Mała dziewczynka zatrzymała się gwałtownie, gdy mnie zobaczyła, a jej brązowe oczy rozszerzyły się w tym bezpośrednim, nieposkromionym zaciekawieniu, które sprawia, że dorośli sięgają po alkohol.
— Kto to? — Wskazała na mnie, jakbym była egzotycznym zwierzęciem w zoo. — To twoja nowa dziewczyna?
Moja twarz zrobiła się nuklearna. Pełny Czarnobyl. Naukowcy badaliby poziomy promieniowania przez dekady, naprawdę.
Całe ciało Raphaela zesztywniało, wypełnione tą ojcowską energią ochronną, która prawdopodobnie mogłaby wyginać stal.
Zacisnął szczękę tak mocno, że zaczęłam się martwić o jego zęby.
— Lily, to jest Dakota. Pracuje ze mną jako... partnerka biznesowa.
Formalność w jego głosie mogłaby zamrozić piekło.
Przeszliśmy od „prawie się pocałowaliśmy” do „omawiamy kwartalne raporty” w kilka sekund.
— Dakota, to moja córka Lily — dodał, jakbym nie domyśliła się tego po krzykach „tato” i genetycznym podobieństwie.
— Cześć — wykrztusiłam, najwyraźniej pozbawiona słownika przez obecność drugoklasistki.
Lily przechyliła głowę, badając mnie z intensywnością małego naukowca. — Jesteś bardzo ładna. Wyjdziesz za mojego tatę?
Jezus Maria na krakersie…
— Lily, może pokażesz swój rysunek wujkowi Titusowi? Jest w swoim gabinecie. — Już zaganiał ją w stronę drzwi z desperacją kogoś, kto rozbraja bombę. — Chodź, kochanie, poszukamy go. On uwielbia brokat.
— Ale chcę porozmawiać z tą ładną panią—
— Wujek Titus ma ciasteczka z czekoladą — powiedział Raphael, zagrywając swoją kartę atutową.
— CIASTECZKA! — I tak oto huragan Lily zmienił kurs, wyciągając ojca za drzwi.
Raphael rzucił mi ostatnie spojrzenie — trochę przeprosin, trochę zażenowania, trochę czegoś, czego nie potrafiłam rozgryźć — zanim zniknął w korytarzu.
Gabinet nagle wydał się dziwnie pusty, jakby całe powietrze uciekło razem z nimi. Siedziałam tam przez dobrą minutę, próbując przetrawić to, co właśnie się wydarzyło.
Prawie-pocałunek, potem poznanie jego córki, a na końcu oświadczyny od siedmiolatki.
Po prostu kolejny piątek w pełnym blichtru życiu Dakoty Freeman.
Ale gdy adrenalina opadła, rzeczywistość uderzyła mnie z siłą ciosu w brzuch.
Raphael miał córkę. Co oznaczało, że najprawdopodobniej w domu czeka na niego pani Sullivan. Ten sam mężczyzna, który był o dwie sekundy od pocałowania mnie, zanim jego córka nam obojgu pokrzyżowała plany.
Stephen ze swoimi przeciągłymi spojrzeniami, od których mój mózg się zacina? Titus muskający moją dłoń za każdym razem, gdy przekazuje mi dokumenty, jakbyśmy byli w jakimś powolnie rozpalającym się romansie?
Wszystko to nagle wyglądało jak neonowy znak z napisem „KATASTROFA NA HORYZONCIE”.
Nie. Absolutnie, kurwa, nie.
To nie jest jakiś romans w stylu od wrogów do kochanków. To są partnerzy biznesowi taty i jego katastrofalna córka uwięzieni razem przy projekcie, który może zadecydować o całej mojej karierze.
Bracia Sullivan nie byli tylko pięknymi rozpraszaczami — byli zawodowym polem minowym, po którym nie mogłam chodzić z zamkniętymi oczami.
Czas na awaryjne zderzenie z rzeczywistością: nie mogę pozwolić sobie wpaść w ten bałagan jeszcze głębiej.
Potrzebowałam granic. Wzmocnionych stalą, pokrytych tytanem granic.
Od teraz.
* * *
Przez następnych kilka tygodni stałam się zawodowym duchem. Strategiczne unikanie było moją nową religią, a ołtarzem – Nie Spierdolić Sobie Kariery.
Raphael? Tylko maile. Krótkie. Kliniczne. Nasycone taką ilością korporacyjnego żargonu, że mógłby zbudować zaporę między nami.
To nie był tylko ten prawie-pocałunek, choć ta scena odtwarzała się w mojej głowie jak grzeszna przyjemność, której nie mogłam się pozbyć.
Chodziło o to, jak zawiązał mi się oddech, jak łatwo wciągnęłam się w to napięcie między nami. Jak bardzo tego pragnęłam.
To przerażało mnie najbardziej. Bo gdybym pozwoliła, żeby się to wydarzyło choć raz, wiedziałam, że nie poprzestanę na jednym razie.
Stephen? Spotkania grupowe z co najmniej trzema ludzkimi tarczami między nami, najlepiej w miejscach publicznych, gdzie flirtowanie byłoby zawodowym samobójstwem.
Byli ode mnie o ponad dekadę starsi.
Doświadczeni. Ugruntowani. Mężczyźni, którzy już coś zbudowali. Ja wciąż drapałam się w stronę czegoś, co miałam nadzieję, że będzie moje.
Dla nich może byłam tylko bystrą córką zdesperowanego prezesa — kimś z potencjałem, owszem, ale wciąż juniorką. Wciąż za młodą. Wciąż nie do końca równą.
Co, jeśli mieli rację?
Projekt Meridian Tower był ostatnią, najlepszą szansą naszej firmy. Jeśli bym to spieprzyła, firma mojego ojca by nie przetrwała. I bez względu na to, jak zimne stały się nasze relacje, nie zamierzałam być powodem jej upadku.
Więc się zablokowałam. Każdy impuls. Każdy rumieniec. Każde "co by było gdyby".
A pod tym wszystkim? Kolejny sekretny wstyd, którego nie mogłam się pozbyć.
Post na Reddicie.
To głupie, impulsywne, anonimowe wyznanie, które napisałam kilka tygodni temu - po części fantazja, po części terapia - wciąż unosiło się gdzieś w próżni.
Nigdy go nie usunęłam. Stał się półwiralny. Gdyby ktokolwiek powiązał go ze mną, byłaby to PR-owa katastrofa. Gdyby Sullivanowie go znaleźli? Nigdy więcej nie mogłabym spojrzeć im w oczy.
Więc grałam bezpiecznie. Ze wszystkimi. Szczególnie z nimi.
Titusa nie mogłam całkowicie unikać - jego specyfikacje inżynieryjne wymagały cotygodniowej współpracy. Ale nawet z nim zachowywałam wszystko krótko i bezosobowo. I tak wolał wiadomości na Slacku, co wykorzystywałam na swoją korzyść.
Każda aktualizacja była zwięzła, każda notatka podwójnie sprawdzona pod kątem błędów. Żadnych emoji. Żadnych pogawędek.
Nie naciskał. Po prostu wysyłał kciuk w górę albo czasami "Przyjąłem" tym charakterystycznym beznamiętnym tonem, który prawie słyszałam w głowie.
A mimo to tęskniłam za byciem blisko nich.
Ale dokonałam wyboru i musiałam go dotrzymać.
Gdy minęły dwa miesiące tego zawodowego czyśćca, zostałam zaproszona - właściwie wezwana - na śniadanie do domu rodziców. Ten rodzaj cichej, formalnej uroczystości, gdzie nikt tak naprawdę nie cieszy się jedzeniem, bo prawdziwym daniem jest osąd.
Mój ojciec ledwo podniósł wzrok znad idealnie posmarowanej grzanki, gdy zadał cios.
"Sullivanowie przychodzą na kolację w piątek", oznajmił, jakby właśnie nie skazał mnie na wieczór tortur. "Ubierz się stosownie".
"Zdefiniuj stosownie".
"Nie to, o czym myślisz". Nawet nie podniósł wzroku znad Financial Times. "To profesjonalna kolacja, Dakota. Zachowuj się odpowiednio".
I wtedy piątek nadszedł jak kac - nieunikniony i głęboko nieprzyjemny.
Wybrałam sukienkę, która krzyczała 'traktuj mnie poważnie' i szpilki, które szeptały 'ale nadal mogę stanąć ci na szyi'. Bracia przybyli razem, wyglądając jak ożywiona sesja zdjęciowa z GQ w moim holu.
"Panowie", mój ojciec przywitał ich z większą serdecznością niż okazał mi przez dwadzieścia dwa lata. "Witamy w naszym domu".
Kolacja była właściwie... miła?
Raphael szczerze komplementował gotowanie mojej matki. Stephen oczarował ją historiami o architektonicznych porażkach. Titus pomagał sprzątać talerze bez proszenia.
Było prawie normalnie. Jeśli zignorowało się podskórne napięcie seksualne, które mogłoby zasilić małe miasto.
"Dakota była bardzo pomysłowym dzieckiem", powiedziała moja matka, głęboko w trzeciej lampce wina. "Zawsze coś budowała w ogrodzie".
"Mamo-"
"Och, opowiedz im o domkach dla wróżek!" Była teraz w pełnym trybie zawstydzającego rodzica. "Spędzała godziny budując te wymyślne małe domki z patyków i liści".
"To były konstrukcje architektonicznie solidne", broniłam się z płonącą twarzą.
"Jej babcia nazywała ją Dzwoneczkiem", dodał mój ojciec, zaskakując mnie włączeniem się do historii. "Nosiła nawet takie małe skrzydełka".
"Okej, czas na rodzinne historie się skończył-"
"Dzwoneczek?" Oczy Stephena rozbłysły rozpoznaniem, które zmroziło moją krew. "To urocze".
"Dokładnie!" Moja matka promieniała, nieświadoma mojej wewnętrznej paniki. "Zostawiała nawet małe notatki dla wróżek, pytając o ich preferencje konstrukcyjne".
Raphael faktycznie się zaśmiał - prawdziwy, szczery dźwięk, który przemienił jego twarz. "To wyjaśnia dbałość o szczegóły w twojej pracy".
"Widzisz?" Powiedział mój ojciec, unosząc kieliszek. "Mówiłem, że ma potencjał. Po prostu potrzebuje odpowiedniego kierownictwa".
Reszta kolacji minęła w wirze profesjonalnych komplementów i dziecięcych zawstydzeń.
Bracia chwalili moją pracę nad Meridian Tower, moje innowacyjne rozwiązania, moje zaangażowanie. Po raz pierwszy od tygodni czułam, że może mi się uda.
Może mogłam być profesjonalna i odnosić sukcesy, i być godna dziedzictwa Freemanów.
To uczucie trwało dokładnie do momentu, gdy drzwi wejściowe zamknęły się za nimi.
"Dakota". Głos mojego ojca miał ten szczególny ton, który oznaczał nadchodzący wykład. "Słowo".
Przesuń w górę, aby kontynuować
Gabinet mojego ojca pachniał rozczarowaniem i oprawionymi w skórę książkami, co w zasadzie stało się już jego znakiem rozpoznawczym.
Drzwi zamknęły się za mną z ostatecznością wieka trumny, a tam siedział on - Bruce Freeman, architekt budynków i niszczyciel córczynej samooceny, usadowiony za swoim masywnym biurkiem niczym sędzia gotowy wydać wyrok za zbrodnię posiadania osobowości.
"Dakota", zaczął, a ja już wiedziałam, że ta rozmowa będzie wymagała później alkoholu do przeprocesowania. "Niepokoi mnie twoje zachowanie podczas kolacji z braćmi Sullivan. Nie było ściśle profesjonalne. Byłaś... kokieteryjna."
To słowo spadło jak policzek aksamitną rękawiczką.
Kokieteryjna.
Bo najwyraźniej śmianie się z naprawdę zabawnej historii Stephena o katastrofie budowlanej stanowiło grę wstępną w świecie emocjonalnego zatwardzenia Bruce'a Freemana.
"Kokieteryjna", powtórzyłam, smakując to oskarżenie. "Tato, miałam na sobie marynarkę, która mogłaby służyć jako pancerz i spędziłam połowę kolacji wyjaśniając obliczenia nośności. Jeśli to się liczy jako flirtowanie, to konferencje inżynierii konstrukcyjnej muszą być orgiami."
Jego twarz zrobiła tę rzecz, gdzie nie mogła się zdecydować między rozczarowaniem a obrzydzeniem.
"To nie jest żart, Dakota. Przyszłość Freeman Industries zależy od tego, jak się prezentujesz. Nie chciałbym fuzji z Sullivan Stone, ale teraz wszystko jest w twoich rękach. Twoje zachowanie decyduje o tym, czy zachowamy niezależność, czy staniemy się kolejnym przejęciem."
Ciężar tego spadł na moje ramiona jak betonowa płyta.
Zabijałam się dla tego projektu. Osiemnastogodzinne dni, potrójne sprawdzanie każdego obliczenia, zamienienie się w chodzącą encyklopedię przepisów budowlanych.
Ale jasne, skupmy się na tym, jak przypadkowo za dużo się uśmiechałam podczas kolacji.
"Robię wszystko, co mogę", powiedziałam, nienawidząc tego, jak mój głos lekko się załamał. "Może posiadanie autentycznej więzi z naszymi partnerami biznesowymi nie jest nieprofesjonalne. Może to właściwie pomaga projektowi."
"Autentyczna więź?" Oparł się, studiując mnie jak rozczarowujący projekt. "Oni nie są twoimi przyjaciółmi, Dakota. To potencjalne zagrożenia. Każdy uśmiech, każdy śmiech, każdy moment ciepła - oni widzą to jako słabość do wykorzystania."
"To naprawdę zdrowy sposób prowadzenia biznesu, tato. Nic dziwnego, że Freeman Industries traci klientów."
Słowa wymknęły się, zanim zdążyłam je powstrzymać, trzy lata frustracji krystalizujące się w jedno perfekcyjne "pieprz się".
Jego twarz stała się granitowa. "Uważaj. Stąpasz po bardzo cienkiej linii."
"Całe życie stąpam po tej linii. Nic, co robię, nie jest wystarczająco profesjonalne, poważne, wystarczająco synowskie dla ciebie." Wstałam, mając dość tego trybunału. "Zajmę się braćmi Sullivan po swojemu. Przynajmniej mój sposób obejmuje prawdziwe ludzkie relacje zamiast traktowania wszystkich jak potencjalnych wrogów."
Nie czekałam na odpowiedź.
Odwróciłam się na pięcie i wyszłam z jego biura, ciężkie drzwi zamknęły się za mną jak sędziowski młotek.
Powrót do mojego mieszkania był jak maraton przez melasę. Jego słowa odbijały się echem w mojej głowie: kokieteryjna, nieprofesjonalna, fuzja, przejęcie.
Kiedy dotarłam do moich drzwi, coś we mnie przesunęło się z bólu w furię.
Pilnowałam się do wyczerpania.
Odwoływałam spontaniczne rozmowy ze Stephenem, bo wydawały się zbyt przyjacielskie.
Siedziałam cicho na spotkaniach, gdy miałam pomysły, bo odzywanie się mogło wydawać się zbyt gorliwe.
Zachowywałam ostrożny dystans od wszystkich trzech braci, jakby byli radioaktywni, zamiast być błyskotliwymi architektami, którzy faktycznie cenili mój wkład.
I po co? Żeby mój ojciec i tak znalazł błąd? Żeby zredukował miesiące brutalnej pracy do jednej kolacji, podczas której popełniłam kardynalny grzech bycia człowiekiem?
Pieprzyć to.
W poniedziałek byłam inną osobą. Nie lekkomyślną, nie niestosowną - po prostu w pełni obecną.
Kiedy Stephen żartował na porannym spotkaniu, śmiałam się od razu, bez nadmiernego analizowania.
Kiedy Titus poprosił o pomoc przy trudnym obliczeniu, nachyliłam się bez zachowywania "profesjonalnego" dystansu.
Kiedy Raphael pochwalił moje rozwiązanie problemu z HVAC, po prostu powiedziałam "dzięki" zamiast zbywać komplementu.
Zmiana była subtelna, ale potężna. Nasz przepływ pracy wszedł w rytm - pomysły Stephena łączyły się z precyzją Titusa, prowadzone przez moje konstrukcyjne spostrzeżenia i całościowe myślenie Raphaela.
Nie tylko pracowaliśmy razem; budowaliśmy coś, czego żadne z nas nie mogłoby zrobić samo.
Wtorek przyniósł kryzys z klientem, który trzymał nas przy pracy do 2 nad ranem, napędzanych kawą i niekończącymi się architektonicznymi żartami Stephena.
W środę pojawił się problem z dostawcą, rozwiązany przez matematyczną magię Titusa, podczas gdy ja zjadłam cały worek precli ze stresu.
Do czwartku dokonaliśmy trzech cudów i jednego o mały włos, i rzeczywiście zapłaciliśmy za to cenę.
"Wyglądasz jak śmierć", poinformował mnie Stephen podczas popołudniowego spotkania, pomocny jak zawsze.
"Dzięki, właśnie o taki efekt mi chodziło. Wyczerpany szyk jest bardzo modny w tym sezonie." Potarłam oczy, próbując skupić się na projektach, które zaczynały się zlewać.
Po drugiej stronie stołu Titus rozwinął niepokojący tik nerwowy oka, a nawet zwykle perfekcyjna postura Raphaela zdegradowała się do czegoś, co można by łaskawie nazwać osunięciem.
Działaliśmy na oparach, profesjonalizmie i złości.
"Dobra, wystarczy", powiedział nagle Raphael, zamykając laptopa z definitywną ostatecznością. "Za bardzo się przepracowujemy. Wszyscy popełniają błędy ze zmęczenia."
"Ja nie popełniam błędów", wymamrotał Titus, po czym natychmiast przewrócił swoją kawę.
Spojrzenie zdrady, jakim obdarzył kubek, prawie było warte sprzątania.
"Jak mówiłem", kontynuował Raphael, "potrzebujemy przerwy. Jutro wieczorem, kolacja. Cała nasza czwórka. Gdzieś, gdzie nie podają kawy i nie ma projektów."
Moim pierwszym odruchem była odmowa.
Kolacja wydawała się niebezpieczna, zbyt bliska tej linii, którą narysował mój ojciec.
Zbyt bliska przyznaniu, że mimo moich stalowo wzmocnionych profesjonalnych granic, nadal byłam kompletnie stracona dla całej ich trójki.
Sny nie pomagały - te gorące i absurdalne fantazje, które zostawiały mnie budzącą się zarumienioną i wściekłą na własną podświadomość.
Ręce Raphaela w moich włosach, głos Stephena szepczący przy mojej szyi, Titus przyciskający mnie do ściany. Mój mózg był praktycznie jednoosobowym serialem HBO, a ja byłam gwiazdą każdego odcinka.
Profesjonalny duch, jasne. Raczej profesjonalnie przejebane.
Ale potem spojrzałam dookoła stołu na tych trzech mężczyzn, którzy stali się integralną częścią mojej codziennej egzystencji, którzy popychali mnie do bycia lepszą bez sprawiania, że czułam się gorsza, którzy widzieli we mnie Dakotę architektkę zamiast Dakoty nie-syna.
Nawet gdy moje zdradliwe ciało katalogowało sposób, w jaki koszula Stephena rozciągała się na jego ramionach, jak palce Titusa bębniły o kubek kawy, ledwo widoczny uśmiech igrający na ustach Raphaela.
"Nie wiem, czy to odpowiednie.." zaczęłam, słowa smakując jak popiół.
"Odpowiednie?" Stephen zaśmiał się, ale nie złośliwie. "Dakota, widzieliśmy się w najgorszych momentach. Obserwowałem, jak jesz lunch stojąc nad koszem na śmieci, bo nie mogłaś poświęcić pięciu minut na siedzenie. Titus zna twoje zamówienie kawowe lepiej niż własne urodziny. Raphael faktycznie uśmiechnął się wczoraj na twój żart - co może być znakiem apokalipsy. Jesteśmy poza odpowiedniością."
Miał rację. Przekroczyliśmy granicę między współpracownikami a czymś trudniejszym do zdefiniowania tygodnie temu.
Walka z tym była tylko kolejną formą autosabotażu.
"Dobra", powiedziałam, czując jak coś rozluźnia się w mojej piersi. "Ale gdzieś z dobrym winem. Jeśli mam zacierać profesjonalne granice, robię to z jakościowym alkoholem."
Uśmiech Raphaela był mały, ale szczery. "Znam idealne miejsce. Jutro o ósmej. Nie analizuj tego za bardzo, Dakota. Po prostu przyjdź."
Po prostu przyjdź. Jakby to było takie proste.
Ale może o to chodziło. Może tak długo wszystko nadmiernie analizowałam, że zapomniałam jak po prostu być. Jutrzejszy wieczór będzie albo przełomem, albo katastrofą.
Tak czy inaczej, miałam dość grania bezpiecznie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Półpusta butelka wina, piątkowy wieczór i ja tracąca rozum, bo Raphael Sullivan powiedział pięć słów, które rozbiły mój mózg: "Zjedzmy jutro razem kolację."
Nie "spotkanie". Nie "kolacja biznesowa".
Po prostu... kolacja. Jakbyśmy byli normalnymi ludźmi. Szaleństwo.
Szczęście uderzyło dziwnie. Uśmiechnęłam się do trzech nieznajomych w drodze do taksówki. Pogadałam z kierowcą.
Kim byłam? Od kiedy przeżywam uczucia na normalnym poziomie?
"Do Marcello's," powiedziałam kierowcy, starając się nie myśleć o trzykrotnej zmianie stroju.
Ta mała czarna sukienka z lakierowanymi szpilkami balansowała na cienkiej granicy między "jestem profesjonalna" a "mam ciało z potrzebami".
Wieczny problem z ubraniami do pracy.
Więc kiedy Pan Prezes zasugerował, żebyśmy "zrelaksowali się jako zespół", mój zmęczony mózg próbował usłyszeć "darmowe jedzenie" i "wino" zamiast "wieczór w towarzystwie trzech wyglądających jak z porno starszych mężczyzn". I tak mnie zapisali bez pytania.
Mądre posunięcie? Odwołać. Udać chorą. Zachować granice.
Posunięcie Dakoty? Pojawić się w sukience, która podkreśla wszystkie moje krągłości w najlepszy możliwy sposób i może przedstawić mnie jako kobietę zamiast jednego z korporacyjnych stworzeń.
Granie bezpiecznie nie doprowadziło mnie nigdzie. Bezpieczne było robienie arkuszy kalkulacyjnych o drugiej w nocy, rozczarowana twarz mojego ojca i trzy lata bez seksu, przez które mój wibrator błagał o litość.
Bezpieczne było powolne umieranie podczas sprawdzania maili.
Pierdolić bezpieczne.
Chciałam jednej nocy, podczas której nie analizowałabym każdego słowa.
Gdzie mogłabym śmiać się z kiepskich żartów Stephena bez odmierzania czasu reakcji. Gdzie mogłabym kłócić się o budynki z Titusem bez trzymania dystansu. Gdzie mogłabym istnieć w pobliżu Raphaela bez moich problemów z tatą wykonujących salta w tył.
Jedna kolacja. Co mogło pójść nie tak?
Wszystko. Wszystko mogło pójść nie tak.
Marcello's było takim włoskim miejscem, gdzie kelnerzy oceniali, jak wymawiasz "bruschetta", a wino kosztowało więcej niż rata za samochód.
Sullivanowie pasowali tam idealnie, podczas gdy ja czułam się jak dziecko bawiące się w przebieranie.
Rozmowy przy sąsiednich stolikach płynęły łatwiej niż dobre wino, a gdzieś między przystawkami a daniem głównym zapomniałam być profesjonalna.
Stephen opowiedział historię o katastrofie budowlanej z przenośną toaletą i dźwigiem, która sprawiła, że płakałam ze śmiechu.
Titus i ja wdaliśmy się w gorącą debatę o brzydkich betonowych budynkach, która znudziłaby każdego innego, ale dla architektów-nerdów była jak gra wstępna.
Raphael naprawdę się zaśmiał. I nie był to sztuczny chichot z sali konferencyjnej, ale prawdziwy dźwięk, który zmienił całą jego twarz z 'przerażającego prezesa' w 'niebezpiecznie przystojnego mężczyznę.'
Moje ciało zauważyło to wszystko w sposób łamiący kilka zasad w miejscu pracy.
Ale pod tą swobodną rozmową, coś elektrycznego brzęczało pod powierzchnią, ładując każde spojrzenie i każdą pauzę.
Kiedy Raphael w końcu powiedział "Powinniśmy iść" i dał znak, by przynieść rachunek, nie było to tylko praktyczne.
Niosło ze sobą ten rodzaj cichego rozkazu, który sprawił, że moje uda zacisnęły się w odpowiedzi.
Gdy wyszliśmy z restauracji, spacer do jego samochodu był jak gra wstępna ubrana w transport. Dłoń Stephena dotknęła moich pleców, prowadząc mnie wokół kałuży. Titus otworzył tylne drzwi i nagle zsunęłam się po skórzanych siedzeniach wartych więcej niż mój samochód.
Uwięziona między dwoma mężczyznami, którzy sprawili, że moje ciało zapomniało o zasadach w pracy.
Mała przestrzeń tylko pogarszała sprawę. Woda kolońska Stephena mieszająca się z zapachem Titusa. Ciepło z obu stron. Sposób, w jaki moje udo przycisnęło się do Stephena, gdy Titus się poruszył.
Mój puls oszalał, jakbym biegła, zamiast siedzieć w luksusowym samochodzie, próbując nie wybuchnąć.
"Dobra kolacja," powiedział Stephen, nonszalancko wyciągając telefon. "Naprawdę poczułem, że zżyliśmy się jako zespół."
"Zdecydowanie," zdołałam powiedzieć, dumna, że mój głos się nie załamał.
"Wiesz, co jeszcze jest interesujące w zespołowym zżywaniu się?" Przewijał coś w telefonie, a mój alarm o niebezpieczeństwie zaczął wrzeszczeć. "Rzeczy, których dowiadujemy się o sobie. Na przykład wspólne zainteresowania."
"Stephen," ostrzegł Raphael z fotela kierowcy.
"Co? Mówię tylko, że mamy więcej wspólnego niż myśleliśmy." Obrócił telefon w moją stronę, a moja krew zamieniła się w lód. "Na przykład, czy wiedziałaś, że istnieje cała społeczność na Reddicie dla pracujących kobiet z biurowymi zauroczeniami?"
"Niedawno zobaczyłem tam coś ciekawego," przerwał Stephen, wyciągając telefon.
Jego głos się zmienił, wciąż łagodny, ale z nutą, która sprawiła, że wyprostowałam się, a moja krew zamarzła, gdy rozpoznałam interfejs Reddita.
Nie. Nie nie nie nie nie.
"'Czy jestem zdzirą, bo chcę się przespać z trzema partnerami biznesowymi mojego ojca, którzy są dużo starsi ode mnie?'" Przeczytał na głos, każde słowo było gwoździem do trumny mojej kariery. "'Czy to przez problemy z tatą?'"
"To... dziwne, że tak przypadkowo to znalazłeś," wydusiłam z siebie, mój głos wznosił się o oktawy.
"Naprawdę?" Stephen obrócił ekran w moją stronę. "Twoja babcia nazywała cię Dzwoneczkiem. Słyszeliśmy tę uroczą historię w zeszłym tygodniu na kolacji."
Kurwa. Kurwa.
Kurwa mać kurwa kurwa.
"I 444," Stephen przeczytał na głos, jego głos stawał się coraz niższy. "To chyba twoja szczęśliwa liczba, prawda?"
"Nie wiem, o czym mówisz..."
Kłamstwo wyszło drżące, żałosne, totalnie oczywiste.
Maska golden retrievera Stephena zniknęła jak dym. To, co zostało, było ostrzejsze, bardziej głodne, znacznie bardziej niebezpieczne.
"Szczegóły są dość konkretne, kochanie. Trzech starszych mężczyzn. Partnerzy biznesowi ojca. Branża architektoniczna..."
Jego dłoń znalazła moje udo, uchwyt na tyle mocny, by przepalić materiał.
"Albo jest tam jakaś inna sfrustrowana architektka z dokładnie taką samą traumą rodzinną jak ty, albo miałaś bardzo nieprofesjonalne myśli o nas, panno Freeman."
Za mną poruszył się Titus, jego dłonie spoczęły na mojej talii z zaskakującą delikatnością.
"Oddychaj, Dakota," powiedział cicho, głosem bardziej szorstkim niż kiedykolwiek słyszałam. "Nie jesteśmy źli."
"Nie jesteście źli?" pisnęłam. "Znaleźliście mój sekretny napalony post na Reddicie i nie jesteście źli?"
"Zainteresowani," poprawił Titus, kreśląc kciukami kółka, które uniemożliwiały myślenie. "Bardzo, bardzo... zainteresowani."
"Chwila, moment." Mój mózg w końcu dogonił panikę. "Jak, do cholery, w ogóle to znaleźliście? Czy wy tak po prostu przeglądacie Reddita w waszym wieku? To jakieś nieznane mi hobby CEO?"
Śmiech Stephena zawibrował przy moim boku. "Może jej powiemy, Raph?"
"Powiecie mi co?" Odwróciłam się, by spojrzeć na Raphaela w lusterku wstecznym. "Co to za internetowe stalkerskie gów-"
"Kolacja u twoich rodziców," przerwał Raphael, jego oczy wciąż przykute do moich w lustrze. "Wspominaliśmy o tym."
Mój żołądek opadł o kolejne piętro. "No i?"
"Więc... mam siedmioletnią córkę, która uwielbia Disney'a."
Jego głos pozostał spokojny, rzeczowy, jakby aktualnie nie wiózł mnie albo do bezpieczeństwa, albo do seksualnej destrukcji.
"Pomyślałem, że wyszukam filmy o Dzwoneczku, żeby obejrzeć z Lily w weekend."
Elementy układanki złożyły się z przerażającą jasnością.
"O mój boże..."
"Wyobraź sobie moje zdziwienie," kontynuował, z nutą czegoś mrocznego w głosie, "gdy w wynikach wyszukiwania pojawił się bardzo konkretny post na Reddicie. Użytkownik Tinkerbell444. Opublikowany kilka tygodni temu. Zaraz po naszym pierwszym spotkaniu."
"Kurwa." Osunęłam się między Stephenem a Titusem. "Pieprzony algorytm Google..."
"Oto co się stanie," powiedział Stephen, jego maska teraz całkowicie zniknęła, zastąpiona czymś, co sprawiło, że temperatura mojego ciała podskoczyła. "Damy ci wybór. Opcja pierwsza: Raphael odwozi cię teraz do domu. Usuwamy to z naszej pamięci, nigdy więcej o tym nie wspominamy i utrzymujemy nasze relacje zawodowe, jakby nic się nie stało."
"Opcja druga?" Mój głos ledwo działał.
Jego uchwyt na moim udzie się zacisnął, celowo przesuwając wyżej.
"Zabierzemy cię do mojego domu i pokażemy ci dokładnie, jak wygląda niebo z trzema mężczyznami, którzy fantazjowali o tobie tak samo mocno, jak ty o nas."
"Wy-" Nie mogłam dokończyć zdania.
"Myślałaś, że tylko ty jesteś tym dotknięta?" Głos Titusa zabrzmiał przy moim uchu. "Nie masz pojęcia, ile zimnych pryszniców wziąłem przez ciebie."
"Ten sposób, w jaki przygryzasz wargę, gdy się koncentrujesz," dodał Stephen. "Jak przeklinasz pod nosem, myśląc, że nie słyszymy. Ten dźwięk, który wydajesz, gdy się przeciągasz-"
"Wystarczy," nakazał Raphael, ale jego głos był szorstki. "Musi wybrać."
Byliśmy na rozdrożu - dosłownie i w przenośni.
"Dakota," szepnął Stephen, muskając ustami moje ucho. "Co wybierasz? Bezpiecznie i nudno, czy najlepsza noc twojego życia?"
Przesuń w górę, aby kontynuować