Ostry ból u podstawy mojej szyi obudził mnie ze snu. Czułem się, jakbym został przejechany lub przeszedł przez maszynkę do mięsa. W każdym razie, było to dalekie od przyjemności.
Jednak ciepło mnie otaczało, równoważąc pulsujący ból głowy i suche usta. Moje oczy zarejestrowały ściany z bali i odległy dźwięk cicho trzaskającego ognia.
Zerwałem się zdezorientowany, krzycząc z bólu, gdy to zrobiłem.
Moje oczy biegały po rustykalnym pokoju z grubych bali i łóżku queen size, na którym leżałem. Moje pierwsze myśli były takie, że zostałem porwany.
Ale gdybym został porwany, byłbym w mniej komfortowych warunkach.
Drzwi się otworzyły i tym razem krzyknąłem ze strachu.
"Spokojnie, wszystko w porządku." Wysoki mężczyzna próbował mnie uspokoić, unosząc ręce, aby pokazać, że nie stanowi zagrożenia, co ani przez chwilę nie uwierzyłem.
Złapałem najbliższą rzecz, którą zobaczyłem, twardą książkę i rzuciłem nią w jego głowę. Przy moim mniej niż doskonałym celu, trafiła go w ramię, gdy odwrócił się od ciosu.
"Ała!" przeklął.
"Ty świrze!" krzyknąłem, przytulając koce do piersi w geście ochrony. Przyglądając się jego sylwetce i budowie, wyglądał znajomo. Sięgnąłem po lampę, obawiając się, że znowu się odwróci.
„Nie.” Skrzywił się. „Przestań.” Znów zwrócił się do mnie, tym razem z ramionami wokół twarzy. „Nie skrzywdzę cię, Amy.”
„Skąd znasz moje imię!” krzyknęłam, wciąż trzymając lampę za szyję.
Opuścił ramiona, ukazując swoje nieogolone oblicze i ładnie zarysowaną szczękę. Jego zielone oczy spotkały moje. „Czy mnie pamiętasz?”
Zamilkłam, próbując go rozpoznać, ale nic nie przychodziło mi do głowy.
Ruszył do przodu, a ja wyciągnęłam nogi, mocno przyciskając się do zagłówka, gotowa rzucić lampą na serio.
„Ze sklepu ogólnego?” próbował mi przypomnieć.
„Nie,” warknęłam, ale coś zaczęło się rozjaśniać w mojej głowie. Zatrzymałam się, żeby zatankować, a potem...
„Nie skrzywdzę cię. Miałaś wypadek.”
„Co!” warknęłam, marszcząc brwi.
„Twój samochód uderzył w drzewo przy drodze.”
Moje oczy rozszerzyły się, gdy przypomniałem sobie jelenia i gęsty śnieg. „O mój Boże!”
On opuścił ręce z wahaniem. „Pamiętasz teraz?”
„Tak!” krzyknąłem. „Dlaczego tu jestem! Dlaczego nie zabrałeś mnie do szpitala?”
„Burza jest zła i wydawałeś się okej, może trochę w szoku. Oczyściłem twoją głowę.”
„O tak!” warknąłem sarkastycznie, „i masz wykształcenie, żeby tak zdecydować?”
Próbował się nie uśmiechać. „Tak, mam. Jestem ratownikiem medycznym.”
Mrugnąłem, nie będąc pewnym, czy to głupi fart, czy po prostu ironia. „Jesteś ratownikiem medycznym?”
„Tak, prawdziwym, nie martw się.”
Parsknąłem, „To gdzie jest twój mundur?”
Zaśmiał się. „Nie jestem na służbie. Chcesz zobaczyć mój mundur, jest w szafie?”
„Nie! Nie obchodzi mnie to. Gdzie jest najbliższe miasto?” warknęłam.
„Czterdzieści kilometrów stąd. Nie mogłem cię zabrać do szpitala, burza śnieżna jest teraz bardzo zła.”
Patrzyłam na niego, rozważając jego słowa. „A kim ty jesteś?”
„Ean Hunter. Wszystko będzie dobrze, Amy.” Mówił spokojnie i ochrypłym głosem, który nieco uśmierzył moją złość.
Ale nieważne, jak bardzo się starałam, nie mogłam pojąć, że wyciągnął mnie z mojego drogiego BMW i zostawił je na pastwę losu przy drzewie, co więcej, zabrał mnie do swojego domu i położył w swoim łóżku.
„Czy coś cię boli?”
Moje oczy natychmiast zwróciły się ku jego, gdy odgarniałam rude włosy z piegowatych policzków, zdając sobie sprawę, że prawdopodobnie wyglądam okropnie. Nie żeby jemu to przeszkadzało, bo z zainteresowaniem zbliżał się do mnie, a ja odsuwałam się w odpowiedzi.
„Obiecuję, nie skrzywdzę cię.”
Patrzyłam, jak robi powolne, ostrożne kroki.
„Czy coś cię boli?”
„Nie,” warknęłam, moje niebieskie oczy płonęły, zaprzeczając prawdzie. Zatrzymał się, westchnął, jego ramiona poruszyły się w dziwny sposób. „Jeśli chcesz, mogę cię sprawdzić? Czułbym się lepiej wiedząc, że wszystko z tobą w porządku.” Musiał żartować! Nie za nic w świecie... mój obolały kark przerwał moje myśli. „Twoja głowa została mocno uderzona i martwiłem się o twój kark przez poduszki powietrzne.” Usiadł na krawędzi łóżka naprzeciwko mnie, a ja odsunęłam się, krzywiąc się z powodu bólu. Zaczęłam odczuwać ból, którego początkowo nie czułam, i owinęłam ręce wokół brzucha. „Czujesz ból, prawda?” Naprawdę nie chciałam się do tego przyznać, ale tak było. „Trochę.” „Gdzie?” „W ramionach i trochę w brzuchu. Mam też ból głowy.” Nagle wstał. „Połóż się, sprawdzę cię.” Nie byłam pewna, czy postąpić zgodnie z jego instrukcją, czy patrzeć, jak stał się profesjonalny.
Zdjął ze mnie koce i gestem wskazał, żebym się położyła.
„Co robisz?”
„Nie mogę sprawdzić...” westchnął, „nie mogę zobaczyć, czy wszystko z tobą w porządku przez te wszystkie kołdry.”
Westchnęłam i zepchnęłam koce z ud, zauważając, że nie mam już na sobie moich obcisłych dżinsów.
„Gdzie są moje dżinsy!” krzyknęłam, próbując z powrotem dostać koce.
„Wylałaś na nie kawę.”
Jęknęłam. „Były naprawdę drogie.”
Zaśmiał się nagle, co mnie zaskoczyło.
„Rozebrałeś mnie,” warknęłam z wąskimi oczami.
„W sposób 'próbuję-uratować-tę-dziewczynę'. Tak, Amy, chyba to zrobiłem.”
Wciąż miałam na sobie bieliznę, ale reszta mojej odzieży została zastąpiona przez jedną niebieską koszulę flanelową. Co oznaczało, że widział praktycznie wszystko, zwłaszcza że miałam na sobie naprawdę skąpy koronkowy biustonosz.
„Chodź, połóż się. Robię to cały czas.” Wyciągnął rękę i delikatnie dotknął mojego ramienia, zachęcając mnie.
Przełknęłam dużą gulę w gardle i podążyłam za jego pomocą.
„Gdzie boli?”
Skrzywiłam się i wskazałam na prawą stronę mojego brzucha. Zamykając oczy, skuliłam się w przygotowaniu do najdziwniejszej i najbardziej absurdalnej sytuacji w moim życiu.
Jego dłonie delikatnie nacisnęły mój bok. „Powiedz mi, kiedy boli.”
Skrzywiłam się, gdy dźgnął mnie w bok. „Ała.”
„Tutaj?” szturchnął ponownie.
„Oczywiście!” warknęłam, odganiając go i krzywiąc się. „Dlaczego miałbyś dźgnąć więcej?”
Uśmiechnął się złośliwie. „Niemniej jednak nie ruszanie się gwałtownie też by pomogło.”
Przewróciłam oczami i położyłam się z powrotem na łóżku, wciąż odczuwając ból.
„Myślę, że masz naciągnięte mięśnie.”
„Świetnie!” rzuciłam, „Wszystko przez Rudolfa.”
Uniósł jedną brew z zainteresowaniem. „Co?”
„Był jeleń.” Pokręciłam głową, zbywając swoje głupie słowa.
„Odbiłaś?”
„Tak, szczęśliwy jeleń, prawda?”
Wyprostował się, kładąc ręce na biodrach, potrząsając głową, a jego jasnobrązowe włosy opadły na czoło. Nadal się uśmiechał, jakby moja sytuacja była zabawna czy coś.
„Dobra, co zawsze jest takie zabawne?”
Jego głębokie oczy spotkały się z moimi. „Nigdy nie odbijaj, lepiej w nie uderzyć. Jeśli odbijesz, mogą być znacznie gorsze możliwe skutki. Jak nadjeżdżający ruch,” podał przykład. Ech, nawet brzmiał jak ratownik.
„Cóż, tam gdzie mieszkam, nie ma jeleni, więc następnym razem, gdy będę jechać do jakiegoś głupiego kurortu, wezmę to pod uwagę. Och, czekaj; nie mogę nigdzie jechać, bo mój samochód jest skasowany...” Starałam się nie przyjąć prawdy. „Jest skasowany?”
„Tak, prawdopodobnie jest do kasacji.”
„Cholera,” westchnęłam, „Ale to tylko maska, prawda? Bo może da się wyciągnąć wgniecenie?”
„Amy, to było zderzenie z drzewem,” wyjaśnił.
Warknęłam, zapadając się w jego łóżko bez cienia wstydu.
„Przyniosę ci jakieś środki przeciwbólowe i lód.” Naciągnął koce na moje nogi. „Och, jesteś głodna?”
„Naprawdę powinnam iść.”
Pokręcił głową. „Nie możesz.”
„Co masz na myśli?”
„W ciągu czterech godzin spadło dwa stopy śniegu. Jesteśmy zasypani.”
„Co?!” krzyknęłam.
Westchnął ponownie. „Jesteś cała, Amy. To najważniejsze.”
„Nie poprawiasz mi humoru.” Warknęłam na niego z niezadowoloną miną. Miałam nadzieję, że poczuje mój dyskomfort tak samo mocno, jak ja.
„Ledwo wróciłem do domu w burzy po tym, jak wyciągnąłem cię z wraku.”
„Serio?” pisnęłam, „Nie możesz do kogoś zadzwonić?”
Powoli pokręcił głową. „Nie mam tu telefonu, tylko radio, a sygnały są zakłócane przez wiatr burzy.”
„O mój Boże!” zaczęłam płakać.
Byłam w prawdziwym koszmarze.
„Amy, hej,” próbował, „naprawdę mi przykro.”
„Beth pewnie myśli, że nie żyję,” zaszlochałam.
On milczał, jakby się nad czymś zastanawiał. „To twój przyjaciel w ośrodku?”
Otarłam łzy, kiwając głową. „To dużo do przemyślenia.”
„Jasne,” zgodził się, „zaraz wrócę z tymi środkami przeciwbólowymi.” Odszedł, niezręczny i sztywny.
Rozejrzałam się po małym, rustykalnym pokoju i doszłam do faktycznego wniosku o mojej sytuacji; byłam zasypana śniegiem z nieznajomym.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Decydując, że nie mogę dłużej wytrzymać, podkradłem się do półotwartych drzwi i wyjrzałem na zewnątrz. Sypialnia wychodziła na salon, w którym znajdował się duży kamienny kominek. W dalekim rogu była piękna kuchnia z granitowymi blatami i elegancką lodówką, która zdawała się łączyć z tarasem na zewnątrz, ale było ciemno i nie mogłem być pewien.
Było kilka stuknięć i drzwi frontowe domu z bali otworzyły się. Wszedł on; z drewnem w ramionach, zrzucając buty na dywan przy drzwiach i przechodząc przez pokój do kominka z kamienia polnego.
Podsycał ogień, nieświadomy mojej obecności.
Wychodząc z pokoju w wełnianych skarpetach, które wyciągnąłem z jego górnej szuflady, odchrząknąłem.
Spojrzał przez ramię, powoli uśmiechając się łagodnie. „Cześć.”
Przeszedłem od razu do rzeczy. „Mogę skorzystać z twojej łazienki?”
„Jasne.” Wyprostował szerokie ramiona. „To tam na dole.” Wskazał w przeciwnym kierunku do kuchni, a ja podążyłem za jego wskazaniem. „Drugie drzwi po prawej.”
Przeszedłem wąskim korytarzem i znalazłem ją, szybko zamykając się w jej zaciszu.
Zatrzymując się na chwilę, aby złapać oddech, rozejrzałem się po łazience, gdy światło się zapaliło. Była piękna, jak reszta domu. Miał całkiem dobry gust.
Rzut oka w lustro ujawnił worki pod oczami, siniaki na ramionach oraz rozmazany makijaż na piegowatych policzkach.
„Dobry Boże, wyglądam okropnie.”
Ostry stukot do drzwi przestraszył mnie, odrywając od zniszczonego odbicia. „Amy?”
„C-czekaj chwilę,” zawołałam, polewając twarz wodą i osuszając ją, gdy sięgnęłam po drzwi, aby wyjrzeć.
„Och,” cofnął się, nie spodziewając się, że się pojawię.
Uniosłam brew. „Cześć?”
„Chciałem tylko coś zjeść, jesteś zainteresowana?”
Mój żołądek zaburczał na samą myśl. „Jasne, dzięki.”
Skinął głową, cofając się. „Ale nie spiesz się.”
„Więc mogłabym wziąć prysznic?”
„Och, tak, oczywiście,” zawahał się, a potem otworzył drzwi, wchodząc obok mnie. „Proszę, oto ręczniki.” Otworzył szafkę i wyłożył dwa luksusowe ręczniki kąpielowe do użycia.
„To jest piękna łazienka.”
„Dzięki. Skończyłem ją kilka miesięcy temu.”
„Dobra robota,” westchnąłem.
„To nie był mój pierwszy wybór płytek, ale...” Jego zdanie się urwało, a ja zastanawiałem się, dokąd zmierzał.
Położyłem rękę na ręcznikach. „Będę szybki.”
„W porządku, nie ma pośpiechu,” zapewnił mnie i wyszedł, zamykając drzwi.
Włączyłem prysznic w ciągu kilku sekund, przekonany, że gorąca woda i mydło dobrze zrobią moim obolałym kończynom.
Para woda uderzyła mnie, a gdy minuty mijały, uznałem, że powinienem zmyć z siebie jak najwięcej śladów wypadku. Moje jedyne wybory w mydłach to żele pod prysznic. Dwa dokładnie, mogłem pachnieć leśno-przyjemnie albo piżmowo-szorstko.
Wpatrywałem się w butelki w dłoni. „Leśno-przyjemnie.” Zdecydowałem i otworzyłem korek. Po zakończeniu mycia wyszedłem spod prysznica i osuszyłem się, zakładając z powrotem ubrania, które mi dostarczono. Naprawdę chciałem mieć spodnie.
Kiedy wyszedłem na korytarz, mogłem niemal poczuć aromatyczne zapachy tego, co gotował, i drażniły mój głodny żołądek.
Znów skrzywiłam się z bólu i skierowałam się do otwartej przestrzeni mieszkalnej. Wchodząc do przytulnego salonu, zauważyłam brak telewizora.
„Nie masz telewizora?”
On kroił coś w kuchni, ale skierował na mnie swoją uwagę. „Nie do końca. Satelita dużo kosztuje, a ja nie jestem często w domu, żeby oglądać.”
Spojrzałam na swoje nagie nogi, gdy nasza rozmowa ucichła. „Nie miałbyś może jakiś spodni, które mogłabym pożyczyć?”
„Och, tak, przepraszam za to.” Obszedł wyspę kuchenną, wycierając ręce o dżinsy. „Wyprałem twoje ubrania. Jednak twoja koszulka też ma rozdarcie.”
Argh, to też było drogie.
Przeszedł obok mnie i poszedł do drzwi naprzeciwko swojej łazienki. „Proszę bardzo.” Przyniósł mi moje ubrania.
„Dzięki,” westchnęłam, biorąc je. „Co gotujesz?”
Założyłam dżinsy, gdy on się odwrócił i stwierdziłam, że koszulka i tak nie jest warta, flanelowa koszula była ciepła.
„Nic specjalnego. Grzanki z serem i zupa,” powiedział.
Westchnąłem, pachniało o wiele lepiej niż to, ale zjadłbym to, bo byłem praktycznie głodny.
„Jak się czujesz?”
„Lepiej,” mruknąłem, siadając na kanapie przy kominku. Moje palce u stóp zakręcały się w runie owczej pod moimi stopami, próbując się ogrzać.
„To dobrze. Trochę się o ciebie martwiłem.” Umiał ręce w zlewie.
Patrzyłem, jak ogień płonie, i zauważyłem rozdarcie w kolanie moich dżinsów. „Cholera.”
Usiadł naprzeciwko mnie na kanapie. „Próbuję tu ogrzać, przepraszam, jeśli jest trochę chłodno.”
Posłałem mu słaby uśmiech, zanim znowu spojrzałem na moje zniszczone ubrania.
„Widziałeś burzę?” Wskazał na duże szklane okna na taras, na zewnątrz było ciemno jak smoła, ale wyraźnie widziałem śnieg, który spadał. Nigdy w życiu nie widziałem takiego śniegu i pomyśleć, że próbowałem w nim jechać.
„Duża burza. Nie wiedzą, czy przestanie. Może potrwać kilka dni.”
„Co!” Wstałem, przeszywając ból przez szyję i krzycząc z powodu ponownego urazu.
„Whoa...” Podskoczył i mnie ustabilizował. „Nie możesz się tak ruszać, Amy.”
„Skąd wiesz, że śnieg nie przestanie padać?”
„Mam to radio, od czasu do czasu skanuje pogodę.”
„Czy w ogóle próbujesz mnie stąd wyciągnąć?” rzuciłam na niego z gniewem.
„Nawet gdybym mógł, nikt nie przyjdzie tutaj po ciebie. Jeśli nie jesteś ranna, zostajesz na miejscu.”
„Jestem ranna,” wysyczałam.
„Mam na myśli zagrożenie życia,” wyjaśnił mi.
Mruknęłam i usiadłam.
Wrócił do kuchni i przewrócił swoją kanapkę z serem na patelni. „Przepraszam.” Mężczyzna, który uratował mi życie, przepraszał mnie, to wydawało się trochę nie w porządku. Uratował mi życie? To było trochę dramatyczne. To musiało być całe to świeże powietrze przenikające do mojej miejskiej głowy.
Obserwowałam go. Przejechał ręką przez swoje brązowe włosy i zmniejszył płomień na palniku.
„Prawie gotowe.” Wrócił i znowu usiadł. „Więc, czym się zajmujesz?”
„Pracą?”
„Tak,” kiwnął głową.
„Jestem wiceprezesem,” powiedziałam bardzo rzeczowo. Chciałam, żeby wiedział, z kim ma do czynienia. Nie byłam tylko jakąś głupią dziewczyną.
Uniósł brew. „Wiceprezesem firmy?”
„A jaki inny rodzaj istnieje?”
„Cóż, jeździłaś beemką,” zauważył.
Usiadłam z powrotem na krześle. „A propos, czy udało ci się zabrać moją torebkę?”
„Ah, nie. Przepraszam,” powiedział Ean. „Naprawdę skupiłem się na tym, żeby cię stamtąd wyciągnąć, byłaś zmarznięta. Martwiłem się o hipotermię.”
Kiwnęłam głową. Znowu wrócił do ratowania życia.
Stało się niezręcznie, gdy żadne z nas nie mówiło. Osobiście nie mogłem tego znieść. Nienawidziłem ciszy. Zawsze miałem włączone radio lub jakiś rodzaj hałasu, ruch uliczny i klaksony miasta były czymś, co pomagało mi zasnąć.
Wziął głęboki oddech i wstał z kanapy, odwracając się do kominka i podnosząc nowe drewno, aby go dołożyć.
Obserwowałem, jak jego ręce radzą sobie z drewnem z niewielkim wahaniem przed możliwością drzazg czy oparzeń. Położył nowe, porąbane drewno i otrzepał dłonie o swoje dżinsy, pozostając odwrócony, obserwując płonący ogień.
Dało mi to dużo czasu na przyjrzenie się tym znoszonym, ale dopasowanym dżinsom, w które miał włożoną flanelową koszulę.
„Masz sąsiadów?” zapytałem; samotność mocno mnie uderzyła.
„Nie bardzo. Zawsze lubiłem to miejsce z tego powodu.”
Skrzywiłem nos na ten komentarz. „Lubisz być sam?”
„Samotność jest terapeutyczna i nie byłoby tak samotnie, gdybym miał kogoś do dzielenia się tym, przypuszczam, ale teraz po prostu pracuję. Nie ma właściwie powodu, żeby czuć się samotnym.”
Ale to samo w sobie brzmiało samotnie. Lubiłem, gdy bary i imprezy były zawsze piętnaście minut ode mnie.
„A ty? Lubisz miasto? Wydaje się zbyt zatłoczone, żeby funkcjonować.” Przeszedł do kuchni.
„Dajemy sobie radę. Lubię widoki z mojego miasta; mogę nawet zobaczyć góry.”
„Och, to musi być miłe.”
„Tak, jest świetnie. Ciężko pracowałem na to mieszkanie. Wciąż pamiętam dzień, w którym dostałem klucze.” Podszedłem, gdy nakładał kanapki, i wyciągnąłem dwie miski na zupę.
„Mogę popatrzeć na twoje góry, a potem wybrać się na latte, zaledwie windą w dół,” zaćwierkałem.
„Może zmienisz zdanie na temat wartości latte, gdy zobaczysz mój widok, kiedy nadejdzie poranek.”
„Co masz lepszego od widoków na miasto i góry?” Byłem niezbyt pod wrażeniem.
Uśmiechnął się, krojąc grillowane kanapki z serem na pół. „Zobaczysz.”
Chciałem powiedzieć coś dowcipnego, ale zamiast tego skupiłem się na serowej dobroci, która miała trafić prosto na moje smukłe biodra, nad którymi pracowałem miesiącami na siłowni.
Podał mi talerz i nalał zupę. „Usiądź,” wskazał na stołki barowe obok mnie.
Wyciągnąłem jeden i przysunąłem się do niego. On zaczął jeść od razu, stojąc po drugiej stronie blatu ode mnie.
„Jest późno,” zauważyłem.
„Prawie dziesiąta,” przytaknął. „Jak twój brzuch?”
Wpychałem jedzenie do ust i nie miałem już ochoty na rozmowy. „Posiniaczony.”
„Zauważyłem, tak. Czy te środki przeciwbólowe, które wziąłeś wcześniej, przynajmniej pomogły?”
Przytaknąłem, łapczywie wkładając do ust roztopiony ser bez większych wyrzutów sumienia.
„To dobrze. Mogę dać ci więcej przed snem.”
„Okej.” powiedziałem między kęsami. „Dzięki. Szkoda, że nie masz czegoś mocniejszego. Na przykład kieliszka wina.” zażartowałem.
„Czy bardzo cię boli?”
Popatrzyłem na niego, myśl o udawaniu, że ból jest gorszy niż w rzeczywistości, mogła mieć korzyści. Może by mnie stąd zabrali, może nawet przysłaliby helikopter, ale wątpiłem w to przy tak intensywnym opadzie śniegu.
Spojrzałem na zupę z grochu, która była doskonała, i postanowiłem być szczery. „Jest w porządku.”
„Cóż, po prostu daj mi znać, jeśli coś się zmieni.” Podniósł puste talerze i włożył je do zmywarki. „Mam nadzieję, że to cię nasyci.”
„Nasyci,” powiedziałam.
„Przyniosę ci teraz środki przeciwbólowe, zanim zdecydujesz się pójść spać.” Obszedł wyspę kuchenną i podszedł do małego stołu jadalnego, na którym była czerwona torba. Przeszukał ją. „Trzy powinny dobrze zadziałać na noc.” Przyniósł małe białe tabletki i wrzucił je do mojej dłoni, gdy ją wyciągnęłam.
Wyjął z lodówki butelkę wody i otworzył ją, podając mi świeży napój.
„Dzięki,” westchnęłam.
„Nie ma sprawy.” Kontynuował sprzątanie kuchni, gdy ja połknęłam tabletki. Był zorganizowany i szybki, zwracał uwagę na detale, takie jak okruchy. Detale były ważne.
„Mogę spać na kanapie.”
Spojrzał na mnie i zapanowała chwila ciszy.
„Nie,” pokręcił głową. „Nie, śpij w łóżku. Ja będę spał na kanapie.”
„To jest dom z jedną sypialnią?”
Zawahał się. „N-nie... jest jeszcze jeden pokój z tyłu, ale nie jest... nie mam go przygotowanego.”
„Nie masz wielu gości?” zażartowałam, chociaż serio, kto chciałby przyjechać tutaj i odwiedzić?
„Nie za dużo, nie.”
Zdecydowałam, że pójście spać będzie łatwiejsze, gdy on zajmował się kolejnym zadaniem w swojej kuchni.
„Myślę, że się położę. Jestem wyczerpana.”
Spojrzał na mnie i złapał mój wzrok. „Jeśli będziesz mnie potrzebować, będę tutaj.”
Kiwnęłam głową, zrobiłam kilka kroków, ale zatrzymałam się i odwróciłam. „Ean?”
„Tak?” Zatrzymał się.
„Dzięki.”
„Nie ma sprawy, Amy. Dobranoc.”
Poszłam do jego sypialni i zamknęłam się w środku, rozglądając się po raz ostatni na ciepłe drewno i przytłumione światła, zanim udałam się na nocny spoczynek. Nie chciałam jechać do Forrest Mountain Ski Resort i moje życzenie zostało spełnione, ale byłam ciekawa, co chciało mnie w kurorcie Eana Huntera.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Obudziłam się. Drżąc. Przypominając sobie, gdzie jestem. Zakrywając ramię, próbowałam ogrzać ciało, nawet czubek nosa był zimny. Pokój był taki ciepły, kiedy zasypiałam, a teraz stał się strefą mrozu. Zauważyłam trochę światła przesiąkającego przez odsłoniętą zasłonę i gwałtownie usiadłam, żeby zobaczyć poranną pogodę, co spowodowało jeszcze więcej bólu i cierpienia w trakcie. Kuśtykając, wyjrzałam na zewnątrz, odciągając grube zasłony, aby uzyskać lepszy widok. Zmrużyłam oczy, dostosowując się do światła, spodziewając się słońca czy czegoś, ale tam były tylko miliony i miliony płatków śniegu. Poczułam, jak moja złość się gotuje. Naprawdę byłam zasypana śniegiem z jakimś nieznajomym! Ostro się odwróciłam i chwyciłam moje dżinsy, ubierając się. Nie zamierzałam siedzieć i pozwolić, by wszyscy moi - okej, moi nieliczni przyjaciele, myśleli, że nie żyję! Nie ma mowy, nie ma jak. Wyplątałam się z jego flanelowej koszuli i założyłam swoją podartą, ale poczułam dreszcz i zdecydowałam, że flanela wciąż jest potrzebna. Wybiegłam z pokoju i poszłam do drzwi, próbując znaleźć moje buty, które znalazłam. Moje czarne zamszowe, luksusowe piękności, które były zabłocone i zniszczone. „Argh!” wrzasnęłam, patrząc na nie.
„Amy?”
Usłyszałam jego jęk i zerknęłam przez ramię, zmagając się z butami. Powoli usiadł na kanapie i przetarł twarz.
„Amy, co robisz?”
„Odchodzę,” rzuciłam, prawie przewracając się na podłogę.
„Co--” wstał z kanapy w samych bokserkach, a ja wpatrywałam się w niego o sekundę za długo.
„Odchodzę, czy masz problemy ze słuchem?”
„Amy, nie możesz odejść. Dokąd pójdziesz?” Znalazł koszulkę i założył ją, zanim podszedł, wciąż w bokserkach, ale przynajmniej miał w jednej ręce jeansy.
„Dzięki za ratunek, ale nie wiem, nie mogę tu zostać. Elizabeth pewnie myśli, że nie żyję!”
„Cóż...” westchnął, „Amy...”
Chwyciłam drzwi i zaczęłam je odblokowywać.
„Dostaniesz hipotermii, nie możesz tam wyjść.” Złapał mnie za ramię.
„Puść mnie!” Wyrwałam się od niego, ból wziął górę nade mną, gdy potknęłam się i wpadłam na drzwi.
„Amy,” ustabilizował mnie, „nie mogę pozwolić, żebyś tam wyszła.”
„To jest porwanie.”
Wyglądał na zaskoczonego i powinien być, bo mówiłam jak szalona. „Nie sądzę, żebyś w pełni rozumiała.”
Przewróciłam oczami i to było takie dobre uczucie. „Poradzę sobie!” Potem odwróciłam się i otworzyłam drzwi, lodowaty wiatr uderzył we mnie, dmuchając śniegiem prosto w twarz. Wzięłam szarpany oddech i zatrzasnęłam drzwi.
„Mówiłem ci,” powiedział spokojnie zza moich pleców.
Nie poddawałam się łatwo. Nie wspięłam się na szczyt wielomilionowej firmy przez poddawanie się.
„Daj mi swoje klucze,” zażądałam.
Ean zmarszczył brwi i pokręcił głową. „Zasypane śniegiem.”
„Nie masz pługa!”
„Mam ATV, którego użyję, aby wydostać się z mojego stromej podjazdu, gdy tylko przestanie padać śnieg” — powiedział mi, „Ale teraz ten samochód nigdzie się nie rusza.”
„To jest kompletna pułapka,” rzuciłam w niego, „Daj mi klucze.”
Westchnął i sięgnął nad moją głowę, gdy zderzyłam się ze ścianą, przestraszona jego posunięciem.
„Proszę,” podał mi klucze, „Powodzenia.”
Wzięłam je od niego i przyjrzałam się im. Po pierwsze, brelok miał około piętnastu kluczy i nie miałam pojęcia, który pasuje do jego ciężarówki.
„Amy...”
Chwyciłam drzwi i wyszłam. Moje ciało zamarło, gdy tylko trafiłam na zimne powietrze.
„Amy,” zawołał, gdy przedzierałam się przez zaspy śnieżne w kierunku białego pickupa. Moje zęby zaczęły szczękać coraz bardziej z każdym bolesnym krokiem.
„Amy!”
Machnęłam ręką w powietrzu i z mozołem posuwałam się naprzód, nagle zapadając się w głęboką zaspę.
„Amy!”
Uwolniłam się i przeszukałam jego klucze, gdy tylko znalazłam się w zasięgu drzwi po stronie kierowcy. „Dlaczego nie masz zamków elektrycznych!”
Usłyszałam jego rozbawienie w tle.
„Co to za człowiek, który nie ma zamków elektrycznych...” mruknęłam, żył jak doskonały człowiek z buszu. Wybrałam klucz, który, jak sądziłam, mógłby pasować. Pasował, ale nie chciał się przekręcić.
„Wejdź tu, Amy!”
„Nie! Dam radę!” Włożyłam w to siłę i klucz pękł, łamiąc się, a reszta mojego ciężaru ciała pchnęła mnie do przodu i w bok ciężarówki.
„Auć!” krzyknęłam, wpadając w głęboki śnieg, gdy moja głowa zderzyła się z pojazdem.
„Amy!”
Jęknęłam, gdy śnieg opadał mi na twarz, a ja wpatrywałam się w wielkie szare niebo w konsekwencji. Czekając, aż on mnie uratuje.
A potem był tam, dokładnie na czas. Ean pojawił się nade mną, patrząc w dół na moje ciało wbite w śnieg. „Poddajesz się już?”
Podniosłam rękę do góry z zepsutym kluczem, „Złamałam twój klucz. Przepraszam.”
Zaśmiał się. „A ty jesteś wiceprezesem?” Przesunął się nade mną, podnosząc mnie z łatwością ze śniegu i zaniósł nas z powrotem do domu. „Czy muszę przeprowadzić kolejne szybkie przeszukanie ciała?”
Spojrzałam na niego bez słów, moje ręce, twarz i nogi były całkiem zdrętwiałe. „Co?”
Otrzepał śnieg z głowy i zdjął buty, zamykając drzwi. „To był żart, poniekąd.”
Zaczęłam drżeć, a on patrzył, jak to robię.
„Jesteś trochę trudna, prawda, Amy?”
„Nie lubię... polegać na nikim, tylko na sobie,” wydukałam żałośnie.
Uśmiechnął się, kiwając powoli głową. Następnie podszedł do mnie i zaczął zdejmować flanelową koszulę pełną śniegu. Otrzepał ją, wieszając na pobliskim wieszaku na płaszcze.
„Potrzebujesz kolejnej eskorty na kanapę, czy dasz radę sama?”
To było tak, jakby ta sytuacja go bawiła, albo przynajmniej to mogłam uznać za wymówkę dla jego ciągłego rozbawienia. "Tu. Pozwól, że pomogę."
Mruknęłam, gdy przykucnął, zdejmując moje buty po moich męczących próbach zrobienia tego samodzielnie. Chwytając pod kolano i odrywając modne buty z moich zmarzniętych stóp jeden po drugim, jego niedźwiedziopodobne dłonie były imponująco zręczne.
Próbowałam zrozumieć, dlaczego wciąż jest dla mnie taki miły. Technicznie rzecz biorąc, właśnie coś jego zepsułam; powinien być bardziej zaniepokojony. Ja bym była, gdyby ktoś złamał mój klucz w drzwiach mojego samochodu w przypływie głupoty.
"Zapłacę za naprawę drzwi," wymamrotałam ze wstydem.
"Nie martw się o to," zaśmiał się. "Prawdopodobnie mogę to naprawić sam. Chodź, usiądź. Rozpalę ogień."
Spojrzałam na niego, zdając sobie sprawę, jak naprawdę jest wysoki. Na pewno ponad sześć stóp, miał przynajmniej sześć cali przewagi nade mną. Moja głowa obliczyła blisko sześć stóp trzy na końcu.
Szturchnął mnie w ramię, by skierować mnie do salonu i przesunęłam się po drewnianej podłodze, zapadając w kanapę z jego pomocą.
Zebrał koce, w których spał, i przykrył nimi moje nogi. "Idę po drewno. Po prostu zostań tutaj."
Usłyszałam, jak odchodzi i zakłada buty, zanim wyszedł na zewnątrz w minusowe temperatury.
Przykryłam się kocami i obserwowałam, jak żar w ogniu trzaska i płonie. Powinien był utrzymywać ogień przez całą noc; wtedy nie marzlibyśmy rano. Jeśli miałabym zostać dłużej, to musiało być koniecznością.
Drzwi otworzyły się gwałtownie i wrócił z rozłupanym sosnowym drewnem, które, gdy przechodził obok mnie, miało kojący zapach. Rzucił suche polana na kamień i zaczął je znowu rozpalać. „Może możemy zacząć poranek od nowa. Jak spałaś?”
Patrzyłam, jak wstaje i odwraca się do mnie. „Całkiem dobrze.”
„Tak, uwielbiam to łóżko. Spróbuję za chwilę z radiem, zobaczyć, czy mogę kogoś w mieście powiadomić, że jesteś bezpieczna.”
„Dzięki, Ean.”
„Kawa?”
„Tak, poproszę.” Potrzebowałam gorącej, pobudzającej cieczy, jakby moje życie od tego zależało.
Poszedł do kuchni i zaczął robić kawę.
Zauważyłam teraz w świetle dziennym, unikalny żyrandol wiszący nad drewnianym stołem jadalnym. „To coś innego.”
Spojrzał tam, gdzie wskazywałam na żyrandol zrobiony z poroży i uśmiechnął się z dumą. „Zrobiłem go.”
„Zrobiłeś to?” Byłem zdumiony kreatywnością tego człowieka.
„Tak,” kiwnął głową. „Zebrałem wszystkie poroża z polowań.”
Buszmen znów krzyczał na mnie w myślach. Patrzyłem, jak wkłada ekspres do kawy. Moje oczy błądziły po jego ładnie umięśnionych ramionach i szerokich barkach, przynajmniej był dobrze umięśnionym Buszmenem w dopasowanej odzieży.
„Więc, zamierzałem dzisiaj udekorować drzewko,” powiedział, przerywając ciszę.
„Co?” Podniosłem wzrok na niego z miejsca, gdzie skupiłem się na jego brzuchu.
„Cóż, jutro jest Wigilia i w ogóle.” Ale mieszkał sam, kto marnowałby czas na dekorowanie drzewka, jeśli mieszkałby sam?
„Och,” powiedziałem ostro, patrząc na swoje paznokcie i zauważając ich słaby stan.
„Tak, jest tuż za drzwiami. Za chwilę je przyniosę. Chcesz mi pomóc?”
Powoli spojrzałem na niego, myśląc, że jest kompletnie szalony. Nie, zdecydowanie nie chciałem tego robić, ale jego wyraz twarzy był żałosny i drażnił mnie poczuciem winy.
„Chyba,” mruknąłem, próbując go uspokoić, w końcu właśnie zachowałem się jak wariat, a on był całkiem wyrozumiały.
Przesuń w górę, aby kontynuować