Ciągłe dzwonienie mojego telefonu wyrwało mnie z mojego słodkiego, słodkiego snu.
Sięgnęłam do stolika nocnego i chwyciłam mój elegancki czarny telefon. Patrząc na wyświetlacz, przeczytałam nazwisko dzwoniącej osoby. „Co teraz, Beth...” westchnęłam, zanim odebrałam.
„Halo?”
„O mój Boże, nareszcie odebrałaś!”
„Jest szósta pięćdziesiąt rano, Beth, w mój pierwszy dzień wolny.” syknęłam do mojej najlepszej przyjaciółki.
„Tak, wiem. Nieważne,” zbyła mnie. „Więc, myślałaś o tym?”
Pocierając dłońmi czoło, próbowałam się obudzić. „O czym myśleć?”
„O ośrodku,” westchnęła. To był pomysł Beth na dobrą zabawę podczas świąt.
„Wolałabym nie,” mruknęłam.
„Nie, musisz jechać, Amy! No dalej. Proszę!”
„Beth, ja nawet nie potrafię jeździć na nartach! Nie wiem, co oczekujesz, że będę tam robić przez tydzień!”
„Tak, wiem, ale są tam naprawdę uroczy instruktorzy narciarscy, jeśli wiesz, co mam na myśli.” Próbowała mnie przekonać swoim najlepszym przekonującym głosem Elizabeth Saltz. „Nie mów Steve'owi, ale facet wczoraj był pyszny, spodoba ci się.”
Westchnęłam; jej próby ustawienia mnie z każdym napotkanym mężczyzną już dawno mi się znudziły. „Nie, naprawdę, mam rzeczy do zrobienia.”
„Nie masz!” skarciła mnie, „Co dokładnie miałaś robić na Boże Narodzenie?”
Szukałam wymówki, przeszukując swoje myśli, ale szczerze mówiąc, zamierzałam po prostu siedzieć w domu sama z drogą butelką czerwonego wina i zamówionym jedzeniem. To brzmiało dobrze, brakująca rodzina nigdy mnie naprawdę nie dotknęła, nie kiedy miałam pracę marzeń i apartament na poziomie wykonawczym, który do niej pasował.
„Jedziesz, Amy,” zakończyła, „Przyjdź, zabaw się, może znajdziesz coś, coś.” Znowu ta aluzja do mojej potrzeby mężczyzny. „Będzie świetnie, a to nawet nie jest tak daleko.”
Westchnęłam, może zrobienie czegoś innego w tym roku na święta byłoby w porządku. Jeśli się nie uda, przynajmniej będę miała powód do unikania tego w przyszłości.
„Tak, okej.”
„Świetnie! Wyślę ci instrukcje SMS-em. To super łatwe do znalezienia!”
„Na pewno masz miejsce?” zapytałam, w ostatniej próbie, by się z tego wykręcić.
„O mój Boże, tak!” Podekscytowanie ogarnęło ją.
„Okej, spakuję się.” Zerknąłem na zegar. Pierwszy dzień mojego tygodnia wolnego, a zostałem obudzony o siódmej rano, tylko po to, by zostać zmuszonym do wstania z łóżka i jazdy na narty, co zajmie cały dzień.
Usiadłem, wpatrując się w pokój mojego apartamentu na wysokim piętrze.
Dlaczego, na Boga, zgodziłem się na to?
Było jednak za późno, powiedziałem tak. Jeśli będę miał szczęście, uda mi się wymigać po zaledwie kilku dniach marznięcia.
Wstałem z łóżka i poszedłem do łazienki, gdzie moje torby wciąż były spakowane po ostatniej podróży służbowej kilka dni wcześniej. Ta jednak była znacznie przyjemniejsza niż ta, która mnie czekała.
Z irytacją chwyciłem szczoteczkę do zębów i zacząłem przygotowywać się na najwspanialszy czas w roku.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Znak głosił: Siedemdziesiąt pięć kilometrów do następnej stacji benzynowej. Sprawdź paliwo. To wystarczyło, żeby zatrzymać mnie przy samotnym, małym sklepie ogólnospożywczym przy drodze. Parkując na jednym z miejsc, zajrzałam przez jedno z mroźnych okien, gdzie zobaczyłam starszą kobietę czytającą gazetę. Wysiadłam, chwyciłam torebkę i podeszłam do dystrybutora paliwa, gdzie czekała na mnie kolejna notka.
'Zapłać z góry za benzynę w środku.' Przewracając oczami na widok starego automatu, ruszyłam w stronę drzwi.
„Dzień dobry!” Przywitała mnie zza dzwonka przy drzwiach.
Przez stare, blaszane głośniki grała dziwnie przytłumiona świąteczna muzyka. „Er... cześć.” Podnosząc ostatnią paczkę miętówek z pudełka wystawowego, zdecydowałam się na kolejną kawę przed zapłaceniem za benzynę.
„Zimno na dworze.” Zaczęła małą rozmowę, gdy mieszałam cukier w kubku.
„Tak, jest.” Nie będąc w nastroju do pogawędek, nie zauważyła mojej sugestii, gdy dalej trajkotała o pogodzie.
Kobieta w końcu przerwała w połowie opowieści o burzy śnieżnej. „To wszystko?”
„Zatankuję też do pełna.” Zdjęłam skórzane rękawiczki i znalazłam portfel w mojej torbie na ramię.
„Dokąd się wybierasz dzisiaj wieczorem?”
Wyciągając moją platynową kartę Visa, zatrzymałem się, by przemyśleć jej pytanie. „Uh, ośrodek narciarski Forrest Mountain?”
„O tak.”
„Znasz go?” Z podekscytowaniem pomyślałem, że jestem blisko.
„Jeszcze trochę przed tobą. To jakieś sto kilometrów na północ.”
„Co!” Wpatrywałem się w nią. „Nie, to niemożliwe. Moje GPS--”
„Tutaj nigdy nie miałam szczęścia z GPS.” Uśmiechnęła się i zabrała moją kartę kredytową. „Visa, dzisiaj?”
„Uh, tak.” Zmarszczyłem nos. „Żartujesz, moi przyjaciele mówili, że to niedaleko?”
„Jedź dalej autostradą; w końcu dojdziesz do znaków prowadzących do ośrodka. Zastanowiłabym się jednak nad zatrzymaniem się w motelu, zanim ta śnieżyca uderzy.”
W myślach wyobraziłem sobie stan obskurnego motelu obok starego budynku, gdy podjechałem samochodem do pompy. „Dzięki, rozważę to.”
Dzwonki przy drzwiach zadzwoniły, uderzając o szkło, gdy ktoś wszedł do środka.
Kobieta zajęła się kasowaniem mojego zamówienia, podczas gdy mężczyzna kręcił się po sklepie, chwytając kilka rzeczy. Patrząc przez ramię, zauważyłem jego rozczochrane włosy, kwadratową szczękę i zarost na policzkach, prawdziwy produkt swojego środowiska, ale nie za trudny dla oka.
„Och, cholera.” Kobieta uśmiechnęła się do mnie współczująco. „Wpisałam złe liczby, ta maszyna jest taka stara.”
Powstrzymując się od przewracania oczami, zerknęłam na zewnątrz, gdzie zaczynał padać lekki śnieg.
„Jak tam, Ean?” Zapytała, wpisując liczby powoli.
„Jakoś leci. A co u ciebie, Martha?” Wysoki drwal stanął obok mnie, a ja przesunęłam się na bok z drewnianym krokiem. Nie rozumiałem, dlaczego ludzie nie mogli pojąć koncepcji przestrzeni osobistej.
„To samo co zawsze tutaj. Czy właśnie wróciłeś? Dawno cię nie było.” Kobieta zwracała więcej uwagi na rozmowę z mężczyzną niż na moje paliwo, miętówki i kawę.
„Właśnie wróciłem z obozu. Tym razem było długo.” Stuknął w ladę, a ja obserwowałem, jak robią to jego niezwykle grube palce. „Zawsze wracam do domu akurat na czas na burzę, jak widać.”
Zerknąłem na niego, gdy pociągnął nosem, świeże powietrze najwyraźniej wpłynęło na jego nos i policzki tak samo jak na moje.
„Właśnie mówiłem tej uroczej pani, że ma być duża. Jest w drodze do Forrest Mountain Ski Resort.”
Nie byłem zachwycony, prowadzili pełną rozmowę, a jakoś teraz zostałem w nią wciągnięty.
„Góra Forrest, co?” Spojrzał na mnie z zatroskanym spojrzeniem, które sprawiło, że poczułem się nieswojo.
Kiwnąłem głową. „Jeśli w ogóle tam dotrę.”
Zgodził się. „Powinieneś być ostrożny. Mam nadzieję, że masz opony zimowe.”
Zamierzałem zabić Beth! Nie wspomniała ani słowem o konieczności posiadania opon śniegowych czy jak to się nazywa... łańcuchów?
Miałem ochotę po prostu wrócić do domu.
Kobieta przetworzyła moją kartę i oddała mi ją.
„Dzięki,” powiedziałem szorstkim głosem i ruszyłem w stronę drzwi.
„Jedź bezpiecznie,” zawołał mężczyzna.
Zatrzymałem się, trzymając rękę na klamce, gdy złapałem jego wzrok. „Dzięki.” Wyszedłem szybko, szamocząc się z miętówkami i gorącą kawą. Balansując kubkiem piankowym na dachu mojego eleganckiego sedana, otworzyłem wlew paliwa i zacząłem tankować.
Drżąc z zimna, czekałem, aż stara pompa chrapliwie napełni bak. „Jezu.” To jest to, co mam za to, że nie zatrzymałem się godzinę wcześniej na cywilizowanej stacji benzynowej.
Usłyszałam odległe dzwony, gdy wychodził ze sklepu i podszedł do swojej ciężarówki, którą również zaczął tankować. Dało mi to wystarczająco dużo czasu, aby przyjrzeć się jego czerwonej koszuli w kratę, brudnym dżinsom i czarnej zimowej kamizelce. Ciekawy wybór stylu, stwierdziłam, wracając uwagę na moje tankowanie.
„Jestem Ean.”
Zdezorientowana, spojrzałam w górę, zauważając, że mówi do mnie.
„Amy.” Udało mi się powiedzieć swoje imię.
Wyglądał na rozbawionego i lepiej, żeby to nie było moim kosztem. „Skąd jesteś, Amy?”
„Z cieplejszego miejsca,” odparłam z przekąsem.
Kiwnął głową. „Więc z wybrzeża, wyglądasz na taki typ. Jedziesz na Forrest Mountain na Boże Narodzenie?”
„Tak,” odpowiedziałam, odwracając wzrok i próbując się opanować, gdy moje palce i palce u nóg zaczynały drętwieć.
„No cóż, baw się dobrze i bądź bezpieczna.” Zakończył naszą rozmowę w samą porę.
Pompa skończyła, a ja wślizgnęłam się do czarnej skórzanej tapicerki mojego pojazdu, trzaskając drzwiami przy tym. Wyjeżdżając z zatoki, duże płatki śniegu opadały na moją przednią szybę, a ja ignorowałam sposób, w jaki mój brzuch zaczął się ściskać na ich widok.
Z wycieraczkami ustawionymi na pełną prędkość, wróciłem na dwupasmową autostradę w kierunku północnym. Temperatura na zewnątrz nadal spadała, a radio raz po raz przerywało, gdy mrużyłem oczy, aby zobaczyć przez padający śnieg. Przeszukując radio w poszukiwaniu kanału pogodowego, znalazłem jeden po stronie AM.
„Ostrzeżenie o zamieci... niska widoczność i czarny lód... ostrzeżenie o śniegu dla--”
Dźwięk zanikł w biały szum, a moje serce zaczęło walić. „Ostrzeżenie o śniegu dla gdzie! Gdzie!” krzyknąłem na szumiące radio, które nigdy mi nie odpowiedziało. W miarę upływu minut zwolniłem prędkość, widoczność spadła do prawie zera.
Sięgnąłem po kawę, próbując pozbyć się chłodu, ale moja ręka nie mogła jej znaleźć i z frustracji oderwałem wzrok od drogi na krótką chwilę.
Patrząc z powrotem w górę, reflektory uchwyciły sylwetkę jelenia stojącego bezpośrednio na mojej drodze. Jedyne, co przyszło mi do głowy, to 'Rudolph', a gdy się nie ruszył, spanikowany skręciłem.
Samochód wykonał niezbyt zręczny unik, złapał lód i obrócił mnie na drugi pas.
Przez moje krzyki nie mogłem zarejestrować, gdzie jest moja stopa ani gdzie podziała się kawa, ale czułem palenie na całych nogach i dźwięk ryczących opon.
Maska mojego ukochanego sedana uderzyła w drzewo i stała się z nim jednością. Pozostawiając moją głowę na zderzenie z szybą, gdy poduszki powietrzne się otworzyły.
W ciągu kilku sekund świat i jego dźwięki zanikły.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ostry ból u podstawy mojej szyi obudził mnie ze snu. Czułem się, jakbym został przejechany lub przeszedł przez maszynkę do mięsa. W każdym razie, było to dalekie od przyjemności.
Jednak ciepło mnie otaczało, równoważąc pulsujący ból głowy i suche usta. Moje oczy zarejestrowały ściany z bali i odległy dźwięk cicho trzaskającego ognia.
Zerwałem się zdezorientowany, krzycząc z bólu, gdy to zrobiłem.
Moje oczy biegały po rustykalnym pokoju z grubych bali i łóżku queen size, na którym leżałem. Moje pierwsze myśli były takie, że zostałem porwany.
Ale gdybym został porwany, byłbym w mniej komfortowych warunkach.
Drzwi się otworzyły i tym razem krzyknąłem ze strachu.
"Spokojnie, wszystko w porządku." Wysoki mężczyzna próbował mnie uspokoić, unosząc ręce, aby pokazać, że nie stanowi zagrożenia, co ani przez chwilę nie uwierzyłem.
Złapałem najbliższą rzecz, którą zobaczyłem, twardą książkę i rzuciłem nią w jego głowę. Przy moim mniej niż doskonałym celu, trafiła go w ramię, gdy odwrócił się od ciosu.
"Ała!" przeklął.
"Ty świrze!" krzyknąłem, przytulając koce do piersi w geście ochrony. Przyglądając się jego sylwetce i budowie, wyglądał znajomo. Sięgnąłem po lampę, obawiając się, że znowu się odwróci.
„Nie.” Skrzywił się. „Przestań.” Znów zwrócił się do mnie, tym razem z ramionami wokół twarzy. „Nie skrzywdzę cię, Amy.”
„Skąd znasz moje imię!” krzyknęłam, wciąż trzymając lampę za szyję.
Opuścił ramiona, ukazując swoje nieogolone oblicze i ładnie zarysowaną szczękę. Jego zielone oczy spotkały moje. „Czy mnie pamiętasz?”
Zamilkłam, próbując go rozpoznać, ale nic nie przychodziło mi do głowy.
Ruszył do przodu, a ja wyciągnęłam nogi, mocno przyciskając się do zagłówka, gotowa rzucić lampą na serio.
„Ze sklepu ogólnego?” próbował mi przypomnieć.
„Nie,” warknęłam, ale coś zaczęło się rozjaśniać w mojej głowie. Zatrzymałam się, żeby zatankować, a potem...
„Nie skrzywdzę cię. Miałaś wypadek.”
„Co!” warknęłam, marszcząc brwi.
„Twój samochód uderzył w drzewo przy drodze.”
Moje oczy rozszerzyły się, gdy przypomniałem sobie jelenia i gęsty śnieg. „O mój Boże!”
On opuścił ręce z wahaniem. „Pamiętasz teraz?”
„Tak!” krzyknąłem. „Dlaczego tu jestem! Dlaczego nie zabrałeś mnie do szpitala?”
„Burza jest zła i wydawałeś się okej, może trochę w szoku. Oczyściłem twoją głowę.”
„O tak!” warknąłem sarkastycznie, „i masz wykształcenie, żeby tak zdecydować?”
Próbował się nie uśmiechać. „Tak, mam. Jestem ratownikiem medycznym.”
Mrugnąłem, nie będąc pewnym, czy to głupi fart, czy po prostu ironia. „Jesteś ratownikiem medycznym?”
„Tak, prawdziwym, nie martw się.”
Parsknąłem, „To gdzie jest twój mundur?”
Zaśmiał się. „Nie jestem na służbie. Chcesz zobaczyć mój mundur, jest w szafie?”
„Nie! Nie obchodzi mnie to. Gdzie jest najbliższe miasto?” warknęłam.
„Czterdzieści kilometrów stąd. Nie mogłem cię zabrać do szpitala, burza śnieżna jest teraz bardzo zła.”
Patrzyłam na niego, rozważając jego słowa. „A kim ty jesteś?”
„Ean Hunter. Wszystko będzie dobrze, Amy.” Mówił spokojnie i ochrypłym głosem, który nieco uśmierzył moją złość.
Ale nieważne, jak bardzo się starałam, nie mogłam pojąć, że wyciągnął mnie z mojego drogiego BMW i zostawił je na pastwę losu przy drzewie, co więcej, zabrał mnie do swojego domu i położył w swoim łóżku.
„Czy coś cię boli?”
Moje oczy natychmiast zwróciły się ku jego, gdy odgarniałam rude włosy z piegowatych policzków, zdając sobie sprawę, że prawdopodobnie wyglądam okropnie. Nie żeby jemu to przeszkadzało, bo z zainteresowaniem zbliżał się do mnie, a ja odsuwałam się w odpowiedzi.
„Obiecuję, nie skrzywdzę cię.”
Patrzyłam, jak robi powolne, ostrożne kroki.
„Czy coś cię boli?”
„Nie,” warknęłam, moje niebieskie oczy płonęły, zaprzeczając prawdzie. Zatrzymał się, westchnął, jego ramiona poruszyły się w dziwny sposób. „Jeśli chcesz, mogę cię sprawdzić? Czułbym się lepiej wiedząc, że wszystko z tobą w porządku.” Musiał żartować! Nie za nic w świecie... mój obolały kark przerwał moje myśli. „Twoja głowa została mocno uderzona i martwiłem się o twój kark przez poduszki powietrzne.” Usiadł na krawędzi łóżka naprzeciwko mnie, a ja odsunęłam się, krzywiąc się z powodu bólu. Zaczęłam odczuwać ból, którego początkowo nie czułam, i owinęłam ręce wokół brzucha. „Czujesz ból, prawda?” Naprawdę nie chciałam się do tego przyznać, ale tak było. „Trochę.” „Gdzie?” „W ramionach i trochę w brzuchu. Mam też ból głowy.” Nagle wstał. „Połóż się, sprawdzę cię.” Nie byłam pewna, czy postąpić zgodnie z jego instrukcją, czy patrzeć, jak stał się profesjonalny.
Zdjął ze mnie koce i gestem wskazał, żebym się położyła.
„Co robisz?”
„Nie mogę sprawdzić...” westchnął, „nie mogę zobaczyć, czy wszystko z tobą w porządku przez te wszystkie kołdry.”
Westchnęłam i zepchnęłam koce z ud, zauważając, że nie mam już na sobie moich obcisłych dżinsów.
„Gdzie są moje dżinsy!” krzyknęłam, próbując z powrotem dostać koce.
„Wylałaś na nie kawę.”
Jęknęłam. „Były naprawdę drogie.”
Zaśmiał się nagle, co mnie zaskoczyło.
„Rozebrałeś mnie,” warknęłam z wąskimi oczami.
„W sposób 'próbuję-uratować-tę-dziewczynę'. Tak, Amy, chyba to zrobiłem.”
Wciąż miałam na sobie bieliznę, ale reszta mojej odzieży została zastąpiona przez jedną niebieską koszulę flanelową. Co oznaczało, że widział praktycznie wszystko, zwłaszcza że miałam na sobie naprawdę skąpy koronkowy biustonosz.
„Chodź, połóż się. Robię to cały czas.” Wyciągnął rękę i delikatnie dotknął mojego ramienia, zachęcając mnie.
Przełknęłam dużą gulę w gardle i podążyłam za jego pomocą.
„Gdzie boli?”
Skrzywiłam się i wskazałam na prawą stronę mojego brzucha. Zamykając oczy, skuliłam się w przygotowaniu do najdziwniejszej i najbardziej absurdalnej sytuacji w moim życiu.
Jego dłonie delikatnie nacisnęły mój bok. „Powiedz mi, kiedy boli.”
Skrzywiłam się, gdy dźgnął mnie w bok. „Ała.”
„Tutaj?” szturchnął ponownie.
„Oczywiście!” warknęłam, odganiając go i krzywiąc się. „Dlaczego miałbyś dźgnąć więcej?”
Uśmiechnął się złośliwie. „Niemniej jednak nie ruszanie się gwałtownie też by pomogło.”
Przewróciłam oczami i położyłam się z powrotem na łóżku, wciąż odczuwając ból.
„Myślę, że masz naciągnięte mięśnie.”
„Świetnie!” rzuciłam, „Wszystko przez Rudolfa.”
Uniósł jedną brew z zainteresowaniem. „Co?”
„Był jeleń.” Pokręciłam głową, zbywając swoje głupie słowa.
„Odbiłaś?”
„Tak, szczęśliwy jeleń, prawda?”
Wyprostował się, kładąc ręce na biodrach, potrząsając głową, a jego jasnobrązowe włosy opadły na czoło. Nadal się uśmiechał, jakby moja sytuacja była zabawna czy coś.
„Dobra, co zawsze jest takie zabawne?”
Jego głębokie oczy spotkały się z moimi. „Nigdy nie odbijaj, lepiej w nie uderzyć. Jeśli odbijesz, mogą być znacznie gorsze możliwe skutki. Jak nadjeżdżający ruch,” podał przykład. Ech, nawet brzmiał jak ratownik.
„Cóż, tam gdzie mieszkam, nie ma jeleni, więc następnym razem, gdy będę jechać do jakiegoś głupiego kurortu, wezmę to pod uwagę. Och, czekaj; nie mogę nigdzie jechać, bo mój samochód jest skasowany...” Starałam się nie przyjąć prawdy. „Jest skasowany?”
„Tak, prawdopodobnie jest do kasacji.”
„Cholera,” westchnęłam, „Ale to tylko maska, prawda? Bo może da się wyciągnąć wgniecenie?”
„Amy, to było zderzenie z drzewem,” wyjaśnił.
Warknęłam, zapadając się w jego łóżko bez cienia wstydu.
„Przyniosę ci jakieś środki przeciwbólowe i lód.” Naciągnął koce na moje nogi. „Och, jesteś głodna?”
„Naprawdę powinnam iść.”
Pokręcił głową. „Nie możesz.”
„Co masz na myśli?”
„W ciągu czterech godzin spadło dwa stopy śniegu. Jesteśmy zasypani.”
„Co?!” krzyknęłam.
Westchnął ponownie. „Jesteś cała, Amy. To najważniejsze.”
„Nie poprawiasz mi humoru.” Warknęłam na niego z niezadowoloną miną. Miałam nadzieję, że poczuje mój dyskomfort tak samo mocno, jak ja.
„Ledwo wróciłem do domu w burzy po tym, jak wyciągnąłem cię z wraku.”
„Serio?” pisnęłam, „Nie możesz do kogoś zadzwonić?”
Powoli pokręcił głową. „Nie mam tu telefonu, tylko radio, a sygnały są zakłócane przez wiatr burzy.”
„O mój Boże!” zaczęłam płakać.
Byłam w prawdziwym koszmarze.
„Amy, hej,” próbował, „naprawdę mi przykro.”
„Beth pewnie myśli, że nie żyję,” zaszlochałam.
On milczał, jakby się nad czymś zastanawiał. „To twój przyjaciel w ośrodku?”
Otarłam łzy, kiwając głową. „To dużo do przemyślenia.”
„Jasne,” zgodził się, „zaraz wrócę z tymi środkami przeciwbólowymi.” Odszedł, niezręczny i sztywny.
Rozejrzałam się po małym, rustykalnym pokoju i doszłam do faktycznego wniosku o mojej sytuacji; byłam zasypana śniegiem z nieznajomym.
Przesuń w górę, aby kontynuować