passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Score me, Captain - Rozdział #3 - autor itsvlada

Score me, Captain

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Perspektywa Ashera

Tej nocy nie przychodzi sen. Rano poddaję się i przestaję próbować.

Arena jest pusta o piątej rano. Tylko ja, lód i echo moich łyżew tnących ciszę. Jestem tu już od godziny, robiąc ćwiczenia aż do wrzasku mięśni i palących się od zimna płuc.

Jeśli nie mogę być kapitanem, będę nie do podważenia. Będę tak cholernie dobry, że nie będą mieli innego wyjścia, jak w końcu mnie zauważyć.

Kij raz za razem uderza w krążek, posyłając go z satysfakcjonującym stukiem do siatki. Pot spływa mi po kręgosłupie mimo chłodu. To mnie odróżnia od innych—kiedy oni śpią, imprezują albo się pieprzą, ja pracuję.

Wczorajszy dzień powtarza się w mojej głowie w kółko. Głos trenera ogłaszającego Blaze’a kapitanem. Ten moment, gdy żołądek mi się ścisnął. Sposób, w jaki Blaze puścił mi oko przez krąg, nieświadomy dewastacji wypisanej na mojej twarzy.

Drzwi trzaskają o szóstej trzydzieści i głosy zalewają przestrzeń. Nie podnoszę wzroku. Nie zwracam uwagi na kolegów z drużyny wchodzących do środka, szuranie torb ze sprzętem, leniwą poranną gadaninę. Skupiam się na technice, szybkości, precyzji. Na wszystkim, co mogę kontrolować.

Wtedy go słyszę. Śmiech Blaze’a niesie się przez lodowisko, ciepły i swobodny, a moja szczęka zaciska się odruchowo. Spoglądam w jego stronę, mimo że nie chcę.

Już otoczony przez resztę drużyny, klepią go po ramionach, żartują, przyciąga ich swoim niewymuszonym urokiem, który sprawia, że ludzie do niego lgną. Jeden dzień jako kapitan i już rządzi salą.

Odwracam się z powrotem do ćwiczeń, mocniej zaciskając kij.

Łyżwy szeleszczą po lodzie tuż za mną. Blisko. Zbyt blisko.

„Niezłe ruchy,” mówi.

Sposób, w jaki to mówi—powoli, z namysłem—sprawia, że coś skręca mi się w środku. Ignoruję to. „Nie masz drużyny do prowadzenia, Kapitanie?”

„Właśnie prowadzę.” Przechyla głowę, bada mnie tymi ciepłymi brązowymi oczami. „Przyszedłem wcześniej, żeby sprawdzić mojego najbardziej pracowitego zawodnika.”

„Nie trzeba mnie sprawdzać.”

„Jasne, że nie.” Jego uśmiech się poszerza. „Właśnie dlatego jesteś tu od świtu, robiąc te same ćwiczenia w kółko. Całkowicie normalne.”

„To się nazywa poświęcenie. Powinieneś kiedyś spróbować.”

„Auć.” Przykłada rękę do piersi udając ból. „To naprawdę zabolało, Ash.”

Gwizdek trenera Wellingtona ratuje mnie. Zbieramy się na środku lodowiska, a ja ustawiam się jak najdalej od Blaze’a. To i tak nie ma znaczenia. Czuję jego wzrok na sobie przez cały czas, gdy trener tłumaczy dzisiejsze ustawienia.

Ćwiczenia są brutalne. Dokładnie tego potrzebuję. Rzucam się w każdą akcję, dając z siebie więcej niż wszyscy. Ale Blaze dorównuje mi na każdym kroku. Szybszy. Płynniejszy. Czyta lód trzy ruchy do przodu, gdy ja jeszcze przetwarzam pierwszy.

„Ćwiczenia w parach!” ryczy trener. „Carpenter, Wilson—razem!”

Żołądek mi opada. Blaze podjeżdża, zbyt zadowolony. „Mam szczęście.”

„Zamknij się i rób ćwiczenie.”

Przechodzimy przez ustawienia, ciała zmuszone do bliskości. Podanie, przyjęcie, obrót, powtórka. Jego kij ociera się o mój. Ramiona zderzają się na zakręcie. Każdy punkt kontaktu wysyła niechcianą świadomość przez moje nerwy.

Podczas krótkiej przerwy Blaze pochyla się. Jego oddech muska moje ucho, ciepły w mroźnym powietrzu. „Dlaczego się spinasz? Za każdym razem, gdy się zbliżam.”

Odsuwam się, tętno przyspiesza. „Nie—”

„Wyluzuj, Ash.” Jego głos się obniża, drażniący, niemal intymny. „Nie gryzę. Chyba że ładnie poprosisz.”

Gorąco rozlewa się po mojej szyi. „Dotknij mnie jeszcze raz, a złamię ci kij na głowie.”

Coś błyska w jego oczach—nie gniew, ale zachwyt. „Możesz spróbować. Ale obaj wiemy, że ci się nie uda.”

Dość tego. Wbijam w niego ramię, mijając go na lodzie, mocno, żeby się zachwiał. Dziecinne? Może. Satysfakcjonujące? Absolutnie.

Jego śmiech goni mnie przez lód. „No i jest! Tęskniłem za tym ogniem!”

Nie odpowiadam. Nie mogę odpowiedzieć. Bo jeśli otworzę usta, powiem coś, co zdradzi, jak bardzo mi działa na nerwy.

Reszta treningu mija jak w transie. Gdy trener kończy, ciało mnie boli, a w głowie chaos.

W szatni zdejmuję sprzęt w milczeniu. Wokół mnie koledzy gromadzą się przy Blaze’u. Wszyscy chłoną każde jego słowo, zafascynowani.

Jeden dzień. Tyle mu wystarczyło, by stać się ulubieńcem wszystkich. Trzy lata mojego budowania szacunku w tej drużynie, a on wszedł i przebił mnie bez wysiłku.

Biorę torbę i uciekam. Zimne powietrze uderza mnie w twarz, powoli wypuszczam oddech.

„Ciężki dzień, skarbie?”

Odwracam się. Amelia stoi przy wejściu, otulona za dużą kurtką, ciemne włosy opadają jej na ramiona.

„Coś w tym stylu.” Podchodzę bliżej, a ona podnosi się, by pocałować mnie w policzek.

„Chcesz o tym pogadać?”

„Nie bardzo.”

Nie naciska. To jedna z rzeczy, które cenię w mojej dziewczynie—wie, kiedy odpuścić. Jej palce splatają się z moimi i przez chwilę chaos w mojej głowie cichnie.

Mam to. Mam ją. Nie potrzebuję przyjaźni ani uznania Blaze’a.

Idziemy w stronę parkingu. Mówi o czymś—chyba o swoich zajęciach—ale ja odpływam myślami.

„Ash.” Szarpie mnie za rękę, zatrzymując przy jej aucie. „Nie usłyszałeś ani słowa, co mówiłam, prawda?”

„Przepraszam. Po prostu jestem zmęczony.”

Wzdycha, podchodząc bliżej, oplata ramionami moją szyję. „Ostatnio ciągle jesteś zmęczony.” Jej palce bawią się włosami na karku. „Wiesz, ile już minęło, odkąd naprawdę spędziliśmy razem czas? Taki prawdziwy czas?”

„Wiem. Przepraszam.”

„Trzy tygodnie, Ash.” Podnosi się na palcach, jej usta muskają moją szczękę. „Trzy tygodnie, odkąd naprawdę mnie dotknąłeś. Tęsknię za tobą.” Jej głos cichnie. „Tęsknię za twoimi dłońmi na sobie. Za tym, żeby cię poczuć.”

Całuje mnie—najpierw delikatnie, potem głębiej. Odpowiadam, bo tak powinienem. Bo jest moją dziewczyną, jest piękna, i każdy normalny facet już by ją wciągnął na tylne siedzenie.

Ale mój umysł nie cichnie. Nie przestaje odtwarzać brązowych oczu śledzących mnie na lodzie.

Odsuwam się delikatnie. „Naprawdę jestem dziś zmęczony, Ames. Trening był brutalny.”

Rozczarowanie mignęło jej na twarzy. „Zawsze trening.”

„Wiem.” Całuję ją w czoło. „Jak sezon się uspokoi, obiecuję. Wynagrodzę ci to.”

„Czyli jak rozgryziesz, co się dzieje z tym nowym transferem?” Mówi to lekko, ale pod spodem jest nuta ostrości.

Zamieram. „Co?”

„Blaze.” Przechyla głowę. „Od kiedy tu jest, wymieniłeś jego imię z sześć razy. Więcej niż kogokolwiek z drużyny przez trzy lata.”

„Bo jest wkurzający. Ukradł mi pozycję kapitana. Jasne, że będę o nim mówił.”

„Mhmm.” Nie wygląda na przekonaną. „Tylko nie daj mu wejść sobie do głowy, okej?”

„Nie jest w mojej głowie.”

Uśmiecha się, ale nie dociera to do jej oczu. „Skoro tak mówisz.”

Odjeżdża. Stoję sam na parkingu, a jej słowa odbijają się echem.

Wymieniłeś jego imię z sześć razy.

Naprawdę? Może tak skupiłem się na tym, jak bardzo mnie irytuje, że nie zauważyłem, ile miejsca zajmuje w moich myślach.

Wtedy to czuję. To mrowiące uczucie na karku.

Patrzę przez ramię.

Blaze stoi przy drzwiach areny, ręce skrzyżowane, wciąż w stroju do treningu. Już się nie uśmiecha. Ten niewymuszony urok zniknął, zastąpiony czymś, czego nie umiem odczytać. Czymś, co ściska mi klatkę piersiową i wysusza gardło.

Nasze oczy się spotykają. Jedno uderzenie serca. Drugie.

Zmuszam się, by się odwrócić. Idę do samochodu. Nie oglądam się za siebie.

Ale czuję jego wzrok palący mi plecy do samego końca. Powtarzam sobie, że nie obchodzi mnie, co Blaze myśli. Powtarzam, że ten wzrok nic nie znaczył.

Cały czas powtarzam to sobie jeszcze wiele godzin później, leżąc w łóżku, gapiąc się w sufit, prześladowany przez brązowe oczy, które widzą zbyt wiele.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Blaze’a

Bar jest pełen kolegów z drużyny i jestem dokładnie tam, gdzie chcę być—w centrum uwagi, otoczony ludźmi, którzy naprawdę chcą być w moim towarzystwie.

W przeciwieństwie do pewnego zrzędliwego dupka, który sączy drinka w narożnej loży, jakby był uczulony na zabawę.

Opowiadam kolejną historię o mojej starej drużynie z college’u, rozbawiając wszystkich, ale moje spojrzenie ciągle ucieka w poprzek sali. Asher siedzi sam, z zaciśniętą szczęką, wpatrując się w swoją szklankę, jakby go osobiście obraziła.

Ani razu nie podniósł wzroku. Nie dał po sobie poznać, że istnieję.

Tydzień. Jestem tu już tydzień, a on traktuje mnie jak obcego. Gorzej niż obcego. Jak wroga. Jakbym nie spędził lat marząc o tej chwili—my, razem, znów na tym samym lodzie.

Próbowałem być miły. Próbowałem być cierpliwy. Próbowałem dać mu przestrzeń, żeby sam się przekonał.

Dobrze. Skoro chce się zachowywać nieracjonalnie, ja też mogę.

— Ash! — wołam, głośno, przebijając się przez hałas. — Przestań się chować w kącie jak ponury wampir i chodź tu.

Nie rusza się. Patrzy tylko na mnie tym swoim płaskim, zimnym spojrzeniem, od którego aż mi krew zaczyna wrzeć w sposób, którego nie chcę analizować.

Przechylam głowę, pozwalając, by uśmiech zagościł na moich ustach. Skoro chce grać w tę grę, ja zagram lepiej.

— Co, boisz się, że nie dasz rady być blisko mnie poza lodowiskiem? — Odsuwam się w tył, rozkładając szeroko ramiona. — Myślisz, że ugryzę?

W jego oczach mignęło coś gorącego. Dobrze. Złość jest lepsza niż ta lodowata obojętność. Złość znaczy, że coś czuje.

— Niczego się nie boję. Zwłaszcza nie ciebie.

— To udowodnij.

Wyzwanie zawisło między nami. Koledzy z drużyny rzucają spojrzenia, wyczuwając napięcie w powietrzu, ale nie dbam o to. Niech się zastanawiają. Niech widzą, że ich ukochany Asher Carpenter nie jest tak nieosiągalny, jak udaje.

Szczęka Ashera się napina. Odwraca się w stronę Amelii, ujmuje jej twarz w dłonie i ją całuje. Nie szybki pocałunek—głęboki, celowy, zaborczy, trwający tyle, że kilku kolegów gwizda i wiwatuje. Jego oczy przez cały czas są otwarte.

Wpatrzone w moje. Wyzwanie. Prowokacja.

Zobacz, co mam. Zobacz, czego nie możesz dotknąć.

Coś gorącego i brzydkiego skręca mi się w piersi. Utrzymuję uśmiech, nie pozwalając mu zobaczyć, że trafił. Gdy w końcu ją puszcza, Amelia wygląda na oszołomioną, zadowoloną, z zarumienionymi policzkami.

Nie ma pojęcia, że właśnie została użyta jako broń.

Pozwalam, by uśmiech mi zgasł—tylko na sekundę, tylko na tyle, żeby to zobaczył—zanim ktoś inny domaga się mojej uwagi. Odwracam się, zaczynając kolejną historię, ale tamta chwila trwa. Smak porażki. Obraz jego ust na jej, wypalony w siatkówkę.

Nienawidzę, że to podziałało.

Nienawidzę, że wciąż mam nadzieję na coś, czego on wyraźnie nie chce mi dać.

Wieczór się dłuży. Koledzy z drużyny wychodzą jeden po drugim, aż bar cichnie. Patrzę, jak Amelia całuje Ashera w policzek, mówi coś o wczesnych zajęciach, łapie kurtkę i wychodzi. Nie proponuje, że ją odwiezie. Nawet nie odprowadza jej do drzwi. Po prostu patrzy, jak wychodzi, z wyrazem twarzy, którego nie potrafię odczytać, po czym zamawia kolejnego drinka.

Interesujące. Dziewczyna wychodzi, a on zostaje.

W końcu wymyka się tylnym wyjściem, przygarbiony, pewnie sądzi, że nie zauważę.

Powinien już wiedzieć. Zwracam uwagę na wszystko, co go dotyczy.

Podążam za nim do przyciemnionego korytarza, kroki mam celowe. Niech słyszy, że idę. Niech poczuje to napięcie na karku, które ja czuję zawsze, gdy on jest blisko.

— Znowu uciekasz?

Zatrzymuje się. Odwraca. Te lodowato-niebieskie oczy się zwężają. — Idę do domu. Niektórzy z nas mają poranny trening.

— Bzdura. — Zmniejszam dystans między nami, przyciskając go do ściany. Uwięziony. Dokładnie tam, gdzie chcę. — Unikasz mnie cały tydzień. Uciekasz za każdym razem, gdy się zbliżam.

— Może po prostu nie chcę być w twoim towarzystwie.

Pochylam się bliżej, tak blisko, że czuję zapach whiskey w jego oddechu. Tak blisko, że widzę, jak pulsuje mu żyła na szyi.

— Zaczynam myśleć, że nie tylko cię denerwuję, Ash. — Zniżam głos, nadając mu ton drażniący, intymny. — Zaczynam myśleć, że to ja sprawiam, że jesteś spięty.

Szczęka mu drga. — Nic poza zmęczeniem mi nie robisz.

— Kłamca. — Mówię to cicho, niemal łagodnie, obserwując, jak wstrzymuje oddech. — Napinasz się, gdy tylko wchodzę do pokoju. Twoje oczy mnie śledzą, nawet jeśli udajesz, że nie.

Przechylam głowę, studiując te niebieskie oczy, które nawiedzają moje sny od lat. — Zawsze wszystko o tobie zauważam, Ash. Zawsze.

Coś się zmienia w jego wyrazie twarzy. Rysa w tej zbroi, którą tak starannie budował.

Wykorzystuję przewagę. — Myślałem, że będziesz się cieszył, że znowu jesteśmy razem. To samo lodowisko, ta sama drużyna. Wszystko, co sobie obiecywaliśmy, gdy byliśmy dzieciakami.

Te słowa uderzają mocniej, niż chciałem. Jego mury zaczynają się kruszyć—widzę to—ale zaraz wracają, jeszcze silniejsze.

— Tak, to była obietnica — syczy, głos szorstki od tłumionego gniewu. — Ale nie po to, żeby komuś ukraść marzenie. Nie po to, żeby pojawić się znikąd i zabrać wszystko, na co pracowałem.

Więc o to w tym chodzi. O kapitaństwo.

— Ukradłem? — Mrugam, naprawdę zdezorientowany. — Ash, niczego ci nie ukradłem.

— Kapitaństwo miało być moje. — Jego głos się załamuje. — Trzy lata na to pracowałem. Trzy lata byłem pierwszy na lodzie i ostatni schodziłem. A ty wchodzisz i dostajesz to ot tak.

Ból w jego głosie przecina moją frustrację. Ale mam już dość bycia karanym za coś, o co nie prosiłem. Mam dość przepraszania za to, że jestem dobry w tym, co obaj kochamy.

Jeśli chce mnie obwiniać, proszę bardzo. Dam mu powód.

Pochylam się jeszcze bliżej, zamykając ostatnią szczelinę, dzielimy już oddech. — Nie ukradłem ci tego, Ash. — Zniżam głos, prowokując. — Po prostu to sobie wziąłem. To nie to samo.

W oczach zapłonęła mu furia. Dłonie zaciska w pięści. — Zejdź mi z oczu.

— To mnie usuń.

Jesteśmy teraz o cal od siebie. Powietrze między nami aż iskrzy. Każdy nerw w moim ciele krzyczy, by skrócić ten dystans, zrobić coś z tym napięciem, które narasta, odkąd znów pojawiłem się w jego życiu.

Ale pod złością widzę coś jeszcze. Coś, co wygląda przerażająco jak tęsknota.

Drażnienie się ze mnie ulatuje. Jestem zmęczony grami. Zmęczony udawaniem, że nie czuję tego, co czuję.

— Porozmawiaj ze mną. — Mój głos drży i pozwalam mu na to. Niech zobaczy prawdziwego mnie pod tym całym pozorem. — Powiedz mi, co zrobiłem źle, a to naprawię. Cokolwiek będzie trzeba.

Zatrzymuję się, serce tłucze mi się o żebra.

— Tęskniłem za tobą, Ash. Każdego dnia przez te lata, tęskniłem… To naprawdę nie tak miało być po tych wszystkich latach.

To wyznanie wisi w powietrzu, nagie i przerażające.

Przez jedną, bezdechową chwilę widzę, jak jego mury całkiem się rozsypują. Widzę chłopaka, z którym się wychowałem, tego, który nauczył mnie kochać hokej. Tego, którego pokochałem, zanim zrozumiałem, co to znaczy.

Potem jego wyraz twarzy twardnieje. — Byliśmy dzieciakami, Blaze. Obietnice nic nie znaczą.

Przepycha się obok mnie, tak mocno, że aż się zachwiałem. Nie idę za nim, gdy odchodzi i znika za rogiem. Nie wołam za nim.

Jaki to ma sens?

Tylne drzwi trzaskają. Cisza pochłania wszystko. Stoję sam w ciemnym korytarzu, z bolącą piersią, odtwarzając w głowie ten pocałunek—tak, jakby chciał mi coś udowodnić albo sobie samemu.

Kłamie. Musi. Jest coś pod tą złością o kapitaństwo, coś, czego nie chce przyznać.

Łapię kurtkę i wychodzę w zimną noc.

Później, leżąc w łóżku, odtwarzam w myślach jego słowa. Byliśmy dzieciakami. Obietnice nic nie znaczą.

Ale sposób, w jaki wstrzymał oddech, gdy się zbliżyłem. Sposób, w jaki pocałował swoją dziewczynę, jakby to był spektakl tylko dla mnie. On też to poczuł. Wiem, że tak.

Asher Carpenter myśli, że jeśli będzie mnie wystarczająco mocno odpychał, poddam się i odejdę.

Powinien już wiedzieć. Czekałem na to latami. Na niego. I tak łatwo nie zrezygnuję.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Ashera

Trening się kończy i właśnie kieruję się do szatni, gdy czyjaś dłoń zaciska się na moim ramieniu i gwałtownie ściąga mnie na bok.

"Co do—"

Blaze przyciska mnie do ściany przy tylnym wejściu, blokując mi drogę ucieczki. Jego ciało jest zbyt blisko, promieniuje ciepłem, które przebija się przez chłód przylegający do mojej skóry. Te brązowe oczy przykuwają mnie do miejsca z intensywnością, od której serce zaczyna mi bić nierówno.

"Musimy pogadać."

"Nie, nie musimy." Próbuję się przecisnąć obok niego, ale nie ustępuje. "Zejdź mi z drogi."

"Nie odejdę, dopóki mnie nie wysłuchasz." Jego głos jest cichy, pełen napięcia. "Słuchaj, przed nami ważny mecz. Eliminacje regionalne. Wszędzie skauci. To może być decydujący moment sezonu dla wielu chłopaków z drużyny."

"Wiem o tym."

"To wiesz też, że musimy być skoncentrowani. Wszyscy." Pochyla się bliżej, a ja przyciskam się mocniej do ściany, żeby zwiększyć dystans. "Ale to się nie uda, jeśli będziesz dalej traktował mnie jak wroga. Powinniśmy grać po jednej stronie, Ashy."

"Trudno o tym pamiętać, kiedy nosisz moją opaskę kapitana."

Coś mignęło na jego twarzy. Przez chwilę milczy, jego szczęka zaciska się, jakby zmagał się z czymś, czego nie wie, czy powinien powiedzieć.

"A gdyby tak nie było?"

Mrugam. "Co?"

"Z tą kapitańską sprawą." Przeczesuje włosy dłonią, co do niego niepodobne. "A gdybym się wycofał? Oddał ją tobie?"

Nie potrafię od razu zrozumieć tych słów. Patrzę na niego, szukając podstępu, żartu, manipulacji ukrytej pod tą propozycją. "Mówisz poważnie."

"Śmiertelnie poważnie." Jego wzrok wbija się w mój, pewny i szczery. "Nie przyszedłem tu po tytuł, Ash. Przyszedłem tutaj..." Przerywa, przełyka ślinę. "Przyszedłem tu grać w hokeja. Z tobą. Kapitaństwo nie ma dla mnie znaczenia. Nie, jeśli ma być między nami ściana."

Ściska mnie w piersi. Nie wiem, co zrobić z tym wszystkim. Z nim. Z tym, jak na mnie patrzy, jakby byłem kimś, dla kogo warto coś poświęcić.

"Gdzie jest haczyk?"

"Nie ma haczyka. Po prostu..." Przesuwa się jeszcze bliżej, już czuję zapach jego mydła, potu, czegoś, co jest tylko nim. "Współpracuj ze mną. Przestań mnie zwalczać na każdym kroku. Pozwól nam znów być drużyną—przynajmniej na lodzie. Tylko o to proszę."

"I oddasz kapitaństwo."

"Jeśli to jest cena, żebym odzyskał twoje zaufanie? Tak." Bez wahania. Bez chwili zawahania. Tylko cicha pewność, od której coś pęka mi w środku.

Otwieram usta, żeby odpowiedzieć—choć nie mam pojęcia, co chcę powiedzieć—gdy nagły dźwięk sprawia, że zamieram.

Jęk. Cichy, kobiecy, dochodzący zza rogu, z szatni.

Obaj zamarzamy.

"Słyszałeś—" zaczyna Blaze.

Kolejny jęk, tym razem głośniejszy. Po nim śmiech, który natychmiast rozpoznaję.

Krew mi zamarza.

"Ash, zaczekaj—"

Ale już się poruszam, przepycham obok Blaze’a, skręcam za róg z sercem tłukącym o żebra. Część mnie wie, co tam zastanie. Wie i nie chce tego zobaczyć. Ale idę dalej, prowadzą mnie nogi, ciągnąc w stronę prawdy, której nie jestem gotowy stawić czoła.

Otwieram drzwi do szatni.

Amelia siedzi okrakiem na kimś na ławce, jej koszula jest w połowie rozpięta, ręce zaplątane w cudze włosy. Jej głowa odchylona jest do tyłu, usta rozchylone, wydaje z siebie dźwięki, których nigdy wcześniej od niej nie słyszałem. Dźwięki, których nigdy nie wydawała przy mnie.

Facet pod nią patrzy w górę.

Marcus. Jeden z transferów, którzy przyszli z Blaze’em. Jego jeden z najbliższych przyjaciół w drużynie.

Przez chwilę nikt się nie rusza. Scena zamiera—upiorny obraz, którego nie zapomnę, choćbym nie wiem jak się starał.

Wtedy Amelia spotyka mój wzrok. Zeskakuje z Marcusa tak szybko, że prawie się przewraca, ręce lecą do koszuli. "Asher, zaczekaj—"

Blaze pojawia się obok mnie. Czuję, jak ogarnia go widok tej sceny, czuje jak jego ciało sztywnieje z szoku, a potem z czegoś gorętszego. Ze złości. W mojej obronie.

"Co ty odpierdalasz, Marcus?" Głos Blaze’a jest cichy, niebezpieczny.

Marcus w pośpiechu zakłada koszulę, blady na twarzy. "Blaze, stary, to nie—"

"Nie." To jedno słowo tnie jak nóż. "Nawet nie próbuj."

Amelia zapina koszulę drżącymi rękami, łzy już płyną jej po policzkach. "Asher, proszę, pozwól mi to wyjaśnić. To nic nie znaczyło, przysięgam—"

Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć. Nie mogę zrobić nic, tylko stać i patrzeć, jak cały mój świat się wali.

Jeden rok. Jesteśmy razem od ponad roku. Za każdym razem, gdy trzymałem ją za rękę, za każdym razem, gdy opowiadałem jej o swoich lękach i niepewnościach, za każdym razem, gdy powierzałem jej te części siebie, których nie pokazywałem nikomu innemu.

To wszystko. Kłamstwo.

— Ash. — Dłoń Blaze’a zaciska się na moim ramieniu. — Chodź. Nie musisz tu być.

Pozwalam mu odciągnąć się do tyłu, zbyt zdrętwiały, by się opierać. Głos Amelii podąża za nami na korytarz, błagalny, rozpaczliwy, ale słowa do mnie nie docierają. Nic nie dociera poza dzwonieniem w uszach i poczuciem, że wszystko, co znałem, rozpada się na milion kawałków.

— Asher, proszę! — Kroki za nami. Amelia, biegnie. — Pozwól mi to wyjaśnić! To był błąd, to zdarzyło się tylko raz —

Uchwyt Blaze’a na moim ramieniu się zacieśnia. Kieruje mną gwałtownie w lewo, przez drzwi, których ledwo rejestruję, do ciemności, która nas pochłania.

Schowek na zapasy. Ciasny, zagracony, pachnący środkami czyszczącymi i kurzem. Blaze zamyka za nami drzwi i nagle jesteśmy sami. Ukryci. Dźwięki z zewnątrz tłumią się do zera.

— Ash. — Jego głos jest miękki w ciemności. — Oddychaj.

Nie mogę. Klatka piersiowa zapada mi się do środka, płuca odmawiają współpracy, wszystko we mnie rozpada się w pył. Cofam się, aż ramionami uderzam o półki, butelki brzęczą od uderzenia.

— Nie mogę — Słowa wychodzą zdławione. — Nie mogę oddychać, nie mogę —

— Hej, hej. — Ręce odnajdują moje ramiona, stabilizują mnie. Twarz Blaze’a jest rozmazana w nikłym świetle, które wpada spod drzwi. — Spójrz na mnie. Skup się na moim głosie. Wszystko w porządku. Będzie dobrze.

— Ona była — Duszę się na słowach. — Z nim. Cały ten czas, ona —

— Wiem. — Jego kciuki zataczają kółka na moich ramionach, uziemiając mnie. — Wiem. I to jest popieprzone. To, co zrobiła, jest popieprzone, i nie zasłużyłeś na to.

— Każdemu, komu ufam — Mój głos się łamie, pęka. — Każdego, kogo dopuszczę do siebie —

— Nie każdemu. — Jego dłonie przesuwają się w górę i obejmują moją twarz, zmuszając mnie do spojrzenia mu w oczy. Nawet w ciemności je widzę. Miękkie. Spokojne. Pewne. — Jestem tu, Ash. Nigdzie się nie wybieram.

Coś we mnie pęka.

Łzy przychodzą bez ostrzeżenia, gorące i upokarzające, spływają mi po policzkach, zanim zdołam je powstrzymać. Nie płakałem od lat. Nie pozwalałem sobie być tak słabym, tak odsłoniętym, tak złamanym przy kimkolwiek.

Ale Blaze nie odskakuje. Nie cofa się. Po prostu trzyma moją twarz w dłoniach i pozwala mi się rozpaść.

— W porządku — szepcze. — Wypuść to z siebie. Jestem tu.

Nie wiem, jak długo tam stoimy. Minuty. Godziny. Czas traci znaczenie w ciemności, w małej przestrzeni między naszymi ciałami, w cieple jego dłoni na mojej skórze.

W końcu łzy słabną. Oddech się uspokaja. Zostaję pusty i surowy, jakby ktoś wydrapał mi wnętrzności i zostawił tylko skorupę.

Kciuki Blaze’a delikatnie zmazują wilgoć z moich policzków. Delikatnie. Z szacunkiem. Jakby uważał mnie za coś cennego, nie żałosnego.

— Jesteś — szepcze.

Nasze twarze dzieli kilka centymetrów. Czuję jego oddech na ustach, ciepły w zimnym powietrzu schowka. Jego oczy na chwilę opadają na moje usta — ledwie uchwytny błysk — zanim znowu spotkają się z moimi.

Serce mi się zatrzymuje. Coś przesuwa się w mojej piersi, układa w kształt, którego nie rozpoznaję.

I wtedy uświadamiam sobie: nie chcę, żeby mnie puścił. Ta myśl mnie przeraża.

Popycham go. Mocno. Potyka się o półkę, a ja wciskam się w przeciwną ścianę, ciężko oddychając.

— Nie. — Mój głos jest poszarpany, rozbity. — Nie dotykaj mnie. Nie — nie bądź dla mnie miły. Nie mogę —

— Ash —

— To twoja wina. — Słowa wylewają się ze mnie, brzydkie i rozpaczliwe. — To wszystko przez ciebie. Wszystko było dobrze, zanim tu przyszedłeś. Moja drużyna, moja pozycja, moja dziewczyna —

— To nie fair i dobrze o tym wiesz.

— Nie obchodzi mnie fair! — Trzęsę się teraz, z zimna albo szoku, albo czegoś zupełnie innego. — Potrzebuję kogoś, kogo mogę obwinić, a ty — ty zawsze jesteś. Zawsze popychasz. Zawsze patrzysz na mnie jak —

Zatrzymuję się. Nie mogę dokończyć tego zdania. Nie mogę przyznać, co prawie powiedziałem.

Blaze milczy przez dłuższą chwilę. Kiedy się odzywa, jego głos jest niewiarygodnie łagodny.

— Jak co, Ash?

— Nic. — Szukam klamki. — Zapomnij. Muszę iść.

— Ash, zaczekaj —

Ale już mnie nie ma, już wybiegam, już dzielę między sobą a chłopakiem w schowku, który właśnie zobaczył, jak się rozsypuję, tyle dystansu, ile tylko mogę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Score me, Captain

Score me, Captain

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa