passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Serve Me Chaos - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

Serve Me Chaos

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Eli

"Nie powinno cię tu być."

Nie podniosłem wzroku. Moje dłonie zaciskały się na drążku nad głową, uda paliły, gdy zmuszałem się do kolejnej serii podciągnięć. Pot spływał mi po plecach. Koszulka dawno zniknęła. Duma? Ta przepadła lata temu.

"Powiedziałam - ta sala zamyka się o dziesiątej, panie Santiago."

Dziewczyna trzymająca clipboard wyglądała na około dziewiętnaście lat i była zdenerwowana. Zeskoczyłem z drążka krzywiąc się i chwyciłem ręcznik.

"Tak? To może następnym razem ją zamknijcie."

Nie uznała tego za zabawne.

"Zawodnicy z dziką kartą nie mają uprawnień do sesji po godzinach."

"To dobrze, że nie jestem tu, żeby przestrzegać zasad," powiedziałem, lekko kulejąc w drodze do prasy nożnej. "Jeszcze dziesięć serii i znów zniknę."

"Zrobisz sobie krzywdę."

Już zrobiłem. Wielokrotnie. Ale nie o to chodziło. Nikt nie wiedział, że przychodzę tu nocą. Żaden fizjoterapeuta. Żaden trener. Na pewno nie prasa. Każde powtórzenie, każda kropla potu, każdy ból w ramieniu - na wszystko zapracowałem sam.

Rehabilitacja nie była glamour. To był ból, powtarzany. Cichy. Desperacki. Mówili, że nie zasługuję na powrót. Zapomnieli zapytać, dlaczego go potrzebuję.

"Sam zniszczyłeś swoją karierę."

To powiedziała mi Marina dwa dni temu. Zimno. Brutalnie. I tak, chyba nie myliła się. Ale nie znała całej historii.

Nikt nie znał.

Nie sprzedałem meczu. Ale wziąłem pieniądze. Nie za przegranie. Po prostu za pojawienie się. Za grę.

Miałem dziewiętnaście lat, byłem 22. w światowym rankingu i kompletnie spłukany. Moja mama miała wtedy pełną kontrolę nad moimi finansami. Sponsorzy dawali mi czeki. Ja dawałem je jej. Nie kwestionowałem tego. Myślałem, że pomagam rodzinie.

Ale moja mama miała chorobę - bez blizn, bez bandaży, tylko głód w przebraniu. Hazard. Diabelska gra. Nosiła go jak perfumy, słodki na powierzchni, toksyczny pod spodem. Najpierw małe rzeczy. Potem większe. W końcu wszystko. Każdy grosz, który zarobiłem, każdy czek od sponsorów, każda premia... przepadły. Spalone na ołtarzu ruletki i oszukańczych obietnic.

Kiedy się dowiedziałem, pieniądze na operację Milo były już prochem.

Mój młodszy brat właśnie dostał diagnozę. Chłoniak. Potrzebował chemii. Specjalistów. Podróży. Nie miałem już nic do zaoferowania.

Więc kiedy podejrzany agent z Rolexem i zbyt wieloma pierścieniami powiedział: "Po prostu zagraj swój mecz pierwszej rundy. Wygraj czy przegraj, nieważne. Dwadzieścia tysięcy," nie myślałem. Po prostu powiedziałem tak.

Nie odpuściłem. Walczyłem jak diabeł i wygrałem w trzech setach. Ale to nie miało znaczenia. Znaleźli przelew. I to wystarczyło.

Eli Santiago: Ustawiacz Meczów. Imprezowicz. Upadły Tenisowy Cudowny Chłopiec.

Prasa przedstawiła to tak, jakbym odpuścił finał US Open z cygarem w jednej ręce i kuponem bukmacherskim w drugiej.

Nigdy nie zapytali dlaczego.

Straciłem wszystko. Ci sami ludzie, którzy kiedyś całowali mnie po tyłku, nie mogli nawet spojrzeć mi w oczy. I tak, może też uderzyłem sędziego. Ale on uznał piłkę za autową, gdy była dobra o cały cal.

Nieważne.

Teraz wróciłem. Dzika karta. Zepsute ramię. Bez zespołu. Bez sponsorów. Tylko rakieta, zła reputacja i Milo na FaceTime po chemii z uśmiechem na twarzy i bez włosów na głowie.

Więc tak, nie skończyłem. Jeszcze nie.

Korty były cichsze niż pamiętałem, albo może po prostu bardziej to teraz zauważałem. Zwykły hałas, rytm treningu, ciśnienie w powietrzu, wszystko wydawało się odległe.

Wtedy ją zobaczyłem.

Marina była sama przy ławkach, przewijając nadgarstek. Jej forma była idealna, jak zwykle. Wszystko w niej było dopracowane. Daszek siedział nisko nad brwią, włosy ciasno związane w kucyk, ani jeden kosmyk nie wystawał. Jak zawsze.

Podszedłem powoli. "Nadal dusisz ten nadgarstek, jakby był ci winien pieniądze?"

"Czego chcesz, Santiago?" powiedziała, zaciskając taśmę jeszcze mocniej.

"Chcę wystąpić w charytatywnym pokazowym turnieju w następny weekend."

"Świetnie. Baw się dobrze."

"Z tobą."

Zamarła. Jej oczy spotkały moje. Ostre. Podejrzliwe.

"Żartujesz."

"Śmiertelnie poważnie."

Jej śmiech był krótki, sarkastyczny. "Dlaczego miałabym się zgodzić grać w debla z facetem, o którym świat tenisa próbuje zapomnieć co sześć miesięcy?"

"Bo byśmy wygrali. A co ważniejsze? Dostalibyśmy dziką kartę do turnieju głównego."

Przewróciła oczami. "Naprawdę myślisz, że to wystarczający powód, żebym ryzykowała swoim wizerunkiem dla ciebie?"

"To nie ryzyko," powiedziałem, pochylając się. "To strategia. Jesteś w top 15 w singlu ze słabym PR-em w deblu. Ja jestem historią powrotu, którą ludzie albo chcą zobaczyć zwycięską, albo spektakularnie upadającą. Razem będziemy na topie. Łatwe."

"Chcesz, żebym użyła swojego nazwiska, żeby wyciągnąć twoje," powiedziała wprost.

"Nie. Chcę, żebyśmy wykorzystali siebie nawzajem. Ty dostajesz punkty PR. Ja widoczność. Oboje możemy rywalizować."

Wstała. "Nawet gdybym chciała - czego nie chcę - mój ojciec by mnie zabił."

"To nie mów mu, dopóki nie wygramy," powiedziałem, szczerząc się.

Odwróciła się i odeszła. Nie powiedziała nie. Nie powiedziała też tak. Ale sposób, w jaki nie obejrzała się za siebie, powiedział mi, że już o tym myśli.

Później tego popołudnia przechodziłem obok sali konferencyjnej przy szatniach. Przez uchylone drzwi usłyszałem jednego z oficjeli turnieju rozmawiającego z menedżerem Mariny.

"Jeśli zagra w parze z Santiago, samo zamieszanie medialne wystrzeli oglądalność w kosmos. Jej liczby utknęły w miejscu - to mogłoby odświeżyć jej wizerunek. Pokazać, że jest nieustraszona."

Uśmiechnąłem się.

Bardziej bali się utraty znaczenia niż mnie. Mogłem z tym pracować.

***

Następnego dnia stała przy tablicy ogłoszeń. Skrzyżowane ramiona. Spięta. Patrzyła na ulotkę, jakby ją osobiście obraziła.

"Myślisz, że powinnam to zrobić?" zapytała, wciąż wpatrzona przed siebie.

Oparłem się o ścianę. "Myślę, że już powiedziałaś tak w swojej głowie. Po prostu czekasz na kogoś, kogo będziesz mogła obwinić, jeśli pójdzie źle."

Westchnęła. Głęboko. Niechętnie.

"Dobra," powiedziała.

Było dobrze.

Dopóki nie pojawił się jej ojciec. Vincent Chen wyszedł zza rogu jak burza owinięta w jedwab. Designerska marynarka. Kamienna twarz. Spojrzał na Marinę, potem na mnie, jakby zastanawiał się, kogo zabić pierwszego.

"Co to ma być?" warknął.

Jego głos był cichy, zbyt cichy. Taki, od którego przyspiesza puls.

"Mówiłem ci, żebyś trzymała się od niego z daleka. Jesteś głucha czy po prostu głupia?"

Poczułem to w żołądku. Ten wstyd. Ten stary, ciężki wstyd. Spuściłem wzrok. Przełknąłem.

"Mecz jest na rzecz badań nad rakiem, proszę pana," powiedziałem ściśniętym głosem.

Nawet nie mrugnął. "Nie mówiłem do ciebie." Jego wzrok nie opuścił mnie.

Potem odwrócił się do Mariny, z lodem w żyłach. "A ty... jak śmiesz?" Podszedł bliżej, górując nad nią. "Po wszystkim, co dla ciebie zbudowałem, my nie zadajemy się ze śmieciami. Nie teraz. Nigdy."

Szczęka Mariny napięła się. Tylko na sekundę. Ale zobaczyłem to. To pęknięcie w zbroi. "Tato-"

"Nie będziesz z nim grać. Koniec tematu. To splami twoje nazwisko, twoją reputację, wszystko, co poświęciłem. Powiedziałem nie. To znaczy nie. Nie zniszczysz się dla tego."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Marina

Nie rozmawiałam z ojcem po tamtym dniu. Dzień minął bez słowa między nami. Rano napięcie nie zelżało, ale rutyna powróciła.

"Jutro rano będę robić lekkie ćwiczenia solo z trenerem Lee," powiedziałam mu, starając się zachować gładki ton. Spokojny. Niewzruszony.

Trener Lee był moim rezerwowym trenerem. Zawsze kiedy tata był pogrążony w spotkaniach ze sponsorami albo networkingu z facetami w marynarkach, którzy pachnieli cygarami i arogancją, Lee wkraczał do akcji.

Tata nawet nie oderwał wzroku od tabletu. "Lee ma cię w tym tygodniu na pracy nóg. Bez wolejów."

"Wiem. Chcę tylko dopracować swój schemat cross-court. Nie zajmie mi to długo."

Kiwnął głową raz, potem się zawahał. "Wyślesz mi nagranie."

"Oczywiście."

Uśmiechnęłam się, odwróciłam i wyszłam z apartamentu z perfekcyjną postawą, równym oddechem i kłamstwem tliącym się na moim języku.

Marina Chen nigdy nie skłamała ojcu. No, raz. W gimnazjum. Oblałam kartkówkę z geometrii i podrobiłam jego podpis brokatowym długopisem pożyczonym od dziewczyny siedzącej obok. Kiedy się dowiedział, ganiał mnie po kuchni w piankowych crocsach, krzycząc: "Myślisz, że cię nie złapię? TRENOWAŁEM cię!"

Złapał mnie. Nigdy więcej nie skłamałam.

Aż do teraz.

"Jesteś spóźniona," powiedział Eli, gdy tylko weszłam na przyciemniony boczny kort.

Oczywiście był bez koszulki. Bo jego ego tego wymagało. Opierał się o słupek siatki jak ulubiony model okładki diabła, tatuaże błyszczały w stadionowym świetle, czapka założona tyłem, uśmiech gotowy na atak.

"Jestem pięć minut przed czasem."

"Jesteś dziesięć minut po czasie, który podałem."

"Nie jesteś moim trenerem."

"Jeszcze nie," rzucił, podrzucając mi piłkę.

Złapałam ją w locie, z kamienną twarzą. "Spróbuj tego tekstu na kimś, kto nie czytał każdego artykułu o twoich skandalach."

"Może lubię grać swoimi atutami," powiedział, biegnąc na linię końcową. "Zobaczmy, czy masz coś więcej niż tylko ciasno związane kucyki i wywiady gotowe dla prasy."

Pierwsze dziesięć minut to była wojna.

On gubił sygnały. Ja oddawałam zbyt szybkie piłki. Jeden z moich backhandów niemal trafił go w żebra.

"Wiesz w ogóle, jaką gramy formację?" warknęłam, sapiąc.

"Improwizowałem."

"To nie jazz, Eli. To tenis. Trzymaj się swojej roli."

Uśmiechnął się szeroko, bez zmartwienia. "Jesteś wspaniała, Chen."

Podmaszerowałam pod siatkę. "Chcesz partnerki czy nie?"

"Tak," powiedział bez mrugnięcia.

Mrugnęłam, wytrącona z równowagi. "To się zachowuj."

"Określ 'zachowuj się'."

"Nie ignoruj sygnałów. Bez niespodziewanych zagrań między nogami. I przestań się uśmiechać, jakby to była twoja osobista ścieżka odkupienia."

"Nic nie obiecuję."

"W takim razie następnym razem celuję w twoje ramię."

Uśmiechnął się jeszcze szerzej. "O, jest ogień."

Zagraliśmy znowu.

Dłuższe wymiany. Czystsze przejścia. Zaczynaliśmy faktycznie się zgrywać i, szczerze? To było przerażające.

Jego loby stały się podejrzanie miękkie, moje woleje zaczęły trzaskać jak należy, a moja klatka? No cóż, nie ścisnęła się od kardio, tylko od tego, że był za blisko, za skupiony i, niestety, zbyt atrakcyjny jak na kogoś, kto publicznie zrujnował sobie życie.

Serio, dlaczego spocony, zmęczony, skupiony Eli jest taki dający się lubić ??

Powinnam go nienawidzić. To przecież król skandali. A mój mózg podpowiada: może wrogowie mogą trzymać się za ręce.

"To było aut," rzuciłam, gdy piłka poleciała o cal za linię.

"Margines błędu," odkrzyknął. "Dodaje dramaturgii."

"To nie ruletka, Santiago."

"Może nie," powiedział, odbijając kolejną piłkę. "Ale czasem ryzyko się opłaca."

Przewróciłam oczami. "Jasne. Bo to ci tak świetnie wyszło."

Zaserwował. Szybko. Czysto. Oddałam z większą agresją, niż trzeba.

Zaśmiał się. "Jesteś taka intensywna tylko dlatego, że ci się podobam."

"Jesteś urojony."

"Zgodziłaś się ze mną zagrać."

"Dla charytatywności. I PR-u. I dlatego, że mój agent uznał, że dobrze to będzie wyglądało w nagłówkach."

"Ale i tak idziesz pod prąd wobec ojca," powiedział, podrzucając piłkę w górę. "To nie PR. To osobiste."

Zawahałam się. On to zauważył. Oczywiście, że tak.

"Myślisz, że nie wiem, jak to jest żyć w czyimś cieniu?" zapytał.

"Nie udawaj, że jesteśmy tacy sami."

"Nie jesteśmy," powiedział. "Ty masz czysty wizerunek. Ja mam spalony. Ale wiem, jak czuje się presja. Wiem, ile to kosztuje."

"Postawiłeś na własny mecz."

To go uciszyło. Na sekundę. Podszedł bliżej. "Udajesz, że ci nie zależy, ale zależy. Przyszłaś tu. Ryzykujesz nagłówkami, aprobatą ojca, swoim perfekcyjnym wizerunkiem—"

"Nie ryzykuję niczego," przerwałam mu ostro. "Zarządzam wizerunkiem. Kontroluję sytuację."

"Jasne. Powtarzaj to sobie."

Uderzyłam kolejną piłkę tak mocno, że zostawiła czerwony ślad na jego przedramieniu.

"Au," mruknął, pocierając je. "Wciąż uderzasz jak maszyna."

"A ty wciąż mówisz jak brukowiec."

Ale nie odpuścił. I ja też nie odeszłam.

Trenowaliśmy jeszcze godzinę. Bezgłośny rytm. Cienie wydłużające się po korcie. Na końcu oboje padliśmy na mączkę, płuca ciężko pracowały, napięcie lepiło się do nas jak pot.

Usiadłam, rozciągając nogi. Eli padł obok, ramiona oparte za plecami, głowa odchylona w stronę gwiazd.

"To wyczerpujące, prawda?" powiedział cicho.

Nie odpowiedziałam. Nie spojrzał na mnie. Po prostu mówił, głosem pewnym.

"Udawać, że wszystko jest w porządku, gdy nie jest. Trzymać się w garści. Uśmiechać się na zawołanie. Mówić jak marka, nie jak człowiek."

Moje mięśnie znieruchomiały w trakcie rozciągania. On nie wiedział o mojej chorobie, prawda?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Eli

Widziałam ją już setki razy w ciągu ostatnich tygodni - na treningach, konferencjach prasowych, na salach gimnastycznych i u masażystów. A jednak za każdym razem było tak, jakby jakaś część mnie nie dostała wiadomości: ona nie jest dla ciebie.

Marina Chen była wzorem. Doskonałość spięta w kucyk. Córka legendy. Sponsorowana przez ojca. Uznana przez media. Każdy trener, którego ja nigdy nie dostałam, został jej podany na srebrnej rakiecie. Powinnam jej nie lubić. Cholera, nie lubiłam jej, a przynajmniej chciałam nie lubić. Ona dostała marzenie; ja małym drukiem.

A jednak... oto byłyśmy.

Partnerki deblowe.

Spojrzałam na nią, gdy wchodziłyśmy na kort - ostre linie, zimne oczy, szczęka jak z kamienia - i poczułam ten sam cholerny błąd w piersi. Nie dlatego, że jej nie znałam. Ale dlatego, że znałam.

Wiedziałam, jak jej ręce drżą lekko, gdy serwuje pod presją. Wiedziałam, jak jej usta drgają tuż przed tym, jak zniszczy mnie słowami, które absolutnie ma na myśli. Wiedziałam, że pod tą całą kontrolą i dyscypliną jest dziewczyna, która płonie, by być czymś więcej niż produktem podręcznika Vincenta Chena.

I niech mi Bóg pomoże, podobało mi się to. Podobała mi się ona.

Nawet jeśli nie powinno.

Nawet jeśli ta część mnie, która wciąż sypia w tanich hotelach i sama przykłada lód do kontuzji, krzyczała, że nigdy nie powinnam na nią spojrzeć drugi raz.

Kiedy miała dwanaście lat i była cicha i przerażająco dobra, wiedziałam, że będzie świetna. Wiedziałam też, że nigdy nie zauważy kogoś takiego jak ja.

I może wciąż nie zauważała. Ale nie mogłam odwrócić wzroku.

"Postaraj się nie spieprzyć, Santiago," mruknęła obok mnie, wystarczająco głośno, by usłyszeć ponad tłumem.

Uśmiechnęłam się złośliwie. "Postaraj się nie zanudzić widowni na śmierć swoimi podręcznikowymi cross-courtami."

Przewiróciła oczami tak mocno, że czułam promieniującą z niej dezaprobatę.

Ale wyszłyśmy razem. Jak drużyna. A tłum nie wiedział, co o tym myśleć.

Tenisowa królewna i upadła gwiazda.

Lód i ogień.

Nagłówek czekający na wybuch. I wtedy mecz się rozpoczął.

Ledwo zarejestrowałam wezwanie sędziego przez szum w mojej głowie. Hałas. Osądy. Lata nagłówków i szeptów drapiących tył mojego mózgu.

Ale w momencie, gdy pierwszy serwis poleciał w moją stronę, wszystko ucichło.

Odbiłam go z całej siły. Marina przecięła return najczystszym drop shotem, jaki widziałam od finałów sprzed trzech lat.

Punkt dla nas.

Nie świętowałyśmy. Nawet się nie uśmiechnęłyśmy. Ale coś w powietrzu między nami pękło.

Ona była stabilna. Chirurgiczna. Niewzruszona.

Ja byłam dzika. Szybka. Improwizująca. Powinnyśmy się zderzyć. Nie zderzyłyśmy.

Za każdym razem, gdy przesuwałam się w lewo, ona wypełniała przestrzeń. Za każdym razem, gdy wywoływała zagranie, odpowiadałam bez potrzeby myślenia.

Nienawidziła tego, jak instynktowna byłam. Ja nienawidziłam tego, jak ona czyniła precyzję świętą.

A jednak... działało. My działałyśmy.

W połowie drugiego seta tłum pochylał się do przodu. Nasze przeciwniczki nie mogły nadążyć. Marina uderzyła return, który ciął tak nisko, że ślizgał się jak kamyk po wodzie. Pogoniłam za szerokim strzałem, ślizgnęłam się i odbiłam za plecami tylko po to, by zobaczyć, jak przewraca oczami.

"Jesteś niedorzeczna," mruknęła, ustawiając się do następnego punktu.

"Masz szczęście, że tu jestem."

Nie odpowiedziała. Ale jej warga drgnęła.

Trzeci set. Piłka meczowa. Byłyśmy maszyną.

Ostatnia wymiana, dwadzieścia cztery uderzenia. Moje stopy płonęły. Ramię krzyczało. Marina sprintowała do drop shota, odbiła go crosscourtem tak lekko, że unosił się w powietrzu, i zakręcił się do tyłu przy odbiciu.

Gem, set, mecz. Wygrałyśmy. Tłum eksplodował. Marina nawet nie mrugnęła. Ale ja? Czułam to. W kościach. Tę starożytną, zapomnianą rzecz.

Przynależność.

Błyski uderzyły w nasze twarze zanim pot wysechł. Mikrofony wepchnięte w nasze ręce. Zwykłe prasowe bzdury - jak tak szybko się zgrałyśmy, czy będziemy znów grać w parze, który moment był najważniejszy.

Wtedy głos przeciął powietrze.

"Marina," powiedziała reporterka, wyraźnie i głośno. "Jesteś na 12. miejscu w rankingu i znana z nieskazitelnej reputacji. Dlaczego ktoś taki jak ty gra w parze ze skompromitowaną hazardzistką jak Eli Santiago?"

Zamarzłam. Ona nawet nie drgnęła.

Wzięła mikrofon chirurgicznymi dłońmi i powiedziała: "Bo wszyscy kochają historie o powrotach. Szczególnie gdy osoba, która o to walczy, gra z większym sercem niż ktokolwiek inny na korcie."

Spojrzała na reporterkę, jakby wyzywała ją do ponownego zabrania głosu. Potem spojrzała na mnie.

Tylko na sekundę. Ale uderzyło jak cegła. Nie mogłam oddychać.

Nie musiała tego mówić. Nie musiała mnie bronić. Mogła to zbyć, dać jakąś zatwierdzoną przez agenta linijkę o dobroczynności czy drugich szansach.

Ale powiedziała prawdę. Swoją prawdę.

O mnie.

Wyszłyśmy ze strefy wywiadów, a ja znów poczułam tę starą wojnę w piersi.

"Nie musiałaś tego wszystkiego mówić," mruknęłam.

"Wiem."

"Ale powiedziałaś."

Wzruszyła ramionami, patrząc przed siebie. "Po prostu powiedziałam prawdę."

Chciałam jej powiedzieć, że miesza mi w głowie. Że jej głos w moim uchu podczas każdej wymiany robi ze mną coś, czego nie potrafię wytłumaczyć. Że bez względu na to, ile razy mówiłam sobie, że jest wszystkim, czego nienawidzę w tym sporcie - wyprodukowana, wypolerowana, perfekcyjna - nie mogłam nie patrzeć na nią.

Nie powiedziałam nic z tego. Ale myślę, że już wiedziała. Byłyśmy w połowie korytarza, gdy-

"MARINA!"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Serve Me Chaos

Serve Me Chaos

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa