Drzwi komnaty rady zatrzasnęły się za mną z ostatecznością, która echem odbiła się przez kamienne korytarze.
Moje dłonie drżały, gdy przycisnąłem plecy do zimnego marmuru, a serce waliło mi o żebra niczym dzikie zwierzę desperacko próbujące uciec.
Potrójna więź. Te słowa powtarzały się w mojej głowie niczym śmiertelny dzwon.
Nie jakakolwiek więź – najrzadsza, najbardziej niebezpieczna forma połączenia między partnerami. Taka, która obalała królestwa i doprowadzała alfy do szaleństwa. Taka, która zamieniała racjonalnych mężczyzn w niewolników własnych emocji.
"Wasza Wysokość?" Głos służącej przerwał moje spiralne myśli. "Rada pyta—"
"Powiedz im, że jestem niedysponowany." Mój głos zabrzmiał jak warknięcie, które sprawiło, że młoda kobieta cofnęła się. "Powiedz im, co chcesz. Po prostu... zostaw mnie samego."
Odepchnąłem się od ściany i ruszyłem przez pałacowe korytarze, a moje buty dudniły o wypolerowany kamień. Służba i dworzanie rozstępowali się przede mną, a ich szepty cichły, gdy przechodziłem.
Dobrze. Niech się zastanawiają.
Niech spekulują o nagłym wyjściu księcia koronnego z najważniejszego w roku posiedzenia rady.
Potrójna więź wyjaśniała wszystko – przemożne przyciąganie, jakie czułem do Lilith, sposób, w jaki mój wilk drapał mi pierś, gdy była w pobliżu, elektryczny prąd przepływający przez moje żyły przy najlżejszym jej dotyku.
To, co wziąłem za zwykłe zauroczenie, było czymś znacznie bardziej niebezpiecznym.
Czymś, co mogło zniszczyć wszystko, na co pracowałem.
Dotarłem do moich komnat i zabarykadowałem drzwi, oddychając ciężko. Pokój wydawał się zbyt mały, zbyt ograniczający.
Potrzebowałem powietrza, przestrzeni, potrzebowałem myśleć jasno bez odurzającego zapachu deszczu i błyskawic zaciemniającego mój osąd.
Ale nawet tutaj, otoczony znajomymi ścianami i komfortem samotności, czułem ją.
Więź brzęczała pod moją skórą jak żywa istota, ciągnąc mnie ku niej niewidzialnymi nićmi, których nie mogłem przeciąć.
"Słabość," wypowiedziałem to słowo na głos, smakując jego gorzką prawdę. "To jest słabość."
Głos mojego ojca odbił się echem w pamięci, zimny i rozkazujący: "Król nie może sobie pozwolić na miłość, Kieran. Miłość to słabość. Miłość to ostrze, którego twoi wrogowie użyją, by cię powalić."
Miał rację.
Każda lekcja, każda brutalna sesja treningowa, każda chwila wymuszonego emocjonalnego dystansu była przygotowaniem do tego – do dnia, w którym będę musiał wybrać między sercem a koroną.
Wybór powinien być prosty. Byłem dziedzicem tronu Willowclaw, przeznaczonym do władania siedmioma terytoriami i dowodzenia tysiącami.
Osobiste pragnienia były luksusem, na który nie mogłem sobie pozwolić.
Ale więź pulsowała mocniej, wysyłając przez moje ciało fale tęsknoty, które osłabiały moje kolana. Czułem zmieszanie Lilith, jej rosnący niepokój, gdy szukała mnie po pałacu.
Połączenie między nami było tak silne, że niemal mogłem posmakować jej łez.
"Nie." Uderzyłem pięścią w kamienną ścianę, witając ostry ból, który rozjaśnił mi w głowie. "Nie będę kontrolowany przez to. Nie będę słaby."
Delikatne pukanie do drzwi sprawiło, że zamarłem.
"Wasza Wysokość?" Głos Lilith był stłumiony przez ciężkie drewno, ale słyszałem troskę, wrażliwość, która sprawiała, że bolała mnie pierś. "Wszystko w porządku? Wyszedłeś tak nagle..."
Przycisnąłem plecy do drzwi, zamykając oczy, gdy jej zapach sączył się przez szczeliny.
Każdy instynkt krzyczał, żebym je otworzył, żebym wziął ją w ramiona i nigdy nie puścił. Więź popychała mnie do przodu, obiecując ulgę od drążącej pustki, która wyżłobiła się w mojej piersi.
"Wszystko w porządku," wydusiłem, nienawidząc jak mój głos załamał się na tych słowach. "Po prostu... jestem zmęczony."
"Członkowie rady zadają pytania. Chcą wiedzieć, dlaczego wybiegłeś podczas negocjacji terytorialnych."
Niech pytają. Niech się zastanawiają, czy ich przyszły król traci zmysły. Lepsze to niż prawda – że traciłem siebie dla czegoś, czego nie mogłem kontrolować.
"Powiedz im, że zbiorę się jutro."
"Książę Kieran, proszę." Jej dłoń przycisnęła się do drzwi i mogłem czuć ciepło jej dotyku nawet przez drewno. "Pozwól mi pomóc. Cokolwiek jest nie tak, możemy—"
"Nie ma żadnego 'my'." Słowa wyrwały się z mojego gardła jak odłamki szkła. "Nie może być."
Cisza rozciągnęła się między nami, ciężka od bólu i zmieszania.
Czułem jej ból przez więź, ostry i natychmiastowy, tnący przez moją determinację jak ostrze przez jedwab.
"Nie rozumiem," wyszeptała.
"Nie musisz rozumieć." Zmusiłem się, by mój głos był stalowy, każde słowo było wymierzonym ciosem. "Musisz trzymać się ode mnie z daleka."
"Trzymać się z daleka?" Jej głos się podniósł, niedowierzanie zabarwiło każdą sylabę. "Kieran, jesteśmy partnerami. Więź—"
"Więź to pomyłka." Odwróciłem się od drzwi, nie mogąc znieść dźwięku jej łamiącego się serca. "Reakcja chemiczna. Nic więcej."
"Nie mówisz tego poważnie." Ale mówiłem. Musiałem.
Bo alternatywą było poddanie się czemuś, co uczyniłoby mnie wrażliwym, zależnym, słabym. A słaby król to martwy król.
Słuchałem jej kroków oddalających się korytarzem, każdy krok ciągnął za więź, aż myślałem, że może pęknąć. Ale nie pękła.
Po prostu się rozciągała, stając się ciaśniejsza i bardziej bolesna z każdym centymetrem odległości między nami.
Gdy dźwięk jej obecności w końcu zanikł, opadłem na krzesło przy oknie, wpatrując się w oświetlone księżycem ogrody, gdzie często spacerowała.
Więź pulsowała fantomowym bólem, ale przyjąłem go. Ból był lepszy niż słabość.
Ból był czymś, co mogłem kontrolować.
Godziny mijały w ciszy, przerywanej jedynie miarowym tykaniem starego zegara na gzymsie kominka. Każda minuta wydawała się wiecznością, każda sekunda była testem mojej determinacji.
Więź szeptała obietnice ulgi, spełnienia, szczęścia, jakiego nigdy nie znałem. Ale szczęście było luksusem, na który nie mogłem sobie pozwolić.
Byłem księciem koronnym Willowclaw, synem Króla Lykanów. Miałem rządzić siłą, logiką, z zimną kalkulacją, która utrzymywała moją linię krwi na tronie przez ponad tysiąc lat.
Nie zostanę zniszczony przez miłość.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzy dni. Udało mi się unikać Lilith przez trzy dni i powoli mnie to zabijało.
Każdy posiłek spożywany w prywatnych komnatach zamiast w wielkiej sali. Każde posiedzenie rady zostało przełożone lub przeniesione do pomieszczeń, do których nie miała dostępu.
Każde wydarzenie towarzyskie odwiedzane dopiero po upewnieniu się o jej nieobecności. Stałem się mistrzem strategicznego unikania, planując swoje ruchy po pałacu niczym kampanię wojskową.
Ale więź walczyła ze mną na każdym kroku.
"Wasza Wysokość wydaje się... niezdrowy." W głosie Damiena pobrzmiewała nuta sarkazmu, gdy wszedł do mojego gabinetu, jego ciemne oczy przyglądały się mojemu niedbałemu wyglądowi. "Kiedy ostatnio spałeś, bracie?"
"Nie potrzebuję snu." Nie podniosłem wzroku znad map terytorialnych rozłożonych na moim biurku, choć granice zlewały się w bezsensowne linie. "Muszę skupić się na sprawach królestwa."
"Sprawach królestwa?" Podszedł bliżej, a ja wyczułem bijącą od niego dezaprobatę. "Tak teraz nazywamy to dobrowolne wygnanie?"
"Nie jestem na wygnaniu. Pracuję."
"Ukrywasz się." Jego głos niósł szczerość, która czyniła go nieocenionym jako doradcę i nieznośnym jako brata. "Cały dwór Srebrnego Księżyca o tym mówi. Książę Koronny, który ucieka przed własną partnerką, jakby była zarażona plagą."
W końcu podniosłem wzrok, pozwalając mu zobaczyć złoty ogień płonący w moich oczach. "Pilnuj języka."
"Bo co? Będziesz unikał też mnie?" Zaśmiał się, ale bez cienia rozbawienia. "Dopiszesz mnie do rosnącej listy osób, z którymi nie możesz przebywać w jednym pomieszczeniu?"
"Ta rozmowa jest skończona."
"Nie, nie jest." Uderzył dłonią w biurko, rozrzucając mapy. "Jesteś następcą tronu, Kieran. Twoje zachowanie wpływa na wszystkich w tym królestwie. Inne terytoria już kwestionują twoją stabilność."
"Moja stabilność nie podlega dyskusji."
"Czyżby?" Pochylił się, ściszając głos do niebezpiecznego szeptu. "Opuściłeś szczyt ze Wschodnimi Watahami. Przełożyłeś negocjacje zbożowe. Uniknąłeś trzech posiedzeń rady, bo ona mogłaby tam być."
"Byłem zajęty—"
"Byłeś żałosny." To słowo uderzyło jak fizyczny cios. "I jeśli będziesz dalej podążał tą ścieżką, zostaniesz martwym królem w ciągu roku."
Wstałem tak gwałtownie, że krzesło przewróciło się do tyłu. "Wynoś się."
"Inne terytoria czują słabość, bracie. Krążą jak sępy, czekając na moment do ataku. A ty dajesz im dokładnie to, czego chcą—złamanego następcę, który nie może nawet stawić czoła własnej partnerce."
"Powiedziałem wynoś się!"
"Zmuś mnie." Jego oczy płonęły wyzwaniem. "Czy jesteś zbyt słaby, by nawet wyrzucić mnie z własnego gabinetu?"
Słowo 'słaby' uderzyło w coś pierwotnego w mojej piersi.
Rzuciłem się do przodu, zaciskając dłoń na jego gardle, zanim zdążył mrugnąć. Uderzyliśmy w regał z książkami, zrzucając starożytne tomy na podłogę.
"Nie jestem słaby," warknąłem mu do ucha.
"Więc to udowodnij." Wydyszał słowa przez mój uścisk. "Przestań uciekać od jedynej osoby, która mogłaby uczynić cię silniejszym."
"Ona nie czyni mnie silniejszym." Puściłem go, cofając się, gdy pocierał gardło. "Czyni mnie bezbronnym. Rozproszonym. Emocjonalnym."
"Czyni cię człowiekiem."
"Nie mogę sobie pozwolić na bycie człowiekiem!" To wyznanie wybuchło ze mnie z siłą wystarczającą, by zatrzęsły się okna. "Jestem Księciem Koronnym Willowclaw! Nie mogę mieć uczuć, pragnień, ani—"
"Miłości? Partnerki?" Głos Damiena był teraz łagodny, niemal delikatny. "To cię przeraża? Możliwość, że mógłbyś ją naprawdę pokochać?"
Pytanie zawisło w powietrzu jak ostrze. Odwróciłem się, wpatrując się w ogrody za oknem.
Nawet stąd widziałem ścieżkę, którą spacerowała każdego wieczoru, ławkę, na której często siadała, by czytać.
"Miłość to słabość," powiedziałem cicho. "Ojciec jasno to określił."
"Ojciec myli się w wielu sprawach."
"W tej na pewno ma rację." Przycisnąłem dłoń do chłodnej szyby. "Królem, który kocha, można manipulować. Kontrolować go. Zniszczyć."
"Albo może być zainspirowany do wielkości." Damien stanął obok mnie. "Najwięksi królowie w historii nie byli tymi, którzy rządzili zimną logiką. Byli tymi, którzy mieli o co walczyć."
"I co stracić." Zamknąłem oczy, czując jak więź pulsuje ze wzmożoną intensywnością. "Nie dam moim wrogom takiej władzy nade mną."
"W takim razie już jesteś pokonany." Jego słowa niosły ciężar proroctwa. "Bo władza bez celu to tylko tyrania. A król, który rządzi bez miłości, nie jest wcale królem."
Zostawił mnie samego z moimi myślami i rosnącym bólem w piersi.
Więź stała się silniejsza w ciągu ostatnich trzech dni, nie słabsza. Każda godzina rozłąki była jak tortury, każda chwila oporu była walką z własną naturą.
Ale nie złamię się. Nie poddam się czemuś, co mogłoby zniszczyć wszystko, co zostałem wychowany, by chronić.
Nawet jeśli zniszczy to mnie w tym procesie.
Tej nocy stałem przy oknie, obserwując ogrody w świetle księżyca, wiedząc, że przyjdzie. Zawsze przychodziła o tej porze, szukając spokoju, który został jej odebrany przez moje odrzucenie.
Kiedy się pojawiła, idąc powoli srebrną ścieżką, moje serce ścisnęło się z tęsknoty tak intensywnej, że padłem na kolana.
Była piękna w świetle księżyca, eteryczna i doskonała, a każdy instynkt krzyczał, żebym do niej poszedł. Ale pozostałem zamrożony za szkłem, więzień własnego strachu.
Nagle zatrzymała się, odwracając głowę w stronę mojego okna.
Nawet z tej odległości widziałem łzy spływające po jej twarzy, czułem jej ból przez więź jak nóż w piersi.
Przycisnąłem czoło do zimnej szyby, mój oddech zaparował powierzchnię. Więź rozciągała się między nami jak żywa istota, błagając o rozwiązanie, o uzdrowienie, o dopełnienie, które tylko ona mogła zapewnić.
Ale nie ruszyłem się.
Patrzyłem, jak odchodzi, jej ramiona trzęsły się od cichego szlochu, i czułem, jak część mojej duszy umiera z każdym krokiem, który robiła.
Miłość to słabość. A ja nie będę słaby.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Próbowałem. Kurwa, próbowałem sprawić, by wszystko było normalne, by pamiętać o moim obowiązku jako Następcy Tronu i przestać całkowicie jej unikać.
Minęły trzy tygodnie. Trzy tygodnie starannie zaaranżowanego dystansu, sztywnego formalizmu, zwracania się do niej "Lady Lilith" nawet gdy byliśmy sami.
Trzy tygodnie przerywania rozmów, które groziły staniem się zbyt osobistymi, utrzymywania fizycznego dystansu podczas spotkań watahy, bezsennych nocy spędzonych na wspominaniu smaku jej ust.
Mój wilk niespokojnie krążył pod moją skórą, skowycząc w proteście za każdym razem, gdy wymuszałem dystans między nami. Zwierzę rozpoznawało to, z czym walczył mój ludzki umysł - że ona była nasza, że każda chwila rozłąki była agonią.
Ale byłem tu, by ocenić polityczny sojusz, nie by zakochać się w kobiecie, która uczyniłaby mnie bezbronnym, słabym.
Tak, przypominaj to sobie dalej, dupku.
Święta rzeka płynęła srebrzyście w świetle księżyca, jej wody odbijały gwiazdy jak rozsypane diamenty. Znalazłem to miejsce przypadkiem w pierwszym tygodniu pobytu tutaj, odosobnione zakole, gdzie pradawne wierzby zanurzały swoje gałęzie w nurcie.
Teraz przychodziłem tu niemal co noc, wyładowując frustrację w dzikich ćwiczeniach z mieczem przeciwko wyimaginowanym przeciwnikom.
Moje ostrze przecinało powietrze z bezwzględną precyzją, każde cięcie wypalało niespokojną energię, która dręczyła mnie od naszego pocałunku w jej komnacie uzdrowień.
Pot spływał po mojej nagiej piersi mimo chłodnego nocnego powietrza, moje mięśnie były napięte napięciem, którego żaden wysiłek fizyczny nie mógł rozładować.
"Dlaczego?" To pojedyncze słowo zatrzymało mnie w pół cięcia.
Obróciłem się, wciąż trzymając miecz, z ciężkim oddechem stając twarzą w twarz z nią.
Lilith stała na skraju polany jak wizja ze snu. Jej prosta biała suknia falowała wokół niej jak woda, łapiąc światło księżyca i sprawiając wrażenie, jakby świeciła od wewnątrz.
Jej srebrne włosy opadały luźno poza ramiona, lśniąc blado jak światło gwiazd.
Wyglądała niewiarygodnie drobna na tle masywnych wierzb, delikatna jak sprzęt szklany, ale jej oczy w kolorze burzy płonęły bólem i dezorientacją.
"Lady Lilith." Mój głos zabrzmiał szorstko, z wysiłkiem. "Nie powinno cię tu być o tej porze."
"Dlaczego?" powtórzyła, podchodząc bliżej. "Dlaczego to nam robisz?"
Opuściłem miecz, ale nie schowałem go do pochwy, używając broni jako bariery między nami. "Nie wiem, o czym mówisz."
"Owszem, wiesz." Jej głos niósł nutę magii, która sprawiała, że powietrze migotało. "Tygodnie udawania, że ten pocałunek nigdy się nie wydarzył. Tygodnie unikania, potem formalizmu i dystansu i traktowania mnie jak obcej."
"Jesteśmy sobie obcy."
"Naprawdę?" Podeszła bliżej, a ja poczułem jej zapach - deszcz i błyskawice i coś uniqualnie jej, co sprawiło, że mój wilk zawył z potrzeby. "Więc dlaczego twój wilk woła do mojego? Dlaczego czuję twój niepokój przez naszą więź? Dlaczego każdej nocy śnię o twoim dotyku?"
Cofnąłem się, ale ona podążyła za mną, jej drobna sylwetka zbliżała się z cichą determinacją.
"Masz dość mojego chłodu," powiedziałem, starając się zachować spokojny głos. "Rozumiem. Ale taki po prostu jestem, tak będzie najlepiej-"
"Najlepiej?" Jej śmiech był złamany, gorzki. "Kieran, ledwo mogę jeść, ledwo spać. Każda chwila rozłąki jest jak tortura. Jak to może być najlepsze?"
"Bo troszczenie się o ciebie czyni mnie słabym!" Słowa wybuchły ze mnie z siłą wystarczającą, by wywołać fale na rzece. "Bo moi wrogowie mogliby użyć cię przeciwko mnie! Bo nie wiem, jak być delikatnym z czymś tak cennym jak ty!"
"Cennym?" Podeszła bliżej, tak blisko, że mogłem dostrzec złote drobinki w jej burzowych oczach. "Myślisz, że jestem jakąś kruchą porcelanową lalką, która pęknie od twojego dotyku?"
"Jesteś nietknięta. Czysta. Święta." Moje ręce drżały, gdy patrzyłem na jej doskonałą sylwetkę w świetle księżyca. "Każda kobieta, z którą byłem wcześniej, była doświadczona, pewna siebie, zdolna dorównać mojej... intensywności. Ale ty-"
"Ja co?" Jej głos spadł do szeptu. "Jestem zbyt niewinna dla kogoś takiego jak ty? Krucha mała dziewica?"
"Tak." Przyznanie wyrwało się z mojego gardła. "Jestem krwią i przemocą i ostrymi krawędziami. Ty jesteś światłem i uzdrowieniem i wszystkim, co dobre na tym świecie. Skaziłbym cię, zraniłbym-"
"Mylisz się." Jej dłonie spoczęły na mojej piersi, tak małe w porównaniu z moją masą. "Wiem, co myślisz. Myślisz, że jestem zbyt krucha, zbyt niewinna dla kogoś takiego jak ty. Ale się mylisz, Kieran. Może jestem nietknięta, ale nie jestem ze szkła."
Jej dotyk palił moją skórę jak ogień.
"Mój wilk wybrał ciebie," kontynuowała, jej głos stawał się silniejszy. "I ona nie jest delikatna ani krucha - jest dzika i wymagająca i chce swojego partnera."
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, wspięła się na palce i przycisnęła swoje usta do moich z zaskakującą siłą.
Pocałunek był dziki, wymagający, całkowicie zaprzeczający jej łagodnej reputacji. Jej małe dłonie objęły moją szyję, przyciągając mnie bliżej, gdy przycisnęła swoje ciało do mojej piersi, każda miękka krzywa dopasowując się do moich twardych mięśni.
Ale stałem sztywno, z rękami zaciśniętymi po bokach, walcząc, by nie odpowiedzieć.
Moja szczęka była napięta z wysiłku utrzymania kontroli, nawet gdy jej namiętny atak na moje zmysły sprawiał, że drżałem.
Lilith nie ustępowała. Przygryzła moją dolną wargę, jej język wysunął się, by mnie posmakować, gdy całowała mnie z rosnącą desperacją.
Jej brak doświadczenia był widoczny, ale również jej zaciekła determinacja, by się sprawdzić.
Gdy się odsunęła, jej oczy płonęły pożądaniem i wyzwaniem. "Przestań traktować mnie, jakbym miała się złamać," wyszeptała przy moich ustach. "Nie złamię się."
Pocałowała mnie znowu, mocniej tym razem, jej dłonie błądziły po mojej piersi i ramionach w śmiałej eksploracji.
Czułem, jak moje opanowanie pęka, mój wilk szarpał moją kontrolę, gdy znaczyła gorącymi pocałunkami drogę w dół mojej szyi, sprawiając, że natychmiast stwardniałem. "Lilith, przestań-"
"Nie." Jej zęby musnęły moją skórę, sprawiając, że zadrżałem. "Mam dość bycia traktowaną jak dziecko. Mam dość twojej walki z tym, czego oboje chcemy."
Przez długie chwile znosiłem jej zmysłowe tortury, mój oddech stawał się urywany, gdy stawała się śmielsza.
Jej małe dłonie mapowały blizny na mojej piersi, jej usta podążały ścieżką jej palców. Każdy dotyk był elektryzujący, każdy pocałunek był piętnem na mojej skórze.
Potem zrobiła coś, co zniszczyło moje ostatnie resztki kontroli.
Jej mała dłoń objęła moją długość przez spodnie, a ona wyszeptała moje imię jak modlitwę. "Proszę, Kieran..."
Z warknięciem bardziej wilczym niż ludzkim, w końcu się poddałem.
Moje dłonie zaplątały się w jej srebrne włosy, gdy obróciłem ją, przyciskając jej plecy do wielkiego głazu przy brzegu rzeki.
Teraz to ja zawładnąłem jej ustami, mój pocałunek był głodny i wymagający, gdy tygodnie tłumionego pożądania wylewały się ze mnie.
"Chcesz zobaczyć prawdziwego mnie?" warknąłem przy jej ustach, mój głos ledwo ludzki. "Chcesz wiedzieć, o co prosisz?"
Jej oczy płonęły triumfem i potrzebą. "Tak."
"Więc trzymaj się," wyszeptałem, moje dłonie obejmujące jej drobną talię. "Bo zamierzam ci pokazać dokładnie, co znaczy być wziętą przez wilka."
Światło księżyca malowało jej skórę na srebrno, gdy uniosłem ją z łatwością, jej nogi owinęły się wokół mojej talii. Czułem ją w moich ramionach jak schwytane światło gwiazd, ale magia promieniująca z niej była wszystkim, tylko nie krucha.
"Pokaż mi," wydyszała, jej małe dłonie zaciskając się na moich włosach. "Pokaż mi wszystko."
I wreszcie, po trzech tygodniach walki z nieuniknionym, przestałem uciekać przed jedyną rzeczą, która mogła mnie albo ocalić, albo całkowicie zniszczyć.
Przed nią.
Przesuń w górę, aby kontynuować