passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Score me, Captain - Rozdział #7 - autor itsvlada

Score me, Captain

/

Rozdział 7

Rozdział 6

POV Blaze’a

Stołówka na kampusie jest pełna studentów, ale z Jacksonem zajęliśmy nasz zwyczajowy stolik w rogu.

Jackson jest moim najbliższym przyjacielem od pierwszego roku na poprzednim college’u. Poznaliśmy się na testach do drużyny, zbliżyliśmy się podczas nocnych treningów i wspólnych ambicji, wygraliśmy razem dwa mistrzostwa. Kiedy zdecydowałem się przenieść tutaj—by spełnić obietnicę złożoną, gdy miałem dziesięć lat—on przeniósł się razem ze mną. Bez pytań. Taka właśnie jest jego lojalność.

Więc dlaczego jego troska ostatnio wydaje się inna?

Dłubie w jedzeniu, patrząc na mnie tym przenikliwym, kalkulującym wzrokiem, który nauczyłem się rozpoznawać przez trzy lata przyjaźni.

— Od kiedy tu jesteśmy, jesteś inny — mówi w końcu. — Rozkojarzony. Nie grasz jak zwykle.

Wzruszam ramionami, dźgając makaron. — Nowa drużyna, nowe relacje. Trzeba czasu, żeby się przyzwyczaić.

— Gówno prawda. — Pochyla się, ścisza głos. — Chodzi o Carpentera. Odkąd znów go zobaczyłeś, jesteś... sam nie wiem. Już nie sobą.

— Mamy wspólną przeszłość. Mówiłem ci o tym, zanim się tu przenieśliśmy.

— Przeszłość. — Jackson smakuje to słowo, jakby sprawdzał, jak leży na języku. — Tylko że nie patrzysz na niego jak na kumpla z dzieciństwa, Blaze. Patrzysz na niego jak na...

Urwał, ale sugestia zawisa między nami ciężko.

— Jak na co? — Trzymam neutralny ton.

Jackson przygląda mi się uważnie. — Po prostu bądź ostrożny. Wygrywamy razem od dwóch lat. Nie pozwól, żeby stare przywiązania to wszystko zepsuły.

Stare przywiązania. Jakby Asher był tylko jakimś reliktem z przeszłości, a nie powodem, dla którego przejechałem cały kraj.

— Wiem, co robię — mówię.

— Na pewno? — Uśmiech Jacksona nie sięga oczu. — Bo z tej perspektywy wygląda, jakbyś tracił głowę przez faceta, który sam nie wie, czy chce cię uderzyć, czy... — Urwał, wzrusza ramionami. — Nieważne. Po prostu nie zapomnij, po co tu przyszliśmy.

Ta rozmowa wciąż wraca do mnie długo po obiedzie. Słowa Jacksona. Ten dziwny ton pod troską.

Od kiedy Jackson przejmuje się moimi przywiązaniami? Od kiedy patrzy na mnie jak na problem do rozwiązania?

Muszę oczyścić głowę. Lodowisko to jedyne miejsce, gdzie moje myśli w końcu cichną.

Mamy wolny dzień—nie ma treningu—więc arena powinna być pusta. Idealnie. Tylko ja, lód i cisza.

Tylko że, gdy wchodzę przez drzwi, arena nie jest pusta.

Po tafli porusza się samotna sylwetka, kij uderza w krążki w rytmie, który rozpoznałbym wszędzie. Asher. Oczywiście, że Asher. Wszechświat ma chore poczucie humoru.

Rozważam wyjście. Odwrócenie się, zanim mnie zauważy.

Zamiast tego, zakładam łyżwy.

Nie zwraca na mnie uwagi, gdy wjeżdżam na lód. Po prostu dalej ćwiczy, szczęka zaciśnięta, ruchy ostre, pełne stłumionej energii. Ale widzę napięcie w jego ramionach. To, jak kątem oka mnie śledzi.

— Nie spodziewałem się towarzystwa — mówię, podjeżdżając bliżej.

— Ja też nie.

— Mam wyjść?

Przez chwilę milczy. Potem: — Nie.

To słowo osiada między nami, niespodziewane. Rysa w murze, który budował od mojego przyjazdu.

Wpadamy w niewypowiedziany rytm. Najpierw podania—krążek ślizga się między nami z rosnącą precyzją. Potem schematy jazdy, nasze ciała poruszają się synchronicznie, jakbyśmy czytali sobie w myślach.

To. Dla tego tutaj przyszedłem.

Zwiększamy tempo. Ścigamy się po lodzie, walczymy o krążek, ciała zderzają się z bandami z coraz większą siłą. To agresywne, niemal brutalne—a pod tym wszystkim coś elektryzującego trzaska między nami za każdym razem, gdy jesteśmy zbyt blisko.

Doganiam go w rogu, kiedy to się dzieje.

Moja łyżwa zahacza o nierówność na lodzie. Potykam się, wpadając na plecy Ashera. On traci równowagę i nagle obaj lecimy na ziemię—plątanina kończyn, sprzętu i zaskoczonych jęków.

Upadamy mocno. Kończę na nim, ręce oparte po obu stronach jego głowy, nasze ciała przyciśnięte od klatki piersiowej po uda. Jego oczy szerokie, zaskoczone, ten lodowatoniebieski wzrok tuż przy moim.

Żaden z nas się nie rusza.

Powinienem wstać. Zażartować, odsunąć się, zrobić dystans. Tak zrobiłby ktoś rozsądny.

Zamiast tego zostaję dokładnie tam, gdzie jestem.

— Ash. — Jego imię brzmi w moich ustach ostrzej, niż chciałem.

Jego oddech przyspiesza. Patrzę, jak przełyka ślinę, jak jego wzrok zjeżdża na moje usta, po czym gwałtownie wraca w górę. Jego klatka piersiowa unosi się i opada gwałtownie, nierówno.

— Powinniśmy... — zaczyna.

— Tak. — Nie ruszam się.

Powietrze między nami jest naładowane, ciężkie od czegoś, z czym walczę od lat. Jego usta są tuż tu. Rozchylone. Wystarczy się pochylić—

Jego dłoń unosi się. Myślę, że mnie odepchnie. Zamiast tego jego palce zaciskają się na moim trykocie, przyciągając mnie bliżej zamiast odpychać.

Serce mi zamiera.

— Blaze. — Moje imię brzmi w jego ustach inaczej. Rozpaczliwie. Przestraszenie. Pragnienie.

Pochylam głowę powoli, dając mu każdą szansę na zatrzymanie tego. Nasze nosy się muskają. Czuję jego drżący wydech na swoich ustach—

Drzwi areny trzaskają otwierając się.

Odsuwamy się od siebie tak gwałtownie, że prawie łamię sobie kark. Podnoszę się, serce mi wali, krew dudni mi w uszach.

Kroki odbijają się echem od pustej areny. Za zakrętem pojawia się woźny, pchając wózek z chemią. Ledwie rzuca na nas okiem.

— Arena dziś wcześniej zamykana — woła. — Musicie się zbierać w dziesięć minut.

— Jasne. — Mój głos brzmi jakby mnie dusił. — Dzięki.

Znów znika w zapleczu. Cisza aż dzwoni.

Odwracam się do Ashera.

Nie ruszył się. Wciąż siedzi na lodzie tam, gdzie upadł, zgięte kolana, dłonie oparte z tyłu. Patrzy w nicość. Jego klatka piersiowa unosi się i opada zbyt szybko i nawet stąd widzę lekki drżenie jego palców.

Jest w szoku. Oboje jesteśmy.

— Ash? — Kucam powoli. — Wszystko w porządku?

Nie odpowiada. Po prostu patrzy w miejsce, gdzie przed chwilą była moja twarz. Gdzie prawie dotknęły się nasze usta.

— Ash. — Sięgam dłonią, muskam jego ramię. Drży, ale nie odsuwa się.

— Co to było? — Jego głos jest ochrypły. Ledwo szept. — Co to, do cholery, było?

Nie mam odpowiedzi. Albo raczej mam ich zbyt wiele—lata, które chcą się w końcu wyrwać.

— Nie wiem — kłamię.

W końcu jego oczy spotykają moje. Niebieskie, przerażone, szukające czegoś, czego nie wiem, czy potrafię mu dać. — Prawie... prawie...

— Tak.

— Ja nie... — Przełyka ślinę. — Nie wiem, co to znaczy.

— Nie musi to teraz nic znaczyć. — Mówię łagodnie. — Nie musimy tego dziś rozkminiać.

Milczy długo. Krok woźnego odbija się gdzieś w dali, przypominając, że nasz czas tu się kończy.

Wreszcie Asher bierze drżący oddech. — Powinniśmy iść.

— Tak. — Wstaję, podaję mu rękę.

Patrzy na nią. Na moje palce, wciąż posiniaczone po pobiciu Marcusa.

Potem ją bierze.

Podciągam go do góry i stoimy tak chwilę za długo, wciąż trzymając się za dłonie. Żaden z nas nie chce puścić.

— Chodź — mówię cicho. — Odprowadzę cię.

Zjeżdżamy do wyjścia w ciszy. Przebieramy się obok siebie, ruchy wolne, ostrożne, żeby znów się nie dotknąć. Powietrze między nami jest już inne—naładowane czymś, czego żaden z nas nie umie nazwać.

Gdy w końcu wychodzimy przez drzwi areny w chłodną noc, Asher się zatrzymuje.

— Blaze.

— Tak?

Otwiera usta. Zamknięte. Cokolwiek chciał powiedzieć, połyka to z powrotem.

— Nic — mruczy. — Po prostu... dzięki. Że nie zrobiłeś z tego czegoś dziwnego.

Prawie się śmieję. Nic w tym nie jest normalne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Ashera

Zimne nocne powietrze uderza mnie w twarz, gdy przebijamy się przez drzwi areny, ale nie potrafi ostudzić żaru, który wciąż płonie pod moją skórą.

Nie mogę przestać myśleć o tym, co się przed chwilą wydarzyło. Blaze nade mną. Nasze nosy muskające się. Sposób, w jaki moje palce zacisnęły się na jego koszulce, przyciągając go bliżej, kiedy powinienem był go odepchnąć. Sposób, w jaki chciałem—

Nie. Nie pójdę tą drogą.

Blaze idzie obok mnie w milczeniu, tak blisko, że nasze ramiona prawie się stykają. Żaden z nas nie odezwał się od chwili, gdy zeszliśmy z lodu. Co tu mówić? Prawie się pocałowaliśmy. Prawie na to pozwoliłem. Prawie chciałem tego bardziej niż czegokolwiek od bardzo dawna.

Kim to, do cholery, mnie czyni?

— Ash— — zaczyna Blaze.

— Asher.

Głos zamraża mnie w miejscu. Nie głos Blaze’a. Kobiecy. Znajomy. Ostatni głos, który chciałbym teraz usłyszeć.

Amelia wychodzi z cienia budynku, obejmując się ramionami, by chronić się przed zimnem. Wygląda na mniejszą niż ją zapamiętałem. Kruchą. Jej oczy są zaczerwienione, tusz rozmazany, jakby płakała.

— Czekałam na ciebie — mówi. — Wiedziałam, że tu będziesz. Zawsze tu przychodzisz, kiedy jesteś zdenerwowany.

Nie ruszam się. Nie odzywam. Po prostu patrzę na dziewczynę, z którą spędziłem rok, dziewczynę, którą myślałem, że kochałem, dziewczynę, która trzy dni temu siedziała okrakiem na kimś innym.

— Możemy porozmawiać? — Robi nieśmiały krok do przodu. — Proszę? Tylko pięć minut. Muszę ci to wyjaśnić.

— Nie ma nic do wyjaśniania.

— Jest. — Jej głos się łamie. — To był błąd, Asher. Głupi, okropny błąd. Marcus nic dla mnie nie znaczył. Byłam samotna, a ty ciągle byłeś na treningach, i po prostu— — Ociera łzy z oczu. — Przepraszam. Kocham cię. Chcę to naprawić.

Słowa spływają po mnie, puste i bez znaczenia. Tydzień temu może by podziałały. Tydzień temu może bym posłuchał, może pozwolił jej wrócić, bo posiadanie kogoś— kogokolwiek— wydawało się lepsze niż bycie samemu.

Ale to było przed schowkiem na środki czystości. Przed tym, jak Blaze trzymał moją twarz w dłoniach i mówił, że wszystko będzie dobrze. Przed tym, jak upadłem na lód z czyimś ciałem przyciśniętym do mojego i poczułem się bardziej żywy niż przez cały rok z nią.

— Nie — mówię.

Amelia mruga. — Co?

— Powiedziałem nie. — Mój głos brzmi pewniej, niż się spodziewałem. — To koniec, Amelia. Nie chcę tego naprawiać.

— Asher, proszę— — Sięga po moje ramię.

— Powiedział nie.

Głos Blaze’a przecina zimne powietrze niczym ostrze. Robi krok do przodu, ustawiając się lekko między mną a Amelią. Nie jest agresywny, ale niewątpliwie opiekuńczy.

Oczy Amelii rozszerzają się, wędrując między nami. — To jest prywatna rozmowa.

— Nie wyglądało mi to na rozmowę — Blaze krzyżuje ramiona. — Wyglądało, jakbyś nie akceptowała odmowy.

— Kim ty w ogóle jesteś? — Głos Amelii się wyostrza, desperacja ustępuje miejsca złości. — To nie ma z tobą nic wspólnego.

— Ma wszystko wspólnego. — Blaze nie podnosi głosu, ale coś w jego tonie sprawia, że Amelia cofa się o krok. — To mój kolega z drużyny. Mój przyjaciel. I go skrzywdziłaś. Więc tak, to mój interes.

Amelia patrzy na niego, potem na mnie. Coś się zmienia w jej wyrazie twarzy— zamieszanie, podejrzenie, początek brzydkiego domysłu.

— To dlatego? — Wskazuje na nas. — To przez niego chcesz wyrzucić rok razem do kosza?

— To nie przez niego.

— Naprawdę? Bo od kiedy się tu pojawił, trzyma się twojego boku. — Jej śmiech jest gorzki. — Boże, Asher. Wiedziałam, że jesteś zdystansowany, ale nie sądziłam, że jesteś—

— Uważaj. — Głos Blaze’a staje się groźny. — Zastanów się dobrze, co chcesz powiedzieć.

Ostrzeżenie zawisa w powietrzu. Usta Amelii zamykają się gwałtownie, niewypowiedziane oskarżenie ginie na jej języku.

Powinienem coś powiedzieć. Powinienem się bronić, wyjaśnić, zaprzeczyć temu, co insynuuje. Ale jestem zmęczony. Tak cholernie zmęczony tłumaczeniem się, udawaniem, byciem kimś, kim nie jestem pewien, że kiedykolwiek byłem.

— To koniec — mówię cicho. — Nie czekaj już na mnie.

Odwracam się i odchodzę. Po chwili Blaze dołącza do mnie.

— Asher! — Głos Amelii odbija się echem za nami. — Asher, zaczekaj!

Nie oglądam się.

Idziemy w milczeniu przez parking, mijając latarnie rzucające pomarańczowe plamy na asfalt, obok ostatnich samochodów należących do sprzątaczy i nocnej obsługi. Nie wiem, dokąd idę. Nie obchodzi mnie to. Po prostu muszę się ruszać, oddalić od wszystkiego, co się właśnie wydarzyło.

— Wszystko w porządku? — pyta w końcu Blaze.

— Nie. — Ta szczerość mnie zaskakuje. — Nie wiem, kim jestem.

— W porządku.

Docieramy na skraj kampusu. Moje mieszkanie jest stąd dziesięć minut pieszo. Powinienem się pożegnać, pozwolić Blaze’owi wrócić, skupić się na wszystkim sam, jak zawsze.

Zamiast tego słyszę, jak mówię: — Odprowadzisz mnie do domu?

Kroki Blaze’a zwalniają na sekundę. Kiedy na niego zerkam, na jego twarzy pojawia się coś miękkiego, zaskoczonego, zanim zamienia to w neutralność.

— Jasne. — Jego głos jest cichy. — Oczywiście.

Idziemy. Noc jest zimna i przejrzysta, gwiazdy rozsypane po niebie jak sól na czarnym aksamicie. Nasz oddech unosi się w powietrzu, mieszając, zanim rozpłynie się w nicość.

— Dziękuję — mówię po chwili. — Za tamto. Z Amelią.

— Nie musisz mi dziękować.

— Wiem. Ale mimo wszystko. — Wkładam ręce do kieszeni, patrząc, jak stopy przesuwają się po chodniku. — Nikt nigdy... To znaczy, nie jestem przyzwyczajony, że ktoś...

— Stoi za tobą?

Kiwnąłem głową, gardło mam ściśnięte.

— Przyzwyczaj się. — Ramię Blaze’a lekko muska moje. — Mówiłem poważnie, Ash. Nie zamierzam nigdzie odchodzić.

Zapada między nami wygodne milczenie. Ulice są prawie puste— kilku studentów śpieszy do domu, para idzie za rękę po drugiej stronie ulicy.

— Mogę o coś zapytać? — Blaze mówi ostrożnie.

— Zależy.

— To, co powiedziała tamta. Że ja jestem powodem, dla którego możesz to zakończyć. — Zawiesza głos. — To prawda?

Nogi idą dalej, ale mózg się zatrzymuje. Szczera odpowiedź mnie przeraża.

— Nie wiem — mówię w końcu. — Może. Po części. — Biorę oddech. — Kiedy przyłapałem ją z Marcusem, spodziewałem się, że będę załamany. Ale nie byłem— nie tak, jak powinienem. Nie tak, jak powinno się czuć, gdy traci się kogoś, kogo się kocha.

— A teraz?

— Teraz zaczynam myśleć, że może nigdy jej nie kochałem. Może po prostu... chciałem ją chcieć. Bo tak powinienem.

To wyznanie wisi w powietrzu. Nigdy wcześniej tego nie powiedziałem na głos.

Blaze milczy przez chwilę. Potem: — Nie ma nic złego w odkrywaniu, czego naprawdę chcesz, Ash. Nawet jeśli to przerażające.

— Ty tak zrobiłeś? Dowiedziałeś się, czego chcesz?

Cicho się śmieje. — Ja się tego dowiedziałem dawno temu. Po prostu czekałem na właściwy moment.

Nie pytam, co ma na myśli. Myślę, że już wiem.

Za szybko docieramy pod mój budynek. Zatrzymuję się przy wejściu, klucze w dłoni, nagle niechętny, by wejść do środka. Być sam na sam z myślami i wspomnieniem jego ciała na moim oraz pytaniem, na które nie jestem gotów odpowiedzieć.

— To tutaj — mówię głupio.

— Wiem. — Blaze patrzy na mnie swoimi brązowymi oczami, cierpliwy i ciepły. Czeka na coś. Nie naciska.

Słowa padają, zanim mogę je powstrzymać: — Chcesz wejść?

Cisza. Serce wali mi w piersi. Nie wierzę, że to powiedziałem.

Usta Blaze’a wyginają się w mały uśmiech. — Na pewno?

Nie. Już niczego nie jestem pewien.

— Tak — mówię mimo to. — Jestem pewien.

Otwieram drzwi i trzymam je dla niego. Blaze zawahał się tylko na moment— daje mi ostatnią szansę, by się wycofać— po czym wchodzi do środka.

Drzwi zamykają się za nami i nagle noc wydaje się inna. Pełna możliwości. Przerażająca na sposoby, których dopiero zaczynam się domyślać.

Ale pierwszy raz od bardzo dawna nie uciekam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

POV Ashera

Mieszkanie wydaje się mniejsze, odkąd jest w nim Blaze.

Stoi na środku mojego salonu, przyglądając się przestrzeni z cichą ciekawością. To niewiele—zużyta kanapa, stolik kawowy zasypany hokejowymi magazynami, mała kuchnia ledwo widoczna przez otwarte drzwi. Ściany są gołe poza jednym oprawionym zdjęciem mojej drużyny z zeszłorocznych mistrzostw.

— Fajne miejsce — mówi, i jakoś nie brzmi to sarkastycznie.

— Jest małe.

— Jest twoje. — Odwraca się do mnie, z tym delikatnym uśmiechem błąkającym się na ustach. — To się liczy.

Nie wiem, co zrobić z rękami. Nie wiem, gdzie patrzeć. Jego obecność tutaj, w mojej przestrzeni, wydaje się zbyt intymna. Zbyt prawdziwa. Jakbyśmy przekraczali próg, zza którego nie da się wrócić.

— Chcesz coś do picia? — pytam, byleby przerwać ciszę. — Mam wodę. Może jakieś piwo.

— Dziękuję, nie trzeba.

Znów cisza. Powietrze wydaje się gęste, naładowane wszystkim, czego nie mówimy.

Muszę stąd wyjść. Potrzebuję przestrzeni, by oddychać, myśleć, poukładać ten huragan emocji szalejących w mojej piersi.

— Idę pod prysznic — wypalam. — Długi dzień. Muszę to po prostu... z siebie zmyć.

Blaze kiwa głową, rozsiada się na mojej kanapie, jakby od zawsze tu należał. — Nie śpiesz się. Ale nie siedź za długo—ja też chcę.

Coś w jego swobodnym tonie sprawia, że żołądek wywraca mi się do góry nogami. Uciekam do łazienki, zanim zobaczy, jak rumieniec wspina mi się po szyi.

Gorąca woda bębni o moje ramiona, para wypełnia małą łazienkę tak, że ledwie widzę płytki przed sobą.

Jestem tu już za długo. Wiem o tym. Blaze siedzi w moim salonie, pewnie zastanawia się, co mnie tak zatrzymuje.

Ale nie mogę się z nim skonfrontować. Nie z tym wspomnieniem jego ciała na moim, jego oddechu na moich ustach, tym jak zamiast go odepchnąć, przyciągnąłem go bliżej.

Przyciskam czoło do chłodnej płytki. Myśli mam w rozsypce—Amelia, prawie-pocałunek, to spojrzenie Blaze’a, gdy zaprosiłem go na górę.

Drzwi łazienki się otwierają.

Odwracam się gwałtownie, serce wali mi o żebra. — Co do—

Blaze stoi w progu, para wiruje wokół niego jak w gorączkowym śnie. Jest już w samych bokserkach—opalona skóra, szczupłe mięśnie i ten irytujący uśmieszek, który podnosi mi ciśnienie.

— Siedzisz tu już trzydzieści minut — mówi swobodnie. — Pomyślałem, że się może utopiłeś.

— Nic mi nie jest. — Głos mi się łamie. Przyklejam plecy do płytek, nagle boleśnie świadomy, że jedyne co nas dzieli, to zaparowana szyba kabiny. — Wyjdź.

— Wyluzuj, Ash. — Otwiera drzwi prysznica, jakby miał do tego pełne prawo. — Mamy te same części. Niczego nowego nie zobaczę. — Jego uśmiech się poszerza. — Pamiętasz, jak byliśmy dzieciakami? Zawsze kąpaliśmy się razem po treningu.

— Mieliśmy dziesięć lat.

— No i? — Wchodzi pod prysznic, woda natychmiast moczy mu bokserki. — Ciało to ciało.

Tylko że to nie jest takie proste. Stoi trzy stopy ode mnie, woda spływa mu po klatce piersiowej, a ja nie mogę przestać się gapić. Nie mogę przestać śledzić wzrokiem linii jego brzucha, litery V na biodrach, jak mokry materiał przylega do—

Zrywam wzrok do góry. — Co robisz?

— Biorę prysznic. U ciebie lepsze ciśnienie wody.

— Blaze.

— Ash. — Sięga po mój szampon, pieni włosy. Woda ścieka mu po ramionach, po klatce. — Jesteś spięty. Widać to stąd.

— Ciekawe czemu.

Spłukuje szampon, odchyla głowę do tyłu. Ruch odsłania długą linię jego gardła, a coś gorącego skręca mi się w brzuchu. Mocniej przyciskam się do płytek, próbując stworzyć dystans, którego w tej ciasnej przestrzeni nie ma.

— Wiesz, co myślę? — Blaze otwiera oczy, mocnym brązowym spojrzeniem wbija się we mnie. — Myślę, że się boisz.

— Nie boję się.

— Jesteś przerażony. — Zbliża się, nie mam gdzie uciec. — Uciekasz od tego odkąd tu jestem. Od tego, co jest między nami.

— Nic nie ma między nami.

— Kłamca. — Kolejny krok. Tak blisko, że widzę krople wody na jego rzęsach. — Serce ci wali. Widzę puls.

Jego oczy powoli przesuwają się w dół. Wolno. Celowo. Obejmują każdy cal mojego ciała wzrokiem.

Wiem dokładnie, kiedy to widzi. Dowodu nie da się ukryć.

Jego uśmiech staje się niebezpieczny.

— No proszę. — Ocenia mnie wzrokiem, zatrzymuje się niżej, potem wraca spojrzeniem do moich oczu, błyszczących czymś ciemnym i rozbawionym. — Jak daleko jesteś gotów się posunąć dla tej opaski kapitana, Ash?

Słowa spadają na mnie jak cios. — To nie—Ja nie—

— Nie co? — Jest już tak blisko, że czuję ciepło jego ciała, mieszające się z parą. — Nie jesteś teraz podniecony? Nie stoisz tu ze mną pod prysznicem, wyraźnie zadowolony z widoku?

— Pierdol się.

— To propozycja?

Popycham go w pierś, ale łapie mnie za nadgarstki. Przyciska je do płytek po obu stronach mojej głowy. Woda spływa po nas obu, nagle dzielimy oddech, przestrzeń, coś, czego nawet nie umiem nazwać.

— Puść mnie — wyciskam z siebie.

— Naprawdę tego chcesz?

Nie. Odpowiedź aż krzyczy we mnie, tak bardzo pewna, że aż przerażająca. Nie, nie chcę, żeby mnie puścił. Chcę go bliżej. Chcę—

— Nie jestem gejem — szepczę. Zaprzeczenie brzmi słabo, nawet dla moich własnych uszu.

— Okej. — Blaze się nie rusza. Nie puszcza moich nadgarstków. Po prostu trzyma mnie tam, spoconego i dyszącego. — To kim jesteś?

— Nie wiem. — Słowa rozrywają mi pierś. — Nie wiem, okej? Nie wiem, kim jestem, czego chcę, dlaczego nie mogę przestać myśleć o—

— O czym?

O tobie. Słowo grzęźnie mi w gardle, zbyt przerażające, by je wypowiedzieć.

— Powiedz, żebym przestał. — Głos Blaze’a jest teraz szorstki, bez cienia żartu. — Powiedz, a wyjdę z tego prysznica i udamy, że nic się nie stało. Ale musisz to powiedzieć, Ash. Musisz to naprawdę chcieć.

Otwieram usta. Słowo nie chce przejść przez gardło.

Jego oczy szukają moich, znajdując odpowiedź, której nie umiem wypowiedzieć na głos. Jego wyraz twarzy się zmienia—ulga, głód, coś łagodniejszego pod spodem.

— Tak myślałem — mruczy.

Potem jego ręka zsuwa się w dół. Mija mój nadgarstek. Biodro. Niżej.

Wydobywa mi się z gardła jęk, który ginie w szumie wody. Opieram głowę o płytki, gdy jego palce oplatają mnie pewnie, stanowczo, nieubłaganie.

— Nadal nie jesteś gejem? — Blaze szepcze mi do ucha.

— Zamknij się. — Wychodzi ze mnie zachrypnięte, złamane. — Po prostu... zamknij się.

Śmieje się cicho, nisko, i zaczyna poruszać ręką. Na początku powoli. Testuje. Uczy się, co sprawia, że sapnę, co sprawia, że drżę, co sprawia, że biodra same szukają więcej.

— Boże, jesteś piękny, gdy taki jesteś. — Jego usta muskają moją szczękę, gardło, czuły punkt pod uchem. — Cała ta samokontrola wreszcie pęka. Wszelkie mury opadają.

Powinienem to przerwać. Powinienem go odepchnąć, przypomnieć sobie, dlaczego to zły pomysł.

Zamiast tego, jęczę jego imię.

Jego uścisk się wzmacnia. Rytm przyspiesza. Rozpadam się pod jego dłońmi i nie potrafię się tym przejąć.

— Właśnie tak. — Jego głos jest chropowaty. — Puść to, Ash. Trzymam cię.

Te same słowa, co w schowku na sprzęt. Trzymam cię.

Coś pęka. Ostatni mur, za którym się chowałem.

Rozpadam się, z jego imieniem na ustach, rozkosz rozlewa się po mnie falami. On prowadzi mnie przez to, dłoń łagodnieje, usta przyciskają się do mojego skroni.

Kiedy w końcu wracam do siebie, Blaze patrzy na mnie z wyrazem twarzy, którego nie umiem odczytać.

— Nadal myślisz, że nic nie ma między nami? — pyta cicho.

Nie mam odpowiedzi. Nie umiem nazwać tego, co się właśnie stało, co to znaczy, dokąd to nas zaprowadzi.

Wiem tylko, że wszystko się zmieniło.

I nie jestem pewien, czy chcę wracać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Score me, Captain

Score me, Captain

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa