Marina
Nie rozmawiałam z ojcem po tamtym dniu. Dzień minął bez słowa między nami. Rano napięcie nie zelżało, ale rutyna powróciła.
"Jutro rano będę robić lekkie ćwiczenia solo z trenerem Lee," powiedziałam mu, starając się zachować gładki ton. Spokojny. Niewzruszony.
Trener Lee był moim rezerwowym trenerem. Zawsze kiedy tata był pogrążony w spotkaniach ze sponsorami albo networkingu z facetami w marynarkach, którzy pachnieli cygarami i arogancją, Lee wkraczał do akcji.
Tata nawet nie oderwał wzroku od tabletu. "Lee ma cię w tym tygodniu na pracy nóg. Bez wolejów."
"Wiem. Chcę tylko dopracować swój schemat cross-court. Nie zajmie mi to długo."
Kiwnął głową raz, potem się zawahał. "Wyślesz mi nagranie."
"Oczywiście."
Uśmiechnęłam się, odwróciłam i wyszłam z apartamentu z perfekcyjną postawą, równym oddechem i kłamstwem tliącym się na moim języku.
Marina Chen nigdy nie skłamała ojcu. No, raz. W gimnazjum. Oblałam kartkówkę z geometrii i podrobiłam jego podpis brokatowym długopisem pożyczonym od dziewczyny siedzącej obok. Kiedy się dowiedział, ganiał mnie po kuchni w piankowych crocsach, krzycząc: "Myślisz, że cię nie złapię? TRENOWAŁEM cię!"
Złapał mnie. Nigdy więcej nie skłamałam.
Aż do teraz.
"Jesteś spóźniona," powiedział Eli, gdy tylko weszłam na przyciemniony boczny kort.
Oczywiście był bez koszulki. Bo jego ego tego wymagało. Opierał się o słupek siatki jak ulubiony model okładki diabła, tatuaże błyszczały w stadionowym świetle, czapka założona tyłem, uśmiech gotowy na atak.
"Jestem pięć minut przed czasem."
"Jesteś dziesięć minut po czasie, który podałem."
"Nie jesteś moim trenerem."
"Jeszcze nie," rzucił, podrzucając mi piłkę.
Złapałam ją w locie, z kamienną twarzą. "Spróbuj tego tekstu na kimś, kto nie czytał każdego artykułu o twoich skandalach."
"Może lubię grać swoimi atutami," powiedział, biegnąc na linię końcową. "Zobaczmy, czy masz coś więcej niż tylko ciasno związane kucyki i wywiady gotowe dla prasy."
Pierwsze dziesięć minut to była wojna.
On gubił sygnały. Ja oddawałam zbyt szybkie piłki. Jeden z moich backhandów niemal trafił go w żebra.
"Wiesz w ogóle, jaką gramy formację?" warknęłam, sapiąc.
"Improwizowałem."
"To nie jazz, Eli. To tenis. Trzymaj się swojej roli."
Uśmiechnął się szeroko, bez zmartwienia. "Jesteś wspaniała, Chen."
Podmaszerowałam pod siatkę. "Chcesz partnerki czy nie?"
"Tak," powiedział bez mrugnięcia.
Mrugnęłam, wytrącona z równowagi. "To się zachowuj."
"Określ 'zachowuj się'."
"Nie ignoruj sygnałów. Bez niespodziewanych zagrań między nogami. I przestań się uśmiechać, jakby to była twoja osobista ścieżka odkupienia."
"Nic nie obiecuję."
"W takim razie następnym razem celuję w twoje ramię."
Uśmiechnął się jeszcze szerzej. "O, jest ogień."
Zagraliśmy znowu.
Dłuższe wymiany. Czystsze przejścia. Zaczynaliśmy faktycznie się zgrywać i, szczerze? To było przerażające.
Jego loby stały się podejrzanie miękkie, moje woleje zaczęły trzaskać jak należy, a moja klatka? No cóż, nie ścisnęła się od kardio, tylko od tego, że był za blisko, za skupiony i, niestety, zbyt atrakcyjny jak na kogoś, kto publicznie zrujnował sobie życie.
Serio, dlaczego spocony, zmęczony, skupiony Eli jest taki dający się lubić ??
Powinnam go nienawidzić. To przecież król skandali. A mój mózg podpowiada: może wrogowie mogą trzymać się za ręce.
"To było aut," rzuciłam, gdy piłka poleciała o cal za linię.
"Margines błędu," odkrzyknął. "Dodaje dramaturgii."
"To nie ruletka, Santiago."
"Może nie," powiedział, odbijając kolejną piłkę. "Ale czasem ryzyko się opłaca."
Przewróciłam oczami. "Jasne. Bo to ci tak świetnie wyszło."
Zaserwował. Szybko. Czysto. Oddałam z większą agresją, niż trzeba.
Zaśmiał się. "Jesteś taka intensywna tylko dlatego, że ci się podobam."
"Jesteś urojony."
"Zgodziłaś się ze mną zagrać."
"Dla charytatywności. I PR-u. I dlatego, że mój agent uznał, że dobrze to będzie wyglądało w nagłówkach."
"Ale i tak idziesz pod prąd wobec ojca," powiedział, podrzucając piłkę w górę. "To nie PR. To osobiste."
Zawahałam się. On to zauważył. Oczywiście, że tak.
"Myślisz, że nie wiem, jak to jest żyć w czyimś cieniu?" zapytał.
"Nie udawaj, że jesteśmy tacy sami."
"Nie jesteśmy," powiedział. "Ty masz czysty wizerunek. Ja mam spalony. Ale wiem, jak czuje się presja. Wiem, ile to kosztuje."
"Postawiłeś na własny mecz."
To go uciszyło. Na sekundę. Podszedł bliżej. "Udajesz, że ci nie zależy, ale zależy. Przyszłaś tu. Ryzykujesz nagłówkami, aprobatą ojca, swoim perfekcyjnym wizerunkiem—"
"Nie ryzykuję niczego," przerwałam mu ostro. "Zarządzam wizerunkiem. Kontroluję sytuację."
"Jasne. Powtarzaj to sobie."
Uderzyłam kolejną piłkę tak mocno, że zostawiła czerwony ślad na jego przedramieniu.
"Au," mruknął, pocierając je. "Wciąż uderzasz jak maszyna."
"A ty wciąż mówisz jak brukowiec."
Ale nie odpuścił. I ja też nie odeszłam.
Trenowaliśmy jeszcze godzinę. Bezgłośny rytm. Cienie wydłużające się po korcie. Na końcu oboje padliśmy na mączkę, płuca ciężko pracowały, napięcie lepiło się do nas jak pot.
Usiadłam, rozciągając nogi. Eli padł obok, ramiona oparte za plecami, głowa odchylona w stronę gwiazd.
"To wyczerpujące, prawda?" powiedział cicho.
Nie odpowiedziałam. Nie spojrzał na mnie. Po prostu mówił, głosem pewnym.
"Udawać, że wszystko jest w porządku, gdy nie jest. Trzymać się w garści. Uśmiechać się na zawołanie. Mówić jak marka, nie jak człowiek."
Moje mięśnie znieruchomiały w trakcie rozciągania. On nie wiedział o mojej chorobie, prawda?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Eli
Widziałam ją już setki razy w ciągu ostatnich tygodni - na treningach, konferencjach prasowych, na salach gimnastycznych i u masażystów. A jednak za każdym razem było tak, jakby jakaś część mnie nie dostała wiadomości: ona nie jest dla ciebie.
Marina Chen była wzorem. Doskonałość spięta w kucyk. Córka legendy. Sponsorowana przez ojca. Uznana przez media. Każdy trener, którego ja nigdy nie dostałam, został jej podany na srebrnej rakiecie. Powinnam jej nie lubić. Cholera, nie lubiłam jej, a przynajmniej chciałam nie lubić. Ona dostała marzenie; ja małym drukiem.
A jednak... oto byłyśmy.
Partnerki deblowe.
Spojrzałam na nią, gdy wchodziłyśmy na kort - ostre linie, zimne oczy, szczęka jak z kamienia - i poczułam ten sam cholerny błąd w piersi. Nie dlatego, że jej nie znałam. Ale dlatego, że znałam.
Wiedziałam, jak jej ręce drżą lekko, gdy serwuje pod presją. Wiedziałam, jak jej usta drgają tuż przed tym, jak zniszczy mnie słowami, które absolutnie ma na myśli. Wiedziałam, że pod tą całą kontrolą i dyscypliną jest dziewczyna, która płonie, by być czymś więcej niż produktem podręcznika Vincenta Chena.
I niech mi Bóg pomoże, podobało mi się to. Podobała mi się ona.
Nawet jeśli nie powinno.
Nawet jeśli ta część mnie, która wciąż sypia w tanich hotelach i sama przykłada lód do kontuzji, krzyczała, że nigdy nie powinnam na nią spojrzeć drugi raz.
Kiedy miała dwanaście lat i była cicha i przerażająco dobra, wiedziałam, że będzie świetna. Wiedziałam też, że nigdy nie zauważy kogoś takiego jak ja.
I może wciąż nie zauważała. Ale nie mogłam odwrócić wzroku.
"Postaraj się nie spieprzyć, Santiago," mruknęła obok mnie, wystarczająco głośno, by usłyszeć ponad tłumem.
Uśmiechnęłam się złośliwie. "Postaraj się nie zanudzić widowni na śmierć swoimi podręcznikowymi cross-courtami."
Przewiróciła oczami tak mocno, że czułam promieniującą z niej dezaprobatę.
Ale wyszłyśmy razem. Jak drużyna. A tłum nie wiedział, co o tym myśleć.
Tenisowa królewna i upadła gwiazda.
Lód i ogień.
Nagłówek czekający na wybuch. I wtedy mecz się rozpoczął.
Ledwo zarejestrowałam wezwanie sędziego przez szum w mojej głowie. Hałas. Osądy. Lata nagłówków i szeptów drapiących tył mojego mózgu.
Ale w momencie, gdy pierwszy serwis poleciał w moją stronę, wszystko ucichło.
Odbiłam go z całej siły. Marina przecięła return najczystszym drop shotem, jaki widziałam od finałów sprzed trzech lat.
Punkt dla nas.
Nie świętowałyśmy. Nawet się nie uśmiechnęłyśmy. Ale coś w powietrzu między nami pękło.
Ona była stabilna. Chirurgiczna. Niewzruszona.
Ja byłam dzika. Szybka. Improwizująca. Powinnyśmy się zderzyć. Nie zderzyłyśmy.
Za każdym razem, gdy przesuwałam się w lewo, ona wypełniała przestrzeń. Za każdym razem, gdy wywoływała zagranie, odpowiadałam bez potrzeby myślenia.
Nienawidziła tego, jak instynktowna byłam. Ja nienawidziłam tego, jak ona czyniła precyzję świętą.
A jednak... działało. My działałyśmy.
W połowie drugiego seta tłum pochylał się do przodu. Nasze przeciwniczki nie mogły nadążyć. Marina uderzyła return, który ciął tak nisko, że ślizgał się jak kamyk po wodzie. Pogoniłam za szerokim strzałem, ślizgnęłam się i odbiłam za plecami tylko po to, by zobaczyć, jak przewraca oczami.
"Jesteś niedorzeczna," mruknęła, ustawiając się do następnego punktu.
"Masz szczęście, że tu jestem."
Nie odpowiedziała. Ale jej warga drgnęła.
Trzeci set. Piłka meczowa. Byłyśmy maszyną.
Ostatnia wymiana, dwadzieścia cztery uderzenia. Moje stopy płonęły. Ramię krzyczało. Marina sprintowała do drop shota, odbiła go crosscourtem tak lekko, że unosił się w powietrzu, i zakręcił się do tyłu przy odbiciu.
Gem, set, mecz. Wygrałyśmy. Tłum eksplodował. Marina nawet nie mrugnęła. Ale ja? Czułam to. W kościach. Tę starożytną, zapomnianą rzecz.
Przynależność.
Błyski uderzyły w nasze twarze zanim pot wysechł. Mikrofony wepchnięte w nasze ręce. Zwykłe prasowe bzdury - jak tak szybko się zgrałyśmy, czy będziemy znów grać w parze, który moment był najważniejszy.
Wtedy głos przeciął powietrze.
"Marina," powiedziała reporterka, wyraźnie i głośno. "Jesteś na 12. miejscu w rankingu i znana z nieskazitelnej reputacji. Dlaczego ktoś taki jak ty gra w parze ze skompromitowaną hazardzistką jak Eli Santiago?"
Zamarzłam. Ona nawet nie drgnęła.
Wzięła mikrofon chirurgicznymi dłońmi i powiedziała: "Bo wszyscy kochają historie o powrotach. Szczególnie gdy osoba, która o to walczy, gra z większym sercem niż ktokolwiek inny na korcie."
Spojrzała na reporterkę, jakby wyzywała ją do ponownego zabrania głosu. Potem spojrzała na mnie.
Tylko na sekundę. Ale uderzyło jak cegła. Nie mogłam oddychać.
Nie musiała tego mówić. Nie musiała mnie bronić. Mogła to zbyć, dać jakąś zatwierdzoną przez agenta linijkę o dobroczynności czy drugich szansach.
Ale powiedziała prawdę. Swoją prawdę.
O mnie.
Wyszłyśmy ze strefy wywiadów, a ja znów poczułam tę starą wojnę w piersi.
"Nie musiałaś tego wszystkiego mówić," mruknęłam.
"Wiem."
"Ale powiedziałaś."
Wzruszyła ramionami, patrząc przed siebie. "Po prostu powiedziałam prawdę."
Chciałam jej powiedzieć, że miesza mi w głowie. Że jej głos w moim uchu podczas każdej wymiany robi ze mną coś, czego nie potrafię wytłumaczyć. Że bez względu na to, ile razy mówiłam sobie, że jest wszystkim, czego nienawidzę w tym sporcie - wyprodukowana, wypolerowana, perfekcyjna - nie mogłam nie patrzeć na nią.
Nie powiedziałam nic z tego. Ale myślę, że już wiedziała. Byłyśmy w połowie korytarza, gdy-
"MARINA!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Marina
O cholera.
Wiedziałam od chwili, gdy zobaczyłam jego twarz. Wciąż półśmiałam się z czegoś, co Eli powiedział po meczu, adrenalina przelatywała mi przez żyły niczym błyskawica. I wtedy usłyszałam ten głos—ten, który nigdy nie musiał krzyczeć, by brzmieć jak wrzask.
„MARINA!”
Vincent Chen.
Mój ojciec. Stał jak cień z doskonałą postawą i twarzą wyrzeźbioną z kamienia, tuż przed tunelem do wywiadów.
Nagle znów miałam dwanaście lat i spóźniałam się na treningi.
„Idź,” mruknęłam do Eli. „Dam sobie radę.”
„Na pewno?” zapytał, marszcząc brwi.
Nie. Nawet w najmniejszym stopniu. „Tak.”
Podeszłam do ojca. Nie odezwał się od razu. Po prostu patrzył na mnie, jakby liczył każdy mój zły ruch od dnia, gdy się urodziłam.
„Okłamałaś mnie.”
„Ja—”
„Okłamałaś mnie, Marino. Spojrzałaś mi w oczy i powiedziałaś, że pracujesz z Lee. A tymczasem trenowałaś z nim.”
Ludzie przechodzili obok, udając, że nie patrzą.
Starałam się mówić cicho. „Musiałam—”
„Wybrałaś to. Ten chłopak to trucizna. Jest wszystkim, przed czym cię chroniłem.”
„On nie—”
„Myślisz, że to żart?” Jego głos przeszedł w ten cichy, ostry ton, który oznaczał, że już jestem po uszy w kłopotach. „Zbudowaliśmy twoje nazwisko od zera. Każde uściśnięcie dłoni. Każdy turniej. Każdy wywiad. A ty to wszystko wyrzuciłaś dla zagrywki PR-owej.”
„To nie była zagrywka.”
„Pozwoliłaś, żeby kamery uchwyciły cię, jak się z nim śmiejesz.”
„Wygraliśmy mecz.”
„Wygrana nic nie znaczy, jeśli plami twoje nazwisko!”
Drgnęłam. Niewidocznie—ale znał mnie zbyt dobrze. Zauważył to.
„Miałaś wznieść się ponad cały ten hałas,” powiedział, mrużąc oczy. „A ty chcesz dołączyć do cyrku? Stać obok chłopaka, który oszukał sport, który ponoć kochasz?”
„On nie oszukał.”
„Ach tak? A jak myślisz, co piszą nagłówki?”
Nie odpowiedziałam.
Ciągnął dalej: „Nie możesz podejmować lekkomyślnych decyzji i udawać, że nie ma konsekwencji. Jesteś Mariną Chen. Wiesz, co to znaczy?”
„To znaczy, że przez dziesięć lat nie podjęłam ani jednej decyzji, która byłaby naprawdę moja!” wypaliłam, zanim zdążyłam się powstrzymać.
Jego oczy rozszerzyły się—na sekundę. Potem stwardniały.
„Jesteś tam, gdzie jesteś, bo to ja podejmowałem trudne decyzje.”
„Nie prosiłam cię o to.”
„Myślisz, że chodzi o to, czego ty chcesz?”
„Nie. Myślę, że chodzi o to, że muszę być idealna, żebyś mógł spać spokojnie.”
Cisza. To było najgorsze. Kiedy nie krzyczał. Kiedy tylko patrzył.
„Weź się w garść,” powiedział zimno. „Albo stracisz wszystko.”
Odwrócił się i odszedł. I tak po prostu, nie mogłam oddychać.
Zatoczyłam się do szatni, upuściłam torbę z rakietami i przykucnęłam obok ławki, jakbym stała na chwiejącym się gruncie.
Oddychaj. Po prostu oddychaj.
Ale klatka piersiowa była zbyt ściśnięta. Palce drżały. Serce waliło mi w uszach jak syrena alarmowa.
„Nie, nie, nie, nie znowu,” wyszeptałam, opierając czoło o szafkę.
Znałam to uczucie. Zbyt dobrze.
Pierwszy raz miałam atak paniki, gdy miałam czternaście lat. Właśnie przegrałam mecz w dwóch setach. Moja przeciwniczka była agresywna, dzika, nieprzewidywalna—dokładnie taki tenis, którego ojciec nienawidził.
Po wszystkim spotkał mnie w tunelu. Myślałam, że powie: „W porządku. Naprawimy to.”
Zamiast tego powiedział: „Wiesz, ile poświęciłem dla tego? Żebyś to zmarnowała, dusząc się na oczach całego stadionu?”
Stałam tam, sparaliżowana. Odrętwiała.
On ciągnął dalej.
„Chcesz być przeciętna? W porządku. Ale nie licz, że będę to finansował. Chcesz wolności? Znajdź sobie normalną pracę. Ale dopóki moje nazwisko jest na twojej rakiecie—graj tak, jakby ci zależało.”
Tamtej nocy siedziałam w hotelowej łazience przez godzinę, próbując oddychać, jakby płuca nie odmawiały mi posłuszeństwa.
A teraz? To się powtarzało.
Ręce trzęsły mi się, gdy chwytałam krawędź ławki. Skóra była zbyt ciasna. Myśli zlewały się w spiralę presji i wstydu.
Wbiłam paznokcie w ramię, żeby poczuć coś prawdziwego.
„Wszystko w porządku,” wyszeptałam. „Wszystko w porządku, Marino. To tylko stres. To tylko stres.”
Ale to nie był tylko stres. To było dziesięć lat presji, która właśnie mnie przygniotła.
To był strach, że bez względu na to, ile meczów wygram, zawsze będę o jeden błąd od utraty wszystkiego.
To był ten wzrok w jego oczach. I głos w mojej głowie, który wciąż mu wierzył.
Otarłam twarz. Powoli się podniosłam. Moje nogi były jak z papieru. Nie chciałam trenować. Nie chciałam się rozciągać. Nie chciałam uśmiechać się do kamer.
Otworzyłam drzwi szatni i wyszłam na korytarz, wciąż roztrzęsiona, wciąż pusta w środku.
I wyszeptałam do nikogo—
„Nie wiem, czy dam radę dalej to robić.”
Przesuń w górę, aby kontynuować