passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Seducing The Billionaire Boss - Rozdział #2 - autor Joy Apens

Seducing The Billionaire Boss

/

Rozdział 2

Prolog

Wysłali sygnał.

Jej mąż był martwy, a oni nadchodzili po nią. Wiedziała o tym i miała tylko chwilę, zanim ją zlokalizują i też ją zabiją. Nie było czasu na żałobę po jej zmarłym mężu. Miała całe życie na to, żeby to zrobić, jeśli przeżyje. Teraz jej uwaga skupiała się na tym, żeby zabrać siebie i swoją małą córkę stamtąd i zapewnić im bezpieczeństwo. Musieli udać się w miejsce daleko stąd, gdzie nie będą ich szukać, dopóki ona nie odzyska sił.

Pospieszyła do gabinetu

żeby podnieść długopis i papier. Tak szybko, jak to możliwe, zapisała notatkę:

Ktokolwiek jesteś, kto ją znalazł, to było moje ostatnie życzenie, zanim umrę, abyś zapewnił bezpieczeństwo mojej córki i żeby żyła. Miej serce i spełnij ostatnie życzenie umierającej i bezradnej matki. Zabierz ją do jej ciotki pod poniższym adresem:

6th Avenue, New Jersey.

Ostatnią rzeczą, jaką chciała, było, żeby jej córka dorastała w domu zastępczym. Starannie złożyła kartkę i wybiegła na zewnątrz.

Badanie. Jej córka była w rogu salonu. Siedziała na podłodze, bawiąc się klockami. Była niewinna i mała. Nie zdawała sobie sprawy, co się dzieje, co prawdopodobnie się wydarzy. Podszedła do córki i uklękła, by być na jej poziomie.

"Kochanie, musimy iść" powiedziała, odsuwając klocki i wyciągając ręce do córki. Przytuliła ją, mocno ją obejmując, bo wiedziała, że to prawdopodobnie ostatni raz, gdy ją trzyma.

Jej córka.

"Gdzie, Mamo?" Mały i uroczy głos jej trzyletniej córki wystarczył, żeby straciła panowanie nad sobą. Przez cały czas powstrzymywała łzy, ale teraz zaczęły się lać, jej ramiona trzęsły się niekontrolowanie.

"Mamo, dlaczego płaczesz?"

Zwolniła swoją córkę i otrzepała łzy dłonią. Nie powinna pozwolić jej widzieć jej w ten sposób. Nie chciała jej przestraszyć. Jej córka zasługiwała na spokój ducha, który był podarowany dla wszystkich.

bardzo małe dziecko.

Trzymając jej obie ramiona, spojrzała w górę w oczy swojej córki. "Wiesz, że mama cię kocha, prawda?"

"Wiem, mamo. Ja też cię kocham, mamo."

"Nigdy bym cię nie zostawiła celowo, skarbie. Nigdy bym tego nie zrobiła. Musisz to zrozumieć." Była małym dzieckiem, więc dla niej słowo "celowo" mogło być niejednoznaczne, ale nie było czasu, żeby to wyjaśniać. Po prostu musiała jej to powiedzieć. Dorosła i zrozumie.

Jako

jeśli poczuła powagę sytuacji, jej zazwyczaj dociekliwa córka nie trudziła się pytaniem o znaczenie tego słowa celowo. Była za to bardzo wdzięczna.

"Mamo, gdzie jest tata? Czy pojedzie z nami?"

Niezaplaczone łzy groziły, że spadną. Nie było czasu na emocje. Tu była matka, która musiała być silna dla swojej córki.

"Spotka nas tam." Kłamała. Nie czekając na odpowiedź córki, kontynuowała,

"Zabierz

to, kochanie." Włożyła złożoną notatkę do małej kieszeni na swojej sukience. "Kiedykolwiek mnie nie ma, kiedy nie możesz mnie zobaczyć, daj to komuś. Każdemu - oprócz policjanta, ok? Zrobisz to dla mnie, kochanie?"

"Tak, mamo." Odpowiedziała jej córka, kiwając głową.

"Wiesz, jaki jest mundur policjanta, prawda?" Zapytała.

"Tak, mamo."

"Nigdy nie dawaj tego komuś w tym mundurze, dobrze, kochanie?"

"Tak, mamo."

"Jesteś odważną dziewczynką. Odważną jak twoja mama" - powiedziała, całując córkę w obie policzki. "Chodź. Musimy iść".

Wstała i podniosła córkę, nosząc ją na boku. Szybko pobiegła do drzwi frontowych i otworzyła je. Dźwięk samochodów parkujących przed ich domem zatrzymał ją. Nasłuchiwała. Kroki podążały za dźwiękiem, zbliżając się do nich, ciężkie i szybkie.

Głęboko wewnątrz wiedziała, że jest już za późno, ale nie była

Nie zamierzała łatwo się poddać. Zamierzała walczyć do ostatniego tchu. Pospiesznie pobiegła do kuchni, korzystając z tylnych drzwi, po drodze chwytając nóż. Otworzyła szufladę blisko drzwi i wyjęła pęk kluczy.

Upuszczając swoją córkę, próbowała odnaleźć, gdzie jest klucz, jej ręce nerwowo się poruszały. Huk na przednich drzwiach sprawił, że skoczyła do góry, a jej córka zacisnęła ręce mocno wokół jej nóg. Dwa kolejne huki i przednie drzwi runęły na ziemię.

"Znajdźcie ich!"

"quot; to były okrutne i zimne słowa, które dosięgły jej uszu. Głos był głęboki i dziki. To był tylko cień tego, co spotkałoby ich wiarę, gdyby ta osoba ich złapała. Nie poddając się, nadal próbowała kluczy. To nie był często używany drzwi, więc ledwo wiedziała, który klucz jest właściwy.

Kroki zbliżały się, a jej dłonie stawały się spocone. Była na skraju ataku paniki. Jeśli nie przeżyje tego, jej córka musi.

"Kiedy otworzę drzwi, kochanie. Uciekaj, uciekaj

, i nie oglądaj się". Szeptała do swojej córki, wciąż próbując kluczy, gdy mówiła.

Drzwi zaskrzypiały.

Znalazła klucz. Uśmiechając się z łzami spływającymi po twarzy, spojrzała na swoją córkę, wiedząc, że to ostatni raz, kiedy ją zobaczy.

"Nie ruszaj się!" To było to samo głębokie i zimne głos. Wzięła głęboki oddech i otworzyła drzwi tak szybko, jak tylko mogła.

"Biegnij, Kochanie! Biegnij!" Krzyczała ze wszystkich sił. To były jej

ostatnie słowa, zanim kula przebiła jej głowę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Cześć, seksowna

Damien Culhane spędza sobotnie wieczory w klubie ze striptizem razem z trójką swoich przyjaciół, Lucasem, Brianem i Charlesem. To był jedyny sposób na spędzanie czasu razem w ich napiętym grafiku. Wszyscy byli bogatymi biznesmenami, więc rzadko mieli czas na spontaniczne i niepotrzebne spotkania. Sobotnie wieczory były po to, aby nadrobić to i uniknąć zerwania więzi. Byli związani jak bracia. Gadając między sobą, opowiadając o swoich przeżyciach z tygodnia, Damien znalazł swoje skupienie

Siedział na jednym z krzeseł w klubie, mając lepszy widok z loży VIP. Obserwował, jak jej duże pośladki drgają w rytm muzyki, jego oczy śledząc każdy ruch w górę i w dół. Tańczyła na rurze, a gdy się odwróciła, jej piersi podskakiwały.

Nie była dokładnie piękna, ale była seksowniejsza od pozostałych striptizerów. Damien oblizał usta. Znalazł sobie dziewczynę na tę noc.

"Damien! Damien! Czy jesteś ze mną?" To był Lucas.

przywołując.

Damien zmusił się do oderwania oczu od striptizerki i odwrócił się, patrząc na Lucasa, niewinnie się uśmiechając. "Czy słyszałeś coś, co Brian właśnie powiedział?" - zapytał Lucas, uniesioną brwią. Lucas był jego najlepszym i najbliższym przyjacielem spośród trójki.

"Nie, co powiedział?" - Damien zapytał nonszalancko, jego oczy powróciły do gorącej dziewczyny, którą zauważył. Wszystkie trzy pary oczu podążyły za nim tam, gdzie patrzył.

"Nie masz wstydu, Damienie" - powiedział Charles, chu

ckling.

"Wiem" Damien odpowiedział, uśmiechając się. "Ty też chcesz ją ocenić, ale ktoś musi być wierny swojej dziewczynie" Dodał i puścił oczko do Charlesa.

"Zamknij się, stary. Jestem zadowolony z mojej żony" Charles szybko odpowiedział. Był jedynym żonatym spośród czwórki.

"Dobra, miłośniku" Damien odpowiedział, uśmiechając się z wyższością. "Choć jeśli jesteś zadowolony, nie powinieneś tu być".

"To nasza sprawa. Nie wtrącaj się" Charles spojrzał na niego groźnie.

czerwony w Damien.

Damien podniósł obie ręce. "Dobra, dobra, żartowałem tylko."

"Dobra, może powinniśmy zmienić miejsce. Moglibyśmy spędzać nasze sobotnie wieczory gdzieś indziej niż tutaj." powiedział Charles.

"Nie ma mowy, bro!" odpowiedział Lucas, uśmiechając się. "Nikt ci nie kazał uciekać i brać ślubu."

Wszyscy się śmiali oprócz Charlesa. "No dalej, powinniście być wyrozumiali," powiedział Charles, westchnął. "Ona zaczęła narzekać na...

Wyjdź z tego. ''

"Po prostu powiedz jej, że po prostu spotykasz się z chłopakami" - sugerował Brian.

"Albo możemy po prostu zmienić jebane miejsce."

"Przepraszamy, kolego, robimy to od lat. Nie możemy po prostu zmienić tego, bo się ożeniłeś" - powiedział Lucas.

"Poza tym, wszyscy niecierpliwimy się na sobotnie wieczory z tego powodu" - dodał Damien, wskazując na striptizerki.

"Mów za siebie" - powiedział Charles. "

Już najwyższy czas, żebyście się poważnie wzięli za życie.

Lucas zmarszczył brwi, zszokowany jego komentarzem. "Whoa, whoa, moment, kolego. To, że nie jesteśmy żonaci, nie oznacza, że nie traktujemy życia poważnie."

Damien zaśmiał się. "Nie każdy tutaj jest miłośnikiem jak ty, Charlesie."

"A poza tym masz pieniądze po nieślubnym ojcu. My też mamy pieniądze po nieślubnym ojcu. Jedyna różnica między tobą a nami polega na tym, że założyłeś pierścionek na palec kobiecie." Brian dodał.

T

hej wszyscy się śmiali, włącznie z Charlesem.

"Więc wy się nie zgodzicie zmienić lokalizacji?" Charles zapytał ponownie.

"Nie," Damien odpowiedział, skupiając się ponownie na striptizerce.

Lucas wstał. Postawił się przed Damienem, blokując mu widok. Skrzyżował ręce i powiedział: "Czy mógłbyś przynajmniej udawać, że jesteś przyzwoity?"

"W żaden sposób nie jestem przyzwoity," Damien odpowiedział, wzruszając ramionami. "Zejdź mi z drogi."

"Wiem, dlatego powiedziałem, żebyś udawał

głupi dupek. I nie, zostaję tutaj. Rozmawialiśmy o czymś, zanim zostaliśmy przerwani, dzięki twojej braku uwagi i umiejętności patrzenia w oczy."

"To jest jego obiad. Nie chcesz, żeby go stracił. Zaufaj mi." powiedział Brian, śmiejąc się.

Damien uśmiechnął się złośliwie, wyciągnął prawą rękę i złożył ją w pięść. Zderzył pięści z Brianem.

"O, ty też to dobrze wiesz."

"Jesteście po prostu bezwstydni", powiedział Charles zwięźle.

&qu

"Wiem. Już to mówiłeś, mój kochanie" - naśladował Damien głos kobiety. Następnie obdarował Charlesa szerokim uśmiechem.

"Dorosnij, ziomek!" - powiedział Charles, śmiejąc się. Pozostali dwaj dołączyli.

Gwiżdżąc, Lucas wrócił na swoje miejsce, na twarzy pojawił się uśmiech szyderczy. "Popatrz, kto nadchodzi." - powiedział, z oczami wpatrzonymi w wejście do VIP-a. Wszyscy się odwrócili, żeby spojrzeć. To była Bella, ubrana skąpo, i kierowała się w ich stronę, a konkretnie do Damiena.

&q

"O matko, ta kobieta zrobiłaby wszystko, żeby znów dostać się do twoich spodni, popatrz na te piersi, nawet trochę ich nie ukrywała," wykrzyknął Brian, w tonie, który słyszeli tylko oni.

"Kurwa!" Damien wyszeptał i wstał, próbując odejść.

"Tu jesteś, Damien! Szukałam cię wszędzie," pisnęła Bella. Chwytając go za rękę, przyciągnęła go z powrotem na kanapę i usadziła.

"Po co?" Damien zapytał surowo, nadal stojąc.

leasing his hand from hers but remaining seated.

"Huh?" She asked and sat down on the lap of Damien and wrapped her hands around his neck.

Damien stiffened. "Mówiłaś, że mnie szukałaś. Po co?" Zapytał, nadal mając surowy ton głosu.

"No dalej, Damy, nie bądź taki." Szepnęła, mrugając sztucznymi rzęsami.

.

"Nigdy więcej mnie tak nie nazywaj," Damien powiedział przez zaciśnięte zęby. "Czego chcesz, Bella?

Podnosząc się z jego kolan, odwróciła się, aby spojrzeć na Damiena. "Damien, dlaczego traktujesz mnie w ten sposób?"

"Czego chcesz, Bella?" Damien zapytał ponownie, ignorując jej pytanie.

Lucas zaszczycił. "Czy to nie jest oczywiste?"

"Ty, Damien, ty! Chcę tylko ciebie." Bella odpowiedziała z wyrazem urazy na twarzy. "Czy nie jestem dla ciebie wystarczająco dobra?"

"Nie," Damien odpowiedział prosto. Brian się roześmiał, ale przestał, gdy Bella odwróciła się, patrząc na niego ze złością.

&qu

"Nie? Dlaczego!" Wrzeszczała, spoglądając w dół na Damiena.

"Bello, zaczynam mieć dość twojej przylepności i zaczynam żałować, że cię przeleciałem" - powiedział zimno Damien.

"Ouch" - wymówił Lucas i Charles zrobił wszystko, żeby się nie zaśmiać na głos.

"Proszę, Damien. Nawet jeśli nie mogę być dla ciebie niczym. Chcę spać z tobą. Jeszcze raz."

"Bello, nie śpię z jedną kobietą więcej niż raz. Zapomnij o tym i zapomnij o mnie."

"Damien-

"To był tylko jednorazowy romans, nic więcej" przerwał jej Damien. "Zastanawiam się, dlaczego w ogóle znam twoje imię, dlaczego wciąż się widzimy i dlaczego teraz jesteś tutaj."

Z łzami spływającymi po twarzy Bella uciekła. Nie przed tym, jak powiedziała "Spierdalaj!"

"Teraz to dopiero umiliło noc, było bardzo zabawne" powiedział Lucas, śmiejąc się.

"Chcę tylko ciebie, Damien" naśladował Charles.

"Zamknij się!" Damien spojrzał groźnie.

t Charles.

"Brachu, po prostu daj jej to, czego chce. Po prostu ją jeszcze raz przeleć i skończ z nią." powiedział Lucas.

"Znasz mnie dobrze i znasz moje zasady. Przespimy się dwa razy, a znajdziesz się w związku."

"Związek nie jest zły," stwierdził Charles.

"Cokolwiek," Damien odpowiedział, wstając.

"Gdzie idziesz?" zapytał go Brian. "Czy odchodzisz?"

"Tak, muszę się czymś zająć. Już dawno się to nie stało."

Od dawna nie używałem Hotelu Kurwa." powiedział Damien, puszczając oczko. Rzeczywista nazwa hotelu to Grandees, najdroższy hotel w stanie, którego był właścicielem. Hotel Kurwa to nazwa, którą chłopcy mu nadali, ponieważ to tam Damien zabiera większość swoich jednonocnych znajomości.

Pożegnał się ze swoimi przyjaciółmi i opuścił sekcję VIP klubu. Damien rozejrzał się, próbując znaleźć tancerkę z dużym tyłkiem. Zauważył ją w rogu niedaleko baru.

Podeszł do niej z uśmiechem

nterest to us tonight."

Her eyes widened with excitement as she leaned closer, her lips brushing against his ear. "Lead the way," she whispered back, her voice filled with anticipation.

With a mischievous grin, Damien took her hand and led her out of the crowded room. They disappeared into the night, ready to indulge in their shared desires.

Interesuje Cię to.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Wiesz, prawda?

Jego przekrwione oczy były tym, co jej najbardziej przerażało. Choć wyglądały upiornie i krwawo, nie przyćmiły jego innych makabrycznych cech. Wyglądał tak, jakby nie golił się od lat. Jego broda rozsiana była po całej twarzy, jakby była polem bitwy.

Jego paznokcie również nie otrzymały żadnej uwagi. Były długie i ostre, bardziej przypominały pazury. Nietypowy ciemny kolor moich ust był przerażający. Sprawiło to, że Celine zastanawiała się, czy to są te same usta, które kiedyś całowała. Były one tak nienaturalne.

Nagle było ciemno.

John wyglądał niezdrowo. Zbyt szczupły, ale wiedziała, że nie należy oceniać po wyglądzie. Z najnowszych wiadomości, które Celine zdobyła, wynikało, że był bardziej niż można było znieść. Jak John tak bardzo się zmienił i to w krótkim czasie, zastanawiała się?

"Co za miła niespodzianka." Uśmiech, który jej dał, był niepokojący i ujawnił kolejną niepokojącą cechę. Jego zęby miały ciemny odcień żółci, z przodu jeden z zębów był złamany na końcu, a niektóre zęby mu brakowało.

Sh

mógł czuć, jak gęsia skórka wychodziła na jej skórze. To nie dotyczyło tylko wyglądu. To była nagła zmiana, która ją przerażała. Nic nie wskazywało, że to był przystojny młody mężczyzna, w którym się zakochała wiele lat temu. John, którego znała, był olśniewający, z błyszczącym zestawem zębów. Jego usta miały idealny odcień brzoskwini. Jak to mogło się tak okropnie zmienić na czarny, było niepojęte. Kiedyś był zadbany. Ernst traktował higienę poważnie, ale czy to wszystko było tylko fasadą?

"John". Jego imię

Wyszło to szeptem, jakby próbowała dosłownie wyczytać sylaby.

Była tak zdemoralizowana jego wyglądem, że nie wspominając już o miejscu, w którym miała się z nim spotkać. Przekręciła oczami, obserwując swoje otoczenie.

Był to ciemny i opuszczony tunel. Jedynym źródłem światła było małe świeczki umieszczonej na improwizowanym biurku. Bardziej przypominało to drewno sklejone w kształt stołu. Mogła dostrzec inne improwizowane meble rozrzucone po całym miejscu. Każde z nich wyglądało tak, jakby się wkrótce rozpadło.

Zawaliło się w każdej chwili, a wszystkie miały przewiązane czerwoną wstążką. Zastanawiała się, czy próbuje zrobić z tego jej dom. Wyobrażała sobie, że on tutaj nie mieszka, bo tylko ktoś psychicznie niestabilny chciałby tu mieszkać.

Stos narkotyków i papierosów rozrzuconych w małej, ale dość dużej dziurze przykuł jej uwagę. To tłumaczy ten wygląd. Co John zrobił sobie? Początkowe poczucie obrzydzenia zmieniło się w współczucie. Spojrzała na niego.

"Skończyłeś już obserwować?

"Co teraz?" John zapytał, spojrzenie na niej stałe. "Oh, wiem co teraz," kontynuował "ona będzie mnie oceniać. Oceniać mnie tak, jak zawsze to robiła, bo w tym jesteś taka dobra." Zacisnął szczęki i patrzył na nią, wyzywając ją, by udowodniła mu rację.

"Ja..." próbowała coś powiedzieć, ale przerwał jej "Wiesz co? Nie obchodzi mnie to, Celine. Naprawdę. Minęły czasy, kiedy liczyło się to, co myślisz."

&qu

"John." Po tych surowych słowach, jedyną rzeczą, jaką mogła zrobić, było wołanie jego imienia. Zgubiła się w słowach.

"Dlaczego tu jesteś, Celine!" Jego głos był nieco wyższy, a on patrzył na nią tak, jakby sama jego obecność go irytowała.

"Potrzebuję cię." To było jedyne, co mogła powiedzieć. Jej głos był szeptem, a głowa opadła jej na dół.

John lautet laut auf. Sadystyczny śmiech, który przechodził przez kości i sprawiał, że drżała. "Co właśnie powiedziałaś?" zapytał, jego ton

e niezwykle spokojna w sposób, który sprawiał, że czuła się nieswojo.

"Powiedziałam, że... potrzebuję...," zaczęła się wyjąkać, ale nie zdążyła dokończyć swojego zdania, ponieważ John przerwał jej ponownie.

"Serio zamierzasz to powtarzać?" spojrzał na nią gniewnie. "Czy nie masz już w sobie żadnej wstydu?! Albo przynajmniej, czy teraz się mnie nie boisz!" wykrzyknął.

Celine zaniemówiła, zaskoczona jego nagłym krzykiem.

"Masz tupet, Celine, żeby przyjść tutaj i

"Powiedz to?" kontynuował. "Ten sam stary ty, ten sam stary ty. Czyż nie byłaś tą samą starym szarmanckim Celine, którą wszyscy znają?" Zatrzymał się, po czym wybuchnął śmiechem. "Byłaś wystarczająco odważna, żeby przyjść tutaj jako pierwsza."

Prawdę mówiąc, zebrała w sobie całą odwagę, żeby przyjść tutaj i spotkać się z Johnem, mimo wszystkiego, co słyszała. Stawiała swoje życie na szali, przychodząc go zobaczyć.

John był poszukiwanym przestępcą. Policja nie namierzyła jeszcze serii zabójstw, które się tu działy.

miasto. Ale ona wiedziała. Wiedziała, że to on. W momencie, gdy policja zarejestrowała pierwszy wzór w morderstwach. Morderca zamordował kobietę w ciąży, wyjął przedwcześnie urodzone dziecko i zawiązał czerwoną wstążkę wokół jego szyi. To było tak, jakby wiedziała, że to on.

Czerwona wstążka. John zawsze miał nienaturalną obsesję na punkcie tego koloru wstążki. Od tamtego czasu zaczęły się dziać się kolejne morderstwa tego samego rodzaju.

John podszedł do niej. Przyszedł tak blisko, że mogła usłyszeć jego

Jej oddech był przerywany. Starała się nie panikować, nie chcąc dać Johnowi żadnego sygnału, że przeraża ją do szpiku kości. Składając palec wskazujący prawej ręki, położył go pod jej szczęką i powoli podniósł jej głowę, aby mogła na niego spojrzeć. Spoglądał na nią. Spoglądał na nią przez całe dwie minuty. Musiała się bardzo starać, żeby nie oderwać wzroku, żeby uwolnić się od przerażającego widoku tych krwawych oczu. Ale to tylko dałoby mu sygnał, że boi się go.

Stopniowo pojawił się na jego twarzy psychopatyczny uśmiech.

Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech, sięgający od ucha do ucha. Celine przeszył dreszcz. To było jedno z tych rzeczy, których nie mogła kontrolować.

"Wiesz, prawda?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Seducing The Billionaire Boss

Seducing The Billionaire Boss

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa