passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Shared Between Three CEO Brothers - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

Shared Between Three CEO Brothers

/

Rozdział 5

rozdział 4

Po takim dniu pracy, który sprawił, że zakwestionowałam każdą życiową decyzję od momentu narodzin, zawlokłam swój pokonany tyłek do kawiarni za rogiem.

Amber i Bryson, moi jedyni przyjaciele wystarczająco masochistyczni, by również pracować dla mojego ojca, czekali z przewartościowaną kawą i arkuszami dotyczącymi ślubu.

"Więc firma cateringowa chce dodatkowe trzy tysiące tylko za dodanie opcji z łososiem, co jest kompletnym rozbojem w biały dzień, bo— Dakota, czy ty w ogóle słuchasz?"

Głos Amber przeciął moją sullivanową mgłę mózgową jak gorący nóż przez ostatni strzęp mojej godności.

"Przepraszam, co?" Zamrugałam, zdając sobie sprawę, jak bardzo byłam rozkojażona.

Rozmyślałam, czy dłonie Raphaela byłyby równie dominujące jak wyglądały, czy to tylko pobożne życzenia wynikające z mojej trzyletniej posuchy.

"Jezu, jesteś gorsza niż Bryson podczas meczu." Amber pomachała mi przed twarzą oznaczonym kolorami arkuszem. "Przeżywam kryzys związany z cenami ryb, a ty odpłynęłaś do krainy Dakoty."

"Przepraszam, sprawy służbowe," wymamrotałam do mojej kawy, która zdążyła wystygnąć gdzieś między przyjściem a moją piętnastą fantazją o przedramionach Stephena.

Bryson podniósł wzrok znad laptopa, gdzie udawał, że pracuje, a w rzeczywistości przeglądał fora gamingowe. "Sprawy służbowe czy...?"

"Co?"

"Ostatnio dziwnie się zachowujesz," powiedziała Amber.

Porzuciła segregator ze ślubem, by spojrzeć na mnie z laserową precyzją kogoś, kto znał mnie od czasów, gdy uważałam spinki z motylkami za szczyt mody.

"Jesteś bardziej spięta niż zwykle, a to już coś, biorąc pod uwagę, że układasz przyprawy alfabetycznie."

"Lubię porządek—"

"Kiedy ostatnio byłaś na randce?" przerwała, pochylając się do przodu z intensywnością detektywa, który właśnie znalazł kluczowy trop. "I mam na myśli prawdziwą randkę, nie tę katastrofę z Bradem z księgowości, który przez cały deser gadał o arkuszach kalkulacyjnych."

"To było—" Wykonałam w głowie obliczenia i się skrzywiłam. "Prawie trzy lata temu."

"Trzy lata!" Brwi Brysona podskoczyły do linii włosów. "Cholera, Dakota. Twoje życie uczuciowe to praktycznie Sahara w tym momencie. Tumbleweedy i porzucona nadzieja."

"Dzięki za to porównanie." Próbowałam odwrócić uwagę sarkazmem. "Byłam zajęta pracą przez cały ten czas. A projekt Meridian Tower—"

"Co takiego?" Tryb planowania ślubu Amber dezaktywował się szybciej niż moja chęć do życia podczas spotkań budżetowych.

"Duży projekt. Freeman Industries współpracuje z Sullivan Stone Company, żeby przetrwać rok. Zarządzam naszą częścią."

Słowa 'Sullivan Stone Company' zawisły w powietrzu przez około 0,3 sekundy, zanim mózgi moich przyjaciół połączyły fakty.

"Chwila moment," powiedział Bryson, jego palce już latały po telefonie. "Sullivan Stone jak bracia Sullivan? Ci, którzy byli w Forbes w zeszłym miesiącu?"

"Czekaj, bracia Sullivan?" Głos Amber podskoczył o trzy oktawy. "Ci niedorzecznie przystojni miliarderzy architekci? Ci, którzy wyglądają jakby wyszli z romansu o prezesach? Kurde, Dakota, nie wspomniałaś, że są gorgeous!"

"To relacja zawodowa—"

"O mój boże, spójrz na nich!" Bryson obrócił ekran telefonu w naszą stronę.

Wyświetlało się to, co było zasadniczo architektonicznym pornem. Trzech mężczyzn w idealnie skrojonych garniturach stojących przed jakimś budynkiem, który prawdopodobnie zaprojektowali gołymi rękami, przy okazji znajdując lekarstwo na raka.

"To niezły candy dla oczu, z którym pracujesz codziennie."

"Nie zauważyłam," skłamałam przez zęby.

Wyraz twarzy Amber zmienił się z podekscytowanego na drapieżny w sekundy. "Pieprzysz. Spójrz na siebie! Rumienisz się. Lecisz na nich!"

"Wcale nie—"

"Na wszystkich," kontynuowała, ignorując mój słaby protest. "O mój boże, pociągają cię wszyscy trzej! To niesamowite. Praktycznie promieniejesz. Używałaś tego nowego kremu nawilżającego, który ci poleciłam?"

"Amber—"

"Nie, czekaj, to nie jest blask od pielęgnacji. To jest blask 'mam sprośne myśli o partnerach biznesowych mojego ojca'. Ostatnio też masz więcej energii. Mniej ponuractwa o ratowaniu firmy."

Oparła się z zadowolonym wyrazem twarzy kogoś, kto właśnie rozwiązał problem głodu na świecie.

"Dziewczyno, totalnie kręcą cię bracia Sullivan."

"Czy możemy proszę—"

"Który podoba ci się najbardziej?" zapytał Bryson, wciąż przewijając to, co wyglądało na cały ich katalog z Google Images. "Ten wysoki ponurak? Ten czarujący? O czekaj, ten wygląda jakby mógł obliczyć twoje podatki i orgazmy z równą precyzją."

"Nienawidzę was obojga," oznajmiłam mojej filiżance kawy.

"Dziewczyno, nie uprawiałaś seksu od trzech lat," powiedziała Amber z subtelnością pociągu towarowego. "Oczywiście, że pociągają cię trzej gorgeous starsi mężczyźni, którzy prawdopodobnie dokładnie wiedzą, co robią. Pytanie brzmi, co zamierzasz z tym zrobić?"

"Nic! Bo jestem profesjonalistką, która musi udowodnić, że zasługuje na odziedziczenie Freeman Industries, a nie jakąś napalona katastrofą, która nie może się opanować przy atrakcyjnych mężczyznach."

"Ale przyznajesz, że są atrakcyjni," zauważył pomocnie Bryson.

"Mam oczy," warknęłam. "Tak, są atrakcyjni. Są też partnerami biznesowymi mojego ojca i dużo starsi ode mnie. Plus, prawdopodobnie widzą we mnie jakieś niekompetentne dziecko, które nie potrafi nawet poprawnie policzyć pięter."

"Pięter?" Aktywowały się śledcze instynkty Amber. "Co się stało z piętrami?"

Spędziłam następne dziesięć minut wyjaśniając moje spektakularne fiasko, podczas gdy oni na zmianę okazywali współczucie i zadawali więcej pytań o to, który z braci Sullivan ma najlepszy tyłek.

Kiedy skończyłam, moja kawa była kompletnie zimna, a moja godność prawdopodobnie leżała gdzieś na parkingu, zapewne przejeżdżana przez ciężarówkę.

"Więc pozwól, że podsumuję," podsumowała Amber, gdy zaczęliśmy się pakować. "Pracujesz codziennie z trzema mężczyznami, którzy wyglądają jakby wyszli z twoich mokrych snów, nie uprawiałaś seksu od czasów administracji Obamy, i dziwisz się, że jesteś rozkojażona? Musisz albo przelecieć się z jednym z nich, albo z kimkolwiek innym, zanim spontanicznie wybuchniesz podczas PowerPointa."

"Twoje rady są zawsze takie eleganckie," powiedziałam, wstając.

"Mówię tylko, że frustracja seksualna jest prawdziwa i wyraźnie wpływa na twoją pracę. Może gdybyś zaliczyła—"

"Okej, kończymy," oznajmiłam, chwytając kurtkę.

Ruszyliśmy w stronę parkingu, Amber wciąż wymieniała korzyści z zakończenia mojego "samozwańczego celibatu", podczas gdy Bryson przytakiwał, jakby to był wykład TED o niebezpieczeństwach przedłużających się seksualnych susz.

"O, a propos twojej sytuacji," powiedział Bryson nonszalancko, gdy dotarliśmy do naszych samochodów. "Widziałem wczoraj ten zabawny wiralowy post na Reddicie o kimś, kto chce przespać się z trzema starszymi partnerami biznesowymi. Przypomina mi twoją sytuację."

Moja krew zamieniła się w ciekły azot. "Co?"

"Tak, jest wszędzie. Został podchwycony przez te konta na TikToku, które udostępniają dzikie historie z Reddita z filmami krojenia mydła."

Przewijał swój telefon z nonszalancją kogoś, kto właśnie nie zdetonował bomby atomowej w moim życiu.

"Nazwa użytkownika była jak imię wróżki. Dość specyficzna sytuacja—trzech starszych szefów, problemy z tatusiem i inne kinky sprawy. Coś ci świta?"

Parking przechylił się na bok. Moje płuca zapomniały jak przetwarzać tlen.

Moje pieprzone anonimowe konto z nazwą użytkownika, którą uważałam za tak sprytną—Tinkerbell444. Przezwisko, które dała mi babcia, plus numer anielski, który widziałam wszędzie.

"To... to szalone," wydusiłam, mój głos brzmiał jakby dochodził z kosmosu. "Jakie są szanse?"

"No nie?" zaśmiał się Bryson, chowając telefon. "Wyobraź sobie być tak napalonym."

"Internet jest dziki," dodała Amber, kompletnie nieświadoma mojego wewnętrznego załamania. "Sekretna fantazja tej biednej dziewczyny jest teraz rozrywką dla milionów."

Milionów.

Mój anonimowy krzyk o pomoc, mój desperacki post o 3 nad ranem "czy jestem zdzirą, bo chcę przelecieć się z trzema DILFami" stał się wiralowy.

Miliony ludzi czytały o mojej seksualnej frustracji, mojej kompletnej zawodowej i osobistej katastrofie.

Wydałam z siebie nieokreślone dźwięki.

Jeśli Bryson i Amber to widzieli, kto jeszcze?

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

"Dziwny zbieg okoliczności, co? Internet jest pełen napalonych świrów."

Słowa wypłynęły z moich ust jak przeterminowane mleko - grudkowate i ewidentnie nie na miejscu. Mój głos załamał się na 'świrów' jakbym miała trzynaście lat i kłamała, że nie oglądam porno.

Bryson, obdarzony inteligencją emocjonalną złotej rybki, tylko wzruszył ramionami.

"Powinnaś przeczytać komentarze dla rozrywki. Zwróć uwagę na te najbardziej zjadliwe, zawsze są najbardziej kreatywne."

"O tak!" wtrąciła Amber, już wyciągając telefon. "Brutalna szczerość internetu jest lepsza niż terapia. I tańsza!"

"Nie mogę się doczekać," wydusiłam z siebie, z uśmiechem tak sztucznym, że pewnie miał naklejkę 'Made in China'.

Poszli do samochodu Brysona, rozmawiając o planach na kolację, podczas gdy ja stałam jak wryta obok mojej Hondy, ściskając klucze jak koło ratunkowe.

Mój telefon wybrał właśnie ten moment, żeby się rozładować - nawet technologia mnie opuszczała w godzinie próby.

Droga do domu była dwudziestoma minutami czystych tortur psychicznych. Każde czerwone światło dawało mi czas na głębsze pogrążanie się w panice.

Może nikt nie połączy Tinkerbell444 z Dakotą Freeman.

Może post zostanie pogrzebany pod lawiną innych seksualnych katastrof.

Może spontanicznie spalę się, zanim ktokolwiek się zorientuje.

Ale ludzie są beznadziejni w opieraniu się pokusie, a ja najwyraźniej jestem królową śmieci.

Kiedy tylko dotarłam do domu, podłączyłam laptop z desperacją narkomana potrzebującego działki.

Reddit ładował się wolniej niż moja chęć do życia, ale w końcu się pojawił. Mój cyfrowy krzyk o pomoc stał się internetowym złotem.

"YTA za chęć zniszczenia trzech małżeństw," głosił najlepszy komentarz.

Nie byli żonaci, ale dzięki za założenie, dupku.

"NTA, życie jest krótkie, bierz tego miliarderskiego penisa," zaproponował inny filozof.

Shakespeare by tego nie przebił.

"To albo fake, albo właśnie zniszczysz swoją karierę."

W końcu ktoś, kto rozumiał powagę mojej sytuacji.

"Problemy z tatusiem, co?"

Au. Trafne, ale au.

Przeglądałam setki komentarzy, każdy był jak mały sztylet wbijany w moje już zranione ego. Ludzie mieli opinie o wszystkim: mojej frustracji seksualnej, mojej etyce zawodowej, moim zdrowiu psychicznym, moich problemach z ojcem, nawet o moim pieprzonym nicku.

Chłonęłam każdą brutalną ocenę, aż oczy mnie piekły, a mózg czułam jak jajecznicę.

Gdzieś około trzeciej nad ranem zasnęłam z wciąż otwartym laptopem, blask ekranu prawdopodobnie dawał mi zatrucie promieniowaniem na dokładkę do zatrucia wstydem.

Poranek nadszedł jak mściwy kuzyn kaca. Wszystko bolało, ale pod warstwą upokorzenia buzowało coś jeszcze - gniew. Nie na komentujących, ale na siebie.

Internetowe trolle miały rację w jednej kwestii: byłam żałosna.

Wzdychanie do trzech facetów, podczas gdy nie osiągam nic poza spektakularnymi publicznymi porażkami? To nie była Dakota Freeman, która skończyła MIT w wieku dwudziestu lat.

To była smutna, napalona katastrofa używająca problemów z ojcem jako wymówki dla przeciętności.

Pierdolić to.

Wpompowałam w siebie kawę i zaatakowałam plany Meridian Tower z furią kobiety, która nie ma nic do stracenia. Każde obliczenie zostało potrójnie sprawdzone. Każdy element projektu został udoskonalony.

Funkcje zrównoważonego rozwoju, których wahałam się zaproponować? Wdrożone z agresywną wydajnością.

Do południa miałam kompleksową modernizację, która uczyni budynek o 30% bardziej energooszczędnym i strukturalnie rewolucyjnym.

Modyfikacje dwunastego i dwudziestego drugiego piętra nie zostały tylko naprawione - zostały przekształcone w coś, co sprawi, że czasopisma architektoniczne będą płakać z radości.

W chwili pozbawionej snu zuchwałości, otworzyłam email i wpisałam bezpośredni adres klienta. Nie do braci Sullivan. Nie poprzez właściwe kanały.

Prosto do skrzynki Grupy Nakamura jak profesjonalny środkowy palec dla protokołu.

I podpisałam jako 'Dakota Freeman. Partner, Freeman Industries.'

Partner. Nie asystentka. Nie łatwa do zarządzania asystentka.

Partner.

Wyslałam, zanim rozsądek mógł interweniować.

Następnego dnia w porze lunchu, weszłam do Sullivan Stone Company, jakbym była właścicielką. Albo przynajmniej jakbym nie spędziła poprzedniej nocy czytając opinie obcych ludzi o moim życiu seksualnym.

"Pani Freeman," powiedziała recepcjonistka, "Pan Sullivan czeka na panią w swoim biurze."

Który Pan Sullivan? Chciałam zapytać, ale zamiast tego poszłam za nią do narożnego biura Raphaela. Stał za swoim biurkiem wyglądając jak dar boży dla skrojonych garniturów i kompleksów władzy.

"Klient dzwonił," powiedział bez wstępu, nawet nie oferując mi miejsca.

Zagranie siłowe zauważone i zignorowane, usiadłam i tak.

"Och?" Zachowałam neutralny ton, jakbym nie ominęła całej jego firmy, wysyłając te plany.

"Są zachwyceni ostatnimi zmianami, które wprowadziliśmy w integracji strukturalnej i funkcjach zrównoważonego rozwoju."

Wprowadziliśmy. WPROWADZILIŚMY? Ugryzłam się w język tak mocno, że poczułam miedź.

"Twoje modyfikacje systemów energetycznych były błyskotliwe," kontynuował, wreszcie nawiązując kontakt wzrokowy. "Sposób, w jaki zintegrowałaś sieć solarną z istniejącą infrastrukturą... To dokładnie to, czego potrzebował ten projekt."

Czekaj. Czy to była... pochwała? Od Raphaela 'Ledwo Kompetentna' Sullivana?

"Klient szczególnie wspomniał, jak bardzo byli pod wrażeniem rozwiązań dla dwunastego i dwudziestego drugiego piętra. Powiedzieli, że pokazuje to 'innowacyjne myślenie i śmiałe przywództwo.'"

Przeszedł na drugą stronę biurka, bliżej niż kiedykolwiek wcześniej się ustawiał.

"Muszę przyznać, nie sądziłem, że cię na to stać."

"Dzięki za tak entuzjastyczne poparcie," odparłam.

Ale na szyi pojawił się rumieniec, który nie miał nic wspólnego ze złością.

"Mówię poważnie." Jego głos stał się niższy, bardziej intymny. "To jest rodzaj pracy, który przesądza o karierze. Powinnaś być dumna."

Powietrze między nami zmieniło się, naładowane czymś niebezpiecznym.

Stał wystarczająco blisko, że mogłam poczuć jego wodę kolońską. Jego oczy nie były już zimne; płonęły czymś, co przypomniało mi o mojej trzyletniej posusze bardzo, bardzo wyraźnie.

"Jestem dumna," powiedziałam głosem zawstydzająco zdyszanym. "I nie jestem tylko jakąś asystentką do prowadzenia za rączkę, Raphael."

"Nie," zgodził się, podchodząc jeszcze bliżej. "Zdecydowanie nie jesteś."

Przestrzeń między nami można było mierzyć w uderzeniach serca - szybkich, lekkomyślnych. Jeden cal bliżej i przekroczylibyśmy linię, której żadne z nas nie mogłoby udawać, że nie istnieje.

Jego wzrok opadł na moje usta. Mój odruchowo powtórzył ten ruch.

Jego dłoń drgnęła przy boku, potem uniosła się - wahając się w połowie drogi, jakby nie był pewien, czy powinna spocząć na mojej talii, czy oprzeć się o biurko za mną. Każdy nerw w moim ciele się rozpalił.

"Raphael..." powiedziałam, ledwie głośniej niż szept, niepewna czy to ostrzeżenie czy zaproszenie.

Zatrzymał się, tak blisko, że czułam jego ciepło. Jego palce musnęły krawędź biurka zamiast mojej skóry, knykcie pobielały na drewnie. Powietrze między nami pulsowało.

"Zły pomysł..." powiedział ochryple.

"Najgorszy..." wyszeptałam w odpowiedzi.

Żadne z nas nie ruszyło się przez długą sekundę. Cholera, nie zdawałam sobie sprawy aż do tej konkretnej chwili, jak bardzo chciałam, żeby pokonał te kilka cali i mnie pocałował, żeby sprawił, żebym...

Drzwi otworzyły się z hukiem jak w skeczu wyreżyserowanym przez wszechświat.

"TATUSIU, ZOBACZ CO ZROBIŁAM!"

Siedmioletnia torpeda z kucykami i świecącymi trampkami wpadła do środka. Kompletnie nieświadoma faktu, że właśnie zapobiegła albo najlepszej, albo najgorszej decyzji w moim życiu zawodowym.

Wpadła w nogi Raphaela z siłą małego huraganu, paplając o czymś związanym z brokatem i chomikiem.

Kurwa. On jest żonaty?

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 6

Mała dziewczynka zatrzymała się gwałtownie, gdy mnie zobaczyła, a jej brązowe oczy rozszerzyły się w tym bezpośrednim, nieposkromionym zaciekawieniu, które sprawia, że dorośli sięgają po alkohol.

— Kto to? — Wskazała na mnie, jakbym była egzotycznym zwierzęciem w zoo. — To twoja nowa dziewczyna?

Moja twarz zrobiła się nuklearna. Pełny Czarnobyl. Naukowcy badaliby poziomy promieniowania przez dekady, naprawdę.

Całe ciało Raphaela zesztywniało, wypełnione tą ojcowską energią ochronną, która prawdopodobnie mogłaby wyginać stal.

Zacisnął szczękę tak mocno, że zaczęłam się martwić o jego zęby.

— Lily, to jest Dakota. Pracuje ze mną jako... partnerka biznesowa.

Formalność w jego głosie mogłaby zamrozić piekło.

Przeszliśmy od „prawie się pocałowaliśmy” do „omawiamy kwartalne raporty” w kilka sekund.

— Dakota, to moja córka Lily — dodał, jakbym nie domyśliła się tego po krzykach „tato” i genetycznym podobieństwie.

— Cześć — wykrztusiłam, najwyraźniej pozbawiona słownika przez obecność drugoklasistki.

Lily przechyliła głowę, badając mnie z intensywnością małego naukowca. — Jesteś bardzo ładna. Wyjdziesz za mojego tatę?

Jezus Maria na krakersie…

— Lily, może pokażesz swój rysunek wujkowi Titusowi? Jest w swoim gabinecie. — Już zaganiał ją w stronę drzwi z desperacją kogoś, kto rozbraja bombę. — Chodź, kochanie, poszukamy go. On uwielbia brokat.

— Ale chcę porozmawiać z tą ładną panią—

— Wujek Titus ma ciasteczka z czekoladą — powiedział Raphael, zagrywając swoją kartę atutową.

— CIASTECZKA! — I tak oto huragan Lily zmienił kurs, wyciągając ojca za drzwi.

Raphael rzucił mi ostatnie spojrzenie — trochę przeprosin, trochę zażenowania, trochę czegoś, czego nie potrafiłam rozgryźć — zanim zniknął w korytarzu.

Gabinet nagle wydał się dziwnie pusty, jakby całe powietrze uciekło razem z nimi. Siedziałam tam przez dobrą minutę, próbując przetrawić to, co właśnie się wydarzyło.

Prawie-pocałunek, potem poznanie jego córki, a na końcu oświadczyny od siedmiolatki.

Po prostu kolejny piątek w pełnym blichtru życiu Dakoty Freeman.

Ale gdy adrenalina opadła, rzeczywistość uderzyła mnie z siłą ciosu w brzuch.

Raphael miał córkę. Co oznaczało, że najprawdopodobniej w domu czeka na niego pani Sullivan. Ten sam mężczyzna, który był o dwie sekundy od pocałowania mnie, zanim jego córka nam obojgu pokrzyżowała plany.

Stephen ze swoimi przeciągłymi spojrzeniami, od których mój mózg się zacina? Titus muskający moją dłoń za każdym razem, gdy przekazuje mi dokumenty, jakbyśmy byli w jakimś powolnie rozpalającym się romansie?

Wszystko to nagle wyglądało jak neonowy znak z napisem „KATASTROFA NA HORYZONCIE”.

Nie. Absolutnie, kurwa, nie.

To nie jest jakiś romans w stylu od wrogów do kochanków. To są partnerzy biznesowi taty i jego katastrofalna córka uwięzieni razem przy projekcie, który może zadecydować o całej mojej karierze.

Bracia Sullivan nie byli tylko pięknymi rozpraszaczami — byli zawodowym polem minowym, po którym nie mogłam chodzić z zamkniętymi oczami.

Czas na awaryjne zderzenie z rzeczywistością: nie mogę pozwolić sobie wpaść w ten bałagan jeszcze głębiej.

Potrzebowałam granic. Wzmocnionych stalą, pokrytych tytanem granic.

Od teraz.

* * *

Przez następnych kilka tygodni stałam się zawodowym duchem. Strategiczne unikanie było moją nową religią, a ołtarzem – Nie Spierdolić Sobie Kariery.

Raphael? Tylko maile. Krótkie. Kliniczne. Nasycone taką ilością korporacyjnego żargonu, że mógłby zbudować zaporę między nami.

To nie był tylko ten prawie-pocałunek, choć ta scena odtwarzała się w mojej głowie jak grzeszna przyjemność, której nie mogłam się pozbyć.

Chodziło o to, jak zawiązał mi się oddech, jak łatwo wciągnęłam się w to napięcie między nami. Jak bardzo tego pragnęłam.

To przerażało mnie najbardziej. Bo gdybym pozwoliła, żeby się to wydarzyło choć raz, wiedziałam, że nie poprzestanę na jednym razie.

Stephen? Spotkania grupowe z co najmniej trzema ludzkimi tarczami między nami, najlepiej w miejscach publicznych, gdzie flirtowanie byłoby zawodowym samobójstwem.

Byli ode mnie o ponad dekadę starsi.

Doświadczeni. Ugruntowani. Mężczyźni, którzy już coś zbudowali. Ja wciąż drapałam się w stronę czegoś, co miałam nadzieję, że będzie moje.

Dla nich może byłam tylko bystrą córką zdesperowanego prezesa — kimś z potencjałem, owszem, ale wciąż juniorką. Wciąż za młodą. Wciąż nie do końca równą.

Co, jeśli mieli rację?

Projekt Meridian Tower był ostatnią, najlepszą szansą naszej firmy. Jeśli bym to spieprzyła, firma mojego ojca by nie przetrwała. I bez względu na to, jak zimne stały się nasze relacje, nie zamierzałam być powodem jej upadku.

Więc się zablokowałam. Każdy impuls. Każdy rumieniec. Każde "co by było gdyby".

A pod tym wszystkim? Kolejny sekretny wstyd, którego nie mogłam się pozbyć.

Post na Reddicie.

To głupie, impulsywne, anonimowe wyznanie, które napisałam kilka tygodni temu - po części fantazja, po części terapia - wciąż unosiło się gdzieś w próżni.

Nigdy go nie usunęłam. Stał się półwiralny. Gdyby ktokolwiek powiązał go ze mną, byłaby to PR-owa katastrofa. Gdyby Sullivanowie go znaleźli? Nigdy więcej nie mogłabym spojrzeć im w oczy.

Więc grałam bezpiecznie. Ze wszystkimi. Szczególnie z nimi.

Titusa nie mogłam całkowicie unikać - jego specyfikacje inżynieryjne wymagały cotygodniowej współpracy. Ale nawet z nim zachowywałam wszystko krótko i bezosobowo. I tak wolał wiadomości na Slacku, co wykorzystywałam na swoją korzyść.

Każda aktualizacja była zwięzła, każda notatka podwójnie sprawdzona pod kątem błędów. Żadnych emoji. Żadnych pogawędek.

Nie naciskał. Po prostu wysyłał kciuk w górę albo czasami "Przyjąłem" tym charakterystycznym beznamiętnym tonem, który prawie słyszałam w głowie.

A mimo to tęskniłam za byciem blisko nich.

Ale dokonałam wyboru i musiałam go dotrzymać.

Gdy minęły dwa miesiące tego zawodowego czyśćca, zostałam zaproszona - właściwie wezwana - na śniadanie do domu rodziców. Ten rodzaj cichej, formalnej uroczystości, gdzie nikt tak naprawdę nie cieszy się jedzeniem, bo prawdziwym daniem jest osąd.

Mój ojciec ledwo podniósł wzrok znad idealnie posmarowanej grzanki, gdy zadał cios.

"Sullivanowie przychodzą na kolację w piątek", oznajmił, jakby właśnie nie skazał mnie na wieczór tortur. "Ubierz się stosownie".

"Zdefiniuj stosownie".

"Nie to, o czym myślisz". Nawet nie podniósł wzroku znad Financial Times. "To profesjonalna kolacja, Dakota. Zachowuj się odpowiednio".

I wtedy piątek nadszedł jak kac - nieunikniony i głęboko nieprzyjemny.

Wybrałam sukienkę, która krzyczała 'traktuj mnie poważnie' i szpilki, które szeptały 'ale nadal mogę stanąć ci na szyi'. Bracia przybyli razem, wyglądając jak ożywiona sesja zdjęciowa z GQ w moim holu.

"Panowie", mój ojciec przywitał ich z większą serdecznością niż okazał mi przez dwadzieścia dwa lata. "Witamy w naszym domu".

Kolacja była właściwie... miła?

Raphael szczerze komplementował gotowanie mojej matki. Stephen oczarował ją historiami o architektonicznych porażkach. Titus pomagał sprzątać talerze bez proszenia.

Było prawie normalnie. Jeśli zignorowało się podskórne napięcie seksualne, które mogłoby zasilić małe miasto.

"Dakota była bardzo pomysłowym dzieckiem", powiedziała moja matka, głęboko w trzeciej lampce wina. "Zawsze coś budowała w ogrodzie".

"Mamo-"

"Och, opowiedz im o domkach dla wróżek!" Była teraz w pełnym trybie zawstydzającego rodzica. "Spędzała godziny budując te wymyślne małe domki z patyków i liści".

"To były konstrukcje architektonicznie solidne", broniłam się z płonącą twarzą.

"Jej babcia nazywała ją Dzwoneczkiem", dodał mój ojciec, zaskakując mnie włączeniem się do historii. "Nosiła nawet takie małe skrzydełka".

"Okej, czas na rodzinne historie się skończył-"

"Dzwoneczek?" Oczy Stephena rozbłysły rozpoznaniem, które zmroziło moją krew. "To urocze".

"Dokładnie!" Moja matka promieniała, nieświadoma mojej wewnętrznej paniki. "Zostawiała nawet małe notatki dla wróżek, pytając o ich preferencje konstrukcyjne".

Raphael faktycznie się zaśmiał - prawdziwy, szczery dźwięk, który przemienił jego twarz. "To wyjaśnia dbałość o szczegóły w twojej pracy".

"Widzisz?" Powiedział mój ojciec, unosząc kieliszek. "Mówiłem, że ma potencjał. Po prostu potrzebuje odpowiedniego kierownictwa".

Reszta kolacji minęła w wirze profesjonalnych komplementów i dziecięcych zawstydzeń.

Bracia chwalili moją pracę nad Meridian Tower, moje innowacyjne rozwiązania, moje zaangażowanie. Po raz pierwszy od tygodni czułam, że może mi się uda.

Może mogłam być profesjonalna i odnosić sukcesy, i być godna dziedzictwa Freemanów.

To uczucie trwało dokładnie do momentu, gdy drzwi wejściowe zamknęły się za nimi.

"Dakota". Głos mojego ojca miał ten szczególny ton, który oznaczał nadchodzący wykład. "Słowo".

Przesuń w górę, aby kontynuować

Shared Between Three CEO Brothers

Shared Between Three CEO Brothers

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa