passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Seductive Trinity of Mates - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

Seductive Trinity of Mates

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Z cieni wyłoniły się postacie—wilki, których ruchy były zbyt płynne, by być całkowicie ludzkie. Skłoniły się bez słów, ich płaszcze przetykane srebrem połyskiwały jak płynna rtęć.

"Książę Kieran." Jeden wystąpił naprzód, jego ramiona pokryte były spiralnymi wzorami skomplikowanych tatuaży. "Alfa Moonwhisper oczekuje cię na wewnętrznym dziedzińcu."

Kryształowe formacje wyścielały korytarze, pulsując własnym wewnętrznym ogniem. Niemożliwe kwitnące pnącza kwitły na biało mimo zabójczego mrozu, ich płatki świeciły jak schwytane promienie księżyca.

"Księżycowe kwiaty," wyjaśnił mój przewodnik, zauważając moje spojrzenie. "Kwitną tylko dla niej. Tylko gdy jest blisko."

"Dla niej?"

"Córki Alfy. Lilith." Zatrzymał się przed drzwiami wyrzeźbionymi z tego, co wydawało się być litym lodem. "Ona ma... dary."

Drzwi eksplodowały otwarciem, ukazując dziedziniec, który kpił z praw natury.

Śnieg padał tu ku górze, unosząc się ku gwiazdom jak odwrócony deszcz. Kryształowe drzewa wznosiły się ku niebu, ich gałęzie śpiewały harmonie, które sprawiały, że mój wilk krążył niespokojnie.

Alfa Moonwhisper stał obok fontanny płynącej gwiaździstym światłem.

"Książę Kieran." Głos pradawnego wilka niósł ciężar stuleci. Jego broda lśniła srebrzysto-biało, oczy blade jak zimowy lód. "Witaj w Srebrnym Księżycu."

"Alfo Hayden." Skłoniłem głowę dokładnie tak nisko, jak wymagał protokół. "Twoje terytorium wymyka się wyjaśnieniom."

"Odzwierciedla dusze naszego ludu." Wskazał na niemożliwy ogród. "Wierzymy w piękno, pokój, uzdrawiającą moc—"

"Ojcze." Pojedyncze słowo przecięło jego mowę jak ostrze przecinające jedwab.

Odwróciłem się i rzeczywistość się zachwiała. Stała oprawiona w żywy kryształowy łuk, nieruchoma jak rzeźbiony kamień księżycowy.

Lilith Moonwhisper mogła ledwie sięgać mi do ramienia, nie więcej niż metr pięćdziesiąt wzrostu, ale w jej płynnych ruchach nie było nic kruchego. Srebrne włosy opadały w skomplikowanych warkoczach do pasa, malutkie klejnoty wplecione w pasma łapały światło jak uwięzione gwiazdy.

"Sprawiasz, że nasz gość czuje się nieswojo," powiedziała, głosem miękkim, ale naznaczonym autorytetem, który sprawił, że jej ojciec się wycofał.

"Jedynie wyjaśniałem—"

"Magię. Niemożliwości. Rzeczy, które sprawiają, że obcy są zdenerwowani." Zbliżyła się z tą samą płynną gracją, blade szaty falując jak mgła. "Książę Kieran nie przybył na zwiedzanie ogrodu."

Gdy bladoniebieskie oczy spotkały moje, uderzenie było jak fizyczny cios.

Większość wilków nie mogła wytrzymać mojego spojrzenia przez sekundy. Ona studiowała mnie jak książkę napisaną w jej prywatnym języku.

"Jesteś znacznie mniejsza niż się spodziewałem," powiedziałem, bo cisza zbyt przypominała kapitulację.

"A ty jesteś dokładnie tak arogancki, jak głoszą plotki." Wyciągnęła dłoń, wewnętrzną stroną do góry. "Mogę?"

"Możesz co?"

"Sprawdzić, czy plotki są prawdziwe." Te burzowe oczy trzymały moje spojrzenie. "Mówią, że jesteś nietykany. Że twój wilk odrzuca każde połączenie niewykute we krwi i bitwie."

Wpatrywałem się w jej wyciągniętą dłoń—tak małą rzecz niosącą tak oczywiste wyzwanie. "A jeśli odmówię?"

"Wtedy spędzisz następny miesiąc zastanawiając się, czy jesteś tak silny, jak myślisz." Przechyliła głowę, ujawniając coś niebezpiecznego w swoim wyrazie twarzy. "Czy tak słaby, jak się obawiasz."

Dziedziniec ucichł, słychać było tylko niemożliwą kryształową muzykę. Nawet jej ojciec wstrzymał oddech.

Chwyciłem jej dłoń.

Błyskawica eksplodowała w górę mojego ramienia w chwili, gdy nasza skóra się zetknęła. Każde zakończenie nerwowe wybuchło życiem, śpiewając rozpoznaniem tak głębokim, że ominęło myśli i uderzyło prosto w rdzeń mojego wilka.

Wzrok wyostrzył się, aż kolory płonęły z niemożliwą wyrazistością. Słyszałem jej bicie serca—stabilne, silne—czułem zapach jej skóry jak deszcz i błyskawice.

Nie cofnęła się. Nie westchnęła ani nie zadrżała, nie okazała żadnego znaku, że czuje ten sam elektryczny prąd przepływający między nami.

Po prostu obserwowała moją twarz tymi wszystkowiedzącymi oczami, jakby widziała każdą myśl, którą próbowałem ukryć. "Interesujące," mruknęła.

Wyszarpnąłem dłoń, ale wrażenie pozostało jak piętno na mojej dłoni. "Co zrobiłaś?"

"Nic." Schowała dłonie w szaty. "Chciałam zobaczyć, czy jesteś tak odporny na więź, jak udajesz."

"I?"

"Nie jesteś." Odwróciła się do ojca. "Czy możemy przejść do formalnego powitania? Nasz gość wydaje się być chętny, by zakończyć tę próbę."

Uczta wybuchła kontrolowanym chaosem. Wielka sala wznosiła się nad głowami, kryształowa kopuła ukazywała rozgwieżdżone niebo.

Długie stoły uginały się pod niemożliwymi przysmakami—owoce świecące wewnętrznym światłem, wino iskrzące się jak płynne klejnoty, chleb parujący ciepłem mimo braku widocznego źródła ciepła.

Siedziałem między Alfą Moonwhisperem a jego córką, ignorując to, jak każdy kęs niósł smak magii. Rozmowy płynęły melodyjnym tonem, ale niektóre fragmenty sprawiały, że mój wilk jeżył sierść.

"—starożytne traktaty wymagają—"

"—kompatybilność linii krwi jest niezbędna—"

"—proroctwo mówi o związku wykutym w—"

"Rozmawiają o tobie jak o cennym bydle," powiedziała cicho Lilith, nie patrząc na mnie.

"A o tobie jak o zwierzęciu hodowlanym."

"Różnica polega na tym, że mnie to nie przeszkadza." Uniosła kielich idealnie spokojnymi dłońmi. "Planowali moje małżeństwo od urodzenia. Miałam czas, żeby się z tym pogodzić."

"Naprawdę?"

Upiła wina, które iskrzyło się jak płynne światło gwiazd. "Nauczyłam się, że spokój i akceptacja to nie to samo."

Przy wejściu dla służby wybuchło zamieszanie. Młody wilk wtoczył się do sali, trzymając się za ramię, krew sączyła się między palcami.

"Wybacz, Alfo," wydyszał. "Nie chciałem przeszkadzać—"

"Siadaj." Głos Lilith niósł absolutny autorytet. Wstała, kierując się w stronę rannego wilka z zabójczą determinacją. "Co się stało?"

"Spadłem z kryształowych ogrodów. Złamałem rękę." Twarz sługi była blada z bólu. "Mogę poczekać do końca—"

"Nie." Uklękła przy nim, jej szaty rozlały się jak rozlane światło księżyca. "Pokaż mi."

Sala ucichła, wszystkie oczy zwróciły się, by patrzeć. Pochyliłem się do przodu, mój wilk nagle czujny i skupiony. Lilith położyła dłonie na złamaniu, a klejnoty w jej włosach zaczęły świecić.

Zrazu delikatnie, potem rozbłysły tak mocno, że rzucały tańczące cienie na ściany.

Powietrze wokół niej zamigotało mocą—nie surową, żądającą dominacji energią, ale czymś łagodniejszym. Czymś, co przyzywało każdą zranioną istotę w pomieszczeniu.

"Oddychaj," szepnęła. "Pozwól bólowi przepływać przez ciebie, nie przeciwko tobie."

Oddech młodego wilka zwolnił, twarz się rozluźniła, gdy magia działała. Patrzyłem zafascynowany, jak kości zrastają się pod jej dotykiem.

To nie było zwykłe leczenie—to było tworzenie, odbudowywanie tego, co złamane, z umiejętnością świadczącą o latach doskonalenia tej sztuki.

"Lepiej?" zapytała.

Sługa poruszył palcami, w jego oczach błyszczał zachwyt. "Idealnie, moja pani. Dziękuję."

Pomogła mu wstać, po czym wróciła do stołu, jakby nic się nie stało. Rozmowy powoli wróciły, ale nie mogłem oderwać od niej wzroku. Posiadała prawdziwą moc i władała nią z tą samą swobodną gracją, której używała do wszystkiego innego.

"Imponujące," powiedziałem, gdy usiadła.

"Konieczne." Podniosła widelec, kontynuując posiłek. "Leczenie to tylko inna forma siły."

"Większość wilków używa mocy do dominacji, nie służby."

"Większość wilków nie została wychowana ze zrozumieniem różnicy między siłą a tyranią." Spojrzała wtedy na mnie, wyzwanie płonęło w jej spojrzeniu. "Ale ty nie wiesz nic o tym, prawda?"

Słowa uderzyły jak fizyczny policzek. Wokół nas uczta trwała dalej, ale czułem ciężar jej osądu jak łańcuchy. Przejrzała mnie, poza koroną i reputacją i starannie zbudowanymi murami, którymi się otoczyłem.

I nie była pod wrażeniem.

"Nic o mnie nie wiesz," powiedziałem.

"Wiem, że przybyłeś spodziewając się znaleźć słabą, uległą partnerkę, która będzie się kłaniać na każde twoje polecenie." Odłożyła widelec, odwracając się, by spojrzeć na mnie w pełni. "Wiem, że jesteś rozczarowany, znajdując kogoś, kto tego nie zrobi."

"Nie jestem rozczarowany."

"Nie?" Przechyliła głowę, studiując mnie tymi burzowymi oczami. "Więc dlaczego twój wilk ciągle krąży jak zwierzę w klatce? Dlaczego nie możesz usiedzieć spokojnie? Dlaczego ciągle sprawdzasz wyjścia, jakbyś planował ucieczkę?"

Bo mnie przerażasz, chciałem powiedzieć. Bo sprawiasz, że czuję rzeczy, których przez lata uczyłem się nie czuć.

Bo kiedy mnie dotknęłaś, coś we mnie rozpoznało coś w tobie, i nie wiem, co zrobić z tą wiedzą.

Zamiast tego, wstałem gwałtownie. "Jestem zmęczony. To była długa podróż."

"Oczywiście." Ona również wstała, oferując formalny ukłon. "Śpij dobrze, Książę Kieranie. Jutro zaczniemy poznawać się właściwie."

Opuściłem salę bez słowa, ale czułem jej spojrzenie, dopóki cienie nie pochłonęły mnie całkowicie.

Krążyłem po gościnnej komnacie jak zwierzę w klatce, o które mnie oskarżyła. Za każdym razem, gdy zamykałem oczy, widziałem jej dłonie świecące leczniczym światłem. Każdy oddech niósł ślady jej zapachu—deszczu i błyskawic i czegoś nieokreślenie jej.

Mój wilk napierał na świadomość z pilnością, jakiej nigdy nie doświadczyłem. Nie podczas bitwy, nie podczas polowań, nawet nie podczas najintensywniejszych wyzwań mojego autorytetu.

To było inne. To było rozpoznanie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Stal uderzała o stal, gdy okrążałem Marcusa na placu treningowym. Chłopak – ledwie osiemnastoletni i zdesperowany, by udowodnić swoją wartość przed księciem koronnym – wymachiwał dziko mieczem bez techniki i kontroli.

"Skup się na pracy nóg!" zawołałem, umykając przed jego niezdarnym atakiem. "Wojownik, który nie potrafi utrzymać równowagi—"

Nieprawidłowość uderzyła mnie niczym fizyczny cios. Energia w powietrzu zmieniła się, sprawiając, że sierść mojego wilka zjeżyła się ostrzegawczo.

Coś nadchodziło. Coś, co miało zniszczyć wszystko, co myślałem, że wiem.

"Wasza Wysokość!" głos Marcusa załamał się z przerażenia. "Uważaj!"

Obróciłem się dokładnie w momencie, gdy jego pazury rozdarły moją pierś, rozrywając ciało czterema równoległymi szramami. Krew trysnęła między moimi palcami, gdy się zatoczyłem, metaliczny zapach zalał plac treningowy.

Martwa cisza ogarnęła wszystkich obecnych wilków.

"O Bogini," wyszeptał chłopak, biały jak pergamin na twarzy. "Nie chciałem— Nie mogłem kontrolować—"

"Cofnijcie się." Słowa wyszły jako warknięcie, które rozproszyło połowę zgromadzonych wilków. Przycisnąłem dłoń do piersi, czując ciepłą wilgoć pulsującą między palcami. "Wszyscy, cofnijcie się."

Kapitan Thorne przedarł się przez tłum, jego ogorzała twarz ponura. "Wasza Wysokość, potrzebujesz uzdrowiciela."

"Nic mi nie jest." Ale nawet gdy to mówiłem, czułem, że coś jest nie tak.

Rany powinny się już zasklepiać, moje przyspieszone gojenie powinno naprawiać szkody. Zamiast tego ziały otworem, swobodnie krwawiąc.

"Panie, z całym szacunkiem, ale nie jest dobrze." Głos Thorne'a niósł nutę rozkazu, która pochodziła z dekad doświadczenia bojowego. "To nie jest normalne krwawienie."

Zdarłem resztki tuniki, odsłaniając cztery głębokie rany na piersi. Krew spływała strumykami po moim torsie, zbierając się w kałużę u moich stóp. Zgromadzone wilki westchnęły, ich zapach strachu gęsty w powietrzu.

"Niech ktoś sprowadzi królewskiego uzdrowiciela," rozkazał Thorne.

"Nie." Wyprostowałem się, ignorując sposób, w jaki ruch wysyłał nowe fale bólu przez moją pierś. "Nie potrzebuję—"

"Lady Lilith." Imię zawisło w powietrzu jak wyzwanie. "To jedyna uzdrowicielka wystarczająco potężna, by—"

"Nie." Odmowa była automatyczna, instynktowna. "Absolutnie nie."

"Wasza Wysokość," powiedział ostrożnie Thorne, "tracisz dużo krwi. Jeśli rany nie chcą się same zamknąć—"

"Zamkną się." Ale nawet gdy to mówiłem, kolejna fala zawrotów głowy zalała mnie. Ziemia zdawała się przechylać pod moimi stopami.

"Wystarczy!" Uchwyt Thorne'a zmienił się w żelazo wokół mojego ramienia. "Idziemy do dziedziczki Moonwhisper. Natychmiast!"

"Powiedziałem nie."

"A ja mówię, że nie masz wyboru!" Jego głos wzniósł się do bojowego ryku, który sprawił, że wszyscy w zasięgu słuchu zamarli. "Możesz iść tam o własnych siłach, albo mogę cię nieść jak worek zboża! Ale idziesz!"

Chciałem się kłócić, potwierdzić swój autorytet, przypomnieć im wszystkim, kto tu jest księciem. Ale kolejny przypływ krwi na piersi odebrał mi słowa z gardła.

"Dobrze," warknąłem. "Ale jeśli ona to pogorszy—"

"Nie pogorszy." Thorne już prowadził mnie w stronę zamku. "Zaufaj mi, Wasza Wysokość. Nie pogorszy."

Krew malowała szkarłatny szlak na kamiennej podłodze, gdy Thorne ciągnął mnie przez korytarze do komnaty uzdrawiania Lilith. Moja zniszczona tunika wisiała w strzępach, a każdy krok wysyłał świeżą agonię płonącą przez moją pierś jak roztopiony metal.

"Ona na nas czeka," oznajmił Thorne, gdy dotarliśmy do drzwi rzeźbionych w skomplikowane fazy księżyca. "Wysłałem wiadomość z wyprzedzeniem."

"Jak cudownie troskliwe z twojej strony."

Drzwi otworzyły się gwałtownie, zanim zdążyliśmy zapukać. Lilith pojawiła się w wejściu, jej oczy w kolorze burzy oceniały mój stan z drapieżną koncentracją. Miała na sobie głęboko niebieskie szaty, które płynęły wokół niej jak woda, srebrne włosy zaplecione do tyłu w przygotowaniu do bitwy.

"Jak długo krwawi?" zażądała bez wstępu.

"Dwadzieścia minut," odpowiedział Thorne, gdy pozostałem milczący.

"Jakakolwiek reakcja gojenia?"

"Żadna. Nawet nie zwalnia."

Kiwnęła głową, odsuwając się, by nas wpuścić. "Przyprowadź go do ołtarza."

Komnata uzdrawiania była niepodobna do niczego, co kiedykolwiek widziałem. Kryształy wyrastały z każdej powierzchni – ścian, sufitu, podłogi – ich delikatne niebieskie światło pulsowało w rytm czegoś, czego nie potrafiłem zidentyfikować.

"Na plecy," poleciła Lilith, wskazując na marmurowy ołtarz na środku pomieszczenia.

"Postoję."

"Położysz się, albo zemdlejesz i będę musiała sama cię tam wnieść." Jej głos emanował absolutnym autorytetem. "Wybieraj."

Spojrzałem na nią gniewnie, ale zawroty głowy się nasilały. Niechętnie ułożyłem się na zimnym marmurze.

"Kapitanie Thorne," powiedziała Lilith, "może pan zaczekać na zewnątrz."

"Pani, powinienem zostać—"

"Na zewnątrz." To pojedyncze słowo zabrzmiało rozkazem nieznoszącym sprzeciwu. Thorne ukłonił się i wycofał, zamykając za sobą drzwi cichym kliknięciem.

Nagle zostaliśmy sami.

Lilith zbliżyła się do ołtarza, jej ruchy były płynne i zdecydowane. "To będzie bolało," powiedziała, spoglądając na mnie. "Rany są przeklęte. Strach i poczucie winy Marcusa - to zatruwa twoje naturalne zdolności regeneracyjne."

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, przycisnęła dłonie do mojej piersi.

Błyskawica przeszyła całe moje ciało. Coś, co sprawiło, że każde zakończenie nerwowe zaśpiewało w rozpoznaniu. Moje plecy wygięły się nad ołtarzem, gdy moc przepływała między nami, ciepła i elektryzująca, całkowicie przytłaczająca.

"Co—" wydyszałem, ale potrząsnęła głową.

"Nie walcz z tym. Pozwól temu się wydarzyć."

Ciepło rozkwitło pod jej dłońmi, rozprzestrzeniając się na zewnątrz przez moją pierś, ramiona, całą moją istotę.

Rany zaczęły się zasklepiać pod jej dotykiem, ale to nie było najbardziej szokujące. Najbardziej szokujące było to, jak mój wilk nagle znieruchomiał całkowicie - jakby znalazł coś, na co polował przez całe swoje istnienie.

"Lilith!" Jej imię wyrwało się z mojego gardła jak okrzyk bojowy.

Jej oddech gwałtownie się zatrzymał. Jej dłonie zadrżały na mojej skórze. "Czuję to," wyszeptała. "Więź. To jest—"

"Niemożliwe!" Usiadłem gwałtownie, jej dłonie wciąż przyciśnięte do mojej piersi, nasze twarze oddalone o centymetry. "Więź partnerska nie tworzy się podczas rytuałów uzdrawiania!"

"Więc wyjaśnij to!" Nie odsunęła się, nie przerwała połączenia, które rozpalało moją krew. "Wyjaśnij, dlaczego czuję, jakbym czekała wieczność, żeby cię znaleźć!"

Pytanie zawisło między nami, naładowane zarówno niebezpieczeństwem jak i nieskończonymi możliwościami. Jej oczy w kolorze burzy rozszerzyły się ze zdumienia i czegoś, co mogło być przerażeniem.

"Bo czekałaś," wyszeptała.

Sięgnęła do mojej twarzy, ujmując mój policzek w dłonie. Jej skóra była niewiarygodnie miękka, niewiarygodnie ciepła. "To zmienia wszystko."

"Tak."

"Negocjacje małżeńskie, sojusz polityczny—" Moja dłoń zsunęła się na jej talię.

"Nic z tego nie ma już znaczenia." Oparła się o mój dotyk, jej oczy zamknęły się. "Więź wybiera. Nie polityka. Nie strategia. Więź."

Przyciągnąłem ją bliżej, aż poczułem jej oddech na moich ustach, i pocałowała mnie.

Świat eksplodował doznaniami. Jej usta były miękkie i ciepłe i idealne, pasujące do moich jakby były stworzone do tej chwili. Przyciągnąłem ją do siebie, moje dłonie zaplątały się w jej srebrnych włosach, a ona stopniała w moim uścisku z cichym dźwiękiem, który sprawił, że mój wilk zawył triumfalnie.

I wtedy je zobaczyłem. Nie wspomnienia. Wizje. Przyszłości, które jeszcze się nie wydarzyły, ale wydawały się tak realne jak kobieta drżąca w moich ramionach.

"Nie," wyszeptałem, ale wizje nie przestawały napływać. Trzy kobiety. Trzy terytoria. Trzy części mojej duszy, o których istnieniu nigdy nie wiedziałem.

A łączące je wszystkie - nici światła i mocy i nieuchronności, które łączyły nie tylko mnie z nimi, ale także je ze sobą nawzajem.

Konwulsje Lilith w końcu ustały. Leżała nieruchomo w moich ramionach, jej oddech był płytki, ale stabilny. Gdy otworzyła oczy, nie były już tylko w kolorze burzy.

"Ty też to widziałeś," powiedziała. To nie było pytanie.

"To niemożliwe." Słowa wydawały się obce na moim języku. "Nigdy tego nie zrobiono."

"Zrobiono to raz." Jej głos był teraz pewny, zdecydowany. "Pierwszy Król Lykanów. Ten, który zjednoczył wszystkie terytoria pod jednym sztandarem. Miał trzy królowe."

"To mitologia."

"Czy na pewno?" Dotknęła mojej twarzy, jej palce śledziły linię mojej szczęki. "A może to proroctwo, które wreszcie się spełnia?"

Wpatrywałem się w nią, w tę kobietę, która właśnie wywróciła cały mój świat do góry nogami. Więź między nami brzęczała pewnością, ale poza tym czułem coś jeszcze. Inne nici, słabsze, ale rosnące w siłę, ciągnące mnie ku celom, których nigdy nie brałem pod uwagę.

"Nigdy nie byłeś przeznaczony tylko dla jednej."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Korytarz wypełnił się odgłosem trzaskającego drewna, gdy uderzyłem pięścią w starożytne panele. Krew pojawiła się na moich knykciach, ale to było nic w porównaniu z ogniem płynącym w moich żyłach.

"Wasza Wysokość!"

Odwróciłem się i zobaczyłem zbliżającego się kapitana Thorne'a, jego poorana twarz napięta z troski. Za nim dwóch strażników flankowało korytarz, ich dłonie unosiły się blisko broni.

"Zostańcie z tyłu." Słowa wyszły jak warknięcie, które sprawiło, że nawet Thorne zatrzymał się w pół kroku.

"Panie, krwawisz—"

"Powiedziałem zostańcie z tyłu!" Mój głos odbił się echem od kamiennych ścian, nieludzki i rozkazujący. Strażnicy wymienili nerwowe spojrzenia, ale Thorne pozostał niewzruszony.

"Co tam się stało?" Jego wzrok przesunął się w kierunku komnaty uzdrawiania Lilith. "Służba słyszała krzyki, widziała światło sączące się pod drzwiami—"

"Nic się nie stało."

"Twoja klatka piersiowa." Wzrok Thorne'a spoczął na miejscu, gdzie moja podarta koszula odsłaniała nietkniętą skórę. "Rany zniknęły. Całkowicie wyleczone."

Zerwałem pozostałą tkaninę, pozwalając jej opaść w zakrwawionych strzępach. Tam, gdzie cztery ślady pazurów prawie mnie zabiły, nie pozostało nic poza gładką skórą, która wciąż brzęczała resztkami magii.

"Ona cię uzdrowiła." To nie było pytanie.

"Tak."

"I?"

"I nic." Odwróciłem się w kierunku moich komnat, ale głos Thorne'a zatrzymał mnie w miejscu.

"Więź się uformowała."

Moje dłonie zacisnęły się w pięści. "Nie wiesz, o czym mówisz."

"Czyżby?" Podszedł bliżej, a ja wyczułem zapach jego pewności, całkowity brak strachu. "Służyłem trzem pokoleniom twojej rodziny, chłopcze. Wiem, jak wygląda więź z partnerem, gdy się tworzy."

"Jedna więź. Jeden partner." Słowa czułem jak szkło w gardle. "Tak to działa."

"Dla większości wilków, tak." Jego głos niósł ciężar wieku i mądrości. "Ale ty nie jesteś jak większość wilków, prawda?"

Wpatrywałem się w niego, w człowieka, który trenował mnie od dzieciństwa, który widział mnie w najsłabszych i najmocniejszych momentach. "Co chcesz przez to powiedzieć?"

Sięgnął do kurtki, wyciągając oprawiony w skórę dziennik, którego nigdy wcześniej nie widziałem. "Twoja babka prowadziła zapiski. Proroctwa. Sny, które się spełniły."

"Nie." Zatrzasnąłem dziennik, oddając mu go z powrotem. "Nie będę jakimś eksperymentem hodowlanym dla starożytnych przepowiedni."

"Nadchodzi wojna, Wasza Wysokość." Wyraz twarzy Thorne'a stał się poważny. "Zachodni Szczep rośnie w siłę z każdym dniem. Południowe terytoria są na skraju głodu. A Wschodnie Klify..." Potrząsnął głową. "Śmierć Alfy Willowclaw osłabiła ich obronę."

"I myślisz, że poślubienie trzech kobiet jakoś to wszystko naprawi?"

"Myślę, że zjednoczenie trzech najpotężniejszych linii krwi pod jedną koroną może dać nam siłę, by przetrwać to, co nadchodzi." Jego głos spadł do ledwie słyszalnego szeptu.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, dźwięk zbliżających się kroków odbił się echem w korytarzu. Lekkie, pełne gracji kroki, które sprawiły, że mój wilk natychmiast podniósł głowę w rozpoznaniu.

"Ona nadchodzi," powiedział niepotrzebnie Thorne.

"Nie mogę—" Odwróciłem się w kierunku moich komnat, ale złapał mnie za ramię.

"Ucieczka nie zmieni tego, co już się zaczęło."

"Wasza Wysokość." Głos Lilith niósł się korytarzem jak muzyka, miękki, ale rozkazujący. "Musimy porozmawiać."

Zamknąłem oczy, czując ciągnięcie więzi jak fizyczny ciężar w mojej piersi. Gdy je otworzyłem, była tam - srebrne włosy spływające po ramionach, oczy koloru burzy kryjące głębię wiedzy, która mnie przerażała.

"Powiedziałam, że musimy porozmawiać." Jej głos niósł nutę autorytetu, której nigdy wcześniej nie słyszałem. "Teraz."

Thorne ukłonił się z szacunkiem. "Zostawię was samych."

Wzrok Lilith nie opuścił mojego, gdy podeszła bliżej, a ja poczułem jej zapach - deszcz i błyskawice, i coś niedefiniowalnie jej.

"Wizje nie ustały. Stają się silniejsze. Wyraźniejsze."

"Nie chcę tego słyszeć."

"Ale musisz." Sięgnęła do mnie, a ja nie odsunąłem się, gdy jej palce śledziły nietkniętą skórę mojej piersi. "Więzi już się tworzą, Kieran. Z twoim pozwoleniem lub bez."

"To niemożliwe."

"Naprawdę?" Jej dotyk wysłał elektryczność przez moje żyły. "Powiedz mi, że ich nie czujesz. Powiedz mi, że nie wyczuwasz innych nici ciągnących cię nawet teraz."

Nie mogłem. Bo miała rację.

Nawet stojąc tutaj, czułem coś ciągnącego na krańcach mojej świadomości. Dwa inne połączenia, słabsze niż to płonące między mną a Lilith, ale rosnące w siłę z każdą godziną.

"Astrid Stormclaw." Głos Lilith był ledwie głośniejszy od szeptu. "Północne Terytoria. Śni o tobie."

Wstrzymałem oddech. "Skąd wiesz—"

"Bo czuję ją przez naszą więź. Tak samo jak czuję Nyx Willowclaw we Wschodnich Klifach." Jej oczy trzymały moje, nieustępliwe. "One wiedzą, Kieran. Wiedzą, co nadchodzi."

"A jeśli odrzucę więzi?"

"Wtedy umrą." To proste stwierdzenie uderzyło mnie jak fizyczny cios. "Proroctwo jest jasne. Zjednocz trzy linie krwi albo patrz, jak terytoria płoną."

"Wybór należy do mnie." Odsunąłem się od dotyku Lilith, ale ciepło jej skóry pozostało na mojej. "Prosisz mnie, żebym porzucił wszystko, w co zostałem wychowany. Wszystko, czym jestem."

"Nie." Głos Lilith był stanowczy, nieugięty. "Proszę cię, byś stał się wszystkim, czym miałeś być."

"Król z trzema królowymi? Wilk z wieloma partnerkami? To nienaturalne—"

"Nienaturalne?" Zaśmiała się, ale nie było w tym humoru. "Nic w naszym rodzaju nie jest naturalne. Zmieniamy się w bestie, leczymy ze śmiertelnych ran, żyjemy stulecia. A ty martwisz się o liczbę więzi, które twoje serce może pomieścić?"

"Tu nie chodzi o liczby—"

"Więc o co?" Podeszła bliżej, tak blisko, że mogłem zobaczyć srebrne plamki w jej burzowych oczach. "Strach? Duma? Terror, że możesz być faktycznie kochany za to, kim jesteś, zamiast za to, co reprezentujesz?"

Słowa trafiły w cel z dewastującą precyzją. Zachwiałem się, moje ramiona uderzyły o kamienną ścianę za mną.

"Trzy szanse na ocalenie wszystkiego, co ważne, Wasza Wysokość." Położyła dłoń na mojej piersi, dokładnie nad sercem. "Więzi nie wybierają słabości, lecz siłę. A teraz terytoria potrzebują więcej siły, niż jedna osoba może zapewnić."

Wpatrywałem się w nią, tę małą, niebezpieczną kobietę, która właśnie wywróciła mój świat do góry nogami dotykiem i proroctwem.

Zamknąłem oczy, czując ciężar wyboru osiadający na moich barkach jak korona z ołowiu. "To szaleństwo."

"Tak," zgodziła się, wspinając się na palce, aż jej usta były centymetry od moich. "Ale jest też nieuniknione."

Kiedy pocałowała mnie ponownie, świat eksplodował doznaniami. Każde zakończenie nerwowe ożyło, więź między nami rozjarzyła się tak jasno, że czułem jej palenie pod powiekami.

A pod tym ogniem czułem je - dwa inne połączenia budzące się do życia, wołające do mnie przez ogromne odległości, które nas dzieliły.

Moje partnerki.

Proroctwo nie było przekleństwem, zdałem sobie sprawę, gdy usta Lilith poruszały się na moich. Było zbawieniem ubranym w światło gwiazd.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Seductive Trinity of Mates

Seductive Trinity of Mates

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa