Marina
„Dlaczego, do cholery, rozmawiałaś z Elim Santiago?”
Głos ojca dotarł do mnie w chwili, gdy tylko zeszłam z kortu. Bez ostrzeżenia, bez powitania – tylko ostro, głośno, wymierzone jak serwis prosto w brzuch.
Zatrzymałam się, pot jeszcze kleił się do mojej skóry, rakieta wisiała luźno w dłoni.
„Wymieniliśmy parę słów. Tyle.”
Szczęka Vincenta Chena zacisnęła się. Był w pełnym trybie trenera – spodnie dresowe, pod pachą notatnik, napięcie w każdej linii ciała. „Nie wolno ci z nim rozmawiać. Ani słowa. Rozumiesz?”
„To nic nie znaczyło,” warknęłam. „Usiadł obok mojej butelki z wodą. Kazałam mu się przesunąć. To wszystko.”
„Nie obchodzi mnie, czy usiadł ci na twarzy,” syknął mój ojciec. „Nie masz prawa wchodzić z nim w jakąkolwiek interakcję.”
Odskoczyłam lekko, mocno mrugając. „Jezu, tato—”
„Mówię poważnie, Marino.” Podszedł bliżej, ściszając głos, ale nie temperaturę. „On jest toksyczny. Jest wszystkim, czego staraliśmy się unikać. Sponsorzy zobaczą cię z nim, nawet przelotnie, i zaczną wątpić w twój wizerunek. Zaczną wątpić w mój.”
Zaśmiałam się gorzko. „Twój wizerunek. Oczywiście.”
Nie drgnął. „On to chodzący skandal. Ty jesteś globalną marką. Nie zaprzepaścisz swojej przyszłości, pokazując się przy nim.”
„To były dwa zdania.”
„O dwa za dużo.”
Nie odpowiedziałam. Po prostu odwróciłam się i wpadłam do szatni.
A tam, jakby wszechświat miał poczucie humoru, pojawiła się Chloe Davis, numer 48 na rankingu i zawsze zbyt głośna.
Nakładała błyszczyk przed lustrem, jakby następny mecz był randką. „O mój Boże,” powiedziała, jej oczy rozbłysły. „Widziałaś dziś Eli’ego Santiago?”
Zatrzymałam się, szarpiąc drzwi mojej szafki.
„Może i jest chodzącym skandalem,” ciągnęła, „ale przysięgam – wyglądał jak grzech w tenisówkach. Nie obchodzi mnie, czy obstawia tenis czy konie. I tak wspięłabym się na niego jak po drabinie.”
Zakrztusiłam się tak, że prawie się udławiłam własną śliną. „Potrzebujesz terapii.”
„No weź,” zaśmiała się. „Nigdy ci się nie podobał?”
Zamarłam.
Bo tak. Gdy miałam dwanaście lat.
Jeszcze byłam nieśmiałą dziewczyną w za dużych tenisówkach, a on już był złotym chłopcem juniorskiego tenisa – szesnaście lat, błyskotliwy, czarujący, absurdalnie szybki na korcie. Nawet wtedy miał tę pewność siebie i uśmiech, który sprawiał, że ludzie wierzyli, iż potrafi wszystko.
Podczas treningów zerkałam na niego ukradkiem. Pamiętam, jak raz zostałam po zajęciach, żeby tylko podbijać serwy i zrobić na nim wrażenie, mając nadzieję, że zauważy. Nie zauważył. Miesiąc później zniknął z rozgrywek. Wzniósł się tak szybko, że nie zauważył, kiedy zaczął spadać.
Odepchnęłam to wspomnienie i zatrzasnęłam szafkę.
Chloe podskoczyła. „Wow, nastrojowo.”
„Muszę iść,” wymamrotałam. Nie przebierałam się nawet. Narzuciłam tylko bluzę na koszulkę treningową i wepchnęłam rzeczy do torby.
Ale gdy wyszłam na zewnątrz, ojciec znowu tam był, czekając na mnie. Opierał się o ścianę, jakby był właścicielem korytarza.
„Idę do fundacji,” powiedziałam, zanim zdążył się odezwać. „Organizują nowe warsztaty dla dzieci. Obiecałam, że się pojawię.”
„Nie,” powiedział ostro. „Zmiana planów. Spotykamy się z Dominikiem i jego ojcem w klubie golfowym. Grają w golfa o czwartej.”
Zamrugałam. „W golfa?”
„Tak. Pamiętasz, jak ważny dla touru jest pan Rivera. Ty i Dominic powinniście pokazywać się razem. Prasa uwielbia ten obraz was dwojga.”
„Nie pójdę na żadną ustawkę dla fotoreporterów, tato. Idę do mojej fundacji.”
Skrzyżował ramiona. „Ten projekt charytatywny? Ten o atakach paniki i słabości psychicznej?”
„To się nazywa zdrowie psychiczne.”
„To się nazywa słabość,” prychnął. „Naprawdę chcesz wiązać swoje nazwisko z ludźmi, którzy jęczą o presji? Jaki to daje przekaz?”
„Właściwy,” warknęłam. „Oni nie jęczą. Oni walczą o przetrwanie.”
„Jesteś maszyną, Marino,” powiedział. „Nie potrzebujesz olejków czy technik oddechowych. Potrzebujesz skupienia.”
Zbliżyłam się, patrząc mu prosto w oczy. „Może jestem maszyną. Taką, którą ty zbudowałeś. Ale pamiętam, jaką nie byłam. Gdy przynosiłeś mi bubble tea po meczach i klaskałeś nawet, gdy przegrywałam. Tego taty? Przy nim mogłam oddychać.”
Nie powiedział ani słowa. Odwróciłam się i odeszłam. Dopiero w bocznym korytarzu to poczułam. Ścisk w gardle. Ciężar w klatce piersiowej. Zwężające się pole widzenia. Drżące palce, jakby nie mogły się już niczego chwycić.
Nie. Nie znowu. Nie teraz.
Upuściłam torbę i zaczęłam gorączkowo w niej grzebać, aż znalazłam – małą, ciemną buteleczkę z odpryśniętą etykietą. Olejek lawendowy.
Szybko go odkręciłam, posmarowałam nadgarstki, pod nosem, szyję. Wciągnęłam powietrze. Raz. Drugi. Jeszcze raz.
„Oddychaj,” szeptałam do siebie. „Raz-dwa-trzy. Wydech. Raz-dwa-trzy.”
Korytarz wirował. Ciężar dnia przygniatał mnie, jakby góra spadła na klatkę piersiową.
Głos ojca nadal rozbrzmiewał mi w głowie.
„Nie pozwolę ci zniszczyć tego, co zbudowaliśmy.”
Zwinęłam się na ławce i zamknęłam oczy, ściskając buteleczkę z olejkiem, jakby miała mnie przytrzymać przy ziemi.
Już nie miałam dwunastu lat. Już nie byłam dziewczynką z plakatami na ścianach. Ale nie byłam też w porządku.
I nienawidziłam tego, że nikogo to nie obchodziło.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Eli
"Nie powinno cię tu być."
Nie podniosłem wzroku. Moje dłonie zaciskały się na drążku nad głową, uda paliły, gdy zmuszałem się do kolejnej serii podciągnięć. Pot spływał mi po plecach. Koszulka dawno zniknęła. Duma? Ta przepadła lata temu.
"Powiedziałam - ta sala zamyka się o dziesiątej, panie Santiago."
Dziewczyna trzymająca clipboard wyglądała na około dziewiętnaście lat i była zdenerwowana. Zeskoczyłem z drążka krzywiąc się i chwyciłem ręcznik.
"Tak? To może następnym razem ją zamknijcie."
Nie uznała tego za zabawne.
"Zawodnicy z dziką kartą nie mają uprawnień do sesji po godzinach."
"To dobrze, że nie jestem tu, żeby przestrzegać zasad," powiedziałem, lekko kulejąc w drodze do prasy nożnej. "Jeszcze dziesięć serii i znów zniknę."
"Zrobisz sobie krzywdę."
Już zrobiłem. Wielokrotnie. Ale nie o to chodziło. Nikt nie wiedział, że przychodzę tu nocą. Żaden fizjoterapeuta. Żaden trener. Na pewno nie prasa. Każde powtórzenie, każda kropla potu, każdy ból w ramieniu - na wszystko zapracowałem sam.
Rehabilitacja nie była glamour. To był ból, powtarzany. Cichy. Desperacki. Mówili, że nie zasługuję na powrót. Zapomnieli zapytać, dlaczego go potrzebuję.
"Sam zniszczyłeś swoją karierę."
To powiedziała mi Marina dwa dni temu. Zimno. Brutalnie. I tak, chyba nie myliła się. Ale nie znała całej historii.
Nikt nie znał.
Nie sprzedałem meczu. Ale wziąłem pieniądze. Nie za przegranie. Po prostu za pojawienie się. Za grę.
Miałem dziewiętnaście lat, byłem 22. w światowym rankingu i kompletnie spłukany. Moja mama miała wtedy pełną kontrolę nad moimi finansami. Sponsorzy dawali mi czeki. Ja dawałem je jej. Nie kwestionowałem tego. Myślałem, że pomagam rodzinie.
Ale moja mama miała chorobę - bez blizn, bez bandaży, tylko głód w przebraniu. Hazard. Diabelska gra. Nosiła go jak perfumy, słodki na powierzchni, toksyczny pod spodem. Najpierw małe rzeczy. Potem większe. W końcu wszystko. Każdy grosz, który zarobiłem, każdy czek od sponsorów, każda premia... przepadły. Spalone na ołtarzu ruletki i oszukańczych obietnic.
Kiedy się dowiedziałem, pieniądze na operację Milo były już prochem.
Mój młodszy brat właśnie dostał diagnozę. Chłoniak. Potrzebował chemii. Specjalistów. Podróży. Nie miałem już nic do zaoferowania.
Więc kiedy podejrzany agent z Rolexem i zbyt wieloma pierścieniami powiedział: "Po prostu zagraj swój mecz pierwszej rundy. Wygraj czy przegraj, nieważne. Dwadzieścia tysięcy," nie myślałem. Po prostu powiedziałem tak.
Nie odpuściłem. Walczyłem jak diabeł i wygrałem w trzech setach. Ale to nie miało znaczenia. Znaleźli przelew. I to wystarczyło.
Eli Santiago: Ustawiacz Meczów. Imprezowicz. Upadły Tenisowy Cudowny Chłopiec.
Prasa przedstawiła to tak, jakbym odpuścił finał US Open z cygarem w jednej ręce i kuponem bukmacherskim w drugiej.
Nigdy nie zapytali dlaczego.
Straciłem wszystko. Ci sami ludzie, którzy kiedyś całowali mnie po tyłku, nie mogli nawet spojrzeć mi w oczy. I tak, może też uderzyłem sędziego. Ale on uznał piłkę za autową, gdy była dobra o cały cal.
Nieważne.
Teraz wróciłem. Dzika karta. Zepsute ramię. Bez zespołu. Bez sponsorów. Tylko rakieta, zła reputacja i Milo na FaceTime po chemii z uśmiechem na twarzy i bez włosów na głowie.
Więc tak, nie skończyłem. Jeszcze nie.
Korty były cichsze niż pamiętałem, albo może po prostu bardziej to teraz zauważałem. Zwykły hałas, rytm treningu, ciśnienie w powietrzu, wszystko wydawało się odległe.
Wtedy ją zobaczyłem.
Marina była sama przy ławkach, przewijając nadgarstek. Jej forma była idealna, jak zwykle. Wszystko w niej było dopracowane. Daszek siedział nisko nad brwią, włosy ciasno związane w kucyk, ani jeden kosmyk nie wystawał. Jak zawsze.
Podszedłem powoli. "Nadal dusisz ten nadgarstek, jakby był ci winien pieniądze?"
"Czego chcesz, Santiago?" powiedziała, zaciskając taśmę jeszcze mocniej.
"Chcę wystąpić w charytatywnym pokazowym turnieju w następny weekend."
"Świetnie. Baw się dobrze."
"Z tobą."
Zamarła. Jej oczy spotkały moje. Ostre. Podejrzliwe.
"Żartujesz."
"Śmiertelnie poważnie."
Jej śmiech był krótki, sarkastyczny. "Dlaczego miałabym się zgodzić grać w debla z facetem, o którym świat tenisa próbuje zapomnieć co sześć miesięcy?"
"Bo byśmy wygrali. A co ważniejsze? Dostalibyśmy dziką kartę do turnieju głównego."
Przewróciła oczami. "Naprawdę myślisz, że to wystarczający powód, żebym ryzykowała swoim wizerunkiem dla ciebie?"
"To nie ryzyko," powiedziałem, pochylając się. "To strategia. Jesteś w top 15 w singlu ze słabym PR-em w deblu. Ja jestem historią powrotu, którą ludzie albo chcą zobaczyć zwycięską, albo spektakularnie upadającą. Razem będziemy na topie. Łatwe."
"Chcesz, żebym użyła swojego nazwiska, żeby wyciągnąć twoje," powiedziała wprost.
"Nie. Chcę, żebyśmy wykorzystali siebie nawzajem. Ty dostajesz punkty PR. Ja widoczność. Oboje możemy rywalizować."
Wstała. "Nawet gdybym chciała - czego nie chcę - mój ojciec by mnie zabił."
"To nie mów mu, dopóki nie wygramy," powiedziałem, szczerząc się.
Odwróciła się i odeszła. Nie powiedziała nie. Nie powiedziała też tak. Ale sposób, w jaki nie obejrzała się za siebie, powiedział mi, że już o tym myśli.
Później tego popołudnia przechodziłem obok sali konferencyjnej przy szatniach. Przez uchylone drzwi usłyszałem jednego z oficjeli turnieju rozmawiającego z menedżerem Mariny.
"Jeśli zagra w parze z Santiago, samo zamieszanie medialne wystrzeli oglądalność w kosmos. Jej liczby utknęły w miejscu - to mogłoby odświeżyć jej wizerunek. Pokazać, że jest nieustraszona."
Uśmiechnąłem się.
Bardziej bali się utraty znaczenia niż mnie. Mogłem z tym pracować.
***
Następnego dnia stała przy tablicy ogłoszeń. Skrzyżowane ramiona. Spięta. Patrzyła na ulotkę, jakby ją osobiście obraziła.
"Myślisz, że powinnam to zrobić?" zapytała, wciąż wpatrzona przed siebie.
Oparłem się o ścianę. "Myślę, że już powiedziałaś tak w swojej głowie. Po prostu czekasz na kogoś, kogo będziesz mogła obwinić, jeśli pójdzie źle."
Westchnęła. Głęboko. Niechętnie.
"Dobra," powiedziała.
Było dobrze.
Dopóki nie pojawił się jej ojciec. Vincent Chen wyszedł zza rogu jak burza owinięta w jedwab. Designerska marynarka. Kamienna twarz. Spojrzał na Marinę, potem na mnie, jakby zastanawiał się, kogo zabić pierwszego.
"Co to ma być?" warknął.
Jego głos był cichy, zbyt cichy. Taki, od którego przyspiesza puls.
"Mówiłem ci, żebyś trzymała się od niego z daleka. Jesteś głucha czy po prostu głupia?"
Poczułem to w żołądku. Ten wstyd. Ten stary, ciężki wstyd. Spuściłem wzrok. Przełknąłem.
"Mecz jest na rzecz badań nad rakiem, proszę pana," powiedziałem ściśniętym głosem.
Nawet nie mrugnął. "Nie mówiłem do ciebie." Jego wzrok nie opuścił mnie.
Potem odwrócił się do Mariny, z lodem w żyłach. "A ty... jak śmiesz?" Podszedł bliżej, górując nad nią. "Po wszystkim, co dla ciebie zbudowałem, my nie zadajemy się ze śmieciami. Nie teraz. Nigdy."
Szczęka Mariny napięła się. Tylko na sekundę. Ale zobaczyłem to. To pęknięcie w zbroi. "Tato-"
"Nie będziesz z nim grać. Koniec tematu. To splami twoje nazwisko, twoją reputację, wszystko, co poświęciłem. Powiedziałem nie. To znaczy nie. Nie zniszczysz się dla tego."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Marina
Nie rozmawiałam z ojcem po tamtym dniu. Dzień minął bez słowa między nami. Rano napięcie nie zelżało, ale rutyna powróciła.
"Jutro rano będę robić lekkie ćwiczenia solo z trenerem Lee," powiedziałam mu, starając się zachować gładki ton. Spokojny. Niewzruszony.
Trener Lee był moim rezerwowym trenerem. Zawsze kiedy tata był pogrążony w spotkaniach ze sponsorami albo networkingu z facetami w marynarkach, którzy pachnieli cygarami i arogancją, Lee wkraczał do akcji.
Tata nawet nie oderwał wzroku od tabletu. "Lee ma cię w tym tygodniu na pracy nóg. Bez wolejów."
"Wiem. Chcę tylko dopracować swój schemat cross-court. Nie zajmie mi to długo."
Kiwnął głową raz, potem się zawahał. "Wyślesz mi nagranie."
"Oczywiście."
Uśmiechnęłam się, odwróciłam i wyszłam z apartamentu z perfekcyjną postawą, równym oddechem i kłamstwem tliącym się na moim języku.
Marina Chen nigdy nie skłamała ojcu. No, raz. W gimnazjum. Oblałam kartkówkę z geometrii i podrobiłam jego podpis brokatowym długopisem pożyczonym od dziewczyny siedzącej obok. Kiedy się dowiedział, ganiał mnie po kuchni w piankowych crocsach, krzycząc: "Myślisz, że cię nie złapię? TRENOWAŁEM cię!"
Złapał mnie. Nigdy więcej nie skłamałam.
Aż do teraz.
"Jesteś spóźniona," powiedział Eli, gdy tylko weszłam na przyciemniony boczny kort.
Oczywiście był bez koszulki. Bo jego ego tego wymagało. Opierał się o słupek siatki jak ulubiony model okładki diabła, tatuaże błyszczały w stadionowym świetle, czapka założona tyłem, uśmiech gotowy na atak.
"Jestem pięć minut przed czasem."
"Jesteś dziesięć minut po czasie, który podałem."
"Nie jesteś moim trenerem."
"Jeszcze nie," rzucił, podrzucając mi piłkę.
Złapałam ją w locie, z kamienną twarzą. "Spróbuj tego tekstu na kimś, kto nie czytał każdego artykułu o twoich skandalach."
"Może lubię grać swoimi atutami," powiedział, biegnąc na linię końcową. "Zobaczmy, czy masz coś więcej niż tylko ciasno związane kucyki i wywiady gotowe dla prasy."
Pierwsze dziesięć minut to była wojna.
On gubił sygnały. Ja oddawałam zbyt szybkie piłki. Jeden z moich backhandów niemal trafił go w żebra.
"Wiesz w ogóle, jaką gramy formację?" warknęłam, sapiąc.
"Improwizowałem."
"To nie jazz, Eli. To tenis. Trzymaj się swojej roli."
Uśmiechnął się szeroko, bez zmartwienia. "Jesteś wspaniała, Chen."
Podmaszerowałam pod siatkę. "Chcesz partnerki czy nie?"
"Tak," powiedział bez mrugnięcia.
Mrugnęłam, wytrącona z równowagi. "To się zachowuj."
"Określ 'zachowuj się'."
"Nie ignoruj sygnałów. Bez niespodziewanych zagrań między nogami. I przestań się uśmiechać, jakby to była twoja osobista ścieżka odkupienia."
"Nic nie obiecuję."
"W takim razie następnym razem celuję w twoje ramię."
Uśmiechnął się jeszcze szerzej. "O, jest ogień."
Zagraliśmy znowu.
Dłuższe wymiany. Czystsze przejścia. Zaczynaliśmy faktycznie się zgrywać i, szczerze? To było przerażające.
Jego loby stały się podejrzanie miękkie, moje woleje zaczęły trzaskać jak należy, a moja klatka? No cóż, nie ścisnęła się od kardio, tylko od tego, że był za blisko, za skupiony i, niestety, zbyt atrakcyjny jak na kogoś, kto publicznie zrujnował sobie życie.
Serio, dlaczego spocony, zmęczony, skupiony Eli jest taki dający się lubić ??
Powinnam go nienawidzić. To przecież król skandali. A mój mózg podpowiada: może wrogowie mogą trzymać się za ręce.
"To było aut," rzuciłam, gdy piłka poleciała o cal za linię.
"Margines błędu," odkrzyknął. "Dodaje dramaturgii."
"To nie ruletka, Santiago."
"Może nie," powiedział, odbijając kolejną piłkę. "Ale czasem ryzyko się opłaca."
Przewróciłam oczami. "Jasne. Bo to ci tak świetnie wyszło."
Zaserwował. Szybko. Czysto. Oddałam z większą agresją, niż trzeba.
Zaśmiał się. "Jesteś taka intensywna tylko dlatego, że ci się podobam."
"Jesteś urojony."
"Zgodziłaś się ze mną zagrać."
"Dla charytatywności. I PR-u. I dlatego, że mój agent uznał, że dobrze to będzie wyglądało w nagłówkach."
"Ale i tak idziesz pod prąd wobec ojca," powiedział, podrzucając piłkę w górę. "To nie PR. To osobiste."
Zawahałam się. On to zauważył. Oczywiście, że tak.
"Myślisz, że nie wiem, jak to jest żyć w czyimś cieniu?" zapytał.
"Nie udawaj, że jesteśmy tacy sami."
"Nie jesteśmy," powiedział. "Ty masz czysty wizerunek. Ja mam spalony. Ale wiem, jak czuje się presja. Wiem, ile to kosztuje."
"Postawiłeś na własny mecz."
To go uciszyło. Na sekundę. Podszedł bliżej. "Udajesz, że ci nie zależy, ale zależy. Przyszłaś tu. Ryzykujesz nagłówkami, aprobatą ojca, swoim perfekcyjnym wizerunkiem—"
"Nie ryzykuję niczego," przerwałam mu ostro. "Zarządzam wizerunkiem. Kontroluję sytuację."
"Jasne. Powtarzaj to sobie."
Uderzyłam kolejną piłkę tak mocno, że zostawiła czerwony ślad na jego przedramieniu.
"Au," mruknął, pocierając je. "Wciąż uderzasz jak maszyna."
"A ty wciąż mówisz jak brukowiec."
Ale nie odpuścił. I ja też nie odeszłam.
Trenowaliśmy jeszcze godzinę. Bezgłośny rytm. Cienie wydłużające się po korcie. Na końcu oboje padliśmy na mączkę, płuca ciężko pracowały, napięcie lepiło się do nas jak pot.
Usiadłam, rozciągając nogi. Eli padł obok, ramiona oparte za plecami, głowa odchylona w stronę gwiazd.
"To wyczerpujące, prawda?" powiedział cicho.
Nie odpowiedziałam. Nie spojrzał na mnie. Po prostu mówił, głosem pewnym.
"Udawać, że wszystko jest w porządku, gdy nie jest. Trzymać się w garści. Uśmiechać się na zawołanie. Mówić jak marka, nie jak człowiek."
Moje mięśnie znieruchomiały w trakcie rozciągania. On nie wiedział o mojej chorobie, prawda?
Przesuń w górę, aby kontynuować