passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Seductive Trinity of Mates - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

Seductive Trinity of Mates

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Drzwi komnaty wojennej zatrzasnęły się za mną z odgłosem łamiących się kości. Stratedzy mojego ojca pośpiesznie ruszyli za mną, ich buty stukały o kamień, gdy starali się dotrzymać mi kroku.

"Wasza Wysokość, gdybyśmy mogli omówić ustalenia—"

"Nie." Nie zwolniłem, nie odwróciłem się. Korytarz ciągnął się przede mną jak tunel do piekła.

"Ale protokoły, podarunki, oficjalne prezentacje—"

Zatrzymałem się tak gwałtownie, że główny doradca prawie wpadł na moje plecy.

Kiedy się odwróciłem, złoto w moich oczach musiało płonąć, bo cofnął się, a jego zapach przesiąknął strachem.

"Opowiedz mi o nich." Mój głos niósł w sobie nutę rozkazu, która zmuszała do uległości nawet Alfy. "O tych wybrankach, które dla mnie wybraliście."

Jabłko Adama doradcy podskoczyło. "Lilith ze Stada Srebrnego Księżyca jest... eteryczna, Wasza Wysokość. Jest uzdrowicielką o wyjątkowym darze. Mówią, że potrafi komunikować się z duchami—"

"Mistyczka." Zaśmiałem się, ale bez cienia rozbawienia. "Co dalej?"

"Astrid z Północnych Terytoriów przewodzi radzie wojennej swojego stada od szesnastego roku życia. Niepokonana w pojedynkach, ona—"

"Wojowniczka." Zrobiłem krok do przodu, a serce mężczyzny biło tak głośno, że słyszałem jego echo odbijające się od ścian. "A trzecia?"

"Nyx ze Wschodnich Klifów już rządzi jako Alfa we wszystkim oprócz tytułu. Choroba jej ojca sprawiła, że—"

"Samotna matka." Odwróciłem się od ich bladych twarzy. "Mistyczka, wojowniczka i przywódczyni. Jakże wygodnie, że znaleźliście mi tak idealnie skategoryzowane opcje."

"Wasza Wysokość," odważył się odezwać inny doradca, "każda z nich reprezentuje strategiczny sojusz, który mógłby—"

"Mógłby co?" Odwróciłem się gwałtownie, a tym razem mój wilk był tak blisko powierzchni, że mój głos niósł w sobie nieludzki warkot. "Mógłby przykuć mnie do nieznajomej? Mógłby hodować mnie jak bydło w waszych politycznych grach?"

Doradcy wymienili nerwowe spojrzenia. Najmłodszy odchrząknął. "Linia krwi musi trwać, Wasza Wysokość. Przepowiednie mówią o—"

"Przepowiednie." Zaśmiałem się ponownie, a dźwięk sprawił, że wszyscy się wzdrygnęli. "Powiedzcie mi, która przepowiednia wymaga, bym zalecał się do trzech kobiet, których nigdy nie spotkałem? Który starożytny tekst żąda, bym wybrał partnerkę na podstawie terytorialnych korzyści?"

Cisza rozciągnęła się między nami, przerywana tylko odległym wyciem wiatru w górach.

"Jeden cykl księżycowy," powiedziałem w końcu. "Z każdym stadem. Sześćdziesiąt dni na znalezienie mojej idealnej politycznej partii." Pozwoliłem, by słowa ociekały jadem.

Patrzyłem na nich przez długą chwilę, na tych mężczyzn, którzy mówili o kobietach jak o pionkach szachowych, a o małżeństwie jak o strategii wojskowej.

"Módlcie się więc do jakichkolwiek bogów, którym służycie, by któraś z nich była warta ceny mojej wolności."

Zostawiłem ich stojących w korytarzu, ich protesty zamierały im w gardłach.

Wschodni taras kąsał moją skórę wiatrami dość ostrymi, by ciąć kamień. Witałem ból. Lepszy niż odrętwienie rozlewające się w mojej piersi niczym trucizna.

Poniżej dziedziniec rozciągał się biały i pusty pod zimnym okiem księżyca. Śnieg padał bezgłośnie, każdy płatek był małą kapitulacją wobec grawitacji. Ścisnąłem kamienny gzyms na tyle mocno, by zostawić pęknięcia w starożytnym marmurze.

"Już się zamartwiasz?"

Nie odwróciłem się. Zapach mojego młodszego brata dotarł do mnie na długo przed jego krokami. "Nie powinieneś być w sali wojennej, ucząc się, jak być lepszym zapasowym dziedzicem?"

"Prawdopodobnie." Damien stanął obok mnie, jego obecność ciepła w kontraście z gorzką nocą. "Ale pomyślałem, że możesz potrzebować kogoś, kto odwiedzie cię od rzucenia się z balkonu."

"Upadek by mnie nie zabił."

"Nie, ale zrobiłby bałagan na dziedzińcu. A służba właśnie wyczyściła kamienie."

Mimo wszystko moje usta drgnęły w stronę uśmiechu. Damien zawsze potrafił to zrobić—znaleźć światło w najciemniejszych momentach. To był dar, którego nigdy nie posiadałem.

"Trzy kobiety," powiedziałem. "Trzy terytoria. Sześćdziesiąt dni na wybranie partnerki."

"Mogło być gorzej," powiedział Damien łagodnie. "Mogliby to być trzej mężczyźni."

Rzuciłem mu spojrzenie, które większość ludzi zmusiłoby do ucieczki. On tylko się uśmiechnął.

"Nie traktujesz tego poważnie."

„Traktuję to dokładnie tak poważnie, jak na to zasługuje.” Oparł się o gzyms, a jego ciemne włosy łapały płatki śniegu. „Spotkasz trzy potężne, inteligentne kobiety, które mogłyby rządzić u twego boku. Może nawet jedna z nich ci się spodoba.”

„A jeśli nie?”

„To i tak się z nią ożenisz i resztę życia spędzisz na udawaniu.” Jego głos złagodniał. „Tak jak każde królewskie małżeństwo w historii.”

Prawda tych słów uderzyła jak cios fizyczny. „Jak możesz być taki spokojny?”

„Bo to nie ja muszę to zrobić.” Odwrócił się do mnie całkowicie i w jego zwykle figlarnym wyrazie zobaczyłem coś poważnego. „Ale gdybym to ja… próbowałbym znaleźć coś wartego walki w każdym wyborze, którego musiałbym dokonać.”

„Nawet jeśli ten wybór zostałby dokonany za mnie?”

„Zwłaszcza wtedy.” Poklepał mnie po ramieniu i poczułem, jak część napięcia opuszcza moje mięśnie. „Więzy przeznaczenia działają w tajemniczy sposób, bracie. Może to nie jest pułapka, za jaką ją uważasz.”

Chciałem zaprzeczyć, powiedzieć mu, że się myli, że to tylko polityczne kalkulacje przebrane za przeznaczenie. Ale coś w jego słowach sprawiło, że mój wilk zaniepokoił się, niespokojnie kręcąc się pod skórą.

„Idź spać,” powiedział Damien, odsuwając się od gzymsu. „Jutro zaczynasz swoją wielką romantyczną przygodę.”

„Tak to nazywamy?”

„Ja nazywam to szansą, by udowodnić, że los ma poczucie humoru.” Zatrzymał się w progu. „Nie pozwól, by desperacja ojca zatruła to wszystko, zanim się zacznie, Kieran. Czasem wszechświat wie, co robi.”

Zniknął w zamku, zostawiając mnie samego z wiatrem, śniegiem i rosnącą pewnością, że wszystko zaraz się zmieni.

Świt przyszedł jak ostrze przez góry — ostry i bezlitosny. Nie spałem. Za każdym razem, gdy zamykałem oczy, widziałem trzy twarze, których nigdy nie spotkałem, słyszałem trzy głosy, których nigdy nie słyszałem, czułem trzy pary dłoni, których nigdy nie dotykałem.

Dziedziniec tętnił życiem, gdy służba pakowała mój bagaż. Ojca nigdzie nie było widać — kolejna wiadomość, jasna i wyraźna. Ta misja nie niosła ze sobą honoru, tylko konieczność.

„Wasza Wysokość.” Kapitan Thorne podszedł, jego poorana twarz była posępna. „Eskorta gotowa.”

Skinąłem głową, zarzucając plecak. Jego ciężar wydawał się większy niż zbroja. „Jak długo do Srebrnego Księżyca?”

„Dwa dni ostrej jazdy, Wasza Wysokość. O ile pogoda dopisze.”

Dwa dni, by przygotować się na spotkanie, które zadecyduje o losie mojego życia. Dwa dni, by wzmocnić się na pierwszą kobietę, którą miałem zalecać się, zdobyć, związać się z nią.

„Panie?” Jeden z młodszych strażników nerwowo się poruszył. „Czy to prawda, co mówią o Srebrnym Księżycu? Że potrafią rozmawiać ze zmarłymi?”

„Przesądy,” rzuciłem beznamiętnie. Ale nawet kiedy wypowiadałem te słowa, coś w mojej piersi się zacisnęło. Wilk się przebudził, unosząc łeb, jakby wyczuł coś na wietrze.

Pędziliśmy na północ przez lasy, które zdawały się pochłaniać dźwięk. Im głębiej wjeżdżaliśmy na terytorium Srebrnego Księżyca, tym bardziej mój wilk krążył niespokojnie. Nie z niepokoju — z czegoś innego. Czegoś, co sprawiało, że skóra mrowiła, a zmysły się wyostrzały.

„Coś tu jest inaczej,” mruknął jeden ze strażników, gdy wjechaliśmy na wzgórze i zobaczyliśmy kryształowe wieże twierdzy Srebrnego Księżyca wyłaniające się z mgły.

Miał rację. Samo powietrze zdawało się naładowane, elektryczne, jak chwila przed uderzeniem pioruna. Mój wilk napierał na moją świadomość, czujny i skupiony jak nigdy dotąd.

Brama wyrastała przed nami, wykuta z bladego kamienia, który zdawał się świecić własnym, wewnętrznym światłem. Gdy się zbliżaliśmy, z cieni wyłaniali się ludzie — wilki Srebrnego Księżyca, ich ruchy były zbyt płynne, by były całkowicie ludzkie.

„Książę Kieran z Górskiego Tronu,” zawołał kapitan bramy, a jego głos miał dziwnie muzykalną barwę. „Jesteś oczekiwany.”

Oczekiwany. To słowo wywołało dreszcz na moich plecach, który nie miał nic wspólnego z zimnem.

Gdy przejeżdżaliśmy przez bramę, poczułem zapach na wietrze — coś, co sprawiło, że mój wilk znieruchomiał całkowicie.

Nie był to zwykły miks zapachów watahy, nie znajome nuty znaczników terytorium i indywidualnych sygnatur.

To było coś innego. Coś, co odzywało się do każdego instynktu, jaki posiadałem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Z cieni wyłoniły się postacie—wilki, których ruchy były zbyt płynne, by być całkowicie ludzkie. Skłoniły się bez słów, ich płaszcze przetykane srebrem połyskiwały jak płynna rtęć.

"Książę Kieran." Jeden wystąpił naprzód, jego ramiona pokryte były spiralnymi wzorami skomplikowanych tatuaży. "Alfa Moonwhisper oczekuje cię na wewnętrznym dziedzińcu."

Kryształowe formacje wyścielały korytarze, pulsując własnym wewnętrznym ogniem. Niemożliwe kwitnące pnącza kwitły na biało mimo zabójczego mrozu, ich płatki świeciły jak schwytane promienie księżyca.

"Księżycowe kwiaty," wyjaśnił mój przewodnik, zauważając moje spojrzenie. "Kwitną tylko dla niej. Tylko gdy jest blisko."

"Dla niej?"

"Córki Alfy. Lilith." Zatrzymał się przed drzwiami wyrzeźbionymi z tego, co wydawało się być litym lodem. "Ona ma... dary."

Drzwi eksplodowały otwarciem, ukazując dziedziniec, który kpił z praw natury.

Śnieg padał tu ku górze, unosząc się ku gwiazdom jak odwrócony deszcz. Kryształowe drzewa wznosiły się ku niebu, ich gałęzie śpiewały harmonie, które sprawiały, że mój wilk krążył niespokojnie.

Alfa Moonwhisper stał obok fontanny płynącej gwiaździstym światłem.

"Książę Kieran." Głos pradawnego wilka niósł ciężar stuleci. Jego broda lśniła srebrzysto-biało, oczy blade jak zimowy lód. "Witaj w Srebrnym Księżycu."

"Alfo Hayden." Skłoniłem głowę dokładnie tak nisko, jak wymagał protokół. "Twoje terytorium wymyka się wyjaśnieniom."

"Odzwierciedla dusze naszego ludu." Wskazał na niemożliwy ogród. "Wierzymy w piękno, pokój, uzdrawiającą moc—"

"Ojcze." Pojedyncze słowo przecięło jego mowę jak ostrze przecinające jedwab.

Odwróciłem się i rzeczywistość się zachwiała. Stała oprawiona w żywy kryształowy łuk, nieruchoma jak rzeźbiony kamień księżycowy.

Lilith Moonwhisper mogła ledwie sięgać mi do ramienia, nie więcej niż metr pięćdziesiąt wzrostu, ale w jej płynnych ruchach nie było nic kruchego. Srebrne włosy opadały w skomplikowanych warkoczach do pasa, malutkie klejnoty wplecione w pasma łapały światło jak uwięzione gwiazdy.

"Sprawiasz, że nasz gość czuje się nieswojo," powiedziała, głosem miękkim, ale naznaczonym autorytetem, który sprawił, że jej ojciec się wycofał.

"Jedynie wyjaśniałem—"

"Magię. Niemożliwości. Rzeczy, które sprawiają, że obcy są zdenerwowani." Zbliżyła się z tą samą płynną gracją, blade szaty falując jak mgła. "Książę Kieran nie przybył na zwiedzanie ogrodu."

Gdy bladoniebieskie oczy spotkały moje, uderzenie było jak fizyczny cios.

Większość wilków nie mogła wytrzymać mojego spojrzenia przez sekundy. Ona studiowała mnie jak książkę napisaną w jej prywatnym języku.

"Jesteś znacznie mniejsza niż się spodziewałem," powiedziałem, bo cisza zbyt przypominała kapitulację.

"A ty jesteś dokładnie tak arogancki, jak głoszą plotki." Wyciągnęła dłoń, wewnętrzną stroną do góry. "Mogę?"

"Możesz co?"

"Sprawdzić, czy plotki są prawdziwe." Te burzowe oczy trzymały moje spojrzenie. "Mówią, że jesteś nietykany. Że twój wilk odrzuca każde połączenie niewykute we krwi i bitwie."

Wpatrywałem się w jej wyciągniętą dłoń—tak małą rzecz niosącą tak oczywiste wyzwanie. "A jeśli odmówię?"

"Wtedy spędzisz następny miesiąc zastanawiając się, czy jesteś tak silny, jak myślisz." Przechyliła głowę, ujawniając coś niebezpiecznego w swoim wyrazie twarzy. "Czy tak słaby, jak się obawiasz."

Dziedziniec ucichł, słychać było tylko niemożliwą kryształową muzykę. Nawet jej ojciec wstrzymał oddech.

Chwyciłem jej dłoń.

Błyskawica eksplodowała w górę mojego ramienia w chwili, gdy nasza skóra się zetknęła. Każde zakończenie nerwowe wybuchło życiem, śpiewając rozpoznaniem tak głębokim, że ominęło myśli i uderzyło prosto w rdzeń mojego wilka.

Wzrok wyostrzył się, aż kolory płonęły z niemożliwą wyrazistością. Słyszałem jej bicie serca—stabilne, silne—czułem zapach jej skóry jak deszcz i błyskawice.

Nie cofnęła się. Nie westchnęła ani nie zadrżała, nie okazała żadnego znaku, że czuje ten sam elektryczny prąd przepływający między nami.

Po prostu obserwowała moją twarz tymi wszystkowiedzącymi oczami, jakby widziała każdą myśl, którą próbowałem ukryć. "Interesujące," mruknęła.

Wyszarpnąłem dłoń, ale wrażenie pozostało jak piętno na mojej dłoni. "Co zrobiłaś?"

"Nic." Schowała dłonie w szaty. "Chciałam zobaczyć, czy jesteś tak odporny na więź, jak udajesz."

"I?"

"Nie jesteś." Odwróciła się do ojca. "Czy możemy przejść do formalnego powitania? Nasz gość wydaje się być chętny, by zakończyć tę próbę."

Uczta wybuchła kontrolowanym chaosem. Wielka sala wznosiła się nad głowami, kryształowa kopuła ukazywała rozgwieżdżone niebo.

Długie stoły uginały się pod niemożliwymi przysmakami—owoce świecące wewnętrznym światłem, wino iskrzące się jak płynne klejnoty, chleb parujący ciepłem mimo braku widocznego źródła ciepła.

Siedziałem między Alfą Moonwhisperem a jego córką, ignorując to, jak każdy kęs niósł smak magii. Rozmowy płynęły melodyjnym tonem, ale niektóre fragmenty sprawiały, że mój wilk jeżył sierść.

"—starożytne traktaty wymagają—"

"—kompatybilność linii krwi jest niezbędna—"

"—proroctwo mówi o związku wykutym w—"

"Rozmawiają o tobie jak o cennym bydle," powiedziała cicho Lilith, nie patrząc na mnie.

"A o tobie jak o zwierzęciu hodowlanym."

"Różnica polega na tym, że mnie to nie przeszkadza." Uniosła kielich idealnie spokojnymi dłońmi. "Planowali moje małżeństwo od urodzenia. Miałam czas, żeby się z tym pogodzić."

"Naprawdę?"

Upiła wina, które iskrzyło się jak płynne światło gwiazd. "Nauczyłam się, że spokój i akceptacja to nie to samo."

Przy wejściu dla służby wybuchło zamieszanie. Młody wilk wtoczył się do sali, trzymając się za ramię, krew sączyła się między palcami.

"Wybacz, Alfo," wydyszał. "Nie chciałem przeszkadzać—"

"Siadaj." Głos Lilith niósł absolutny autorytet. Wstała, kierując się w stronę rannego wilka z zabójczą determinacją. "Co się stało?"

"Spadłem z kryształowych ogrodów. Złamałem rękę." Twarz sługi była blada z bólu. "Mogę poczekać do końca—"

"Nie." Uklękła przy nim, jej szaty rozlały się jak rozlane światło księżyca. "Pokaż mi."

Sala ucichła, wszystkie oczy zwróciły się, by patrzeć. Pochyliłem się do przodu, mój wilk nagle czujny i skupiony. Lilith położyła dłonie na złamaniu, a klejnoty w jej włosach zaczęły świecić.

Zrazu delikatnie, potem rozbłysły tak mocno, że rzucały tańczące cienie na ściany.

Powietrze wokół niej zamigotało mocą—nie surową, żądającą dominacji energią, ale czymś łagodniejszym. Czymś, co przyzywało każdą zranioną istotę w pomieszczeniu.

"Oddychaj," szepnęła. "Pozwól bólowi przepływać przez ciebie, nie przeciwko tobie."

Oddech młodego wilka zwolnił, twarz się rozluźniła, gdy magia działała. Patrzyłem zafascynowany, jak kości zrastają się pod jej dotykiem.

To nie było zwykłe leczenie—to było tworzenie, odbudowywanie tego, co złamane, z umiejętnością świadczącą o latach doskonalenia tej sztuki.

"Lepiej?" zapytała.

Sługa poruszył palcami, w jego oczach błyszczał zachwyt. "Idealnie, moja pani. Dziękuję."

Pomogła mu wstać, po czym wróciła do stołu, jakby nic się nie stało. Rozmowy powoli wróciły, ale nie mogłem oderwać od niej wzroku. Posiadała prawdziwą moc i władała nią z tą samą swobodną gracją, której używała do wszystkiego innego.

"Imponujące," powiedziałem, gdy usiadła.

"Konieczne." Podniosła widelec, kontynuując posiłek. "Leczenie to tylko inna forma siły."

"Większość wilków używa mocy do dominacji, nie służby."

"Większość wilków nie została wychowana ze zrozumieniem różnicy między siłą a tyranią." Spojrzała wtedy na mnie, wyzwanie płonęło w jej spojrzeniu. "Ale ty nie wiesz nic o tym, prawda?"

Słowa uderzyły jak fizyczny policzek. Wokół nas uczta trwała dalej, ale czułem ciężar jej osądu jak łańcuchy. Przejrzała mnie, poza koroną i reputacją i starannie zbudowanymi murami, którymi się otoczyłem.

I nie była pod wrażeniem.

"Nic o mnie nie wiesz," powiedziałem.

"Wiem, że przybyłeś spodziewając się znaleźć słabą, uległą partnerkę, która będzie się kłaniać na każde twoje polecenie." Odłożyła widelec, odwracając się, by spojrzeć na mnie w pełni. "Wiem, że jesteś rozczarowany, znajdując kogoś, kto tego nie zrobi."

"Nie jestem rozczarowany."

"Nie?" Przechyliła głowę, studiując mnie tymi burzowymi oczami. "Więc dlaczego twój wilk ciągle krąży jak zwierzę w klatce? Dlaczego nie możesz usiedzieć spokojnie? Dlaczego ciągle sprawdzasz wyjścia, jakbyś planował ucieczkę?"

Bo mnie przerażasz, chciałem powiedzieć. Bo sprawiasz, że czuję rzeczy, których przez lata uczyłem się nie czuć.

Bo kiedy mnie dotknęłaś, coś we mnie rozpoznało coś w tobie, i nie wiem, co zrobić z tą wiedzą.

Zamiast tego, wstałem gwałtownie. "Jestem zmęczony. To była długa podróż."

"Oczywiście." Ona również wstała, oferując formalny ukłon. "Śpij dobrze, Książę Kieranie. Jutro zaczniemy poznawać się właściwie."

Opuściłem salę bez słowa, ale czułem jej spojrzenie, dopóki cienie nie pochłonęły mnie całkowicie.

Krążyłem po gościnnej komnacie jak zwierzę w klatce, o które mnie oskarżyła. Za każdym razem, gdy zamykałem oczy, widziałem jej dłonie świecące leczniczym światłem. Każdy oddech niósł ślady jej zapachu—deszczu i błyskawic i czegoś nieokreślenie jej.

Mój wilk napierał na świadomość z pilnością, jakiej nigdy nie doświadczyłem. Nie podczas bitwy, nie podczas polowań, nawet nie podczas najintensywniejszych wyzwań mojego autorytetu.

To było inne. To było rozpoznanie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Stal uderzała o stal, gdy okrążałem Marcusa na placu treningowym. Chłopak – ledwie osiemnastoletni i zdesperowany, by udowodnić swoją wartość przed księciem koronnym – wymachiwał dziko mieczem bez techniki i kontroli.

"Skup się na pracy nóg!" zawołałem, umykając przed jego niezdarnym atakiem. "Wojownik, który nie potrafi utrzymać równowagi—"

Nieprawidłowość uderzyła mnie niczym fizyczny cios. Energia w powietrzu zmieniła się, sprawiając, że sierść mojego wilka zjeżyła się ostrzegawczo.

Coś nadchodziło. Coś, co miało zniszczyć wszystko, co myślałem, że wiem.

"Wasza Wysokość!" głos Marcusa załamał się z przerażenia. "Uważaj!"

Obróciłem się dokładnie w momencie, gdy jego pazury rozdarły moją pierś, rozrywając ciało czterema równoległymi szramami. Krew trysnęła między moimi palcami, gdy się zatoczyłem, metaliczny zapach zalał plac treningowy.

Martwa cisza ogarnęła wszystkich obecnych wilków.

"O Bogini," wyszeptał chłopak, biały jak pergamin na twarzy. "Nie chciałem— Nie mogłem kontrolować—"

"Cofnijcie się." Słowa wyszły jako warknięcie, które rozproszyło połowę zgromadzonych wilków. Przycisnąłem dłoń do piersi, czując ciepłą wilgoć pulsującą między palcami. "Wszyscy, cofnijcie się."

Kapitan Thorne przedarł się przez tłum, jego ogorzała twarz ponura. "Wasza Wysokość, potrzebujesz uzdrowiciela."

"Nic mi nie jest." Ale nawet gdy to mówiłem, czułem, że coś jest nie tak.

Rany powinny się już zasklepiać, moje przyspieszone gojenie powinno naprawiać szkody. Zamiast tego ziały otworem, swobodnie krwawiąc.

"Panie, z całym szacunkiem, ale nie jest dobrze." Głos Thorne'a niósł nutę rozkazu, która pochodziła z dekad doświadczenia bojowego. "To nie jest normalne krwawienie."

Zdarłem resztki tuniki, odsłaniając cztery głębokie rany na piersi. Krew spływała strumykami po moim torsie, zbierając się w kałużę u moich stóp. Zgromadzone wilki westchnęły, ich zapach strachu gęsty w powietrzu.

"Niech ktoś sprowadzi królewskiego uzdrowiciela," rozkazał Thorne.

"Nie." Wyprostowałem się, ignorując sposób, w jaki ruch wysyłał nowe fale bólu przez moją pierś. "Nie potrzebuję—"

"Lady Lilith." Imię zawisło w powietrzu jak wyzwanie. "To jedyna uzdrowicielka wystarczająco potężna, by—"

"Nie." Odmowa była automatyczna, instynktowna. "Absolutnie nie."

"Wasza Wysokość," powiedział ostrożnie Thorne, "tracisz dużo krwi. Jeśli rany nie chcą się same zamknąć—"

"Zamkną się." Ale nawet gdy to mówiłem, kolejna fala zawrotów głowy zalała mnie. Ziemia zdawała się przechylać pod moimi stopami.

"Wystarczy!" Uchwyt Thorne'a zmienił się w żelazo wokół mojego ramienia. "Idziemy do dziedziczki Moonwhisper. Natychmiast!"

"Powiedziałem nie."

"A ja mówię, że nie masz wyboru!" Jego głos wzniósł się do bojowego ryku, który sprawił, że wszyscy w zasięgu słuchu zamarli. "Możesz iść tam o własnych siłach, albo mogę cię nieść jak worek zboża! Ale idziesz!"

Chciałem się kłócić, potwierdzić swój autorytet, przypomnieć im wszystkim, kto tu jest księciem. Ale kolejny przypływ krwi na piersi odebrał mi słowa z gardła.

"Dobrze," warknąłem. "Ale jeśli ona to pogorszy—"

"Nie pogorszy." Thorne już prowadził mnie w stronę zamku. "Zaufaj mi, Wasza Wysokość. Nie pogorszy."

Krew malowała szkarłatny szlak na kamiennej podłodze, gdy Thorne ciągnął mnie przez korytarze do komnaty uzdrawiania Lilith. Moja zniszczona tunika wisiała w strzępach, a każdy krok wysyłał świeżą agonię płonącą przez moją pierś jak roztopiony metal.

"Ona na nas czeka," oznajmił Thorne, gdy dotarliśmy do drzwi rzeźbionych w skomplikowane fazy księżyca. "Wysłałem wiadomość z wyprzedzeniem."

"Jak cudownie troskliwe z twojej strony."

Drzwi otworzyły się gwałtownie, zanim zdążyliśmy zapukać. Lilith pojawiła się w wejściu, jej oczy w kolorze burzy oceniały mój stan z drapieżną koncentracją. Miała na sobie głęboko niebieskie szaty, które płynęły wokół niej jak woda, srebrne włosy zaplecione do tyłu w przygotowaniu do bitwy.

"Jak długo krwawi?" zażądała bez wstępu.

"Dwadzieścia minut," odpowiedział Thorne, gdy pozostałem milczący.

"Jakakolwiek reakcja gojenia?"

"Żadna. Nawet nie zwalnia."

Kiwnęła głową, odsuwając się, by nas wpuścić. "Przyprowadź go do ołtarza."

Komnata uzdrawiania była niepodobna do niczego, co kiedykolwiek widziałem. Kryształy wyrastały z każdej powierzchni – ścian, sufitu, podłogi – ich delikatne niebieskie światło pulsowało w rytm czegoś, czego nie potrafiłem zidentyfikować.

"Na plecy," poleciła Lilith, wskazując na marmurowy ołtarz na środku pomieszczenia.

"Postoję."

"Położysz się, albo zemdlejesz i będę musiała sama cię tam wnieść." Jej głos emanował absolutnym autorytetem. "Wybieraj."

Spojrzałem na nią gniewnie, ale zawroty głowy się nasilały. Niechętnie ułożyłem się na zimnym marmurze.

"Kapitanie Thorne," powiedziała Lilith, "może pan zaczekać na zewnątrz."

"Pani, powinienem zostać—"

"Na zewnątrz." To pojedyncze słowo zabrzmiało rozkazem nieznoszącym sprzeciwu. Thorne ukłonił się i wycofał, zamykając za sobą drzwi cichym kliknięciem.

Nagle zostaliśmy sami.

Lilith zbliżyła się do ołtarza, jej ruchy były płynne i zdecydowane. "To będzie bolało," powiedziała, spoglądając na mnie. "Rany są przeklęte. Strach i poczucie winy Marcusa - to zatruwa twoje naturalne zdolności regeneracyjne."

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, przycisnęła dłonie do mojej piersi.

Błyskawica przeszyła całe moje ciało. Coś, co sprawiło, że każde zakończenie nerwowe zaśpiewało w rozpoznaniu. Moje plecy wygięły się nad ołtarzem, gdy moc przepływała między nami, ciepła i elektryzująca, całkowicie przytłaczająca.

"Co—" wydyszałem, ale potrząsnęła głową.

"Nie walcz z tym. Pozwól temu się wydarzyć."

Ciepło rozkwitło pod jej dłońmi, rozprzestrzeniając się na zewnątrz przez moją pierś, ramiona, całą moją istotę.

Rany zaczęły się zasklepiać pod jej dotykiem, ale to nie było najbardziej szokujące. Najbardziej szokujące było to, jak mój wilk nagle znieruchomiał całkowicie - jakby znalazł coś, na co polował przez całe swoje istnienie.

"Lilith!" Jej imię wyrwało się z mojego gardła jak okrzyk bojowy.

Jej oddech gwałtownie się zatrzymał. Jej dłonie zadrżały na mojej skórze. "Czuję to," wyszeptała. "Więź. To jest—"

"Niemożliwe!" Usiadłem gwałtownie, jej dłonie wciąż przyciśnięte do mojej piersi, nasze twarze oddalone o centymetry. "Więź partnerska nie tworzy się podczas rytuałów uzdrawiania!"

"Więc wyjaśnij to!" Nie odsunęła się, nie przerwała połączenia, które rozpalało moją krew. "Wyjaśnij, dlaczego czuję, jakbym czekała wieczność, żeby cię znaleźć!"

Pytanie zawisło między nami, naładowane zarówno niebezpieczeństwem jak i nieskończonymi możliwościami. Jej oczy w kolorze burzy rozszerzyły się ze zdumienia i czegoś, co mogło być przerażeniem.

"Bo czekałaś," wyszeptała.

Sięgnęła do mojej twarzy, ujmując mój policzek w dłonie. Jej skóra była niewiarygodnie miękka, niewiarygodnie ciepła. "To zmienia wszystko."

"Tak."

"Negocjacje małżeńskie, sojusz polityczny—" Moja dłoń zsunęła się na jej talię.

"Nic z tego nie ma już znaczenia." Oparła się o mój dotyk, jej oczy zamknęły się. "Więź wybiera. Nie polityka. Nie strategia. Więź."

Przyciągnąłem ją bliżej, aż poczułem jej oddech na moich ustach, i pocałowała mnie.

Świat eksplodował doznaniami. Jej usta były miękkie i ciepłe i idealne, pasujące do moich jakby były stworzone do tej chwili. Przyciągnąłem ją do siebie, moje dłonie zaplątały się w jej srebrnych włosach, a ona stopniała w moim uścisku z cichym dźwiękiem, który sprawił, że mój wilk zawył triumfalnie.

I wtedy je zobaczyłem. Nie wspomnienia. Wizje. Przyszłości, które jeszcze się nie wydarzyły, ale wydawały się tak realne jak kobieta drżąca w moich ramionach.

"Nie," wyszeptałem, ale wizje nie przestawały napływać. Trzy kobiety. Trzy terytoria. Trzy części mojej duszy, o których istnieniu nigdy nie wiedziałem.

A łączące je wszystkie - nici światła i mocy i nieuchronności, które łączyły nie tylko mnie z nimi, ale także je ze sobą nawzajem.

Konwulsje Lilith w końcu ustały. Leżała nieruchomo w moich ramionach, jej oddech był płytki, ale stabilny. Gdy otworzyła oczy, nie były już tylko w kolorze burzy.

"Ty też to widziałeś," powiedziała. To nie było pytanie.

"To niemożliwe." Słowa wydawały się obce na moim języku. "Nigdy tego nie zrobiono."

"Zrobiono to raz." Jej głos był teraz pewny, zdecydowany. "Pierwszy Król Lykanów. Ten, który zjednoczył wszystkie terytoria pod jednym sztandarem. Miał trzy królowe."

"To mitologia."

"Czy na pewno?" Dotknęła mojej twarzy, jej palce śledziły linię mojej szczęki. "A może to proroctwo, które wreszcie się spełnia?"

Wpatrywałem się w nią, w tę kobietę, która właśnie wywróciła cały mój świat do góry nogami. Więź między nami brzęczała pewnością, ale poza tym czułem coś jeszcze. Inne nici, słabsze, ale rosnące w siłę, ciągnące mnie ku celom, których nigdy nie brałem pod uwagę.

"Nigdy nie byłeś przeznaczony tylko dla jednej."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Seductive Trinity of Mates

Seductive Trinity of Mates

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa