Ciągłe dzwonienie mojego telefonu wyrwało mnie z mojego słodkiego, słodkiego snu.
Sięgnęłam do stolika nocnego i chwyciłam mój elegancki czarny telefon. Patrząc na wyświetlacz, przeczytałam nazwisko dzwoniącej osoby. „Co teraz, Beth...” westchnęłam, zanim odebrałam.
„Halo?”
„O mój Boże, nareszcie odebrałaś!”
„Jest szósta pięćdziesiąt rano, Beth, w mój pierwszy dzień wolny.” syknęłam do mojej najlepszej przyjaciółki.
„Tak, wiem. Nieważne,” zbyła mnie. „Więc, myślałaś o tym?”
Pocierając dłońmi czoło, próbowałam się obudzić. „O czym myśleć?”
„O ośrodku,” westchnęła. To był pomysł Beth na dobrą zabawę podczas świąt.
„Wolałabym nie,” mruknęłam.
„Nie, musisz jechać, Amy! No dalej. Proszę!”
„Beth, ja nawet nie potrafię jeździć na nartach! Nie wiem, co oczekujesz, że będę tam robić przez tydzień!”
„Tak, wiem, ale są tam naprawdę uroczy instruktorzy narciarscy, jeśli wiesz, co mam na myśli.” Próbowała mnie przekonać swoim najlepszym przekonującym głosem Elizabeth Saltz. „Nie mów Steve'owi, ale facet wczoraj był pyszny, spodoba ci się.”
Westchnęłam; jej próby ustawienia mnie z każdym napotkanym mężczyzną już dawno mi się znudziły. „Nie, naprawdę, mam rzeczy do zrobienia.”
„Nie masz!” skarciła mnie, „Co dokładnie miałaś robić na Boże Narodzenie?”
Szukałam wymówki, przeszukując swoje myśli, ale szczerze mówiąc, zamierzałam po prostu siedzieć w domu sama z drogą butelką czerwonego wina i zamówionym jedzeniem. To brzmiało dobrze, brakująca rodzina nigdy mnie naprawdę nie dotknęła, nie kiedy miałam pracę marzeń i apartament na poziomie wykonawczym, który do niej pasował.
„Jedziesz, Amy,” zakończyła, „Przyjdź, zabaw się, może znajdziesz coś, coś.” Znowu ta aluzja do mojej potrzeby mężczyzny. „Będzie świetnie, a to nawet nie jest tak daleko.”
Westchnęłam, może zrobienie czegoś innego w tym roku na święta byłoby w porządku. Jeśli się nie uda, przynajmniej będę miała powód do unikania tego w przyszłości.
„Tak, okej.”
„Świetnie! Wyślę ci instrukcje SMS-em. To super łatwe do znalezienia!”
„Na pewno masz miejsce?” zapytałam, w ostatniej próbie, by się z tego wykręcić.
„O mój Boże, tak!” Podekscytowanie ogarnęło ją.
„Okej, spakuję się.” Zerknąłem na zegar. Pierwszy dzień mojego tygodnia wolnego, a zostałem obudzony o siódmej rano, tylko po to, by zostać zmuszonym do wstania z łóżka i jazdy na narty, co zajmie cały dzień.
Usiadłem, wpatrując się w pokój mojego apartamentu na wysokim piętrze.
Dlaczego, na Boga, zgodziłem się na to?
Było jednak za późno, powiedziałem tak. Jeśli będę miał szczęście, uda mi się wymigać po zaledwie kilku dniach marznięcia.
Wstałem z łóżka i poszedłem do łazienki, gdzie moje torby wciąż były spakowane po ostatniej podróży służbowej kilka dni wcześniej. Ta jednak była znacznie przyjemniejsza niż ta, która mnie czekała.
Z irytacją chwyciłem szczoteczkę do zębów i zacząłem przygotowywać się na najwspanialszy czas w roku.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Znak głosił: Siedemdziesiąt pięć kilometrów do następnej stacji benzynowej. Sprawdź paliwo. To wystarczyło, żeby zatrzymać mnie przy samotnym, małym sklepie ogólnospożywczym przy drodze. Parkując na jednym z miejsc, zajrzałam przez jedno z mroźnych okien, gdzie zobaczyłam starszą kobietę czytającą gazetę. Wysiadłam, chwyciłam torebkę i podeszłam do dystrybutora paliwa, gdzie czekała na mnie kolejna notka.
'Zapłać z góry za benzynę w środku.' Przewracając oczami na widok starego automatu, ruszyłam w stronę drzwi.
„Dzień dobry!” Przywitała mnie zza dzwonka przy drzwiach.
Przez stare, blaszane głośniki grała dziwnie przytłumiona świąteczna muzyka. „Er... cześć.” Podnosząc ostatnią paczkę miętówek z pudełka wystawowego, zdecydowałam się na kolejną kawę przed zapłaceniem za benzynę.
„Zimno na dworze.” Zaczęła małą rozmowę, gdy mieszałam cukier w kubku.
„Tak, jest.” Nie będąc w nastroju do pogawędek, nie zauważyła mojej sugestii, gdy dalej trajkotała o pogodzie.
Kobieta w końcu przerwała w połowie opowieści o burzy śnieżnej. „To wszystko?”
„Zatankuję też do pełna.” Zdjęłam skórzane rękawiczki i znalazłam portfel w mojej torbie na ramię.
„Dokąd się wybierasz dzisiaj wieczorem?”
Wyciągając moją platynową kartę Visa, zatrzymałem się, by przemyśleć jej pytanie. „Uh, ośrodek narciarski Forrest Mountain?”
„O tak.”
„Znasz go?” Z podekscytowaniem pomyślałem, że jestem blisko.
„Jeszcze trochę przed tobą. To jakieś sto kilometrów na północ.”
„Co!” Wpatrywałem się w nią. „Nie, to niemożliwe. Moje GPS--”
„Tutaj nigdy nie miałam szczęścia z GPS.” Uśmiechnęła się i zabrała moją kartę kredytową. „Visa, dzisiaj?”
„Uh, tak.” Zmarszczyłem nos. „Żartujesz, moi przyjaciele mówili, że to niedaleko?”
„Jedź dalej autostradą; w końcu dojdziesz do znaków prowadzących do ośrodka. Zastanowiłabym się jednak nad zatrzymaniem się w motelu, zanim ta śnieżyca uderzy.”
W myślach wyobraziłem sobie stan obskurnego motelu obok starego budynku, gdy podjechałem samochodem do pompy. „Dzięki, rozważę to.”
Dzwonki przy drzwiach zadzwoniły, uderzając o szkło, gdy ktoś wszedł do środka.
Kobieta zajęła się kasowaniem mojego zamówienia, podczas gdy mężczyzna kręcił się po sklepie, chwytając kilka rzeczy. Patrząc przez ramię, zauważyłem jego rozczochrane włosy, kwadratową szczękę i zarost na policzkach, prawdziwy produkt swojego środowiska, ale nie za trudny dla oka.
„Och, cholera.” Kobieta uśmiechnęła się do mnie współczująco. „Wpisałam złe liczby, ta maszyna jest taka stara.”
Powstrzymując się od przewracania oczami, zerknęłam na zewnątrz, gdzie zaczynał padać lekki śnieg.
„Jak tam, Ean?” Zapytała, wpisując liczby powoli.
„Jakoś leci. A co u ciebie, Martha?” Wysoki drwal stanął obok mnie, a ja przesunęłam się na bok z drewnianym krokiem. Nie rozumiałem, dlaczego ludzie nie mogli pojąć koncepcji przestrzeni osobistej.
„To samo co zawsze tutaj. Czy właśnie wróciłeś? Dawno cię nie było.” Kobieta zwracała więcej uwagi na rozmowę z mężczyzną niż na moje paliwo, miętówki i kawę.
„Właśnie wróciłem z obozu. Tym razem było długo.” Stuknął w ladę, a ja obserwowałem, jak robią to jego niezwykle grube palce. „Zawsze wracam do domu akurat na czas na burzę, jak widać.”
Zerknąłem na niego, gdy pociągnął nosem, świeże powietrze najwyraźniej wpłynęło na jego nos i policzki tak samo jak na moje.
„Właśnie mówiłem tej uroczej pani, że ma być duża. Jest w drodze do Forrest Mountain Ski Resort.”
Nie byłem zachwycony, prowadzili pełną rozmowę, a jakoś teraz zostałem w nią wciągnięty.
„Góra Forrest, co?” Spojrzał na mnie z zatroskanym spojrzeniem, które sprawiło, że poczułem się nieswojo.
Kiwnąłem głową. „Jeśli w ogóle tam dotrę.”
Zgodził się. „Powinieneś być ostrożny. Mam nadzieję, że masz opony zimowe.”
Zamierzałem zabić Beth! Nie wspomniała ani słowem o konieczności posiadania opon śniegowych czy jak to się nazywa... łańcuchów?
Miałem ochotę po prostu wrócić do domu.
Kobieta przetworzyła moją kartę i oddała mi ją.
„Dzięki,” powiedziałem szorstkim głosem i ruszyłem w stronę drzwi.
„Jedź bezpiecznie,” zawołał mężczyzna.
Zatrzymałem się, trzymając rękę na klamce, gdy złapałem jego wzrok. „Dzięki.” Wyszedłem szybko, szamocząc się z miętówkami i gorącą kawą. Balansując kubkiem piankowym na dachu mojego eleganckiego sedana, otworzyłem wlew paliwa i zacząłem tankować.
Drżąc z zimna, czekałem, aż stara pompa chrapliwie napełni bak. „Jezu.” To jest to, co mam za to, że nie zatrzymałem się godzinę wcześniej na cywilizowanej stacji benzynowej.
Usłyszałam odległe dzwony, gdy wychodził ze sklepu i podszedł do swojej ciężarówki, którą również zaczął tankować. Dało mi to wystarczająco dużo czasu, aby przyjrzeć się jego czerwonej koszuli w kratę, brudnym dżinsom i czarnej zimowej kamizelce. Ciekawy wybór stylu, stwierdziłam, wracając uwagę na moje tankowanie.
„Jestem Ean.”
Zdezorientowana, spojrzałam w górę, zauważając, że mówi do mnie.
„Amy.” Udało mi się powiedzieć swoje imię.
Wyglądał na rozbawionego i lepiej, żeby to nie było moim kosztem. „Skąd jesteś, Amy?”
„Z cieplejszego miejsca,” odparłam z przekąsem.
Kiwnął głową. „Więc z wybrzeża, wyglądasz na taki typ. Jedziesz na Forrest Mountain na Boże Narodzenie?”
„Tak,” odpowiedziałam, odwracając wzrok i próbując się opanować, gdy moje palce i palce u nóg zaczynały drętwieć.
„No cóż, baw się dobrze i bądź bezpieczna.” Zakończył naszą rozmowę w samą porę.
Pompa skończyła, a ja wślizgnęłam się do czarnej skórzanej tapicerki mojego pojazdu, trzaskając drzwiami przy tym. Wyjeżdżając z zatoki, duże płatki śniegu opadały na moją przednią szybę, a ja ignorowałam sposób, w jaki mój brzuch zaczął się ściskać na ich widok.
Z wycieraczkami ustawionymi na pełną prędkość, wróciłem na dwupasmową autostradę w kierunku północnym. Temperatura na zewnątrz nadal spadała, a radio raz po raz przerywało, gdy mrużyłem oczy, aby zobaczyć przez padający śnieg. Przeszukując radio w poszukiwaniu kanału pogodowego, znalazłem jeden po stronie AM.
„Ostrzeżenie o zamieci... niska widoczność i czarny lód... ostrzeżenie o śniegu dla--”
Dźwięk zanikł w biały szum, a moje serce zaczęło walić. „Ostrzeżenie o śniegu dla gdzie! Gdzie!” krzyknąłem na szumiące radio, które nigdy mi nie odpowiedziało. W miarę upływu minut zwolniłem prędkość, widoczność spadła do prawie zera.
Sięgnąłem po kawę, próbując pozbyć się chłodu, ale moja ręka nie mogła jej znaleźć i z frustracji oderwałem wzrok od drogi na krótką chwilę.
Patrząc z powrotem w górę, reflektory uchwyciły sylwetkę jelenia stojącego bezpośrednio na mojej drodze. Jedyne, co przyszło mi do głowy, to 'Rudolph', a gdy się nie ruszył, spanikowany skręciłem.
Samochód wykonał niezbyt zręczny unik, złapał lód i obrócił mnie na drugi pas.
Przez moje krzyki nie mogłem zarejestrować, gdzie jest moja stopa ani gdzie podziała się kawa, ale czułem palenie na całych nogach i dźwięk ryczących opon.
Maska mojego ukochanego sedana uderzyła w drzewo i stała się z nim jednością. Pozostawiając moją głowę na zderzenie z szybą, gdy poduszki powietrzne się otworzyły.
W ciągu kilku sekund świat i jego dźwięki zanikły.
Przesuń w górę, aby kontynuować