ukryć ani nie próbowałem.

Nie ruszyłem się. Nie pochyliłem, nie odsunąłem. Pozwoliłem mu decydować. Dałem mu kontrolę, której nigdy nie miał przy nikim innym. Moje ręce pozostały wzdłuż ciała, choć każda komórka chciała go złapać i zbliżyć.

Trwaliśmy tak — przyciśnięci, oddychający tym samym powietrzem, jego usta milimetr od moich — przez wieczność i jednocześnie za krótko.

Ktoś uderzył w drzwi. "Koniec czasu! Wychodzić, wychodzić!"

Chwila rozpadła się jak szkło, a Armando odsunął się, gdy drzwi się otworzyły. Do środka wpadło światło i patrzyłem, jak w realnym czasie odbudowuje wszystkie swoje mury — twarz pusta, postawa prosta, spojrzenie obojętne.

Wyszedł jakby nic się nie stało. Potem poszedł do kuchni i nalał sobie wody pewnymi rękami.

Ale jego uszy były czerwone. Tak jak moje.

"No, co tam się działo?" Giovani się wyszczerzył.

"Nic," powiedział Armando. "To tylko szafa."

Uśmiechnąłem się na żarty, zachowałem zimną krew. Wzruszyłem ramionami, gdy mnie szturchali. Usiadłem na kanapie, przyjąłem piwo, rzuciłem coś o tym, że Armando to kiepskie towarzystwo.

Ale przez cały czas jedna myśl krążyła w kółko, ciepła, jasna i nie do odgonienia.

To on pierwszy się pochylił.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Save Me Not

Save Me Not

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa