Korytarz wypełnił się odgłosem trzaskającego drewna, gdy uderzyłem pięścią w starożytne panele. Krew pojawiła się na moich knykciach, ale to było nic w porównaniu z ogniem płynącym w moich żyłach.
"Wasza Wysokość!"
Odwróciłem się i zobaczyłem zbliżającego się kapitana Thorne'a, jego poorana twarz napięta z troski. Za nim dwóch strażników flankowało korytarz, ich dłonie unosiły się blisko broni.
"Zostańcie z tyłu." Słowa wyszły jak warknięcie, które sprawiło, że nawet Thorne zatrzymał się w pół kroku.
"Panie, krwawisz—"
"Powiedziałem zostańcie z tyłu!" Mój głos odbił się echem od kamiennych ścian, nieludzki i rozkazujący. Strażnicy wymienili nerwowe spojrzenia, ale Thorne pozostał niewzruszony.
"Co tam się stało?" Jego wzrok przesunął się w kierunku komnaty uzdrawiania Lilith. "Służba słyszała krzyki, widziała światło sączące się pod drzwiami—"
"Nic się nie stało."
"Twoja klatka piersiowa." Wzrok Thorne'a spoczął na miejscu, gdzie moja podarta koszula odsłaniała nietkniętą skórę. "Rany zniknęły. Całkowicie wyleczone."
Zerwałem pozostałą tkaninę, pozwalając jej opaść w zakrwawionych strzępach. Tam, gdzie cztery ślady pazurów prawie mnie zabiły, nie pozostało nic poza gładką skórą, która wciąż brzęczała resztkami magii.
"Ona cię uzdrowiła." To nie było pytanie.
"Tak."
"I?"
"I nic." Odwróciłem się w kierunku moich komnat, ale głos Thorne'a zatrzymał mnie w miejscu.
"Więź się uformowała."
Moje dłonie zacisnęły się w pięści. "Nie wiesz, o czym mówisz."
"Czyżby?" Podszedł bliżej, a ja wyczułem zapach jego pewności, całkowity brak strachu. "Służyłem trzem pokoleniom twojej rodziny, chłopcze. Wiem, jak wygląda więź z partnerem, gdy się tworzy."
"Jedna więź. Jeden partner." Słowa czułem jak szkło w gardle. "Tak to działa."
"Dla większości wilków, tak." Jego głos niósł ciężar wieku i mądrości. "Ale ty nie jesteś jak większość wilków, prawda?"
Wpatrywałem się w niego, w człowieka, który trenował mnie od dzieciństwa, który widział mnie w najsłabszych i najmocniejszych momentach. "Co chcesz przez to powiedzieć?"
Sięgnął do kurtki, wyciągając oprawiony w skórę dziennik, którego nigdy wcześniej nie widziałem. "Twoja babka prowadziła zapiski. Proroctwa. Sny, które się spełniły."
"Nie." Zatrzasnąłem dziennik, oddając mu go z powrotem. "Nie będę jakimś eksperymentem hodowlanym dla starożytnych przepowiedni."
"Nadchodzi wojna, Wasza Wysokość." Wyraz twarzy Thorne'a stał się poważny. "Zachodni Szczep rośnie w siłę z każdym dniem. Południowe terytoria są na skraju głodu. A Wschodnie Klify..." Potrząsnął głową. "Śmierć Alfy Willowclaw osłabiła ich obronę."
"I myślisz, że poślubienie trzech kobiet jakoś to wszystko naprawi?"
"Myślę, że zjednoczenie trzech najpotężniejszych linii krwi pod jedną koroną może dać nam siłę, by przetrwać to, co nadchodzi." Jego głos spadł do ledwie słyszalnego szeptu.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, dźwięk zbliżających się kroków odbił się echem w korytarzu. Lekkie, pełne gracji kroki, które sprawiły, że mój wilk natychmiast podniósł głowę w rozpoznaniu.
"Ona nadchodzi," powiedział niepotrzebnie Thorne.
"Nie mogę—" Odwróciłem się w kierunku moich komnat, ale złapał mnie za ramię.
"Ucieczka nie zmieni tego, co już się zaczęło."
"Wasza Wysokość." Głos Lilith niósł się korytarzem jak muzyka, miękki, ale rozkazujący. "Musimy porozmawiać."
Zamknąłem oczy, czując ciągnięcie więzi jak fizyczny ciężar w mojej piersi. Gdy je otworzyłem, była tam - srebrne włosy spływające po ramionach, oczy koloru burzy kryjące głębię wiedzy, która mnie przerażała.
"Powiedziałam, że musimy porozmawiać." Jej głos niósł nutę autorytetu, której nigdy wcześniej nie słyszałem. "Teraz."
Thorne ukłonił się z szacunkiem. "Zostawię was samych."
Wzrok Lilith nie opuścił mojego, gdy podeszła bliżej, a ja poczułem jej zapach - deszcz i błyskawice, i coś niedefiniowalnie jej.
"Wizje nie ustały. Stają się silniejsze. Wyraźniejsze."
"Nie chcę tego słyszeć."
"Ale musisz." Sięgnęła do mnie, a ja nie odsunąłem się, gdy jej palce śledziły nietkniętą skórę mojej piersi. "Więzi już się tworzą, Kieran. Z twoim pozwoleniem lub bez."
"To niemożliwe."
"Naprawdę?" Jej dotyk wysłał elektryczność przez moje żyły. "Powiedz mi, że ich nie czujesz. Powiedz mi, że nie wyczuwasz innych nici ciągnących cię nawet teraz."
Nie mogłem. Bo miała rację.
Nawet stojąc tutaj, czułem coś ciągnącego na krańcach mojej świadomości. Dwa inne połączenia, słabsze niż to płonące między mną a Lilith, ale rosnące w siłę z każdą godziną.
"Astrid Stormclaw." Głos Lilith był ledwie głośniejszy od szeptu. "Północne Terytoria. Śni o tobie."
Wstrzymałem oddech. "Skąd wiesz—"
"Bo czuję ją przez naszą więź. Tak samo jak czuję Nyx Willowclaw we Wschodnich Klifach." Jej oczy trzymały moje, nieustępliwe. "One wiedzą, Kieran. Wiedzą, co nadchodzi."
"A jeśli odrzucę więzi?"
"Wtedy umrą." To proste stwierdzenie uderzyło mnie jak fizyczny cios. "Proroctwo jest jasne. Zjednocz trzy linie krwi albo patrz, jak terytoria płoną."
"Wybór należy do mnie." Odsunąłem się od dotyku Lilith, ale ciepło jej skóry pozostało na mojej. "Prosisz mnie, żebym porzucił wszystko, w co zostałem wychowany. Wszystko, czym jestem."
"Nie." Głos Lilith był stanowczy, nieugięty. "Proszę cię, byś stał się wszystkim, czym miałeś być."
"Król z trzema królowymi? Wilk z wieloma partnerkami? To nienaturalne—"
"Nienaturalne?" Zaśmiała się, ale nie było w tym humoru. "Nic w naszym rodzaju nie jest naturalne. Zmieniamy się w bestie, leczymy ze śmiertelnych ran, żyjemy stulecia. A ty martwisz się o liczbę więzi, które twoje serce może pomieścić?"
"Tu nie chodzi o liczby—"
"Więc o co?" Podeszła bliżej, tak blisko, że mogłem zobaczyć srebrne plamki w jej burzowych oczach. "Strach? Duma? Terror, że możesz być faktycznie kochany za to, kim jesteś, zamiast za to, co reprezentujesz?"
Słowa trafiły w cel z dewastującą precyzją. Zachwiałem się, moje ramiona uderzyły o kamienną ścianę za mną.
"Trzy szanse na ocalenie wszystkiego, co ważne, Wasza Wysokość." Położyła dłoń na mojej piersi, dokładnie nad sercem. "Więzi nie wybierają słabości, lecz siłę. A teraz terytoria potrzebują więcej siły, niż jedna osoba może zapewnić."
Wpatrywałem się w nią, tę małą, niebezpieczną kobietę, która właśnie wywróciła mój świat do góry nogami dotykiem i proroctwem.
Zamknąłem oczy, czując ciężar wyboru osiadający na moich barkach jak korona z ołowiu. "To szaleństwo."
"Tak," zgodziła się, wspinając się na palce, aż jej usta były centymetry od moich. "Ale jest też nieuniknione."
Kiedy pocałowała mnie ponownie, świat eksplodował doznaniami. Każde zakończenie nerwowe ożyło, więź między nami rozjarzyła się tak jasno, że czułem jej palenie pod powiekami.
A pod tym ogniem czułem je - dwa inne połączenia budzące się do życia, wołające do mnie przez ogromne odległości, które nas dzieliły.
Moje partnerki.
Proroctwo nie było przekleństwem, zdałem sobie sprawę, gdy usta Lilith poruszały się na moich. Było zbawieniem ubranym w światło gwiazd.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drzwi komnaty rady zatrzasnęły się za mną z ostatecznością, która echem odbiła się przez kamienne korytarze.
Moje dłonie drżały, gdy przycisnąłem plecy do zimnego marmuru, a serce waliło mi o żebra niczym dzikie zwierzę desperacko próbujące uciec.
Potrójna więź. Te słowa powtarzały się w mojej głowie niczym śmiertelny dzwon.
Nie jakakolwiek więź – najrzadsza, najbardziej niebezpieczna forma połączenia między partnerami. Taka, która obalała królestwa i doprowadzała alfy do szaleństwa. Taka, która zamieniała racjonalnych mężczyzn w niewolników własnych emocji.
"Wasza Wysokość?" Głos służącej przerwał moje spiralne myśli. "Rada pyta—"
"Powiedz im, że jestem niedysponowany." Mój głos zabrzmiał jak warknięcie, które sprawiło, że młoda kobieta cofnęła się. "Powiedz im, co chcesz. Po prostu... zostaw mnie samego."
Odepchnąłem się od ściany i ruszyłem przez pałacowe korytarze, a moje buty dudniły o wypolerowany kamień. Służba i dworzanie rozstępowali się przede mną, a ich szepty cichły, gdy przechodziłem.
Dobrze. Niech się zastanawiają.
Niech spekulują o nagłym wyjściu księcia koronnego z najważniejszego w roku posiedzenia rady.
Potrójna więź wyjaśniała wszystko – przemożne przyciąganie, jakie czułem do Lilith, sposób, w jaki mój wilk drapał mi pierś, gdy była w pobliżu, elektryczny prąd przepływający przez moje żyły przy najlżejszym jej dotyku.
To, co wziąłem za zwykłe zauroczenie, było czymś znacznie bardziej niebezpiecznym.
Czymś, co mogło zniszczyć wszystko, na co pracowałem.
Dotarłem do moich komnat i zabarykadowałem drzwi, oddychając ciężko. Pokój wydawał się zbyt mały, zbyt ograniczający.
Potrzebowałem powietrza, przestrzeni, potrzebowałem myśleć jasno bez odurzającego zapachu deszczu i błyskawic zaciemniającego mój osąd.
Ale nawet tutaj, otoczony znajomymi ścianami i komfortem samotności, czułem ją.
Więź brzęczała pod moją skórą jak żywa istota, ciągnąc mnie ku niej niewidzialnymi nićmi, których nie mogłem przeciąć.
"Słabość," wypowiedziałem to słowo na głos, smakując jego gorzką prawdę. "To jest słabość."
Głos mojego ojca odbił się echem w pamięci, zimny i rozkazujący: "Król nie może sobie pozwolić na miłość, Kieran. Miłość to słabość. Miłość to ostrze, którego twoi wrogowie użyją, by cię powalić."
Miał rację.
Każda lekcja, każda brutalna sesja treningowa, każda chwila wymuszonego emocjonalnego dystansu była przygotowaniem do tego – do dnia, w którym będę musiał wybrać między sercem a koroną.
Wybór powinien być prosty. Byłem dziedzicem tronu Willowclaw, przeznaczonym do władania siedmioma terytoriami i dowodzenia tysiącami.
Osobiste pragnienia były luksusem, na który nie mogłem sobie pozwolić.
Ale więź pulsowała mocniej, wysyłając przez moje ciało fale tęsknoty, które osłabiały moje kolana. Czułem zmieszanie Lilith, jej rosnący niepokój, gdy szukała mnie po pałacu.
Połączenie między nami było tak silne, że niemal mogłem posmakować jej łez.
"Nie." Uderzyłem pięścią w kamienną ścianę, witając ostry ból, który rozjaśnił mi w głowie. "Nie będę kontrolowany przez to. Nie będę słaby."
Delikatne pukanie do drzwi sprawiło, że zamarłem.
"Wasza Wysokość?" Głos Lilith był stłumiony przez ciężkie drewno, ale słyszałem troskę, wrażliwość, która sprawiała, że bolała mnie pierś. "Wszystko w porządku? Wyszedłeś tak nagle..."
Przycisnąłem plecy do drzwi, zamykając oczy, gdy jej zapach sączył się przez szczeliny.
Każdy instynkt krzyczał, żebym je otworzył, żebym wziął ją w ramiona i nigdy nie puścił. Więź popychała mnie do przodu, obiecując ulgę od drążącej pustki, która wyżłobiła się w mojej piersi.
"Wszystko w porządku," wydusiłem, nienawidząc jak mój głos załamał się na tych słowach. "Po prostu... jestem zmęczony."
"Członkowie rady zadają pytania. Chcą wiedzieć, dlaczego wybiegłeś podczas negocjacji terytorialnych."
Niech pytają. Niech się zastanawiają, czy ich przyszły król traci zmysły. Lepsze to niż prawda – że traciłem siebie dla czegoś, czego nie mogłem kontrolować.
"Powiedz im, że zbiorę się jutro."
"Książę Kieran, proszę." Jej dłoń przycisnęła się do drzwi i mogłem czuć ciepło jej dotyku nawet przez drewno. "Pozwól mi pomóc. Cokolwiek jest nie tak, możemy—"
"Nie ma żadnego 'my'." Słowa wyrwały się z mojego gardła jak odłamki szkła. "Nie może być."
Cisza rozciągnęła się między nami, ciężka od bólu i zmieszania.
Czułem jej ból przez więź, ostry i natychmiastowy, tnący przez moją determinację jak ostrze przez jedwab.
"Nie rozumiem," wyszeptała.
"Nie musisz rozumieć." Zmusiłem się, by mój głos był stalowy, każde słowo było wymierzonym ciosem. "Musisz trzymać się ode mnie z daleka."
"Trzymać się z daleka?" Jej głos się podniósł, niedowierzanie zabarwiło każdą sylabę. "Kieran, jesteśmy partnerami. Więź—"
"Więź to pomyłka." Odwróciłem się od drzwi, nie mogąc znieść dźwięku jej łamiącego się serca. "Reakcja chemiczna. Nic więcej."
"Nie mówisz tego poważnie." Ale mówiłem. Musiałem.
Bo alternatywą było poddanie się czemuś, co uczyniłoby mnie wrażliwym, zależnym, słabym. A słaby król to martwy król.
Słuchałem jej kroków oddalających się korytarzem, każdy krok ciągnął za więź, aż myślałem, że może pęknąć. Ale nie pękła.
Po prostu się rozciągała, stając się ciaśniejsza i bardziej bolesna z każdym centymetrem odległości między nami.
Gdy dźwięk jej obecności w końcu zanikł, opadłem na krzesło przy oknie, wpatrując się w oświetlone księżycem ogrody, gdzie często spacerowała.
Więź pulsowała fantomowym bólem, ale przyjąłem go. Ból był lepszy niż słabość.
Ból był czymś, co mogłem kontrolować.
Godziny mijały w ciszy, przerywanej jedynie miarowym tykaniem starego zegara na gzymsie kominka. Każda minuta wydawała się wiecznością, każda sekunda była testem mojej determinacji.
Więź szeptała obietnice ulgi, spełnienia, szczęścia, jakiego nigdy nie znałem. Ale szczęście było luksusem, na który nie mogłem sobie pozwolić.
Byłem księciem koronnym Willowclaw, synem Króla Lykanów. Miałem rządzić siłą, logiką, z zimną kalkulacją, która utrzymywała moją linię krwi na tronie przez ponad tysiąc lat.
Nie zostanę zniszczony przez miłość.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzy dni. Udało mi się unikać Lilith przez trzy dni i powoli mnie to zabijało.
Każdy posiłek spożywany w prywatnych komnatach zamiast w wielkiej sali. Każde posiedzenie rady zostało przełożone lub przeniesione do pomieszczeń, do których nie miała dostępu.
Każde wydarzenie towarzyskie odwiedzane dopiero po upewnieniu się o jej nieobecności. Stałem się mistrzem strategicznego unikania, planując swoje ruchy po pałacu niczym kampanię wojskową.
Ale więź walczyła ze mną na każdym kroku.
"Wasza Wysokość wydaje się... niezdrowy." W głosie Damiena pobrzmiewała nuta sarkazmu, gdy wszedł do mojego gabinetu, jego ciemne oczy przyglądały się mojemu niedbałemu wyglądowi. "Kiedy ostatnio spałeś, bracie?"
"Nie potrzebuję snu." Nie podniosłem wzroku znad map terytorialnych rozłożonych na moim biurku, choć granice zlewały się w bezsensowne linie. "Muszę skupić się na sprawach królestwa."
"Sprawach królestwa?" Podszedł bliżej, a ja wyczułem bijącą od niego dezaprobatę. "Tak teraz nazywamy to dobrowolne wygnanie?"
"Nie jestem na wygnaniu. Pracuję."
"Ukrywasz się." Jego głos niósł szczerość, która czyniła go nieocenionym jako doradcę i nieznośnym jako brata. "Cały dwór Srebrnego Księżyca o tym mówi. Książę Koronny, który ucieka przed własną partnerką, jakby była zarażona plagą."
W końcu podniosłem wzrok, pozwalając mu zobaczyć złoty ogień płonący w moich oczach. "Pilnuj języka."
"Bo co? Będziesz unikał też mnie?" Zaśmiał się, ale bez cienia rozbawienia. "Dopiszesz mnie do rosnącej listy osób, z którymi nie możesz przebywać w jednym pomieszczeniu?"
"Ta rozmowa jest skończona."
"Nie, nie jest." Uderzył dłonią w biurko, rozrzucając mapy. "Jesteś następcą tronu, Kieran. Twoje zachowanie wpływa na wszystkich w tym królestwie. Inne terytoria już kwestionują twoją stabilność."
"Moja stabilność nie podlega dyskusji."
"Czyżby?" Pochylił się, ściszając głos do niebezpiecznego szeptu. "Opuściłeś szczyt ze Wschodnimi Watahami. Przełożyłeś negocjacje zbożowe. Uniknąłeś trzech posiedzeń rady, bo ona mogłaby tam być."
"Byłem zajęty—"
"Byłeś żałosny." To słowo uderzyło jak fizyczny cios. "I jeśli będziesz dalej podążał tą ścieżką, zostaniesz martwym królem w ciągu roku."
Wstałem tak gwałtownie, że krzesło przewróciło się do tyłu. "Wynoś się."
"Inne terytoria czują słabość, bracie. Krążą jak sępy, czekając na moment do ataku. A ty dajesz im dokładnie to, czego chcą—złamanego następcę, który nie może nawet stawić czoła własnej partnerce."
"Powiedziałem wynoś się!"
"Zmuś mnie." Jego oczy płonęły wyzwaniem. "Czy jesteś zbyt słaby, by nawet wyrzucić mnie z własnego gabinetu?"
Słowo 'słaby' uderzyło w coś pierwotnego w mojej piersi.
Rzuciłem się do przodu, zaciskając dłoń na jego gardle, zanim zdążył mrugnąć. Uderzyliśmy w regał z książkami, zrzucając starożytne tomy na podłogę.
"Nie jestem słaby," warknąłem mu do ucha.
"Więc to udowodnij." Wydyszał słowa przez mój uścisk. "Przestań uciekać od jedynej osoby, która mogłaby uczynić cię silniejszym."
"Ona nie czyni mnie silniejszym." Puściłem go, cofając się, gdy pocierał gardło. "Czyni mnie bezbronnym. Rozproszonym. Emocjonalnym."
"Czyni cię człowiekiem."
"Nie mogę sobie pozwolić na bycie człowiekiem!" To wyznanie wybuchło ze mnie z siłą wystarczającą, by zatrzęsły się okna. "Jestem Księciem Koronnym Willowclaw! Nie mogę mieć uczuć, pragnień, ani—"
"Miłości? Partnerki?" Głos Damiena był teraz łagodny, niemal delikatny. "To cię przeraża? Możliwość, że mógłbyś ją naprawdę pokochać?"
Pytanie zawisło w powietrzu jak ostrze. Odwróciłem się, wpatrując się w ogrody za oknem.
Nawet stąd widziałem ścieżkę, którą spacerowała każdego wieczoru, ławkę, na której często siadała, by czytać.
"Miłość to słabość," powiedziałem cicho. "Ojciec jasno to określił."
"Ojciec myli się w wielu sprawach."
"W tej na pewno ma rację." Przycisnąłem dłoń do chłodnej szyby. "Królem, który kocha, można manipulować. Kontrolować go. Zniszczyć."
"Albo może być zainspirowany do wielkości." Damien stanął obok mnie. "Najwięksi królowie w historii nie byli tymi, którzy rządzili zimną logiką. Byli tymi, którzy mieli o co walczyć."
"I co stracić." Zamknąłem oczy, czując jak więź pulsuje ze wzmożoną intensywnością. "Nie dam moim wrogom takiej władzy nade mną."
"W takim razie już jesteś pokonany." Jego słowa niosły ciężar proroctwa. "Bo władza bez celu to tylko tyrania. A król, który rządzi bez miłości, nie jest wcale królem."
Zostawił mnie samego z moimi myślami i rosnącym bólem w piersi.
Więź stała się silniejsza w ciągu ostatnich trzech dni, nie słabsza. Każda godzina rozłąki była jak tortury, każda chwila oporu była walką z własną naturą.
Ale nie złamię się. Nie poddam się czemuś, co mogłoby zniszczyć wszystko, co zostałem wychowany, by chronić.
Nawet jeśli zniszczy to mnie w tym procesie.
Tej nocy stałem przy oknie, obserwując ogrody w świetle księżyca, wiedząc, że przyjdzie. Zawsze przychodziła o tej porze, szukając spokoju, który został jej odebrany przez moje odrzucenie.
Kiedy się pojawiła, idąc powoli srebrną ścieżką, moje serce ścisnęło się z tęsknoty tak intensywnej, że padłem na kolana.
Była piękna w świetle księżyca, eteryczna i doskonała, a każdy instynkt krzyczał, żebym do niej poszedł. Ale pozostałem zamrożony za szkłem, więzień własnego strachu.
Nagle zatrzymała się, odwracając głowę w stronę mojego okna.
Nawet z tej odległości widziałem łzy spływające po jej twarzy, czułem jej ból przez więź jak nóż w piersi.
Przycisnąłem czoło do zimnej szyby, mój oddech zaparował powierzchnię. Więź rozciągała się między nami jak żywa istota, błagając o rozwiązanie, o uzdrowienie, o dopełnienie, które tylko ona mogła zapewnić.
Ale nie ruszyłem się.
Patrzyłem, jak odchodzi, jej ramiona trzęsły się od cichego szlochu, i czułem, jak część mojej duszy umiera z każdym krokiem, który robiła.
Miłość to słabość. A ja nie będę słaby.
Przesuń w górę, aby kontynuować