passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Shared Between Three CEO Brothers - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

Shared Between Three CEO Brothers

/

Rozdział 4

rozdział 3

Miesiąc obserwowania Sullivanów zamienił mnie w Sherlocka Holmesa z uzależnieniem od arkuszy kalkulacyjnych, zerową powściągliwością i kruszącymi się granicami. Bo najwyraźniej zapamiętywanie zamówień kawowych moich rywali uchodziło teraz za strategiczne dane wywiadowcze.

Zgromadzone przeze mnie dane czytały się jak manifest prześladowcy zamaskowany pod postacią badań korporacyjnych.

Stephen Sullivan pił kawę czarną z dwiema łyżeczkami cukru, mieszał dokładnie trzy razy w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara i poluzowywał krawat o 14:47 z precyzją szwajcarskiego zegarka.

Śmiał się z własnych żartów z pewnością siebie kogoś, kto nigdy nie doświadczył zażenowania z drugiej ręki. Uśmiechał się jak amerykański golden retriever, ale czasami pokazywał zęby, które przypominały, że psy pochodzą od wilków.

Titus Sullivan wymagał Earl Greya o temperaturze dokładnie 175 stopni, bez dodatków, jak jakieś równanie matematyczne w ludzkiej formie.

Stukał długopisem w grupach po cztery podczas obliczeń, nigdy nie uśmiechał się przed południem i patrzył na ludzi, jakby rozwiązywał złożone algorytmy, gdzie X równał się twoim najgłębszym niepewnościom, a Y twoim nieuchronnym porażkom.

Raphael Sullivan pochłaniał podwójne espresso jak pokutę za niewypowiedziane grzechy, sprawdzał telefon dokładnie o :15 i :45 po każdej godzinie i dowodził pomieszczeniami poprzez czystą siłę grawitacji.

Ten człowiek zamienił autorytet w formę sztuki, sprawiając, że wszyscy inni wyglądali jak amatorzy malujący palcami w Luwrze.

Zamiast tego, sama się wkopałam.

Każda obserwacja stawała się paliwem dla nocnych fantazji, które pozostawiały mnie sfrustrowaną i wyczerpaną. Profesjonalny dystans stał się żartem, który sobie opowiadałam, podczas gdy mentalnie rozbierałam ich w trakcie prezentacji PowerPoint.

I tak właśnie spektakularnie spieprzyłam sprawę.

"Jak możecie zobaczyć na dwunastym piętrze," powiedziałam, przewijając prezentację Meridian Tower, "apartamenty kierownicze będą zawierać—"

"Chwileczkę," przerwał pan Nakamura z Grupy Nakamura, marszcząc brwi nad swoją kopią. "Tu jest napisane, że dwudzieste drugie piętro ma apartamenty kierownicze. Dwunaste piętro jest oznaczone jako przestrzeń biurowa ogólnego przeznaczenia."

Krew zamieniła mi się w lodowatą wodę. Przerzuciłam swoje notatki.

Kurwa. Kurwa. KURWA.

"Ja... To jest... Pozwólcie mi tylko—" przerzucałam papiery, podczas gdy pięć par oczu obserwowało, jak tonę we własnej niekompetencji. "Wygląda na to, że wystąpiła rozbieżność—"

"Rozbieżność?" Głos Raphaela mógłby zamrozić piekło. "Pani Freeman, czy mówi nam pani, że przedstawiła nieprawidłowe specyfikacje dla projektu wartego dwa miliardy dolarów?"

Sala konferencyjna przypominała dom pogrzebowy. Konkretnie mój.

"Mogę wyjaśnić—"

"Nie trzeba," powiedział pan Nakamura, wstając. "Być może, gdy Sullivan Stone uporządkuje swoją wewnętrzną komunikację, będziemy mogli wrócić do tej rozmowy."

Kolejne dziesięć minut rozmazało się w uściski dłoni i przeprosiny, podczas gdy ja stałam tam jak posąg ze wstydu i zawodowego samobójstwa.

Kiedy drzwi wreszcie zamknęły się za Grupą Nakamura, cisza, która nastąpiła, wydawała się głośniejsza niż jakikolwiek krzyk.

"Do mojego biura," powiedział Raphael. "Wszyscy. Natychmiast."

Marsz śmierci do jego narożnego biura wydawał się nie mieć końca.

Titus pozostał milczący, rzucając mi spojrzenia, których nie mogłam rozszyfrować. Prawdopodobnie obliczał statystyczne prawdopodobieństwo mojego spontanicznego samospalenia.

Raphael nie usiadł. Stał za swoim biurkiem jak sędzia mający wydać wyrok, a ja zastanawiałam się, czy zawodowa śmierć wiąże się z ostatnimi słowami.

"Dokładnie tego się obawiałem, kiedy zgodziliśmy się na to partnerstwo. Jeśli nie potrafisz poradzić sobie z podstawowymi numerami pięter—numerami pięter, Dakota—jak możemy ci zaufać w kwestii rzeczywistej złożoności?"

"To był tylko jeden błąd—"

"Jeden błąd, który prawie kosztował nas Grupę Nakamura. Napraw to do piątku albo całkowicie przemyślimy twój udział."

Te słowa uderzyły jak zawodowy wyrok śmierci.

Żołądek opadł mi gdzieś w okolice pięt. Przemyślenie mojego udziału oznaczało porażkę. Oznaczało udowodnienie, że mój ojciec miał rację.

Oznaczało, że wszystko, na co pracowałam, rozpada się, bo byłam zbyt zajęta fantazjowaniem o moich partnerach biznesowych, żeby wykonywać swoją faktyczną pracę.

"Ona to rozumie, Raph," Stephen rozwalił się na krześle z tą niebezpieczną swobodą, która sprawiała, że moja skóra mrowiła. "Chociaż może potrzebuje właściwej motywacji. Praca w weekend bez wynagrodzenia? A może lepiej, mogłaby przeprosić każdego członka zespołu indywidualnie. Naprawdę się upokorzyć, upewnić się, że rozumie swoje miejsce w hierarchii."

Pokój zmroził się. Nawet Raphael wyglądał, jakby ktoś go spoliczkował.

Jego śmiech zabrzmiał jak tłuczone szkło. "Żartuję! Jezu, wszyscy tacy poważni. Nikt już nie może zrozumieć żartu?"

Ale dostrzegłam coś pod tą słoneczną powierzchownością, błysk zadowolenia na myśl o obserwowaniu mojego zakłopotania.

Maska golden retrievera zsunęła się, odsłaniając coś o ostrzejszych zębach i mniej zdrowych zamiarach.

"Wystarczy tego." Cicha interwencja Titusa przecięła napięcie jak skalpel przez bzdury.

Wszyscy się odwrócili, bo Titus Sullivan broniący kogokolwiek był jak odkrycie, że twój kalkulator rozwinął empatię.

"Popełniła błąd. Wszyscy je popełniamy. Pamiętasz konto Hendersona, Stephen?"

Uśmiech Stephena stężał w coś mniej przyjaznego. "To było co innego—"

"Naprawdę?" Titus zwrócił te analityczne oczy na swojego brata z precyzją kogoś, kto zachowuje rachunki. "Dakota, przejrzę z tobą specyfikację. Znajdź mnie, gdy będziesz gotowa."

* * *

Następny dzień nadszedł, a ja rzuciłam się na te specyfikacje, jakby zawierały lekarstwo na zawodowy wstyd.

Każda liczba sprawdzona trzykrotnie, każdy plan piętra zweryfikowany, aż oczy mnie paliły, a kręgosłup wygiął się w znak zapytania.

Kiedy Titus zmaterializował się o 19:00 z tajskim jedzeniem i świeżą perspektywą, prawie się rozpłakałam z wyczerpania udającego wdzięczność.

"Zamieniłaś je podczas trzeciej rewizji," wyświetlił historię pliku z chirurgiczną precyzją. "Tutaj, kiedy prawdopodobnie działałaś na kawie i determinacji zamiast snu."

"Zmęczenie nie jest wymówką," dźgnęłam pad thaia z niepotrzebną agresją.

"Nie, ale to powód. Jest znacząca różnica między niekompetencją a ludzkim błędem." Zauważył kolejny błąd, który przeoczyłam, poprawiając go bez osądu, w którym tonęłam. "Nie jesteś niekompetentna, Dakota. Po prostu rozpraszają cię rzeczy, które udajesz, że nie zauważasz."

Gorąco zalało moją twarz z subtelnością kalifornijskiego pożaru. "Jestem całkowicie skupiona na tym projekcie i niczym więcej."

"Oczywiście. Dlatego zapamiętałaś nasze zamówienia kawy i zauważasz, kiedy Stephen poprawia krawat." Jego ton sugerował, że moje zaprzeczenie bawi go bardziej niż przekonuje.

Pracowaliśmy w ciszy, która różniła się od jego zwykłej arktycznej wydajności, coś prawie jak zrozumienie przepływało między nami.

Jakby może za całym tym obliczeniowym chłodem Titus Sullivan faktycznie rozumiał, jak to jest nieustannie kalkulować każdy ruch w tej korporacyjnej grze w szachy, gdzie figury ciągle zmieniają zasady.

Dzień trzeci przyniósł kolejny poranek unikania kontaktu wzrokowego z kimkolwiek o nazwisku Sullivan.

Doskonaliłam sztukę udawania, że arkusze kalkulacyjne zawierają starożytną mądrość, gdy Stephen się zbliżał, promieniując swoim zwyczajowym słonecznym optymizmem, który sprawiał, że wszystko czułam się gorzej.

"Hej, Dakota," powiedział łagodnie. "Słuchaj, wiem, że kręcisz się w spirali przez sprawę Nakamury, ale wszyscy przez to przechodziliśmy. Kiedyś wysłałem propozycję Castro do Castillo. Raphael mnie krył."

Wpatrywałam się intensywniej w ekran. "To co innego. Ty prawie nie straciłeś nam głównego klienta."

"Właściwie to straciłem. Ale ty? Wyłapałaś jeden z błędów Titusa—praktycznie wydarzenie jak jednorożec."

Z drugiego końca pokoju odezwał się Titus, głosem jak lód.

"Jeśli skończyliśmy cheerleading, niektórzy z nas mają prawdziwą pracę do wykonania."

Skurczyłam się bardziej w marynarce. Trzy dni nieustępliwego ciepła Stephena i arktycznej dezaprobaty Titusa sprawiły, że kwestionowałam wszystko.

"Ignoruj go," mruknął Stephen, pochylając się bliżej. "Jest po prostu zły, że udowodniłaś, że jest człowiekiem."

"Jestem tutaj," powiedział Titus płasko.

"Wiem, stary. Dlatego to śmieszniejsze."

Nadal nie mogłam się uśmiechnąć. "Będę pracować z Freeman Industries przez jakiś czas," wymamrotałam, już pakując się.

"Dakota—"

"Potrzebuję przestrzeni. Żeby się przekalibrować."

Drzwi windy zamknęły się na zaniepokojonej twarzy Stephena.

Ale siedząc teraz w biurze mojego ojca, otoczona jego osiągnięciami i duchem syna, którego nigdy nie miał, zdałam sobie sprawę, że po prostu zamieniłam trzy smaki świeżego piekła na znajomy żar ojcowskiego rozczarowania.

Przynajmniej tutaj osąd pochodził od kogoś, kto był rozczarowany moim istnieniem od urodzenia.

Przynajmniej tutaj nie traciłam zmysłów przez trzech starszych, zabójczo przystojnych i skomplikowanych mężczyzn... I nadal nie mogłam zdecydować, czy chcę ich nienawidzić, czy przejechać się na każdym z nich.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

Po takim dniu pracy, który sprawił, że zakwestionowałam każdą życiową decyzję od momentu narodzin, zawlokłam swój pokonany tyłek do kawiarni za rogiem.

Amber i Bryson, moi jedyni przyjaciele wystarczająco masochistyczni, by również pracować dla mojego ojca, czekali z przewartościowaną kawą i arkuszami dotyczącymi ślubu.

"Więc firma cateringowa chce dodatkowe trzy tysiące tylko za dodanie opcji z łososiem, co jest kompletnym rozbojem w biały dzień, bo— Dakota, czy ty w ogóle słuchasz?"

Głos Amber przeciął moją sullivanową mgłę mózgową jak gorący nóż przez ostatni strzęp mojej godności.

"Przepraszam, co?" Zamrugałam, zdając sobie sprawę, jak bardzo byłam rozkojażona.

Rozmyślałam, czy dłonie Raphaela byłyby równie dominujące jak wyglądały, czy to tylko pobożne życzenia wynikające z mojej trzyletniej posuchy.

"Jezu, jesteś gorsza niż Bryson podczas meczu." Amber pomachała mi przed twarzą oznaczonym kolorami arkuszem. "Przeżywam kryzys związany z cenami ryb, a ty odpłynęłaś do krainy Dakoty."

"Przepraszam, sprawy służbowe," wymamrotałam do mojej kawy, która zdążyła wystygnąć gdzieś między przyjściem a moją piętnastą fantazją o przedramionach Stephena.

Bryson podniósł wzrok znad laptopa, gdzie udawał, że pracuje, a w rzeczywistości przeglądał fora gamingowe. "Sprawy służbowe czy...?"

"Co?"

"Ostatnio dziwnie się zachowujesz," powiedziała Amber.

Porzuciła segregator ze ślubem, by spojrzeć na mnie z laserową precyzją kogoś, kto znał mnie od czasów, gdy uważałam spinki z motylkami za szczyt mody.

"Jesteś bardziej spięta niż zwykle, a to już coś, biorąc pod uwagę, że układasz przyprawy alfabetycznie."

"Lubię porządek—"

"Kiedy ostatnio byłaś na randce?" przerwała, pochylając się do przodu z intensywnością detektywa, który właśnie znalazł kluczowy trop. "I mam na myśli prawdziwą randkę, nie tę katastrofę z Bradem z księgowości, który przez cały deser gadał o arkuszach kalkulacyjnych."

"To było—" Wykonałam w głowie obliczenia i się skrzywiłam. "Prawie trzy lata temu."

"Trzy lata!" Brwi Brysona podskoczyły do linii włosów. "Cholera, Dakota. Twoje życie uczuciowe to praktycznie Sahara w tym momencie. Tumbleweedy i porzucona nadzieja."

"Dzięki za to porównanie." Próbowałam odwrócić uwagę sarkazmem. "Byłam zajęta pracą przez cały ten czas. A projekt Meridian Tower—"

"Co takiego?" Tryb planowania ślubu Amber dezaktywował się szybciej niż moja chęć do życia podczas spotkań budżetowych.

"Duży projekt. Freeman Industries współpracuje z Sullivan Stone Company, żeby przetrwać rok. Zarządzam naszą częścią."

Słowa 'Sullivan Stone Company' zawisły w powietrzu przez około 0,3 sekundy, zanim mózgi moich przyjaciół połączyły fakty.

"Chwila moment," powiedział Bryson, jego palce już latały po telefonie. "Sullivan Stone jak bracia Sullivan? Ci, którzy byli w Forbes w zeszłym miesiącu?"

"Czekaj, bracia Sullivan?" Głos Amber podskoczył o trzy oktawy. "Ci niedorzecznie przystojni miliarderzy architekci? Ci, którzy wyglądają jakby wyszli z romansu o prezesach? Kurde, Dakota, nie wspomniałaś, że są gorgeous!"

"To relacja zawodowa—"

"O mój boże, spójrz na nich!" Bryson obrócił ekran telefonu w naszą stronę.

Wyświetlało się to, co było zasadniczo architektonicznym pornem. Trzech mężczyzn w idealnie skrojonych garniturach stojących przed jakimś budynkiem, który prawdopodobnie zaprojektowali gołymi rękami, przy okazji znajdując lekarstwo na raka.

"To niezły candy dla oczu, z którym pracujesz codziennie."

"Nie zauważyłam," skłamałam przez zęby.

Wyraz twarzy Amber zmienił się z podekscytowanego na drapieżny w sekundy. "Pieprzysz. Spójrz na siebie! Rumienisz się. Lecisz na nich!"

"Wcale nie—"

"Na wszystkich," kontynuowała, ignorując mój słaby protest. "O mój boże, pociągają cię wszyscy trzej! To niesamowite. Praktycznie promieniejesz. Używałaś tego nowego kremu nawilżającego, który ci poleciłam?"

"Amber—"

"Nie, czekaj, to nie jest blask od pielęgnacji. To jest blask 'mam sprośne myśli o partnerach biznesowych mojego ojca'. Ostatnio też masz więcej energii. Mniej ponuractwa o ratowaniu firmy."

Oparła się z zadowolonym wyrazem twarzy kogoś, kto właśnie rozwiązał problem głodu na świecie.

"Dziewczyno, totalnie kręcą cię bracia Sullivan."

"Czy możemy proszę—"

"Który podoba ci się najbardziej?" zapytał Bryson, wciąż przewijając to, co wyglądało na cały ich katalog z Google Images. "Ten wysoki ponurak? Ten czarujący? O czekaj, ten wygląda jakby mógł obliczyć twoje podatki i orgazmy z równą precyzją."

"Nienawidzę was obojga," oznajmiłam mojej filiżance kawy.

"Dziewczyno, nie uprawiałaś seksu od trzech lat," powiedziała Amber z subtelnością pociągu towarowego. "Oczywiście, że pociągają cię trzej gorgeous starsi mężczyźni, którzy prawdopodobnie dokładnie wiedzą, co robią. Pytanie brzmi, co zamierzasz z tym zrobić?"

"Nic! Bo jestem profesjonalistką, która musi udowodnić, że zasługuje na odziedziczenie Freeman Industries, a nie jakąś napalona katastrofą, która nie może się opanować przy atrakcyjnych mężczyznach."

"Ale przyznajesz, że są atrakcyjni," zauważył pomocnie Bryson.

"Mam oczy," warknęłam. "Tak, są atrakcyjni. Są też partnerami biznesowymi mojego ojca i dużo starsi ode mnie. Plus, prawdopodobnie widzą we mnie jakieś niekompetentne dziecko, które nie potrafi nawet poprawnie policzyć pięter."

"Pięter?" Aktywowały się śledcze instynkty Amber. "Co się stało z piętrami?"

Spędziłam następne dziesięć minut wyjaśniając moje spektakularne fiasko, podczas gdy oni na zmianę okazywali współczucie i zadawali więcej pytań o to, który z braci Sullivan ma najlepszy tyłek.

Kiedy skończyłam, moja kawa była kompletnie zimna, a moja godność prawdopodobnie leżała gdzieś na parkingu, zapewne przejeżdżana przez ciężarówkę.

"Więc pozwól, że podsumuję," podsumowała Amber, gdy zaczęliśmy się pakować. "Pracujesz codziennie z trzema mężczyznami, którzy wyglądają jakby wyszli z twoich mokrych snów, nie uprawiałaś seksu od czasów administracji Obamy, i dziwisz się, że jesteś rozkojażona? Musisz albo przelecieć się z jednym z nich, albo z kimkolwiek innym, zanim spontanicznie wybuchniesz podczas PowerPointa."

"Twoje rady są zawsze takie eleganckie," powiedziałam, wstając.

"Mówię tylko, że frustracja seksualna jest prawdziwa i wyraźnie wpływa na twoją pracę. Może gdybyś zaliczyła—"

"Okej, kończymy," oznajmiłam, chwytając kurtkę.

Ruszyliśmy w stronę parkingu, Amber wciąż wymieniała korzyści z zakończenia mojego "samozwańczego celibatu", podczas gdy Bryson przytakiwał, jakby to był wykład TED o niebezpieczeństwach przedłużających się seksualnych susz.

"O, a propos twojej sytuacji," powiedział Bryson nonszalancko, gdy dotarliśmy do naszych samochodów. "Widziałem wczoraj ten zabawny wiralowy post na Reddicie o kimś, kto chce przespać się z trzema starszymi partnerami biznesowymi. Przypomina mi twoją sytuację."

Moja krew zamieniła się w ciekły azot. "Co?"

"Tak, jest wszędzie. Został podchwycony przez te konta na TikToku, które udostępniają dzikie historie z Reddita z filmami krojenia mydła."

Przewijał swój telefon z nonszalancją kogoś, kto właśnie nie zdetonował bomby atomowej w moim życiu.

"Nazwa użytkownika była jak imię wróżki. Dość specyficzna sytuacja—trzech starszych szefów, problemy z tatusiem i inne kinky sprawy. Coś ci świta?"

Parking przechylił się na bok. Moje płuca zapomniały jak przetwarzać tlen.

Moje pieprzone anonimowe konto z nazwą użytkownika, którą uważałam za tak sprytną—Tinkerbell444. Przezwisko, które dała mi babcia, plus numer anielski, który widziałam wszędzie.

"To... to szalone," wydusiłam, mój głos brzmiał jakby dochodził z kosmosu. "Jakie są szanse?"

"No nie?" zaśmiał się Bryson, chowając telefon. "Wyobraź sobie być tak napalonym."

"Internet jest dziki," dodała Amber, kompletnie nieświadoma mojego wewnętrznego załamania. "Sekretna fantazja tej biednej dziewczyny jest teraz rozrywką dla milionów."

Milionów.

Mój anonimowy krzyk o pomoc, mój desperacki post o 3 nad ranem "czy jestem zdzirą, bo chcę przelecieć się z trzema DILFami" stał się wiralowy.

Miliony ludzi czytały o mojej seksualnej frustracji, mojej kompletnej zawodowej i osobistej katastrofie.

Wydałam z siebie nieokreślone dźwięki.

Jeśli Bryson i Amber to widzieli, kto jeszcze?

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

"Dziwny zbieg okoliczności, co? Internet jest pełen napalonych świrów."

Słowa wypłynęły z moich ust jak przeterminowane mleko - grudkowate i ewidentnie nie na miejscu. Mój głos załamał się na 'świrów' jakbym miała trzynaście lat i kłamała, że nie oglądam porno.

Bryson, obdarzony inteligencją emocjonalną złotej rybki, tylko wzruszył ramionami.

"Powinnaś przeczytać komentarze dla rozrywki. Zwróć uwagę na te najbardziej zjadliwe, zawsze są najbardziej kreatywne."

"O tak!" wtrąciła Amber, już wyciągając telefon. "Brutalna szczerość internetu jest lepsza niż terapia. I tańsza!"

"Nie mogę się doczekać," wydusiłam z siebie, z uśmiechem tak sztucznym, że pewnie miał naklejkę 'Made in China'.

Poszli do samochodu Brysona, rozmawiając o planach na kolację, podczas gdy ja stałam jak wryta obok mojej Hondy, ściskając klucze jak koło ratunkowe.

Mój telefon wybrał właśnie ten moment, żeby się rozładować - nawet technologia mnie opuszczała w godzinie próby.

Droga do domu była dwudziestoma minutami czystych tortur psychicznych. Każde czerwone światło dawało mi czas na głębsze pogrążanie się w panice.

Może nikt nie połączy Tinkerbell444 z Dakotą Freeman.

Może post zostanie pogrzebany pod lawiną innych seksualnych katastrof.

Może spontanicznie spalę się, zanim ktokolwiek się zorientuje.

Ale ludzie są beznadziejni w opieraniu się pokusie, a ja najwyraźniej jestem królową śmieci.

Kiedy tylko dotarłam do domu, podłączyłam laptop z desperacją narkomana potrzebującego działki.

Reddit ładował się wolniej niż moja chęć do życia, ale w końcu się pojawił. Mój cyfrowy krzyk o pomoc stał się internetowym złotem.

"YTA za chęć zniszczenia trzech małżeństw," głosił najlepszy komentarz.

Nie byli żonaci, ale dzięki za założenie, dupku.

"NTA, życie jest krótkie, bierz tego miliarderskiego penisa," zaproponował inny filozof.

Shakespeare by tego nie przebił.

"To albo fake, albo właśnie zniszczysz swoją karierę."

W końcu ktoś, kto rozumiał powagę mojej sytuacji.

"Problemy z tatusiem, co?"

Au. Trafne, ale au.

Przeglądałam setki komentarzy, każdy był jak mały sztylet wbijany w moje już zranione ego. Ludzie mieli opinie o wszystkim: mojej frustracji seksualnej, mojej etyce zawodowej, moim zdrowiu psychicznym, moich problemach z ojcem, nawet o moim pieprzonym nicku.

Chłonęłam każdą brutalną ocenę, aż oczy mnie piekły, a mózg czułam jak jajecznicę.

Gdzieś około trzeciej nad ranem zasnęłam z wciąż otwartym laptopem, blask ekranu prawdopodobnie dawał mi zatrucie promieniowaniem na dokładkę do zatrucia wstydem.

Poranek nadszedł jak mściwy kuzyn kaca. Wszystko bolało, ale pod warstwą upokorzenia buzowało coś jeszcze - gniew. Nie na komentujących, ale na siebie.

Internetowe trolle miały rację w jednej kwestii: byłam żałosna.

Wzdychanie do trzech facetów, podczas gdy nie osiągam nic poza spektakularnymi publicznymi porażkami? To nie była Dakota Freeman, która skończyła MIT w wieku dwudziestu lat.

To była smutna, napalona katastrofa używająca problemów z ojcem jako wymówki dla przeciętności.

Pierdolić to.

Wpompowałam w siebie kawę i zaatakowałam plany Meridian Tower z furią kobiety, która nie ma nic do stracenia. Każde obliczenie zostało potrójnie sprawdzone. Każdy element projektu został udoskonalony.

Funkcje zrównoważonego rozwoju, których wahałam się zaproponować? Wdrożone z agresywną wydajnością.

Do południa miałam kompleksową modernizację, która uczyni budynek o 30% bardziej energooszczędnym i strukturalnie rewolucyjnym.

Modyfikacje dwunastego i dwudziestego drugiego piętra nie zostały tylko naprawione - zostały przekształcone w coś, co sprawi, że czasopisma architektoniczne będą płakać z radości.

W chwili pozbawionej snu zuchwałości, otworzyłam email i wpisałam bezpośredni adres klienta. Nie do braci Sullivan. Nie poprzez właściwe kanały.

Prosto do skrzynki Grupy Nakamura jak profesjonalny środkowy palec dla protokołu.

I podpisałam jako 'Dakota Freeman. Partner, Freeman Industries.'

Partner. Nie asystentka. Nie łatwa do zarządzania asystentka.

Partner.

Wyslałam, zanim rozsądek mógł interweniować.

Następnego dnia w porze lunchu, weszłam do Sullivan Stone Company, jakbym była właścicielką. Albo przynajmniej jakbym nie spędziła poprzedniej nocy czytając opinie obcych ludzi o moim życiu seksualnym.

"Pani Freeman," powiedziała recepcjonistka, "Pan Sullivan czeka na panią w swoim biurze."

Który Pan Sullivan? Chciałam zapytać, ale zamiast tego poszłam za nią do narożnego biura Raphaela. Stał za swoim biurkiem wyglądając jak dar boży dla skrojonych garniturów i kompleksów władzy.

"Klient dzwonił," powiedział bez wstępu, nawet nie oferując mi miejsca.

Zagranie siłowe zauważone i zignorowane, usiadłam i tak.

"Och?" Zachowałam neutralny ton, jakbym nie ominęła całej jego firmy, wysyłając te plany.

"Są zachwyceni ostatnimi zmianami, które wprowadziliśmy w integracji strukturalnej i funkcjach zrównoważonego rozwoju."

Wprowadziliśmy. WPROWADZILIŚMY? Ugryzłam się w język tak mocno, że poczułam miedź.

"Twoje modyfikacje systemów energetycznych były błyskotliwe," kontynuował, wreszcie nawiązując kontakt wzrokowy. "Sposób, w jaki zintegrowałaś sieć solarną z istniejącą infrastrukturą... To dokładnie to, czego potrzebował ten projekt."

Czekaj. Czy to była... pochwała? Od Raphaela 'Ledwo Kompetentna' Sullivana?

"Klient szczególnie wspomniał, jak bardzo byli pod wrażeniem rozwiązań dla dwunastego i dwudziestego drugiego piętra. Powiedzieli, że pokazuje to 'innowacyjne myślenie i śmiałe przywództwo.'"

Przeszedł na drugą stronę biurka, bliżej niż kiedykolwiek wcześniej się ustawiał.

"Muszę przyznać, nie sądziłem, że cię na to stać."

"Dzięki za tak entuzjastyczne poparcie," odparłam.

Ale na szyi pojawił się rumieniec, który nie miał nic wspólnego ze złością.

"Mówię poważnie." Jego głos stał się niższy, bardziej intymny. "To jest rodzaj pracy, który przesądza o karierze. Powinnaś być dumna."

Powietrze między nami zmieniło się, naładowane czymś niebezpiecznym.

Stał wystarczająco blisko, że mogłam poczuć jego wodę kolońską. Jego oczy nie były już zimne; płonęły czymś, co przypomniało mi o mojej trzyletniej posusze bardzo, bardzo wyraźnie.

"Jestem dumna," powiedziałam głosem zawstydzająco zdyszanym. "I nie jestem tylko jakąś asystentką do prowadzenia za rączkę, Raphael."

"Nie," zgodził się, podchodząc jeszcze bliżej. "Zdecydowanie nie jesteś."

Przestrzeń między nami można było mierzyć w uderzeniach serca - szybkich, lekkomyślnych. Jeden cal bliżej i przekroczylibyśmy linię, której żadne z nas nie mogłoby udawać, że nie istnieje.

Jego wzrok opadł na moje usta. Mój odruchowo powtórzył ten ruch.

Jego dłoń drgnęła przy boku, potem uniosła się - wahając się w połowie drogi, jakby nie był pewien, czy powinna spocząć na mojej talii, czy oprzeć się o biurko za mną. Każdy nerw w moim ciele się rozpalił.

"Raphael..." powiedziałam, ledwie głośniej niż szept, niepewna czy to ostrzeżenie czy zaproszenie.

Zatrzymał się, tak blisko, że czułam jego ciepło. Jego palce musnęły krawędź biurka zamiast mojej skóry, knykcie pobielały na drewnie. Powietrze między nami pulsowało.

"Zły pomysł..." powiedział ochryple.

"Najgorszy..." wyszeptałam w odpowiedzi.

Żadne z nas nie ruszyło się przez długą sekundę. Cholera, nie zdawałam sobie sprawy aż do tej konkretnej chwili, jak bardzo chciałam, żeby pokonał te kilka cali i mnie pocałował, żeby sprawił, żebym...

Drzwi otworzyły się z hukiem jak w skeczu wyreżyserowanym przez wszechświat.

"TATUSIU, ZOBACZ CO ZROBIŁAM!"

Siedmioletnia torpeda z kucykami i świecącymi trampkami wpadła do środka. Kompletnie nieświadoma faktu, że właśnie zapobiegła albo najlepszej, albo najgorszej decyzji w moim życiu zawodowym.

Wpadła w nogi Raphaela z siłą małego huraganu, paplając o czymś związanym z brokatem i chomikiem.

Kurwa. On jest żonaty?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Shared Between Three CEO Brothers

Shared Between Three CEO Brothers

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa