passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Shared Between Three CEO Brothers - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

Shared Between Three CEO Brothers

/

Rozdział 6

rozdział 5

"Dziwny zbieg okoliczności, co? Internet jest pełen napalonych świrów."

Słowa wypłynęły z moich ust jak przeterminowane mleko - grudkowate i ewidentnie nie na miejscu. Mój głos załamał się na 'świrów' jakbym miała trzynaście lat i kłamała, że nie oglądam porno.

Bryson, obdarzony inteligencją emocjonalną złotej rybki, tylko wzruszył ramionami.

"Powinnaś przeczytać komentarze dla rozrywki. Zwróć uwagę na te najbardziej zjadliwe, zawsze są najbardziej kreatywne."

"O tak!" wtrąciła Amber, już wyciągając telefon. "Brutalna szczerość internetu jest lepsza niż terapia. I tańsza!"

"Nie mogę się doczekać," wydusiłam z siebie, z uśmiechem tak sztucznym, że pewnie miał naklejkę 'Made in China'.

Poszli do samochodu Brysona, rozmawiając o planach na kolację, podczas gdy ja stałam jak wryta obok mojej Hondy, ściskając klucze jak koło ratunkowe.

Mój telefon wybrał właśnie ten moment, żeby się rozładować - nawet technologia mnie opuszczała w godzinie próby.

Droga do domu była dwudziestoma minutami czystych tortur psychicznych. Każde czerwone światło dawało mi czas na głębsze pogrążanie się w panice.

Może nikt nie połączy Tinkerbell444 z Dakotą Freeman.

Może post zostanie pogrzebany pod lawiną innych seksualnych katastrof.

Może spontanicznie spalę się, zanim ktokolwiek się zorientuje.

Ale ludzie są beznadziejni w opieraniu się pokusie, a ja najwyraźniej jestem królową śmieci.

Kiedy tylko dotarłam do domu, podłączyłam laptop z desperacją narkomana potrzebującego działki.

Reddit ładował się wolniej niż moja chęć do życia, ale w końcu się pojawił. Mój cyfrowy krzyk o pomoc stał się internetowym złotem.

"YTA za chęć zniszczenia trzech małżeństw," głosił najlepszy komentarz.

Nie byli żonaci, ale dzięki za założenie, dupku.

"NTA, życie jest krótkie, bierz tego miliarderskiego penisa," zaproponował inny filozof.

Shakespeare by tego nie przebił.

"To albo fake, albo właśnie zniszczysz swoją karierę."

W końcu ktoś, kto rozumiał powagę mojej sytuacji.

"Problemy z tatusiem, co?"

Au. Trafne, ale au.

Przeglądałam setki komentarzy, każdy był jak mały sztylet wbijany w moje już zranione ego. Ludzie mieli opinie o wszystkim: mojej frustracji seksualnej, mojej etyce zawodowej, moim zdrowiu psychicznym, moich problemach z ojcem, nawet o moim pieprzonym nicku.

Chłonęłam każdą brutalną ocenę, aż oczy mnie piekły, a mózg czułam jak jajecznicę.

Gdzieś około trzeciej nad ranem zasnęłam z wciąż otwartym laptopem, blask ekranu prawdopodobnie dawał mi zatrucie promieniowaniem na dokładkę do zatrucia wstydem.

Poranek nadszedł jak mściwy kuzyn kaca. Wszystko bolało, ale pod warstwą upokorzenia buzowało coś jeszcze - gniew. Nie na komentujących, ale na siebie.

Internetowe trolle miały rację w jednej kwestii: byłam żałosna.

Wzdychanie do trzech facetów, podczas gdy nie osiągam nic poza spektakularnymi publicznymi porażkami? To nie była Dakota Freeman, która skończyła MIT w wieku dwudziestu lat.

To była smutna, napalona katastrofa używająca problemów z ojcem jako wymówki dla przeciętności.

Pierdolić to.

Wpompowałam w siebie kawę i zaatakowałam plany Meridian Tower z furią kobiety, która nie ma nic do stracenia. Każde obliczenie zostało potrójnie sprawdzone. Każdy element projektu został udoskonalony.

Funkcje zrównoważonego rozwoju, których wahałam się zaproponować? Wdrożone z agresywną wydajnością.

Do południa miałam kompleksową modernizację, która uczyni budynek o 30% bardziej energooszczędnym i strukturalnie rewolucyjnym.

Modyfikacje dwunastego i dwudziestego drugiego piętra nie zostały tylko naprawione - zostały przekształcone w coś, co sprawi, że czasopisma architektoniczne będą płakać z radości.

W chwili pozbawionej snu zuchwałości, otworzyłam email i wpisałam bezpośredni adres klienta. Nie do braci Sullivan. Nie poprzez właściwe kanały.

Prosto do skrzynki Grupy Nakamura jak profesjonalny środkowy palec dla protokołu.

I podpisałam jako 'Dakota Freeman. Partner, Freeman Industries.'

Partner. Nie asystentka. Nie łatwa do zarządzania asystentka.

Partner.

Wyslałam, zanim rozsądek mógł interweniować.

Następnego dnia w porze lunchu, weszłam do Sullivan Stone Company, jakbym była właścicielką. Albo przynajmniej jakbym nie spędziła poprzedniej nocy czytając opinie obcych ludzi o moim życiu seksualnym.

"Pani Freeman," powiedziała recepcjonistka, "Pan Sullivan czeka na panią w swoim biurze."

Który Pan Sullivan? Chciałam zapytać, ale zamiast tego poszłam za nią do narożnego biura Raphaela. Stał za swoim biurkiem wyglądając jak dar boży dla skrojonych garniturów i kompleksów władzy.

"Klient dzwonił," powiedział bez wstępu, nawet nie oferując mi miejsca.

Zagranie siłowe zauważone i zignorowane, usiadłam i tak.

"Och?" Zachowałam neutralny ton, jakbym nie ominęła całej jego firmy, wysyłając te plany.

"Są zachwyceni ostatnimi zmianami, które wprowadziliśmy w integracji strukturalnej i funkcjach zrównoważonego rozwoju."

Wprowadziliśmy. WPROWADZILIŚMY? Ugryzłam się w język tak mocno, że poczułam miedź.

"Twoje modyfikacje systemów energetycznych były błyskotliwe," kontynuował, wreszcie nawiązując kontakt wzrokowy. "Sposób, w jaki zintegrowałaś sieć solarną z istniejącą infrastrukturą... To dokładnie to, czego potrzebował ten projekt."

Czekaj. Czy to była... pochwała? Od Raphaela 'Ledwo Kompetentna' Sullivana?

"Klient szczególnie wspomniał, jak bardzo byli pod wrażeniem rozwiązań dla dwunastego i dwudziestego drugiego piętra. Powiedzieli, że pokazuje to 'innowacyjne myślenie i śmiałe przywództwo.'"

Przeszedł na drugą stronę biurka, bliżej niż kiedykolwiek wcześniej się ustawiał.

"Muszę przyznać, nie sądziłem, że cię na to stać."

"Dzięki za tak entuzjastyczne poparcie," odparłam.

Ale na szyi pojawił się rumieniec, który nie miał nic wspólnego ze złością.

"Mówię poważnie." Jego głos stał się niższy, bardziej intymny. "To jest rodzaj pracy, który przesądza o karierze. Powinnaś być dumna."

Powietrze między nami zmieniło się, naładowane czymś niebezpiecznym.

Stał wystarczająco blisko, że mogłam poczuć jego wodę kolońską. Jego oczy nie były już zimne; płonęły czymś, co przypomniało mi o mojej trzyletniej posusze bardzo, bardzo wyraźnie.

"Jestem dumna," powiedziałam głosem zawstydzająco zdyszanym. "I nie jestem tylko jakąś asystentką do prowadzenia za rączkę, Raphael."

"Nie," zgodził się, podchodząc jeszcze bliżej. "Zdecydowanie nie jesteś."

Przestrzeń między nami można było mierzyć w uderzeniach serca - szybkich, lekkomyślnych. Jeden cal bliżej i przekroczylibyśmy linię, której żadne z nas nie mogłoby udawać, że nie istnieje.

Jego wzrok opadł na moje usta. Mój odruchowo powtórzył ten ruch.

Jego dłoń drgnęła przy boku, potem uniosła się - wahając się w połowie drogi, jakby nie był pewien, czy powinna spocząć na mojej talii, czy oprzeć się o biurko za mną. Każdy nerw w moim ciele się rozpalił.

"Raphael..." powiedziałam, ledwie głośniej niż szept, niepewna czy to ostrzeżenie czy zaproszenie.

Zatrzymał się, tak blisko, że czułam jego ciepło. Jego palce musnęły krawędź biurka zamiast mojej skóry, knykcie pobielały na drewnie. Powietrze między nami pulsowało.

"Zły pomysł..." powiedział ochryple.

"Najgorszy..." wyszeptałam w odpowiedzi.

Żadne z nas nie ruszyło się przez długą sekundę. Cholera, nie zdawałam sobie sprawy aż do tej konkretnej chwili, jak bardzo chciałam, żeby pokonał te kilka cali i mnie pocałował, żeby sprawił, żebym...

Drzwi otworzyły się z hukiem jak w skeczu wyreżyserowanym przez wszechświat.

"TATUSIU, ZOBACZ CO ZROBIŁAM!"

Siedmioletnia torpeda z kucykami i świecącymi trampkami wpadła do środka. Kompletnie nieświadoma faktu, że właśnie zapobiegła albo najlepszej, albo najgorszej decyzji w moim życiu zawodowym.

Wpadła w nogi Raphaela z siłą małego huraganu, paplając o czymś związanym z brokatem i chomikiem.

Kurwa. On jest żonaty?

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 6

Mała dziewczynka zatrzymała się gwałtownie, gdy mnie zobaczyła, a jej brązowe oczy rozszerzyły się w tym bezpośrednim, nieposkromionym zaciekawieniu, które sprawia, że dorośli sięgają po alkohol.

— Kto to? — Wskazała na mnie, jakbym była egzotycznym zwierzęciem w zoo. — To twoja nowa dziewczyna?

Moja twarz zrobiła się nuklearna. Pełny Czarnobyl. Naukowcy badaliby poziomy promieniowania przez dekady, naprawdę.

Całe ciało Raphaela zesztywniało, wypełnione tą ojcowską energią ochronną, która prawdopodobnie mogłaby wyginać stal.

Zacisnął szczękę tak mocno, że zaczęłam się martwić o jego zęby.

— Lily, to jest Dakota. Pracuje ze mną jako... partnerka biznesowa.

Formalność w jego głosie mogłaby zamrozić piekło.

Przeszliśmy od „prawie się pocałowaliśmy” do „omawiamy kwartalne raporty” w kilka sekund.

— Dakota, to moja córka Lily — dodał, jakbym nie domyśliła się tego po krzykach „tato” i genetycznym podobieństwie.

— Cześć — wykrztusiłam, najwyraźniej pozbawiona słownika przez obecność drugoklasistki.

Lily przechyliła głowę, badając mnie z intensywnością małego naukowca. — Jesteś bardzo ładna. Wyjdziesz za mojego tatę?

Jezus Maria na krakersie…

— Lily, może pokażesz swój rysunek wujkowi Titusowi? Jest w swoim gabinecie. — Już zaganiał ją w stronę drzwi z desperacją kogoś, kto rozbraja bombę. — Chodź, kochanie, poszukamy go. On uwielbia brokat.

— Ale chcę porozmawiać z tą ładną panią—

— Wujek Titus ma ciasteczka z czekoladą — powiedział Raphael, zagrywając swoją kartę atutową.

— CIASTECZKA! — I tak oto huragan Lily zmienił kurs, wyciągając ojca za drzwi.

Raphael rzucił mi ostatnie spojrzenie — trochę przeprosin, trochę zażenowania, trochę czegoś, czego nie potrafiłam rozgryźć — zanim zniknął w korytarzu.

Gabinet nagle wydał się dziwnie pusty, jakby całe powietrze uciekło razem z nimi. Siedziałam tam przez dobrą minutę, próbując przetrawić to, co właśnie się wydarzyło.

Prawie-pocałunek, potem poznanie jego córki, a na końcu oświadczyny od siedmiolatki.

Po prostu kolejny piątek w pełnym blichtru życiu Dakoty Freeman.

Ale gdy adrenalina opadła, rzeczywistość uderzyła mnie z siłą ciosu w brzuch.

Raphael miał córkę. Co oznaczało, że najprawdopodobniej w domu czeka na niego pani Sullivan. Ten sam mężczyzna, który był o dwie sekundy od pocałowania mnie, zanim jego córka nam obojgu pokrzyżowała plany.

Stephen ze swoimi przeciągłymi spojrzeniami, od których mój mózg się zacina? Titus muskający moją dłoń za każdym razem, gdy przekazuje mi dokumenty, jakbyśmy byli w jakimś powolnie rozpalającym się romansie?

Wszystko to nagle wyglądało jak neonowy znak z napisem „KATASTROFA NA HORYZONCIE”.

Nie. Absolutnie, kurwa, nie.

To nie jest jakiś romans w stylu od wrogów do kochanków. To są partnerzy biznesowi taty i jego katastrofalna córka uwięzieni razem przy projekcie, który może zadecydować o całej mojej karierze.

Bracia Sullivan nie byli tylko pięknymi rozpraszaczami — byli zawodowym polem minowym, po którym nie mogłam chodzić z zamkniętymi oczami.

Czas na awaryjne zderzenie z rzeczywistością: nie mogę pozwolić sobie wpaść w ten bałagan jeszcze głębiej.

Potrzebowałam granic. Wzmocnionych stalą, pokrytych tytanem granic.

Od teraz.

* * *

Przez następnych kilka tygodni stałam się zawodowym duchem. Strategiczne unikanie było moją nową religią, a ołtarzem – Nie Spierdolić Sobie Kariery.

Raphael? Tylko maile. Krótkie. Kliniczne. Nasycone taką ilością korporacyjnego żargonu, że mógłby zbudować zaporę między nami.

To nie był tylko ten prawie-pocałunek, choć ta scena odtwarzała się w mojej głowie jak grzeszna przyjemność, której nie mogłam się pozbyć.

Chodziło o to, jak zawiązał mi się oddech, jak łatwo wciągnęłam się w to napięcie między nami. Jak bardzo tego pragnęłam.

To przerażało mnie najbardziej. Bo gdybym pozwoliła, żeby się to wydarzyło choć raz, wiedziałam, że nie poprzestanę na jednym razie.

Stephen? Spotkania grupowe z co najmniej trzema ludzkimi tarczami między nami, najlepiej w miejscach publicznych, gdzie flirtowanie byłoby zawodowym samobójstwem.

Byli ode mnie o ponad dekadę starsi.

Doświadczeni. Ugruntowani. Mężczyźni, którzy już coś zbudowali. Ja wciąż drapałam się w stronę czegoś, co miałam nadzieję, że będzie moje.

Dla nich może byłam tylko bystrą córką zdesperowanego prezesa — kimś z potencjałem, owszem, ale wciąż juniorką. Wciąż za młodą. Wciąż nie do końca równą.

Co, jeśli mieli rację?

Projekt Meridian Tower był ostatnią, najlepszą szansą naszej firmy. Jeśli bym to spieprzyła, firma mojego ojca by nie przetrwała. I bez względu na to, jak zimne stały się nasze relacje, nie zamierzałam być powodem jej upadku.

Więc się zablokowałam. Każdy impuls. Każdy rumieniec. Każde "co by było gdyby".

A pod tym wszystkim? Kolejny sekretny wstyd, którego nie mogłam się pozbyć.

Post na Reddicie.

To głupie, impulsywne, anonimowe wyznanie, które napisałam kilka tygodni temu - po części fantazja, po części terapia - wciąż unosiło się gdzieś w próżni.

Nigdy go nie usunęłam. Stał się półwiralny. Gdyby ktokolwiek powiązał go ze mną, byłaby to PR-owa katastrofa. Gdyby Sullivanowie go znaleźli? Nigdy więcej nie mogłabym spojrzeć im w oczy.

Więc grałam bezpiecznie. Ze wszystkimi. Szczególnie z nimi.

Titusa nie mogłam całkowicie unikać - jego specyfikacje inżynieryjne wymagały cotygodniowej współpracy. Ale nawet z nim zachowywałam wszystko krótko i bezosobowo. I tak wolał wiadomości na Slacku, co wykorzystywałam na swoją korzyść.

Każda aktualizacja była zwięzła, każda notatka podwójnie sprawdzona pod kątem błędów. Żadnych emoji. Żadnych pogawędek.

Nie naciskał. Po prostu wysyłał kciuk w górę albo czasami "Przyjąłem" tym charakterystycznym beznamiętnym tonem, który prawie słyszałam w głowie.

A mimo to tęskniłam za byciem blisko nich.

Ale dokonałam wyboru i musiałam go dotrzymać.

Gdy minęły dwa miesiące tego zawodowego czyśćca, zostałam zaproszona - właściwie wezwana - na śniadanie do domu rodziców. Ten rodzaj cichej, formalnej uroczystości, gdzie nikt tak naprawdę nie cieszy się jedzeniem, bo prawdziwym daniem jest osąd.

Mój ojciec ledwo podniósł wzrok znad idealnie posmarowanej grzanki, gdy zadał cios.

"Sullivanowie przychodzą na kolację w piątek", oznajmił, jakby właśnie nie skazał mnie na wieczór tortur. "Ubierz się stosownie".

"Zdefiniuj stosownie".

"Nie to, o czym myślisz". Nawet nie podniósł wzroku znad Financial Times. "To profesjonalna kolacja, Dakota. Zachowuj się odpowiednio".

I wtedy piątek nadszedł jak kac - nieunikniony i głęboko nieprzyjemny.

Wybrałam sukienkę, która krzyczała 'traktuj mnie poważnie' i szpilki, które szeptały 'ale nadal mogę stanąć ci na szyi'. Bracia przybyli razem, wyglądając jak ożywiona sesja zdjęciowa z GQ w moim holu.

"Panowie", mój ojciec przywitał ich z większą serdecznością niż okazał mi przez dwadzieścia dwa lata. "Witamy w naszym domu".

Kolacja była właściwie... miła?

Raphael szczerze komplementował gotowanie mojej matki. Stephen oczarował ją historiami o architektonicznych porażkach. Titus pomagał sprzątać talerze bez proszenia.

Było prawie normalnie. Jeśli zignorowało się podskórne napięcie seksualne, które mogłoby zasilić małe miasto.

"Dakota była bardzo pomysłowym dzieckiem", powiedziała moja matka, głęboko w trzeciej lampce wina. "Zawsze coś budowała w ogrodzie".

"Mamo-"

"Och, opowiedz im o domkach dla wróżek!" Była teraz w pełnym trybie zawstydzającego rodzica. "Spędzała godziny budując te wymyślne małe domki z patyków i liści".

"To były konstrukcje architektonicznie solidne", broniłam się z płonącą twarzą.

"Jej babcia nazywała ją Dzwoneczkiem", dodał mój ojciec, zaskakując mnie włączeniem się do historii. "Nosiła nawet takie małe skrzydełka".

"Okej, czas na rodzinne historie się skończył-"

"Dzwoneczek?" Oczy Stephena rozbłysły rozpoznaniem, które zmroziło moją krew. "To urocze".

"Dokładnie!" Moja matka promieniała, nieświadoma mojej wewnętrznej paniki. "Zostawiała nawet małe notatki dla wróżek, pytając o ich preferencje konstrukcyjne".

Raphael faktycznie się zaśmiał - prawdziwy, szczery dźwięk, który przemienił jego twarz. "To wyjaśnia dbałość o szczegóły w twojej pracy".

"Widzisz?" Powiedział mój ojciec, unosząc kieliszek. "Mówiłem, że ma potencjał. Po prostu potrzebuje odpowiedniego kierownictwa".

Reszta kolacji minęła w wirze profesjonalnych komplementów i dziecięcych zawstydzeń.

Bracia chwalili moją pracę nad Meridian Tower, moje innowacyjne rozwiązania, moje zaangażowanie. Po raz pierwszy od tygodni czułam, że może mi się uda.

Może mogłam być profesjonalna i odnosić sukcesy, i być godna dziedzictwa Freemanów.

To uczucie trwało dokładnie do momentu, gdy drzwi wejściowe zamknęły się za nimi.

"Dakota". Głos mojego ojca miał ten szczególny ton, który oznaczał nadchodzący wykład. "Słowo".

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 7

Gabinet mojego ojca pachniał rozczarowaniem i oprawionymi w skórę książkami, co w zasadzie stało się już jego znakiem rozpoznawczym.

Drzwi zamknęły się za mną z ostatecznością wieka trumny, a tam siedział on - Bruce Freeman, architekt budynków i niszczyciel córczynej samooceny, usadowiony za swoim masywnym biurkiem niczym sędzia gotowy wydać wyrok za zbrodnię posiadania osobowości.

"Dakota", zaczął, a ja już wiedziałam, że ta rozmowa będzie wymagała później alkoholu do przeprocesowania. "Niepokoi mnie twoje zachowanie podczas kolacji z braćmi Sullivan. Nie było ściśle profesjonalne. Byłaś... kokieteryjna."

To słowo spadło jak policzek aksamitną rękawiczką.

Kokieteryjna.

Bo najwyraźniej śmianie się z naprawdę zabawnej historii Stephena o katastrofie budowlanej stanowiło grę wstępną w świecie emocjonalnego zatwardzenia Bruce'a Freemana.

"Kokieteryjna", powtórzyłam, smakując to oskarżenie. "Tato, miałam na sobie marynarkę, która mogłaby służyć jako pancerz i spędziłam połowę kolacji wyjaśniając obliczenia nośności. Jeśli to się liczy jako flirtowanie, to konferencje inżynierii konstrukcyjnej muszą być orgiami."

Jego twarz zrobiła tę rzecz, gdzie nie mogła się zdecydować między rozczarowaniem a obrzydzeniem.

"To nie jest żart, Dakota. Przyszłość Freeman Industries zależy od tego, jak się prezentujesz. Nie chciałbym fuzji z Sullivan Stone, ale teraz wszystko jest w twoich rękach. Twoje zachowanie decyduje o tym, czy zachowamy niezależność, czy staniemy się kolejnym przejęciem."

Ciężar tego spadł na moje ramiona jak betonowa płyta.

Zabijałam się dla tego projektu. Osiemnastogodzinne dni, potrójne sprawdzanie każdego obliczenia, zamienienie się w chodzącą encyklopedię przepisów budowlanych.

Ale jasne, skupmy się na tym, jak przypadkowo za dużo się uśmiechałam podczas kolacji.

"Robię wszystko, co mogę", powiedziałam, nienawidząc tego, jak mój głos lekko się załamał. "Może posiadanie autentycznej więzi z naszymi partnerami biznesowymi nie jest nieprofesjonalne. Może to właściwie pomaga projektowi."

"Autentyczna więź?" Oparł się, studiując mnie jak rozczarowujący projekt. "Oni nie są twoimi przyjaciółmi, Dakota. To potencjalne zagrożenia. Każdy uśmiech, każdy śmiech, każdy moment ciepła - oni widzą to jako słabość do wykorzystania."

"To naprawdę zdrowy sposób prowadzenia biznesu, tato. Nic dziwnego, że Freeman Industries traci klientów."

Słowa wymknęły się, zanim zdążyłam je powstrzymać, trzy lata frustracji krystalizujące się w jedno perfekcyjne "pieprz się".

Jego twarz stała się granitowa. "Uważaj. Stąpasz po bardzo cienkiej linii."

"Całe życie stąpam po tej linii. Nic, co robię, nie jest wystarczająco profesjonalne, poważne, wystarczająco synowskie dla ciebie." Wstałam, mając dość tego trybunału. "Zajmę się braćmi Sullivan po swojemu. Przynajmniej mój sposób obejmuje prawdziwe ludzkie relacje zamiast traktowania wszystkich jak potencjalnych wrogów."

Nie czekałam na odpowiedź.

Odwróciłam się na pięcie i wyszłam z jego biura, ciężkie drzwi zamknęły się za mną jak sędziowski młotek.

Powrót do mojego mieszkania był jak maraton przez melasę. Jego słowa odbijały się echem w mojej głowie: kokieteryjna, nieprofesjonalna, fuzja, przejęcie.

Kiedy dotarłam do moich drzwi, coś we mnie przesunęło się z bólu w furię.

Pilnowałam się do wyczerpania.

Odwoływałam spontaniczne rozmowy ze Stephenem, bo wydawały się zbyt przyjacielskie.

Siedziałam cicho na spotkaniach, gdy miałam pomysły, bo odzywanie się mogło wydawać się zbyt gorliwe.

Zachowywałam ostrożny dystans od wszystkich trzech braci, jakby byli radioaktywni, zamiast być błyskotliwymi architektami, którzy faktycznie cenili mój wkład.

I po co? Żeby mój ojciec i tak znalazł błąd? Żeby zredukował miesiące brutalnej pracy do jednej kolacji, podczas której popełniłam kardynalny grzech bycia człowiekiem?

Pieprzyć to.

W poniedziałek byłam inną osobą. Nie lekkomyślną, nie niestosowną - po prostu w pełni obecną.

Kiedy Stephen żartował na porannym spotkaniu, śmiałam się od razu, bez nadmiernego analizowania.

Kiedy Titus poprosił o pomoc przy trudnym obliczeniu, nachyliłam się bez zachowywania "profesjonalnego" dystansu.

Kiedy Raphael pochwalił moje rozwiązanie problemu z HVAC, po prostu powiedziałam "dzięki" zamiast zbywać komplementu.

Zmiana była subtelna, ale potężna. Nasz przepływ pracy wszedł w rytm - pomysły Stephena łączyły się z precyzją Titusa, prowadzone przez moje konstrukcyjne spostrzeżenia i całościowe myślenie Raphaela.

Nie tylko pracowaliśmy razem; budowaliśmy coś, czego żadne z nas nie mogłoby zrobić samo.

Wtorek przyniósł kryzys z klientem, który trzymał nas przy pracy do 2 nad ranem, napędzanych kawą i niekończącymi się architektonicznymi żartami Stephena.

W środę pojawił się problem z dostawcą, rozwiązany przez matematyczną magię Titusa, podczas gdy ja zjadłam cały worek precli ze stresu.

Do czwartku dokonaliśmy trzech cudów i jednego o mały włos, i rzeczywiście zapłaciliśmy za to cenę.

"Wyglądasz jak śmierć", poinformował mnie Stephen podczas popołudniowego spotkania, pomocny jak zawsze.

"Dzięki, właśnie o taki efekt mi chodziło. Wyczerpany szyk jest bardzo modny w tym sezonie." Potarłam oczy, próbując skupić się na projektach, które zaczynały się zlewać.

Po drugiej stronie stołu Titus rozwinął niepokojący tik nerwowy oka, a nawet zwykle perfekcyjna postura Raphaela zdegradowała się do czegoś, co można by łaskawie nazwać osunięciem.

Działaliśmy na oparach, profesjonalizmie i złości.

"Dobra, wystarczy", powiedział nagle Raphael, zamykając laptopa z definitywną ostatecznością. "Za bardzo się przepracowujemy. Wszyscy popełniają błędy ze zmęczenia."

"Ja nie popełniam błędów", wymamrotał Titus, po czym natychmiast przewrócił swoją kawę.

Spojrzenie zdrady, jakim obdarzył kubek, prawie było warte sprzątania.

"Jak mówiłem", kontynuował Raphael, "potrzebujemy przerwy. Jutro wieczorem, kolacja. Cała nasza czwórka. Gdzieś, gdzie nie podają kawy i nie ma projektów."

Moim pierwszym odruchem była odmowa.

Kolacja wydawała się niebezpieczna, zbyt bliska tej linii, którą narysował mój ojciec.

Zbyt bliska przyznaniu, że mimo moich stalowo wzmocnionych profesjonalnych granic, nadal byłam kompletnie stracona dla całej ich trójki.

Sny nie pomagały - te gorące i absurdalne fantazje, które zostawiały mnie budzącą się zarumienioną i wściekłą na własną podświadomość.

Ręce Raphaela w moich włosach, głos Stephena szepczący przy mojej szyi, Titus przyciskający mnie do ściany. Mój mózg był praktycznie jednoosobowym serialem HBO, a ja byłam gwiazdą każdego odcinka.

Profesjonalny duch, jasne. Raczej profesjonalnie przejebane.

Ale potem spojrzałam dookoła stołu na tych trzech mężczyzn, którzy stali się integralną częścią mojej codziennej egzystencji, którzy popychali mnie do bycia lepszą bez sprawiania, że czułam się gorsza, którzy widzieli we mnie Dakotę architektkę zamiast Dakoty nie-syna.

Nawet gdy moje zdradliwe ciało katalogowało sposób, w jaki koszula Stephena rozciągała się na jego ramionach, jak palce Titusa bębniły o kubek kawy, ledwo widoczny uśmiech igrający na ustach Raphaela.

"Nie wiem, czy to odpowiednie.." zaczęłam, słowa smakując jak popiół.

"Odpowiednie?" Stephen zaśmiał się, ale nie złośliwie. "Dakota, widzieliśmy się w najgorszych momentach. Obserwowałem, jak jesz lunch stojąc nad koszem na śmieci, bo nie mogłaś poświęcić pięciu minut na siedzenie. Titus zna twoje zamówienie kawowe lepiej niż własne urodziny. Raphael faktycznie uśmiechnął się wczoraj na twój żart - co może być znakiem apokalipsy. Jesteśmy poza odpowiedniością."

Miał rację. Przekroczyliśmy granicę między współpracownikami a czymś trudniejszym do zdefiniowania tygodnie temu.

Walka z tym była tylko kolejną formą autosabotażu.

"Dobra", powiedziałam, czując jak coś rozluźnia się w mojej piersi. "Ale gdzieś z dobrym winem. Jeśli mam zacierać profesjonalne granice, robię to z jakościowym alkoholem."

Uśmiech Raphaela był mały, ale szczery. "Znam idealne miejsce. Jutro o ósmej. Nie analizuj tego za bardzo, Dakota. Po prostu przyjdź."

Po prostu przyjdź. Jakby to było takie proste.

Ale może o to chodziło. Może tak długo wszystko nadmiernie analizowałam, że zapomniałam jak po prostu być. Jutrzejszy wieczór będzie albo przełomem, albo katastrofą.

Tak czy inaczej, miałam dość grania bezpiecznie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Shared Between Three CEO Brothers

Shared Between Three CEO Brothers

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa