POV Blaze’a
Bar jest pełen kolegów z drużyny i jestem dokładnie tam, gdzie chcę być—w centrum uwagi, otoczony ludźmi, którzy naprawdę chcą być w moim towarzystwie.
W przeciwieństwie do pewnego zrzędliwego dupka, który sączy drinka w narożnej loży, jakby był uczulony na zabawę.
Opowiadam kolejną historię o mojej starej drużynie z college’u, rozbawiając wszystkich, ale moje spojrzenie ciągle ucieka w poprzek sali. Asher siedzi sam, z zaciśniętą szczęką, wpatrując się w swoją szklankę, jakby go osobiście obraziła.
Ani razu nie podniósł wzroku. Nie dał po sobie poznać, że istnieję.
Tydzień. Jestem tu już tydzień, a on traktuje mnie jak obcego. Gorzej niż obcego. Jak wroga. Jakbym nie spędził lat marząc o tej chwili—my, razem, znów na tym samym lodzie.
Próbowałem być miły. Próbowałem być cierpliwy. Próbowałem dać mu przestrzeń, żeby sam się przekonał.
Dobrze. Skoro chce się zachowywać nieracjonalnie, ja też mogę.
— Ash! — wołam, głośno, przebijając się przez hałas. — Przestań się chować w kącie jak ponury wampir i chodź tu.
Nie rusza się. Patrzy tylko na mnie tym swoim płaskim, zimnym spojrzeniem, od którego aż mi krew zaczyna wrzeć w sposób, którego nie chcę analizować.
Przechylam głowę, pozwalając, by uśmiech zagościł na moich ustach. Skoro chce grać w tę grę, ja zagram lepiej.
— Co, boisz się, że nie dasz rady być blisko mnie poza lodowiskiem? — Odsuwam się w tył, rozkładając szeroko ramiona. — Myślisz, że ugryzę?
W jego oczach mignęło coś gorącego. Dobrze. Złość jest lepsza niż ta lodowata obojętność. Złość znaczy, że coś czuje.
— Niczego się nie boję. Zwłaszcza nie ciebie.
— To udowodnij.
Wyzwanie zawisło między nami. Koledzy z drużyny rzucają spojrzenia, wyczuwając napięcie w powietrzu, ale nie dbam o to. Niech się zastanawiają. Niech widzą, że ich ukochany Asher Carpenter nie jest tak nieosiągalny, jak udaje.
Szczęka Ashera się napina. Odwraca się w stronę Amelii, ujmuje jej twarz w dłonie i ją całuje. Nie szybki pocałunek—głęboki, celowy, zaborczy, trwający tyle, że kilku kolegów gwizda i wiwatuje. Jego oczy przez cały czas są otwarte.
Wpatrzone w moje. Wyzwanie. Prowokacja.
Zobacz, co mam. Zobacz, czego nie możesz dotknąć.
Coś gorącego i brzydkiego skręca mi się w piersi. Utrzymuję uśmiech, nie pozwalając mu zobaczyć, że trafił. Gdy w końcu ją puszcza, Amelia wygląda na oszołomioną, zadowoloną, z zarumienionymi policzkami.
Nie ma pojęcia, że właśnie została użyta jako broń.
Pozwalam, by uśmiech mi zgasł—tylko na sekundę, tylko na tyle, żeby to zobaczył—zanim ktoś inny domaga się mojej uwagi. Odwracam się, zaczynając kolejną historię, ale tamta chwila trwa. Smak porażki. Obraz jego ust na jej, wypalony w siatkówkę.
Nienawidzę, że to podziałało.
Nienawidzę, że wciąż mam nadzieję na coś, czego on wyraźnie nie chce mi dać.
Wieczór się dłuży. Koledzy z drużyny wychodzą jeden po drugim, aż bar cichnie. Patrzę, jak Amelia całuje Ashera w policzek, mówi coś o wczesnych zajęciach, łapie kurtkę i wychodzi. Nie proponuje, że ją odwiezie. Nawet nie odprowadza jej do drzwi. Po prostu patrzy, jak wychodzi, z wyrazem twarzy, którego nie potrafię odczytać, po czym zamawia kolejnego drinka.
Interesujące. Dziewczyna wychodzi, a on zostaje.
W końcu wymyka się tylnym wyjściem, przygarbiony, pewnie sądzi, że nie zauważę.
Powinien już wiedzieć. Zwracam uwagę na wszystko, co go dotyczy.
Podążam za nim do przyciemnionego korytarza, kroki mam celowe. Niech słyszy, że idę. Niech poczuje to napięcie na karku, które ja czuję zawsze, gdy on jest blisko.
— Znowu uciekasz?
Zatrzymuje się. Odwraca. Te lodowato-niebieskie oczy się zwężają. — Idę do domu. Niektórzy z nas mają poranny trening.
— Bzdura. — Zmniejszam dystans między nami, przyciskając go do ściany. Uwięziony. Dokładnie tam, gdzie chcę. — Unikasz mnie cały tydzień. Uciekasz za każdym razem, gdy się zbliżam.
— Może po prostu nie chcę być w twoim towarzystwie.
Pochylam się bliżej, tak blisko, że czuję zapach whiskey w jego oddechu. Tak blisko, że widzę, jak pulsuje mu żyła na szyi.
— Zaczynam myśleć, że nie tylko cię denerwuję, Ash. — Zniżam głos, nadając mu ton drażniący, intymny. — Zaczynam myśleć, że to ja sprawiam, że jesteś spięty.
Szczęka mu drga. — Nic poza zmęczeniem mi nie robisz.
— Kłamca. — Mówię to cicho, niemal łagodnie, obserwując, jak wstrzymuje oddech. — Napinasz się, gdy tylko wchodzę do pokoju. Twoje oczy mnie śledzą, nawet jeśli udajesz, że nie.
Przechylam głowę, studiując te niebieskie oczy, które nawiedzają moje sny od lat. — Zawsze wszystko o tobie zauważam, Ash. Zawsze.
Coś się zmienia w jego wyrazie twarzy. Rysa w tej zbroi, którą tak starannie budował.
Wykorzystuję przewagę. — Myślałem, że będziesz się cieszył, że znowu jesteśmy razem. To samo lodowisko, ta sama drużyna. Wszystko, co sobie obiecywaliśmy, gdy byliśmy dzieciakami.
Te słowa uderzają mocniej, niż chciałem. Jego mury zaczynają się kruszyć—widzę to—ale zaraz wracają, jeszcze silniejsze.
— Tak, to była obietnica — syczy, głos szorstki od tłumionego gniewu. — Ale nie po to, żeby komuś ukraść marzenie. Nie po to, żeby pojawić się znikąd i zabrać wszystko, na co pracowałem.
Więc o to w tym chodzi. O kapitaństwo.
— Ukradłem? — Mrugam, naprawdę zdezorientowany. — Ash, niczego ci nie ukradłem.
— Kapitaństwo miało być moje. — Jego głos się załamuje. — Trzy lata na to pracowałem. Trzy lata byłem pierwszy na lodzie i ostatni schodziłem. A ty wchodzisz i dostajesz to ot tak.
Ból w jego głosie przecina moją frustrację. Ale mam już dość bycia karanym za coś, o co nie prosiłem. Mam dość przepraszania za to, że jestem dobry w tym, co obaj kochamy.
Jeśli chce mnie obwiniać, proszę bardzo. Dam mu powód.
Pochylam się jeszcze bliżej, zamykając ostatnią szczelinę, dzielimy już oddech. — Nie ukradłem ci tego, Ash. — Zniżam głos, prowokując. — Po prostu to sobie wziąłem. To nie to samo.
W oczach zapłonęła mu furia. Dłonie zaciska w pięści. — Zejdź mi z oczu.
— To mnie usuń.
Jesteśmy teraz o cal od siebie. Powietrze między nami aż iskrzy. Każdy nerw w moim ciele krzyczy, by skrócić ten dystans, zrobić coś z tym napięciem, które narasta, odkąd znów pojawiłem się w jego życiu.
Ale pod złością widzę coś jeszcze. Coś, co wygląda przerażająco jak tęsknota.
Drażnienie się ze mnie ulatuje. Jestem zmęczony grami. Zmęczony udawaniem, że nie czuję tego, co czuję.
— Porozmawiaj ze mną. — Mój głos drży i pozwalam mu na to. Niech zobaczy prawdziwego mnie pod tym całym pozorem. — Powiedz mi, co zrobiłem źle, a to naprawię. Cokolwiek będzie trzeba.
Zatrzymuję się, serce tłucze mi się o żebra.
— Tęskniłem za tobą, Ash. Każdego dnia przez te lata, tęskniłem… To naprawdę nie tak miało być po tych wszystkich latach.
To wyznanie wisi w powietrzu, nagie i przerażające.
Przez jedną, bezdechową chwilę widzę, jak jego mury całkiem się rozsypują. Widzę chłopaka, z którym się wychowałem, tego, który nauczył mnie kochać hokej. Tego, którego pokochałem, zanim zrozumiałem, co to znaczy.
Potem jego wyraz twarzy twardnieje. — Byliśmy dzieciakami, Blaze. Obietnice nic nie znaczą.
Przepycha się obok mnie, tak mocno, że aż się zachwiałem. Nie idę za nim, gdy odchodzi i znika za rogiem. Nie wołam za nim.
Jaki to ma sens?
Tylne drzwi trzaskają. Cisza pochłania wszystko. Stoję sam w ciemnym korytarzu, z bolącą piersią, odtwarzając w głowie ten pocałunek—tak, jakby chciał mi coś udowodnić albo sobie samemu.
Kłamie. Musi. Jest coś pod tą złością o kapitaństwo, coś, czego nie chce przyznać.
Łapię kurtkę i wychodzę w zimną noc.
Później, leżąc w łóżku, odtwarzam w myślach jego słowa. Byliśmy dzieciakami. Obietnice nic nie znaczą.
Ale sposób, w jaki wstrzymał oddech, gdy się zbliżyłem. Sposób, w jaki pocałował swoją dziewczynę, jakby to był spektakl tylko dla mnie. On też to poczuł. Wiem, że tak.
Asher Carpenter myśli, że jeśli będzie mnie wystarczająco mocno odpychał, poddam się i odejdę.
Powinien już wiedzieć. Czekałem na to latami. Na niego. I tak łatwo nie zrezygnuję.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Ashera
Trening się kończy i właśnie kieruję się do szatni, gdy czyjaś dłoń zaciska się na moim ramieniu i gwałtownie ściąga mnie na bok.
"Co do—"
Blaze przyciska mnie do ściany przy tylnym wejściu, blokując mi drogę ucieczki. Jego ciało jest zbyt blisko, promieniuje ciepłem, które przebija się przez chłód przylegający do mojej skóry. Te brązowe oczy przykuwają mnie do miejsca z intensywnością, od której serce zaczyna mi bić nierówno.
"Musimy pogadać."
"Nie, nie musimy." Próbuję się przecisnąć obok niego, ale nie ustępuje. "Zejdź mi z drogi."
"Nie odejdę, dopóki mnie nie wysłuchasz." Jego głos jest cichy, pełen napięcia. "Słuchaj, przed nami ważny mecz. Eliminacje regionalne. Wszędzie skauci. To może być decydujący moment sezonu dla wielu chłopaków z drużyny."
"Wiem o tym."
"To wiesz też, że musimy być skoncentrowani. Wszyscy." Pochyla się bliżej, a ja przyciskam się mocniej do ściany, żeby zwiększyć dystans. "Ale to się nie uda, jeśli będziesz dalej traktował mnie jak wroga. Powinniśmy grać po jednej stronie, Ashy."
"Trudno o tym pamiętać, kiedy nosisz moją opaskę kapitana."
Coś mignęło na jego twarzy. Przez chwilę milczy, jego szczęka zaciska się, jakby zmagał się z czymś, czego nie wie, czy powinien powiedzieć.
"A gdyby tak nie było?"
Mrugam. "Co?"
"Z tą kapitańską sprawą." Przeczesuje włosy dłonią, co do niego niepodobne. "A gdybym się wycofał? Oddał ją tobie?"
Nie potrafię od razu zrozumieć tych słów. Patrzę na niego, szukając podstępu, żartu, manipulacji ukrytej pod tą propozycją. "Mówisz poważnie."
"Śmiertelnie poważnie." Jego wzrok wbija się w mój, pewny i szczery. "Nie przyszedłem tu po tytuł, Ash. Przyszedłem tutaj..." Przerywa, przełyka ślinę. "Przyszedłem tu grać w hokeja. Z tobą. Kapitaństwo nie ma dla mnie znaczenia. Nie, jeśli ma być między nami ściana."
Ściska mnie w piersi. Nie wiem, co zrobić z tym wszystkim. Z nim. Z tym, jak na mnie patrzy, jakby byłem kimś, dla kogo warto coś poświęcić.
"Gdzie jest haczyk?"
"Nie ma haczyka. Po prostu..." Przesuwa się jeszcze bliżej, już czuję zapach jego mydła, potu, czegoś, co jest tylko nim. "Współpracuj ze mną. Przestań mnie zwalczać na każdym kroku. Pozwól nam znów być drużyną—przynajmniej na lodzie. Tylko o to proszę."
"I oddasz kapitaństwo."
"Jeśli to jest cena, żebym odzyskał twoje zaufanie? Tak." Bez wahania. Bez chwili zawahania. Tylko cicha pewność, od której coś pęka mi w środku.
Otwieram usta, żeby odpowiedzieć—choć nie mam pojęcia, co chcę powiedzieć—gdy nagły dźwięk sprawia, że zamieram.
Jęk. Cichy, kobiecy, dochodzący zza rogu, z szatni.
Obaj zamarzamy.
"Słyszałeś—" zaczyna Blaze.
Kolejny jęk, tym razem głośniejszy. Po nim śmiech, który natychmiast rozpoznaję.
Krew mi zamarza.
"Ash, zaczekaj—"
Ale już się poruszam, przepycham obok Blaze’a, skręcam za róg z sercem tłukącym o żebra. Część mnie wie, co tam zastanie. Wie i nie chce tego zobaczyć. Ale idę dalej, prowadzą mnie nogi, ciągnąc w stronę prawdy, której nie jestem gotowy stawić czoła.
Otwieram drzwi do szatni.
Amelia siedzi okrakiem na kimś na ławce, jej koszula jest w połowie rozpięta, ręce zaplątane w cudze włosy. Jej głowa odchylona jest do tyłu, usta rozchylone, wydaje z siebie dźwięki, których nigdy wcześniej od niej nie słyszałem. Dźwięki, których nigdy nie wydawała przy mnie.
Facet pod nią patrzy w górę.
Marcus. Jeden z transferów, którzy przyszli z Blaze’em. Jego jeden z najbliższych przyjaciół w drużynie.
Przez chwilę nikt się nie rusza. Scena zamiera—upiorny obraz, którego nie zapomnę, choćbym nie wiem jak się starał.
Wtedy Amelia spotyka mój wzrok. Zeskakuje z Marcusa tak szybko, że prawie się przewraca, ręce lecą do koszuli. "Asher, zaczekaj—"
Blaze pojawia się obok mnie. Czuję, jak ogarnia go widok tej sceny, czuje jak jego ciało sztywnieje z szoku, a potem z czegoś gorętszego. Ze złości. W mojej obronie.
"Co ty odpierdalasz, Marcus?" Głos Blaze’a jest cichy, niebezpieczny.
Marcus w pośpiechu zakłada koszulę, blady na twarzy. "Blaze, stary, to nie—"
"Nie." To jedno słowo tnie jak nóż. "Nawet nie próbuj."
Amelia zapina koszulę drżącymi rękami, łzy już płyną jej po policzkach. "Asher, proszę, pozwól mi to wyjaśnić. To nic nie znaczyło, przysięgam—"
Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć. Nie mogę zrobić nic, tylko stać i patrzeć, jak cały mój świat się wali.
Jeden rok. Jesteśmy razem od ponad roku. Za każdym razem, gdy trzymałem ją za rękę, za każdym razem, gdy opowiadałem jej o swoich lękach i niepewnościach, za każdym razem, gdy powierzałem jej te części siebie, których nie pokazywałem nikomu innemu.
To wszystko. Kłamstwo.
— Ash. — Dłoń Blaze’a zaciska się na moim ramieniu. — Chodź. Nie musisz tu być.
Pozwalam mu odciągnąć się do tyłu, zbyt zdrętwiały, by się opierać. Głos Amelii podąża za nami na korytarz, błagalny, rozpaczliwy, ale słowa do mnie nie docierają. Nic nie dociera poza dzwonieniem w uszach i poczuciem, że wszystko, co znałem, rozpada się na milion kawałków.
— Asher, proszę! — Kroki za nami. Amelia, biegnie. — Pozwól mi to wyjaśnić! To był błąd, to zdarzyło się tylko raz —
Uchwyt Blaze’a na moim ramieniu się zacieśnia. Kieruje mną gwałtownie w lewo, przez drzwi, których ledwo rejestruję, do ciemności, która nas pochłania.
Schowek na zapasy. Ciasny, zagracony, pachnący środkami czyszczącymi i kurzem. Blaze zamyka za nami drzwi i nagle jesteśmy sami. Ukryci. Dźwięki z zewnątrz tłumią się do zera.
— Ash. — Jego głos jest miękki w ciemności. — Oddychaj.
Nie mogę. Klatka piersiowa zapada mi się do środka, płuca odmawiają współpracy, wszystko we mnie rozpada się w pył. Cofam się, aż ramionami uderzam o półki, butelki brzęczą od uderzenia.
— Nie mogę — Słowa wychodzą zdławione. — Nie mogę oddychać, nie mogę —
— Hej, hej. — Ręce odnajdują moje ramiona, stabilizują mnie. Twarz Blaze’a jest rozmazana w nikłym świetle, które wpada spod drzwi. — Spójrz na mnie. Skup się na moim głosie. Wszystko w porządku. Będzie dobrze.
— Ona była — Duszę się na słowach. — Z nim. Cały ten czas, ona —
— Wiem. — Jego kciuki zataczają kółka na moich ramionach, uziemiając mnie. — Wiem. I to jest popieprzone. To, co zrobiła, jest popieprzone, i nie zasłużyłeś na to.
— Każdemu, komu ufam — Mój głos się łamie, pęka. — Każdego, kogo dopuszczę do siebie —
— Nie każdemu. — Jego dłonie przesuwają się w górę i obejmują moją twarz, zmuszając mnie do spojrzenia mu w oczy. Nawet w ciemności je widzę. Miękkie. Spokojne. Pewne. — Jestem tu, Ash. Nigdzie się nie wybieram.
Coś we mnie pęka.
Łzy przychodzą bez ostrzeżenia, gorące i upokarzające, spływają mi po policzkach, zanim zdołam je powstrzymać. Nie płakałem od lat. Nie pozwalałem sobie być tak słabym, tak odsłoniętym, tak złamanym przy kimkolwiek.
Ale Blaze nie odskakuje. Nie cofa się. Po prostu trzyma moją twarz w dłoniach i pozwala mi się rozpaść.
— W porządku — szepcze. — Wypuść to z siebie. Jestem tu.
Nie wiem, jak długo tam stoimy. Minuty. Godziny. Czas traci znaczenie w ciemności, w małej przestrzeni między naszymi ciałami, w cieple jego dłoni na mojej skórze.
W końcu łzy słabną. Oddech się uspokaja. Zostaję pusty i surowy, jakby ktoś wydrapał mi wnętrzności i zostawił tylko skorupę.
Kciuki Blaze’a delikatnie zmazują wilgoć z moich policzków. Delikatnie. Z szacunkiem. Jakby uważał mnie za coś cennego, nie żałosnego.
— Jesteś — szepcze.
Nasze twarze dzieli kilka centymetrów. Czuję jego oddech na ustach, ciepły w zimnym powietrzu schowka. Jego oczy na chwilę opadają na moje usta — ledwie uchwytny błysk — zanim znowu spotkają się z moimi.
Serce mi się zatrzymuje. Coś przesuwa się w mojej piersi, układa w kształt, którego nie rozpoznaję.
I wtedy uświadamiam sobie: nie chcę, żeby mnie puścił. Ta myśl mnie przeraża.
Popycham go. Mocno. Potyka się o półkę, a ja wciskam się w przeciwną ścianę, ciężko oddychając.
— Nie. — Mój głos jest poszarpany, rozbity. — Nie dotykaj mnie. Nie — nie bądź dla mnie miły. Nie mogę —
— Ash —
— To twoja wina. — Słowa wylewają się ze mnie, brzydkie i rozpaczliwe. — To wszystko przez ciebie. Wszystko było dobrze, zanim tu przyszedłeś. Moja drużyna, moja pozycja, moja dziewczyna —
— To nie fair i dobrze o tym wiesz.
— Nie obchodzi mnie fair! — Trzęsę się teraz, z zimna albo szoku, albo czegoś zupełnie innego. — Potrzebuję kogoś, kogo mogę obwinić, a ty — ty zawsze jesteś. Zawsze popychasz. Zawsze patrzysz na mnie jak —
Zatrzymuję się. Nie mogę dokończyć tego zdania. Nie mogę przyznać, co prawie powiedziałem.
Blaze milczy przez dłuższą chwilę. Kiedy się odzywa, jego głos jest niewiarygodnie łagodny.
— Jak co, Ash?
— Nic. — Szukam klamki. — Zapomnij. Muszę iść.
— Ash, zaczekaj —
Ale już mnie nie ma, już wybiegam, już dzielę między sobą a chłopakiem w schowku, który właśnie zobaczył, jak się rozsypuję, tyle dystansu, ile tylko mogę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Ashera
Nie mogę przestać myśleć o tej umowie.
Minęły dwa dni, odkąd Blaze przyparł mnie do muru przed szatnią. Dwa dni, odkąd zaproponował, że odda kapitańską opaskę—rzecz, o którą miałem do niego żal od chwili, gdy się pojawił—jakby to nic nie znaczyło. Jakby to ja znaczył więcej.
Dwa dni, odkąd rozpadłem się na kawałki, płacząc w schowku na sprzęt, a on trzymał moją twarz w dłoniach i mówił, że wszystko będzie dobrze.
Powinienem myśleć o Amelii. O zdradzie. O tym, jak wszedłem i zobaczyłem moją dziewczynę siedzącą okrakiem na innym chłopaku. Ale jest coś, co nie daje mi spać, gdy wpatruję się nocą w sufit:
Nie jestem tak zdruzgotany, jak powinienem być.
Zszokowany? Tak. Upokorzony? Absolutnie. Ale tej rozdzierającej, głębokiej rozpaczy, której się spodziewałem—takiej, która powinna pojawić się po utracie kogoś, kogo kochasz—ona nigdy nie nadeszła. Czekam na nią, szukam jej, a znajduję tylko pustkę tam, gdzie powinna mieszkać żałoba.
Co to o mnie mówi? O nas? O całym roku, który spędziłem, przekonując siebie, że ona jest wszystkim, czego potrzebuję?
Może nigdy nie była tym, czego potrzebowałem.
Odsuwam tę myśl i zmuszam się, by pójść na trening. Lód to jedyne miejsce, które ma jeszcze sens—zimno, pieczenie w mięśniach, czysta klarowność gonienia za krążkiem.
Tyle że dziś nawet to jest nie w porządku.
Jestem nie w formie. Każde podanie jest minimalnie spóźnione, każdy strzał słabszy. Moje ciało wykonuje ćwiczenia automatycznie, a myśli krążą w kółko wokół brązowych oczu w ciemności, wokół dłoni obejmujących moją twarz, wokół głosu szepczącego „Jestem przy tobie”.
Podczas gry treningowej partaczę podanie. Krążek przelatuje obok, łatwa przechwycenie dla przeciwnika. Mały błąd. Taki, jaki każdemu się zdarza.
Głos Marcusa przecina lód.
„Ładnie, Carpenter.” Uśmiecha się z ławki, wystarczająco głośno, by wszyscy w pobliżu usłyszeli. „Trochę delikatne to podanie, nie uważasz? W sumie to się zgadza. Zawsze myślałem, że jesteś trochę za delikatny.”
Zaciskam szczęki i dalej jadę. Nie reaguj. Nie dawaj mu satysfakcji.
Ale Marcus na tym nie kończy.
Kiedy mijam ławkę przy zmianie linii, pochyla się bliżej. Jego głos przechodzi w teatralny szept, wciąż doskonale słyszalny dla każdego w promieniu trzech metrów.
„Może dlatego twoja suka wolała mnie. Chciała kogoś, kto naprawdę potrafi się nią zająć.”
Te słowa trafiają mnie jak cios. Zastygam, krew huczy mi w uszach, dłonie zaciskają się na kiju aż bolą stawy.
Zanim zdążę zareagować—zanim zdecyduję, czy uderzyć, czy odejść—z ławki wystrzeliwuje rozmazana sylwetka.
Blaze przeskakuje przez bandę z warczeniem, które nie brzmi po ludzku. Jego pięść trafia Marcusa w twarz, zanim ktokolwiek zdąży go powstrzymać.
Uderzenie jest brutalne. Głowa Marcusa odskakuje do tyłu, krew bryzga z jego nosa. Zachwiewa się, ale nie pada, a Blaze uderza go znowu. I znowu. Przyciska go do bandy z wściekłością, jakiej nigdy w nim nie widziałem.
„Nie rozmawiasz z nim w ten sposób.” Głos Blaze’a jest niski, niebezpieczny, zupełnie nie do poznania. „Nawet na niego nie patrzysz. Zrozumiałeś?”
Koledzy z drużyny krzyczą, chwytają za koszulki, próbują ich rozdzielić. Marcus pluje krwią na lód, jego twarz już puchnie.
„Co z tobą jest nie tak?” rzęzi Marcus. „To był tylko żart—”
Blaze chwyta go za koszulkę, przyciąga twarz do twarzy. „Wyglądam na rozbawionego?”
„Wilson! Dość!”
Ryk trenera Wellingtona w końcu przebija się przez chaos. Blaze puszcza, ciężko oddychając, jego kostki są zakrwawione. Marcus osuwa się na bandę, cały w siniakach i z rozciętą skórą.
„Szatnia. Teraz. Obydwaj.”
Marcus kuleje w stronę wyjścia, rzucając Blaze’owi spojrzenie czystej nienawiści. Ale Blaze nie idzie za nim. Zamiast tego kieruje się do tylnego wyjścia—tego prowadzącego do bocznego korytarza—i znika.
Zastygam na lodzie, serce wali mi w piersi.
Zrobił to dla mnie. Pobił własnego kumpla przez słowa rzucone w moim kierunku.
Dlaczego? Dlaczego wciąż to robi? Walczy w bitwach, które nie są jego?
Moje nogi ruszają, zanim do mnie dociera. Jadę w stronę wyjścia, ignorując zaskoczone spojrzenia kolegów, przechodzę przez drzwi do zimnego korytarza.
Blaze opiera się o ścianę, przyciska kostki do betonu. Jego ramiona są spięte, oddech urywany. Nie odwraca się, gdy się zbliżam.
„To było głupie”, mówię.
„Pewnie.”
„Możesz zostać zawieszony. Wyrzucony z drużyny. Tuż przed regionalnymi.”
„Warto.”
Pewność w jego głosie sprawia, że coś skręca mi się w środku. Powinienem odejść. Odsunąć się jak zawsze, odbudować mur, który on ciągle burzy.
Zamiast tego robię krok bliżej.
„Pokaż.”
Odwraca się. Jesteśmy bliżej niż sądziłem, dzieli nas ledwie stopa. Jego dłonie zwisają przy bokach, kostki zakrwawione i już zaczynają puchnąć.
„Nic mi nie jest”, mówi.
„Pokaż.” Tym razem to nie jest pytanie.
Powoli unosi dłonie. Biorę je w swoje zanim zdążę się rozmyślić. Jego skóra jest ciepła mimo chłodu na korytarzu, szorstka od nagniotków, umazana krwią—nie wiem, czy jego, czy Marcusa.
„Jesteś idiotą”, szepczę, obracając jego dłonie i przyglądając się obrażeniom. „To będą paskudne siniaki.”
„Bywało gorzej.”
Mój kciuk wodzi po jego kostkach bez mojej zgody. Leciutko. Ostrożnie. Ten dotyk przeszywa mnie prądem, osiadając gdzieś głęboko w brzuchu.
Powinienem puścić. Odsunąć się. Zrobić cokolwiek, tylko nie stać tu i trzymać jego dłoni jakby były czymś cennym.
Nie ruszam się.
„Dlaczego to zrobiłeś?” Pytanie wymyka mi się, zanim zdążę je powstrzymać. „Dlaczego wciąż—” Nie umiem dokończyć. Nie potrafię ubrać w słowa tego, o co naprawdę pytam.
„Wciąż co?”
Zmusiłem się, by spojrzeć mu w oczy. Brązowe. Ciepłe. Patrzą na mnie tak, jakbym był jedyną osobą na świecie, która się liczy.
„Dlaczego wciąż walczysz za mnie?”
Pytanie zawisa między nami, ciężkie od wszystkiego, czego nie umiem wypowiedzieć. Jego palce lekko zaciskają się na moich, jakby chciał zatrzymać ten moment.
„Bo ktoś musi.” Jego głos jest chropawy. „Bo zasługujesz na kogoś, kto będzie po twojej stronie i nie odejdzie.”
Brakuje mi tchu. Mury, które zbudowałem—te, które przez lata mnie chroniły, trzymały wszystkich na dystans, powstrzymywały przed pragnieniami, których nie powinienem mieć—kruszą się. Czuję to, kawałek po kawałku, i jestem przerażony.
„Blaze…” Jego imię wypada mi z ust ciszej, niż chciałem.
„Nie musisz nic mówić.” Robi krok bliżej, a ja się nie cofam. „Nie proszę cię o nic, Ash. Chcę tylko, żebyś wiedział—nie odejdę. Bez względu na to, jak bardzo będziesz mnie odpychać.”
Stoimy tak w pustym korytarzu, dłonie splecione, na tyle blisko, że dzielimy oddech. Jego wzrok na sekundę wędruje na moje usta—ledwie uchwytne, a jednak rozpala we mnie coś gorącego i dezorientującego.
Wtedy zza rogu rozbrzmiewają głosy. Koledzy z drużyny idą w naszą stronę.
Upuszczam jego dłonie jakby mnie poparzyły. Odsuwam się. Czuję, jak mury wracają na swoje miejsce, cegła po cegle.
„Powinienem iść”, mamroczę.
„Ash—”
Ale już odchodzę. Uciekam właściwie. Oddalam się, bo jeśli zostanę—jeśli pozwolę sobie poczuć to, co kotłuje się w mojej piersi—wszystko, co myślałem o sobie, rozpadnie się na kawałki.
Nie oglądam się za siebie.
Ale czuję na sobie jego wzrok przez całą drogę. A kiedy w końcu docieram do samochodu, opadam na fotel kierowcy, opieram czoło o kierownicę—
To nie twarz Amelii widzę.
Tylko jego.
I nie mam pojęcia, co z tym zrobić.
Przesuń w górę, aby kontynuować