passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Seducing The Billionaire Boss - Rozdział #3 - autor Joy Apens

Seducing The Billionaire Boss

/

Rozdział 3

Cześć, seksowna

Damien Culhane spędza sobotnie wieczory w klubie ze striptizem razem z trójką swoich przyjaciół, Lucasem, Brianem i Charlesem. To był jedyny sposób na spędzanie czasu razem w ich napiętym grafiku. Wszyscy byli bogatymi biznesmenami, więc rzadko mieli czas na spontaniczne i niepotrzebne spotkania. Sobotnie wieczory były po to, aby nadrobić to i uniknąć zerwania więzi. Byli związani jak bracia. Gadając między sobą, opowiadając o swoich przeżyciach z tygodnia, Damien znalazł swoje skupienie

Siedział na jednym z krzeseł w klubie, mając lepszy widok z loży VIP. Obserwował, jak jej duże pośladki drgają w rytm muzyki, jego oczy śledząc każdy ruch w górę i w dół. Tańczyła na rurze, a gdy się odwróciła, jej piersi podskakiwały.

Nie była dokładnie piękna, ale była seksowniejsza od pozostałych striptizerów. Damien oblizał usta. Znalazł sobie dziewczynę na tę noc.

"Damien! Damien! Czy jesteś ze mną?" To był Lucas.

przywołując.

Damien zmusił się do oderwania oczu od striptizerki i odwrócił się, patrząc na Lucasa, niewinnie się uśmiechając. "Czy słyszałeś coś, co Brian właśnie powiedział?" - zapytał Lucas, uniesioną brwią. Lucas był jego najlepszym i najbliższym przyjacielem spośród trójki.

"Nie, co powiedział?" - Damien zapytał nonszalancko, jego oczy powróciły do gorącej dziewczyny, którą zauważył. Wszystkie trzy pary oczu podążyły za nim tam, gdzie patrzył.

"Nie masz wstydu, Damienie" - powiedział Charles, chu

ckling.

"Wiem" Damien odpowiedział, uśmiechając się. "Ty też chcesz ją ocenić, ale ktoś musi być wierny swojej dziewczynie" Dodał i puścił oczko do Charlesa.

"Zamknij się, stary. Jestem zadowolony z mojej żony" Charles szybko odpowiedział. Był jedynym żonatym spośród czwórki.

"Dobra, miłośniku" Damien odpowiedział, uśmiechając się z wyższością. "Choć jeśli jesteś zadowolony, nie powinieneś tu być".

"To nasza sprawa. Nie wtrącaj się" Charles spojrzał na niego groźnie.

czerwony w Damien.

Damien podniósł obie ręce. "Dobra, dobra, żartowałem tylko."

"Dobra, może powinniśmy zmienić miejsce. Moglibyśmy spędzać nasze sobotnie wieczory gdzieś indziej niż tutaj." powiedział Charles.

"Nie ma mowy, bro!" odpowiedział Lucas, uśmiechając się. "Nikt ci nie kazał uciekać i brać ślubu."

Wszyscy się śmiali oprócz Charlesa. "No dalej, powinniście być wyrozumiali," powiedział Charles, westchnął. "Ona zaczęła narzekać na...

Wyjdź z tego. ''

"Po prostu powiedz jej, że po prostu spotykasz się z chłopakami" - sugerował Brian.

"Albo możemy po prostu zmienić jebane miejsce."

"Przepraszamy, kolego, robimy to od lat. Nie możemy po prostu zmienić tego, bo się ożeniłeś" - powiedział Lucas.

"Poza tym, wszyscy niecierpliwimy się na sobotnie wieczory z tego powodu" - dodał Damien, wskazując na striptizerki.

"Mów za siebie" - powiedział Charles. "

Już najwyższy czas, żebyście się poważnie wzięli za życie.

Lucas zmarszczył brwi, zszokowany jego komentarzem. "Whoa, whoa, moment, kolego. To, że nie jesteśmy żonaci, nie oznacza, że nie traktujemy życia poważnie."

Damien zaśmiał się. "Nie każdy tutaj jest miłośnikiem jak ty, Charlesie."

"A poza tym masz pieniądze po nieślubnym ojcu. My też mamy pieniądze po nieślubnym ojcu. Jedyna różnica między tobą a nami polega na tym, że założyłeś pierścionek na palec kobiecie." Brian dodał.

T

hej wszyscy się śmiali, włącznie z Charlesem.

"Więc wy się nie zgodzicie zmienić lokalizacji?" Charles zapytał ponownie.

"Nie," Damien odpowiedział, skupiając się ponownie na striptizerce.

Lucas wstał. Postawił się przed Damienem, blokując mu widok. Skrzyżował ręce i powiedział: "Czy mógłbyś przynajmniej udawać, że jesteś przyzwoity?"

"W żaden sposób nie jestem przyzwoity," Damien odpowiedział, wzruszając ramionami. "Zejdź mi z drogi."

"Wiem, dlatego powiedziałem, żebyś udawał

głupi dupek. I nie, zostaję tutaj. Rozmawialiśmy o czymś, zanim zostaliśmy przerwani, dzięki twojej braku uwagi i umiejętności patrzenia w oczy."

"To jest jego obiad. Nie chcesz, żeby go stracił. Zaufaj mi." powiedział Brian, śmiejąc się.

Damien uśmiechnął się złośliwie, wyciągnął prawą rękę i złożył ją w pięść. Zderzył pięści z Brianem.

"O, ty też to dobrze wiesz."

"Jesteście po prostu bezwstydni", powiedział Charles zwięźle.

&qu

"Wiem. Już to mówiłeś, mój kochanie" - naśladował Damien głos kobiety. Następnie obdarował Charlesa szerokim uśmiechem.

"Dorosnij, ziomek!" - powiedział Charles, śmiejąc się. Pozostali dwaj dołączyli.

Gwiżdżąc, Lucas wrócił na swoje miejsce, na twarzy pojawił się uśmiech szyderczy. "Popatrz, kto nadchodzi." - powiedział, z oczami wpatrzonymi w wejście do VIP-a. Wszyscy się odwrócili, żeby spojrzeć. To była Bella, ubrana skąpo, i kierowała się w ich stronę, a konkretnie do Damiena.

&q

"O matko, ta kobieta zrobiłaby wszystko, żeby znów dostać się do twoich spodni, popatrz na te piersi, nawet trochę ich nie ukrywała," wykrzyknął Brian, w tonie, który słyszeli tylko oni.

"Kurwa!" Damien wyszeptał i wstał, próbując odejść.

"Tu jesteś, Damien! Szukałam cię wszędzie," pisnęła Bella. Chwytając go za rękę, przyciągnęła go z powrotem na kanapę i usadziła.

"Po co?" Damien zapytał surowo, nadal stojąc.

leasing his hand from hers but remaining seated.

"Huh?" She asked and sat down on the lap of Damien and wrapped her hands around his neck.

Damien stiffened. "Mówiłaś, że mnie szukałaś. Po co?" Zapytał, nadal mając surowy ton głosu.

"No dalej, Damy, nie bądź taki." Szepnęła, mrugając sztucznymi rzęsami.

.

"Nigdy więcej mnie tak nie nazywaj," Damien powiedział przez zaciśnięte zęby. "Czego chcesz, Bella?

Podnosząc się z jego kolan, odwróciła się, aby spojrzeć na Damiena. "Damien, dlaczego traktujesz mnie w ten sposób?"

"Czego chcesz, Bella?" Damien zapytał ponownie, ignorując jej pytanie.

Lucas zaszczycił. "Czy to nie jest oczywiste?"

"Ty, Damien, ty! Chcę tylko ciebie." Bella odpowiedziała z wyrazem urazy na twarzy. "Czy nie jestem dla ciebie wystarczająco dobra?"

"Nie," Damien odpowiedział prosto. Brian się roześmiał, ale przestał, gdy Bella odwróciła się, patrząc na niego ze złością.

&qu

"Nie? Dlaczego!" Wrzeszczała, spoglądając w dół na Damiena.

"Bello, zaczynam mieć dość twojej przylepności i zaczynam żałować, że cię przeleciałem" - powiedział zimno Damien.

"Ouch" - wymówił Lucas i Charles zrobił wszystko, żeby się nie zaśmiać na głos.

"Proszę, Damien. Nawet jeśli nie mogę być dla ciebie niczym. Chcę spać z tobą. Jeszcze raz."

"Bello, nie śpię z jedną kobietą więcej niż raz. Zapomnij o tym i zapomnij o mnie."

"Damien-

"To był tylko jednorazowy romans, nic więcej" przerwał jej Damien. "Zastanawiam się, dlaczego w ogóle znam twoje imię, dlaczego wciąż się widzimy i dlaczego teraz jesteś tutaj."

Z łzami spływającymi po twarzy Bella uciekła. Nie przed tym, jak powiedziała "Spierdalaj!"

"Teraz to dopiero umiliło noc, było bardzo zabawne" powiedział Lucas, śmiejąc się.

"Chcę tylko ciebie, Damien" naśladował Charles.

"Zamknij się!" Damien spojrzał groźnie.

t Charles.

"Brachu, po prostu daj jej to, czego chce. Po prostu ją jeszcze raz przeleć i skończ z nią." powiedział Lucas.

"Znasz mnie dobrze i znasz moje zasady. Przespimy się dwa razy, a znajdziesz się w związku."

"Związek nie jest zły," stwierdził Charles.

"Cokolwiek," Damien odpowiedział, wstając.

"Gdzie idziesz?" zapytał go Brian. "Czy odchodzisz?"

"Tak, muszę się czymś zająć. Już dawno się to nie stało."

Od dawna nie używałem Hotelu Kurwa." powiedział Damien, puszczając oczko. Rzeczywista nazwa hotelu to Grandees, najdroższy hotel w stanie, którego był właścicielem. Hotel Kurwa to nazwa, którą chłopcy mu nadali, ponieważ to tam Damien zabiera większość swoich jednonocnych znajomości.

Pożegnał się ze swoimi przyjaciółmi i opuścił sekcję VIP klubu. Damien rozejrzał się, próbując znaleźć tancerkę z dużym tyłkiem. Zauważył ją w rogu niedaleko baru.

Podeszł do niej z uśmiechem

nterest to us tonight."

Her eyes widened with excitement as she leaned closer, her lips brushing against his ear. "Lead the way," she whispered back, her voice filled with anticipation.

With a mischievous grin, Damien took her hand and led her out of the crowded room. They disappeared into the night, ready to indulge in their shared desires.

Interesuje Cię to.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Wiesz, prawda?

Jego przekrwione oczy były tym, co jej najbardziej przerażało. Choć wyglądały upiornie i krwawo, nie przyćmiły jego innych makabrycznych cech. Wyglądał tak, jakby nie golił się od lat. Jego broda rozsiana była po całej twarzy, jakby była polem bitwy.

Jego paznokcie również nie otrzymały żadnej uwagi. Były długie i ostre, bardziej przypominały pazury. Nietypowy ciemny kolor moich ust był przerażający. Sprawiło to, że Celine zastanawiała się, czy to są te same usta, które kiedyś całowała. Były one tak nienaturalne.

Nagle było ciemno.

John wyglądał niezdrowo. Zbyt szczupły, ale wiedziała, że nie należy oceniać po wyglądzie. Z najnowszych wiadomości, które Celine zdobyła, wynikało, że był bardziej niż można było znieść. Jak John tak bardzo się zmienił i to w krótkim czasie, zastanawiała się?

"Co za miła niespodzianka." Uśmiech, który jej dał, był niepokojący i ujawnił kolejną niepokojącą cechę. Jego zęby miały ciemny odcień żółci, z przodu jeden z zębów był złamany na końcu, a niektóre zęby mu brakowało.

Sh

mógł czuć, jak gęsia skórka wychodziła na jej skórze. To nie dotyczyło tylko wyglądu. To była nagła zmiana, która ją przerażała. Nic nie wskazywało, że to był przystojny młody mężczyzna, w którym się zakochała wiele lat temu. John, którego znała, był olśniewający, z błyszczącym zestawem zębów. Jego usta miały idealny odcień brzoskwini. Jak to mogło się tak okropnie zmienić na czarny, było niepojęte. Kiedyś był zadbany. Ernst traktował higienę poważnie, ale czy to wszystko było tylko fasadą?

"John". Jego imię

Wyszło to szeptem, jakby próbowała dosłownie wyczytać sylaby.

Była tak zdemoralizowana jego wyglądem, że nie wspominając już o miejscu, w którym miała się z nim spotkać. Przekręciła oczami, obserwując swoje otoczenie.

Był to ciemny i opuszczony tunel. Jedynym źródłem światła było małe świeczki umieszczonej na improwizowanym biurku. Bardziej przypominało to drewno sklejone w kształt stołu. Mogła dostrzec inne improwizowane meble rozrzucone po całym miejscu. Każde z nich wyglądało tak, jakby się wkrótce rozpadło.

Zawaliło się w każdej chwili, a wszystkie miały przewiązane czerwoną wstążką. Zastanawiała się, czy próbuje zrobić z tego jej dom. Wyobrażała sobie, że on tutaj nie mieszka, bo tylko ktoś psychicznie niestabilny chciałby tu mieszkać.

Stos narkotyków i papierosów rozrzuconych w małej, ale dość dużej dziurze przykuł jej uwagę. To tłumaczy ten wygląd. Co John zrobił sobie? Początkowe poczucie obrzydzenia zmieniło się w współczucie. Spojrzała na niego.

"Skończyłeś już obserwować?

"Co teraz?" John zapytał, spojrzenie na niej stałe. "Oh, wiem co teraz," kontynuował "ona będzie mnie oceniać. Oceniać mnie tak, jak zawsze to robiła, bo w tym jesteś taka dobra." Zacisnął szczęki i patrzył na nią, wyzywając ją, by udowodniła mu rację.

"Ja..." próbowała coś powiedzieć, ale przerwał jej "Wiesz co? Nie obchodzi mnie to, Celine. Naprawdę. Minęły czasy, kiedy liczyło się to, co myślisz."

&qu

"John." Po tych surowych słowach, jedyną rzeczą, jaką mogła zrobić, było wołanie jego imienia. Zgubiła się w słowach.

"Dlaczego tu jesteś, Celine!" Jego głos był nieco wyższy, a on patrzył na nią tak, jakby sama jego obecność go irytowała.

"Potrzebuję cię." To było jedyne, co mogła powiedzieć. Jej głos był szeptem, a głowa opadła jej na dół.

John lautet laut auf. Sadystyczny śmiech, który przechodził przez kości i sprawiał, że drżała. "Co właśnie powiedziałaś?" zapytał, jego ton

e niezwykle spokojna w sposób, który sprawiał, że czuła się nieswojo.

"Powiedziałam, że... potrzebuję...," zaczęła się wyjąkać, ale nie zdążyła dokończyć swojego zdania, ponieważ John przerwał jej ponownie.

"Serio zamierzasz to powtarzać?" spojrzał na nią gniewnie. "Czy nie masz już w sobie żadnej wstydu?! Albo przynajmniej, czy teraz się mnie nie boisz!" wykrzyknął.

Celine zaniemówiła, zaskoczona jego nagłym krzykiem.

"Masz tupet, Celine, żeby przyjść tutaj i

"Powiedz to?" kontynuował. "Ten sam stary ty, ten sam stary ty. Czyż nie byłaś tą samą starym szarmanckim Celine, którą wszyscy znają?" Zatrzymał się, po czym wybuchnął śmiechem. "Byłaś wystarczająco odważna, żeby przyjść tutaj jako pierwsza."

Prawdę mówiąc, zebrała w sobie całą odwagę, żeby przyjść tutaj i spotkać się z Johnem, mimo wszystkiego, co słyszała. Stawiała swoje życie na szali, przychodząc go zobaczyć.

John był poszukiwanym przestępcą. Policja nie namierzyła jeszcze serii zabójstw, które się tu działy.

miasto. Ale ona wiedziała. Wiedziała, że to on. W momencie, gdy policja zarejestrowała pierwszy wzór w morderstwach. Morderca zamordował kobietę w ciąży, wyjął przedwcześnie urodzone dziecko i zawiązał czerwoną wstążkę wokół jego szyi. To było tak, jakby wiedziała, że to on.

Czerwona wstążka. John zawsze miał nienaturalną obsesję na punkcie tego koloru wstążki. Od tamtego czasu zaczęły się dziać się kolejne morderstwa tego samego rodzaju.

John podszedł do niej. Przyszedł tak blisko, że mogła usłyszeć jego

Jej oddech był przerywany. Starała się nie panikować, nie chcąc dać Johnowi żadnego sygnału, że przeraża ją do szpiku kości. Składając palec wskazujący prawej ręki, położył go pod jej szczęką i powoli podniósł jej głowę, aby mogła na niego spojrzeć. Spoglądał na nią. Spoglądał na nią przez całe dwie minuty. Musiała się bardzo starać, żeby nie oderwać wzroku, żeby uwolnić się od przerażającego widoku tych krwawych oczu. Ale to tylko dałoby mu sygnał, że boi się go.

Stopniowo pojawił się na jego twarzy psychopatyczny uśmiech.

Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech, sięgający od ucha do ucha. Celine przeszył dreszcz. To było jedno z tych rzeczy, których nie mogła kontrolować.

"Wiesz, prawda?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

To umowa

W jego przekrwionych oczach było szalone świetlistość. Natychmiast poczuła presję i desperacko musiała się oddać. Wiedziała, o co pytał, ale postanowiła udawać, że nie wie.

"O czym ty mówisz?" zdołała zapytać bez jąkania się.

"Wiesz o czym mówię! Nie baw się ze mną w gry!" krzyknął, używając całej dłoni, by złapać jej szczękę i ścisnąć ją mocno.

Zakręciła się z bólu. Ze zębami zaciśniętymi, powiedział: "Będę tylko pytać

jeszcze raz." Puścił jej szczękę i wziął oddech. "Czy wiesz?"

"Tak, wiem", szepnęła, od razu odwracając głowę w stronę podłogi.

"O, przepraszam. Powiedziałem ci tyle rzeczy, których nie powinienem było." Splunął. "Przede wszystkim, to miejsce. Nigdy nie powinienem cię tu przyprowadzić."

Lokalizacja tunelu znajdowała się na obrzeżach miasta. To była ukryta przestrzeń. Miejsce, które John odkrył, gdy był małym chłopcem.

John przyprowadził

Ona była zawsze zdziwiona wyborem Johna co do miejsc rekreacji i relaksu, ale jej to nie przeszkadzało. Jego pomysł na romantykę był zbyt dziwny, ale Celine nigdy nie przypisywała temu żadnego znaczenia. Gdyby tylko wiedziała. John ciągle dawał jej subtelne wskazówki, że nie jest normalny. Ona wszystko ignorowała.

Wierzyli, że są jedynymi dwoma osobami, które znają ten tunel, tak przynajmniej się wydawało. Kiedy zaczęły się te morderstwa i nie mogli znaleźć winnego...

rit, wiedziała, gdzie go znaleźć.

"Potem powiedziałem ci, jak bardzo nienawidzę kobiet w ciąży i dzieci." Śmiała się na całe gardło. "Jakby to nie było wystarczające, pokazałem ci moją obsesję na punkcie czerwonych wstążek." Przybliżając się do niej, znów złapał jej szczękę, "Czyż to dla ciebie nie było takie łatwe? Nie musiałaś dwa razy myśleć, że to ja, prawda?" zapytał. To było pytanie retoryczne.

Celine nie odpowiedziała. Po prostu wpatrywała się w niego. Jego nienawiść do kobiet w ciąży i dzieci była jasna.

Był konkretny powód, dla którego zerwała z nim. Zaczęło jej to przeszkadzać w dniu, kiedy zaczął bełkotać, jak obrzydliwi są. Jak fajnie by było rozciąć nabrzmiały brzuch. Zawsze mówił to jako żart. W końcu wiedziała, że to nie był żart, kiedy miał orgazm oglądając scenę z filmu, w której okaleczają ciężarną kobietę. Wtedy wiedziała, że ma on problem psychologiczny i potrzebuje opieki medycznej. Powiedziała mu to, a on wybuchł.

Więc zerwała z nim.

Teraz on zachowuje się tak samo jak to, co oglądał w tym filmie, więc nie było trudno wiedzieć, że to tylko on. Po prostu dodał wstążki, rozwiewając wszelkie wątpliwości.

"Więc powiedz mi, Celine, dlaczego mnie nie zgłosiłaś? Dlaczego nie ujawniłaś mojego kryjówki?" zapytał, uśmiechając się na nią z góry.

"Bo cię potrzebuję" - powiedziała po prostu. John stisnął mocniej jej szczękę.

"Potrzebujesz mnie! Och, oczywiście, czego się spodziewałem? To oczywiste.

"Oczywiście, dla swoich egoistycznych powodów" - powiedział przez zaciśnięte zęby.

"John, proszę, wysłuchaj mnie" - powiedziała.

"Nie! Zamknij się jebany! - powiedział, po czym wybuchnął sadystycznym śmiechem. "Wysłuchać cię! Czy to nie były te same słowa, które powiedziałem, gdy chciałaś odejść? Ale nie pozwolisz na to. Potrzebowałem cię, ale to cię nie obchodziło! Troszczyłaś się tylko o siebie!" - znów wybuchnął śmiechem. "Nie winię cię. Chodzi o to. Kto chciałby mieć obłąkanego chłopaka?"

/p>

"John. Chciałem ci pomóc. Wiesz, że chciałem, ale mi nie pozwoliłeś." Teraz łzy ciekły jej po twarzy. Bolała ją szczęka.

"Zamknij się. Celine. Zamknij się! Chciałaś mnie zabrać do szpitala psychiatrycznego. Jak to może pomóc?" John krzyczał.

"Błagałam cię. Błagałam, żebyś nie odchodził, że sama poprawię te rzeczy i naprawię swoje problemy, ale odmówiłeś." Jego głos był spokojny.

Potem krzyknął, "Chciałaś mieć wszystko po swojemu!" Jego ha

i jeszcze bardziej zacisnął swoje dłonie wokół jej szczęki, paznokcie wbijając się w jej skórę. "Ty byłaś jedyną osobą, która trzymała mnie przy zdrowych zmysłach. Potrzebowałem ciebie, żeby pozostać przy zdrowych zmysłach. Potrzebowałem ciebie, Celine. Jestem tym, kim jestem dzisiaj, dzięki tobie!"

"John, proszę, boli." Błagała. Zaczynała jęczeć.

"Oh, naprawdę? Bo ból to jedyna emocja, którą chcę, żebyś odczuwała." Powiedział, uśmiechając się, a następnie jeszcze mocniej zacisnął dłonie. "Jaką odwagę miałeś, żeby przyjść tutaj, Celine, i powiedzieć, że mnie potrzebujesz?

„Masz jakąś śmiercionośną chęć, czy coś?” śmiał się znowu. Jego sadystyczny śmiech stawał się zbyt częsty. Celine była pewna, że będzie miała z tego koszmary.

„Wiesz co?” zapytał, spoglądając na nią z gniewem. „Mógłbym cię zmasakrować na kawałki, a potem pochować pod wejściem do tego miejsca, i absolutnie nikt nie będzie o tym wiedział, gdzie jesteś i co ci się stało.” Psychopatyczny uśmiech rozpostarł się na jego twarzy.

Celine była na skraju krzyku, gotowa wykrzyczeć swoje przerażenie.

Błąd. Żałowała, że zdecydowała się przyjść i spotkać się z Johnem po pomoc.

"Nie ważne, posłuchajmy. Po co potrzebujesz mnie, Celine?" zapytał, puścił jej szczękę i zachował dystans między nimi. Celine wypuściła ulgowy oddech. Dobrze było wreszcie mieć trochę przestrzeni dla siebie. Mogła teraz oddychać świeżym powietrzem. Pocierała szczękę, desperacko szukając jakiejkolwiek ulgi od bólu. Spojrzała na Johna i powiedziała.

"Potrzebuję, żebyś dowiedział się, kto zamordował moich rodziców."

"A kiedy to zrobię?"

"Przyprowadzasz ich do mnie. Chcę torturować i zabijać tych skurwieli gołymi rękami."

John się zaśmiał. Nie sadystycznie tym razem. To był wybuch rozbawionego śmiechu. Ciężko, trzymał się za brzuch. "Jak już mówiłem, Celine, masz jaja. Zstępujesz tutaj, wiedząc, że możliwe, że nie wyjdziesz stąd żywa. Robisz to wszystko tylko po to, żeby mi to powiedzieć? Jesteś idiotką."

"Wiem, że to brzmi głupio, ale tak nie jest. Jeśli przejdę przez to wszystko

legalne środki uzyskania sprawiedliwości, mam zaszczyt osobiście się zemścić. Głupie prawo by przejęło kontrolę."

"I dlaczego wybierasz przyjść do mnie? Na rynku jest wielu nielegalnych prywatnych detektywów."

"No cóż, o to chodzi. Potrzebuję, żebyś wziął na siebie winę."

John tylko na nią spoglądał. To stwierdzenie całkowicie go zaskoczyło.

W jednym szybkim ruchu podszedł do niej. Chwycił ją za szyję i ścisnął. "Myślisz, że zabijam, żeby zostać schwytanym?

„Prawda? Zabijam, bo nie potrafię się powstrzymać. To mnie podnieca i to jest moje jedyne źródło satysfakcji seksualnej!” – powiedział John, zaciśniętymi zębami, wyraźnie bardzo zły. Wściekał się z gniewu.

Celine chwyciła jego ręce, próbując uwolnić je z jej szyi. „Pozwól, że wyjaśnię” – wyszeptała. Minęło trochę czasu, nim się uspokoił. Gdy to zrobił, puścił ją.

Celine kaszlała wielokrotnie, próbując wypowiedzieć słowa. „Kiedy mówię, że przyjmij winę, nie chcę...

znaczy oddaj się. Po prostu potrzebuję, żebyś dla mnie zrobił to z czerwoną wstążką, żeby myśleli, że zmieniasz ofiary.

„Nie zmieniam ofiar” – powiedział.

„Tak, wiem, pomyślą, że tak robisz, i ich zdezorientujesz”.

„Dlaczego w ogóle miałbym to dla ciebie zrobić? Co na tym zyskam? Nienawidzę cię, i ostatnią rzeczą, którą chcę zrobić, to pomagać tobie. Skąd wziąłeś odwagę, żeby przyjść tutaj i myśleć, że bym to zrobił?”

Uśmiechając się, Celine była

jeden przeszedł do Johna. "Czy nie widzisz? Przez cały ten czas zamykałem usta. Mam nadzieję, że wiesz, że mogę je otworzyć w dowolnym momencie." Nawet ona zaczęła zastanawiać się, jakiego rodzaju odwagi miała, żeby to powiedzieć.

"Co masz na myśli?" John zapytał, lekko uniesioną brwią.

"Robisz to dla mnie, a ja trzymam usta zamknięte."

John zaśmiał się na całe gardło. Śmiał się przez ponad minutę. Celine tylko na niego patrzyła, zdezorientowana.

"Nigdy tego nie robię.

„Wiedziałem, że jesteś tak głupi.” Powiedział, marszcząc brwi. „Gdybym się martwił o zgłoszenie, mógłbym cię teraz zabić. Przypomnę ci.” Zmienił marszczące brwi na uśmiech. „Więc może zrobimy to na moich warunkach.”

Celine nigdy nie czuła się tak głupio.

Miał rację. Ten pomysł był głupi.

Nie przemyślała swojego planu przed podjęciem działań. „Czego chcesz?” zapytała niechętnie.

Jego psychopatyczny uśmiech zniknął.

„Twoje ciało” powtórzył. Jego zaczerwienione spojrzenie wędrowało po jej sylwetce w sposób, który sprawił, że żałowała, że w ogóle tu przyszła.

„Wiesz, zastanawiam się, czy wciąż jesteś dziewicą. Nigdy nie mieliśmy okazji –”

„Nie będę uprawiać z tobą seksu, John” przerwała mu gwałtownie. On zaś śmiał się, po czym zaczął podchodzić w jej stronę. Ona nie ustąpiła. Nie ruszyła się.

Gdy zbliżył się do niej, szeptał jej do ucha: „Czy masz wybór?”

"Tak, i nie jestem!" powiedziała, próbując opanować swój gniew.

"Nie wierzysz, bo nie pozwalam ci wyjść stąd bez umowy. Jeśli nie zawrzemy umowy, będę musiał cię zabić, bo wyjdziesz stąd i-"

"Nie doniosę na ciebie". Przerwała mu ponownie.

"O, dobrze, ale to nie wystarczy. Możesz powiedzieć, że nie doniesiesz, a jednak zrobić inaczej. Więc zawieramy umowę", powiedział John, ztrzepując razem ręce.

jak podekscytowane dziecko, które właśnie dostało cukierki.

Celine syczała, frustrując się. "Proszę, John, coś innego, proszę." Błagała. Nie chciała wyglądać żałośnie, ale nie miała innej opcji. Nie mogła uprawiać seksu z seryjnym mordercą, a do tego jeszcze obłąkanym. Poza tym, nie tak sobie wyobrażała utratę dziewictwa. Nie z tym psychopatą.

"Dobra. Coś innego." Powiedział. Celine odetchnęła z ulgą.

"Dziesięć milionów dolarów!"

powiedział.

"Co?!" Celine krzyknęła. "Skąd mam wziąć tyle pieniędzy?"

"Nie wiem. Czy to ma być moja sprawa? Zrób swoją część umowy, ja zrobię swoją."

"Poczekaj, to jeszcze nie jest umowa."

"Nie zamierzam tego zmieniać. Twoje ciało albo pieniądze." Zaczął ziewać, jakby był znudzony.

Celine czuła chęć, żeby tylko podejść do niego i rozdarł mu usta. Spojrzała na niego ze wściekłością, próbując opanować kipiący gniew.

W niej.

"Nie wiem, skąd wziąć dziesięć milionów dolarów. Nie kradnę!"

"Masz pierwszą opcję." Uśmiechnął się. Chciała mu dać mocny policzek, który by zmył ten uśmiech z jego twarzy.

"Nie będę też z tobą sypiać." Wypluła.

"Nie masz wyboru, Celine. Nie widzisz całej pointy tego? Nie ma szans, że zdobędziesz tyle pieniędzy. Więc praktycznie dałem ci tylko jedną opcję tutaj. Coś, co możesz zrobić, aby uratować siebie."

„Jestem twoja. Twój ciało.”

„Umowa!” powiedziała z zaciśniętymi zębami.

„Och, dobra dziewczynka, dobra dziewczynka. Wiem, że jesteś inteligentna.” Powiedział, uśmiechając się i wpatrując się w jej ciało.

„Dam ci pieniądze, i to jest umowa.” To było lepsze rozwiązanie, aby wymazać uśmiech z jego twarzy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Seducing The Billionaire Boss

Seducing The Billionaire Boss

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa