passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Score me, Captain - Rozdział #8 - autor itsvlada

Score me, Captain

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Perspektywa Ashera

Zimne nocne powietrze uderza mnie w twarz, gdy przebijamy się przez drzwi areny, ale nie potrafi ostudzić żaru, który wciąż płonie pod moją skórą.

Nie mogę przestać myśleć o tym, co się przed chwilą wydarzyło. Blaze nade mną. Nasze nosy muskające się. Sposób, w jaki moje palce zacisnęły się na jego koszulce, przyciągając go bliżej, kiedy powinienem był go odepchnąć. Sposób, w jaki chciałem—

Nie. Nie pójdę tą drogą.

Blaze idzie obok mnie w milczeniu, tak blisko, że nasze ramiona prawie się stykają. Żaden z nas nie odezwał się od chwili, gdy zeszliśmy z lodu. Co tu mówić? Prawie się pocałowaliśmy. Prawie na to pozwoliłem. Prawie chciałem tego bardziej niż czegokolwiek od bardzo dawna.

Kim to, do cholery, mnie czyni?

— Ash— — zaczyna Blaze.

— Asher.

Głos zamraża mnie w miejscu. Nie głos Blaze’a. Kobiecy. Znajomy. Ostatni głos, który chciałbym teraz usłyszeć.

Amelia wychodzi z cienia budynku, obejmując się ramionami, by chronić się przed zimnem. Wygląda na mniejszą niż ją zapamiętałem. Kruchą. Jej oczy są zaczerwienione, tusz rozmazany, jakby płakała.

— Czekałam na ciebie — mówi. — Wiedziałam, że tu będziesz. Zawsze tu przychodzisz, kiedy jesteś zdenerwowany.

Nie ruszam się. Nie odzywam. Po prostu patrzę na dziewczynę, z którą spędziłem rok, dziewczynę, którą myślałem, że kochałem, dziewczynę, która trzy dni temu siedziała okrakiem na kimś innym.

— Możemy porozmawiać? — Robi nieśmiały krok do przodu. — Proszę? Tylko pięć minut. Muszę ci to wyjaśnić.

— Nie ma nic do wyjaśniania.

— Jest. — Jej głos się łamie. — To był błąd, Asher. Głupi, okropny błąd. Marcus nic dla mnie nie znaczył. Byłam samotna, a ty ciągle byłeś na treningach, i po prostu— — Ociera łzy z oczu. — Przepraszam. Kocham cię. Chcę to naprawić.

Słowa spływają po mnie, puste i bez znaczenia. Tydzień temu może by podziałały. Tydzień temu może bym posłuchał, może pozwolił jej wrócić, bo posiadanie kogoś— kogokolwiek— wydawało się lepsze niż bycie samemu.

Ale to było przed schowkiem na środki czystości. Przed tym, jak Blaze trzymał moją twarz w dłoniach i mówił, że wszystko będzie dobrze. Przed tym, jak upadłem na lód z czyimś ciałem przyciśniętym do mojego i poczułem się bardziej żywy niż przez cały rok z nią.

— Nie — mówię.

Amelia mruga. — Co?

— Powiedziałem nie. — Mój głos brzmi pewniej, niż się spodziewałem. — To koniec, Amelia. Nie chcę tego naprawiać.

— Asher, proszę— — Sięga po moje ramię.

— Powiedział nie.

Głos Blaze’a przecina zimne powietrze niczym ostrze. Robi krok do przodu, ustawiając się lekko między mną a Amelią. Nie jest agresywny, ale niewątpliwie opiekuńczy.

Oczy Amelii rozszerzają się, wędrując między nami. — To jest prywatna rozmowa.

— Nie wyglądało mi to na rozmowę — Blaze krzyżuje ramiona. — Wyglądało, jakbyś nie akceptowała odmowy.

— Kim ty w ogóle jesteś? — Głos Amelii się wyostrza, desperacja ustępuje miejsca złości. — To nie ma z tobą nic wspólnego.

— Ma wszystko wspólnego. — Blaze nie podnosi głosu, ale coś w jego tonie sprawia, że Amelia cofa się o krok. — To mój kolega z drużyny. Mój przyjaciel. I go skrzywdziłaś. Więc tak, to mój interes.

Amelia patrzy na niego, potem na mnie. Coś się zmienia w jej wyrazie twarzy— zamieszanie, podejrzenie, początek brzydkiego domysłu.

— To dlatego? — Wskazuje na nas. — To przez niego chcesz wyrzucić rok razem do kosza?

— To nie przez niego.

— Naprawdę? Bo od kiedy się tu pojawił, trzyma się twojego boku. — Jej śmiech jest gorzki. — Boże, Asher. Wiedziałam, że jesteś zdystansowany, ale nie sądziłam, że jesteś—

— Uważaj. — Głos Blaze’a staje się groźny. — Zastanów się dobrze, co chcesz powiedzieć.

Ostrzeżenie zawisa w powietrzu. Usta Amelii zamykają się gwałtownie, niewypowiedziane oskarżenie ginie na jej języku.

Powinienem coś powiedzieć. Powinienem się bronić, wyjaśnić, zaprzeczyć temu, co insynuuje. Ale jestem zmęczony. Tak cholernie zmęczony tłumaczeniem się, udawaniem, byciem kimś, kim nie jestem pewien, że kiedykolwiek byłem.

— To koniec — mówię cicho. — Nie czekaj już na mnie.

Odwracam się i odchodzę. Po chwili Blaze dołącza do mnie.

— Asher! — Głos Amelii odbija się echem za nami. — Asher, zaczekaj!

Nie oglądam się.

Idziemy w milczeniu przez parking, mijając latarnie rzucające pomarańczowe plamy na asfalt, obok ostatnich samochodów należących do sprzątaczy i nocnej obsługi. Nie wiem, dokąd idę. Nie obchodzi mnie to. Po prostu muszę się ruszać, oddalić od wszystkiego, co się właśnie wydarzyło.

— Wszystko w porządku? — pyta w końcu Blaze.

— Nie. — Ta szczerość mnie zaskakuje. — Nie wiem, kim jestem.

— W porządku.

Docieramy na skraj kampusu. Moje mieszkanie jest stąd dziesięć minut pieszo. Powinienem się pożegnać, pozwolić Blaze’owi wrócić, skupić się na wszystkim sam, jak zawsze.

Zamiast tego słyszę, jak mówię: — Odprowadzisz mnie do domu?

Kroki Blaze’a zwalniają na sekundę. Kiedy na niego zerkam, na jego twarzy pojawia się coś miękkiego, zaskoczonego, zanim zamienia to w neutralność.

— Jasne. — Jego głos jest cichy. — Oczywiście.

Idziemy. Noc jest zimna i przejrzysta, gwiazdy rozsypane po niebie jak sól na czarnym aksamicie. Nasz oddech unosi się w powietrzu, mieszając, zanim rozpłynie się w nicość.

— Dziękuję — mówię po chwili. — Za tamto. Z Amelią.

— Nie musisz mi dziękować.

— Wiem. Ale mimo wszystko. — Wkładam ręce do kieszeni, patrząc, jak stopy przesuwają się po chodniku. — Nikt nigdy... To znaczy, nie jestem przyzwyczajony, że ktoś...

— Stoi za tobą?

Kiwnąłem głową, gardło mam ściśnięte.

— Przyzwyczaj się. — Ramię Blaze’a lekko muska moje. — Mówiłem poważnie, Ash. Nie zamierzam nigdzie odchodzić.

Zapada między nami wygodne milczenie. Ulice są prawie puste— kilku studentów śpieszy do domu, para idzie za rękę po drugiej stronie ulicy.

— Mogę o coś zapytać? — Blaze mówi ostrożnie.

— Zależy.

— To, co powiedziała tamta. Że ja jestem powodem, dla którego możesz to zakończyć. — Zawiesza głos. — To prawda?

Nogi idą dalej, ale mózg się zatrzymuje. Szczera odpowiedź mnie przeraża.

— Nie wiem — mówię w końcu. — Może. Po części. — Biorę oddech. — Kiedy przyłapałem ją z Marcusem, spodziewałem się, że będę załamany. Ale nie byłem— nie tak, jak powinienem. Nie tak, jak powinno się czuć, gdy traci się kogoś, kogo się kocha.

— A teraz?

— Teraz zaczynam myśleć, że może nigdy jej nie kochałem. Może po prostu... chciałem ją chcieć. Bo tak powinienem.

To wyznanie wisi w powietrzu. Nigdy wcześniej tego nie powiedziałem na głos.

Blaze milczy przez chwilę. Potem: — Nie ma nic złego w odkrywaniu, czego naprawdę chcesz, Ash. Nawet jeśli to przerażające.

— Ty tak zrobiłeś? Dowiedziałeś się, czego chcesz?

Cicho się śmieje. — Ja się tego dowiedziałem dawno temu. Po prostu czekałem na właściwy moment.

Nie pytam, co ma na myśli. Myślę, że już wiem.

Za szybko docieramy pod mój budynek. Zatrzymuję się przy wejściu, klucze w dłoni, nagle niechętny, by wejść do środka. Być sam na sam z myślami i wspomnieniem jego ciała na moim oraz pytaniem, na które nie jestem gotów odpowiedzieć.

— To tutaj — mówię głupio.

— Wiem. — Blaze patrzy na mnie swoimi brązowymi oczami, cierpliwy i ciepły. Czeka na coś. Nie naciska.

Słowa padają, zanim mogę je powstrzymać: — Chcesz wejść?

Cisza. Serce wali mi w piersi. Nie wierzę, że to powiedziałem.

Usta Blaze’a wyginają się w mały uśmiech. — Na pewno?

Nie. Już niczego nie jestem pewien.

— Tak — mówię mimo to. — Jestem pewien.

Otwieram drzwi i trzymam je dla niego. Blaze zawahał się tylko na moment— daje mi ostatnią szansę, by się wycofać— po czym wchodzi do środka.

Drzwi zamykają się za nami i nagle noc wydaje się inna. Pełna możliwości. Przerażająca na sposoby, których dopiero zaczynam się domyślać.

Ale pierwszy raz od bardzo dawna nie uciekam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

POV Ashera

Mieszkanie wydaje się mniejsze, odkąd jest w nim Blaze.

Stoi na środku mojego salonu, przyglądając się przestrzeni z cichą ciekawością. To niewiele—zużyta kanapa, stolik kawowy zasypany hokejowymi magazynami, mała kuchnia ledwo widoczna przez otwarte drzwi. Ściany są gołe poza jednym oprawionym zdjęciem mojej drużyny z zeszłorocznych mistrzostw.

— Fajne miejsce — mówi, i jakoś nie brzmi to sarkastycznie.

— Jest małe.

— Jest twoje. — Odwraca się do mnie, z tym delikatnym uśmiechem błąkającym się na ustach. — To się liczy.

Nie wiem, co zrobić z rękami. Nie wiem, gdzie patrzeć. Jego obecność tutaj, w mojej przestrzeni, wydaje się zbyt intymna. Zbyt prawdziwa. Jakbyśmy przekraczali próg, zza którego nie da się wrócić.

— Chcesz coś do picia? — pytam, byleby przerwać ciszę. — Mam wodę. Może jakieś piwo.

— Dziękuję, nie trzeba.

Znów cisza. Powietrze wydaje się gęste, naładowane wszystkim, czego nie mówimy.

Muszę stąd wyjść. Potrzebuję przestrzeni, by oddychać, myśleć, poukładać ten huragan emocji szalejących w mojej piersi.

— Idę pod prysznic — wypalam. — Długi dzień. Muszę to po prostu... z siebie zmyć.

Blaze kiwa głową, rozsiada się na mojej kanapie, jakby od zawsze tu należał. — Nie śpiesz się. Ale nie siedź za długo—ja też chcę.

Coś w jego swobodnym tonie sprawia, że żołądek wywraca mi się do góry nogami. Uciekam do łazienki, zanim zobaczy, jak rumieniec wspina mi się po szyi.

Gorąca woda bębni o moje ramiona, para wypełnia małą łazienkę tak, że ledwie widzę płytki przed sobą.

Jestem tu już za długo. Wiem o tym. Blaze siedzi w moim salonie, pewnie zastanawia się, co mnie tak zatrzymuje.

Ale nie mogę się z nim skonfrontować. Nie z tym wspomnieniem jego ciała na moim, jego oddechu na moich ustach, tym jak zamiast go odepchnąć, przyciągnąłem go bliżej.

Przyciskam czoło do chłodnej płytki. Myśli mam w rozsypce—Amelia, prawie-pocałunek, to spojrzenie Blaze’a, gdy zaprosiłem go na górę.

Drzwi łazienki się otwierają.

Odwracam się gwałtownie, serce wali mi o żebra. — Co do—

Blaze stoi w progu, para wiruje wokół niego jak w gorączkowym śnie. Jest już w samych bokserkach—opalona skóra, szczupłe mięśnie i ten irytujący uśmieszek, który podnosi mi ciśnienie.

— Siedzisz tu już trzydzieści minut — mówi swobodnie. — Pomyślałem, że się może utopiłeś.

— Nic mi nie jest. — Głos mi się łamie. Przyklejam plecy do płytek, nagle boleśnie świadomy, że jedyne co nas dzieli, to zaparowana szyba kabiny. — Wyjdź.

— Wyluzuj, Ash. — Otwiera drzwi prysznica, jakby miał do tego pełne prawo. — Mamy te same części. Niczego nowego nie zobaczę. — Jego uśmiech się poszerza. — Pamiętasz, jak byliśmy dzieciakami? Zawsze kąpaliśmy się razem po treningu.

— Mieliśmy dziesięć lat.

— No i? — Wchodzi pod prysznic, woda natychmiast moczy mu bokserki. — Ciało to ciało.

Tylko że to nie jest takie proste. Stoi trzy stopy ode mnie, woda spływa mu po klatce piersiowej, a ja nie mogę przestać się gapić. Nie mogę przestać śledzić wzrokiem linii jego brzucha, litery V na biodrach, jak mokry materiał przylega do—

Zrywam wzrok do góry. — Co robisz?

— Biorę prysznic. U ciebie lepsze ciśnienie wody.

— Blaze.

— Ash. — Sięga po mój szampon, pieni włosy. Woda ścieka mu po ramionach, po klatce. — Jesteś spięty. Widać to stąd.

— Ciekawe czemu.

Spłukuje szampon, odchyla głowę do tyłu. Ruch odsłania długą linię jego gardła, a coś gorącego skręca mi się w brzuchu. Mocniej przyciskam się do płytek, próbując stworzyć dystans, którego w tej ciasnej przestrzeni nie ma.

— Wiesz, co myślę? — Blaze otwiera oczy, mocnym brązowym spojrzeniem wbija się we mnie. — Myślę, że się boisz.

— Nie boję się.

— Jesteś przerażony. — Zbliża się, nie mam gdzie uciec. — Uciekasz od tego odkąd tu jestem. Od tego, co jest między nami.

— Nic nie ma między nami.

— Kłamca. — Kolejny krok. Tak blisko, że widzę krople wody na jego rzęsach. — Serce ci wali. Widzę puls.

Jego oczy powoli przesuwają się w dół. Wolno. Celowo. Obejmują każdy cal mojego ciała wzrokiem.

Wiem dokładnie, kiedy to widzi. Dowodu nie da się ukryć.

Jego uśmiech staje się niebezpieczny.

— No proszę. — Ocenia mnie wzrokiem, zatrzymuje się niżej, potem wraca spojrzeniem do moich oczu, błyszczących czymś ciemnym i rozbawionym. — Jak daleko jesteś gotów się posunąć dla tej opaski kapitana, Ash?

Słowa spadają na mnie jak cios. — To nie—Ja nie—

— Nie co? — Jest już tak blisko, że czuję ciepło jego ciała, mieszające się z parą. — Nie jesteś teraz podniecony? Nie stoisz tu ze mną pod prysznicem, wyraźnie zadowolony z widoku?

— Pierdol się.

— To propozycja?

Popycham go w pierś, ale łapie mnie za nadgarstki. Przyciska je do płytek po obu stronach mojej głowy. Woda spływa po nas obu, nagle dzielimy oddech, przestrzeń, coś, czego nawet nie umiem nazwać.

— Puść mnie — wyciskam z siebie.

— Naprawdę tego chcesz?

Nie. Odpowiedź aż krzyczy we mnie, tak bardzo pewna, że aż przerażająca. Nie, nie chcę, żeby mnie puścił. Chcę go bliżej. Chcę—

— Nie jestem gejem — szepczę. Zaprzeczenie brzmi słabo, nawet dla moich własnych uszu.

— Okej. — Blaze się nie rusza. Nie puszcza moich nadgarstków. Po prostu trzyma mnie tam, spoconego i dyszącego. — To kim jesteś?

— Nie wiem. — Słowa rozrywają mi pierś. — Nie wiem, okej? Nie wiem, kim jestem, czego chcę, dlaczego nie mogę przestać myśleć o—

— O czym?

O tobie. Słowo grzęźnie mi w gardle, zbyt przerażające, by je wypowiedzieć.

— Powiedz, żebym przestał. — Głos Blaze’a jest teraz szorstki, bez cienia żartu. — Powiedz, a wyjdę z tego prysznica i udamy, że nic się nie stało. Ale musisz to powiedzieć, Ash. Musisz to naprawdę chcieć.

Otwieram usta. Słowo nie chce przejść przez gardło.

Jego oczy szukają moich, znajdując odpowiedź, której nie umiem wypowiedzieć na głos. Jego wyraz twarzy się zmienia—ulga, głód, coś łagodniejszego pod spodem.

— Tak myślałem — mruczy.

Potem jego ręka zsuwa się w dół. Mija mój nadgarstek. Biodro. Niżej.

Wydobywa mi się z gardła jęk, który ginie w szumie wody. Opieram głowę o płytki, gdy jego palce oplatają mnie pewnie, stanowczo, nieubłaganie.

— Nadal nie jesteś gejem? — Blaze szepcze mi do ucha.

— Zamknij się. — Wychodzi ze mnie zachrypnięte, złamane. — Po prostu... zamknij się.

Śmieje się cicho, nisko, i zaczyna poruszać ręką. Na początku powoli. Testuje. Uczy się, co sprawia, że sapnę, co sprawia, że drżę, co sprawia, że biodra same szukają więcej.

— Boże, jesteś piękny, gdy taki jesteś. — Jego usta muskają moją szczękę, gardło, czuły punkt pod uchem. — Cała ta samokontrola wreszcie pęka. Wszelkie mury opadają.

Powinienem to przerwać. Powinienem go odepchnąć, przypomnieć sobie, dlaczego to zły pomysł.

Zamiast tego, jęczę jego imię.

Jego uścisk się wzmacnia. Rytm przyspiesza. Rozpadam się pod jego dłońmi i nie potrafię się tym przejąć.

— Właśnie tak. — Jego głos jest chropowaty. — Puść to, Ash. Trzymam cię.

Te same słowa, co w schowku na sprzęt. Trzymam cię.

Coś pęka. Ostatni mur, za którym się chowałem.

Rozpadam się, z jego imieniem na ustach, rozkosz rozlewa się po mnie falami. On prowadzi mnie przez to, dłoń łagodnieje, usta przyciskają się do mojego skroni.

Kiedy w końcu wracam do siebie, Blaze patrzy na mnie z wyrazem twarzy, którego nie umiem odczytać.

— Nadal myślisz, że nic nie ma między nami? — pyta cicho.

Nie mam odpowiedzi. Nie umiem nazwać tego, co się właśnie stało, co to znaczy, dokąd to nas zaprowadzi.

Wiem tylko, że wszystko się zmieniło.

I nie jestem pewien, czy chcę wracać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Score me, Captain

Score me, Captain

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa