Znak głosił: Siedemdziesiąt pięć kilometrów do następnej stacji benzynowej. Sprawdź paliwo. To wystarczyło, żeby zatrzymać mnie przy samotnym, małym sklepie ogólnospożywczym przy drodze. Parkując na jednym z miejsc, zajrzałam przez jedno z mroźnych okien, gdzie zobaczyłam starszą kobietę czytającą gazetę. Wysiadłam, chwyciłam torebkę i podeszłam do dystrybutora paliwa, gdzie czekała na mnie kolejna notka.
'Zapłać z góry za benzynę w środku.' Przewracając oczami na widok starego automatu, ruszyłam w stronę drzwi.
„Dzień dobry!” Przywitała mnie zza dzwonka przy drzwiach.
Przez stare, blaszane głośniki grała dziwnie przytłumiona świąteczna muzyka. „Er... cześć.” Podnosząc ostatnią paczkę miętówek z pudełka wystawowego, zdecydowałam się na kolejną kawę przed zapłaceniem za benzynę.
„Zimno na dworze.” Zaczęła małą rozmowę, gdy mieszałam cukier w kubku.
„Tak, jest.” Nie będąc w nastroju do pogawędek, nie zauważyła mojej sugestii, gdy dalej trajkotała o pogodzie.
Kobieta w końcu przerwała w połowie opowieści o burzy śnieżnej. „To wszystko?”
„Zatankuję też do pełna.” Zdjęłam skórzane rękawiczki i znalazłam portfel w mojej torbie na ramię.
„Dokąd się wybierasz dzisiaj wieczorem?”
Wyciągając moją platynową kartę Visa, zatrzymałem się, by przemyśleć jej pytanie. „Uh, ośrodek narciarski Forrest Mountain?”
„O tak.”
„Znasz go?” Z podekscytowaniem pomyślałem, że jestem blisko.
„Jeszcze trochę przed tobą. To jakieś sto kilometrów na północ.”
„Co!” Wpatrywałem się w nią. „Nie, to niemożliwe. Moje GPS--”
„Tutaj nigdy nie miałam szczęścia z GPS.” Uśmiechnęła się i zabrała moją kartę kredytową. „Visa, dzisiaj?”
„Uh, tak.” Zmarszczyłem nos. „Żartujesz, moi przyjaciele mówili, że to niedaleko?”
„Jedź dalej autostradą; w końcu dojdziesz do znaków prowadzących do ośrodka. Zastanowiłabym się jednak nad zatrzymaniem się w motelu, zanim ta śnieżyca uderzy.”
W myślach wyobraziłem sobie stan obskurnego motelu obok starego budynku, gdy podjechałem samochodem do pompy. „Dzięki, rozważę to.”
Dzwonki przy drzwiach zadzwoniły, uderzając o szkło, gdy ktoś wszedł do środka.
Kobieta zajęła się kasowaniem mojego zamówienia, podczas gdy mężczyzna kręcił się po sklepie, chwytając kilka rzeczy. Patrząc przez ramię, zauważyłem jego rozczochrane włosy, kwadratową szczękę i zarost na policzkach, prawdziwy produkt swojego środowiska, ale nie za trudny dla oka.
„Och, cholera.” Kobieta uśmiechnęła się do mnie współczująco. „Wpisałam złe liczby, ta maszyna jest taka stara.”
Powstrzymując się od przewracania oczami, zerknęłam na zewnątrz, gdzie zaczynał padać lekki śnieg.
„Jak tam, Ean?” Zapytała, wpisując liczby powoli.
„Jakoś leci. A co u ciebie, Martha?” Wysoki drwal stanął obok mnie, a ja przesunęłam się na bok z drewnianym krokiem. Nie rozumiałem, dlaczego ludzie nie mogli pojąć koncepcji przestrzeni osobistej.
„To samo co zawsze tutaj. Czy właśnie wróciłeś? Dawno cię nie było.” Kobieta zwracała więcej uwagi na rozmowę z mężczyzną niż na moje paliwo, miętówki i kawę.
„Właśnie wróciłem z obozu. Tym razem było długo.” Stuknął w ladę, a ja obserwowałem, jak robią to jego niezwykle grube palce. „Zawsze wracam do domu akurat na czas na burzę, jak widać.”
Zerknąłem na niego, gdy pociągnął nosem, świeże powietrze najwyraźniej wpłynęło na jego nos i policzki tak samo jak na moje.
„Właśnie mówiłem tej uroczej pani, że ma być duża. Jest w drodze do Forrest Mountain Ski Resort.”
Nie byłem zachwycony, prowadzili pełną rozmowę, a jakoś teraz zostałem w nią wciągnięty.
„Góra Forrest, co?” Spojrzał na mnie z zatroskanym spojrzeniem, które sprawiło, że poczułem się nieswojo.
Kiwnąłem głową. „Jeśli w ogóle tam dotrę.”
Zgodził się. „Powinieneś być ostrożny. Mam nadzieję, że masz opony zimowe.”
Zamierzałem zabić Beth! Nie wspomniała ani słowem o konieczności posiadania opon śniegowych czy jak to się nazywa... łańcuchów?
Miałem ochotę po prostu wrócić do domu.
Kobieta przetworzyła moją kartę i oddała mi ją.
„Dzięki,” powiedziałem szorstkim głosem i ruszyłem w stronę drzwi.
„Jedź bezpiecznie,” zawołał mężczyzna.
Zatrzymałem się, trzymając rękę na klamce, gdy złapałem jego wzrok. „Dzięki.” Wyszedłem szybko, szamocząc się z miętówkami i gorącą kawą. Balansując kubkiem piankowym na dachu mojego eleganckiego sedana, otworzyłem wlew paliwa i zacząłem tankować.
Drżąc z zimna, czekałem, aż stara pompa chrapliwie napełni bak. „Jezu.” To jest to, co mam za to, że nie zatrzymałem się godzinę wcześniej na cywilizowanej stacji benzynowej.
Usłyszałam odległe dzwony, gdy wychodził ze sklepu i podszedł do swojej ciężarówki, którą również zaczął tankować. Dało mi to wystarczająco dużo czasu, aby przyjrzeć się jego czerwonej koszuli w kratę, brudnym dżinsom i czarnej zimowej kamizelce. Ciekawy wybór stylu, stwierdziłam, wracając uwagę na moje tankowanie.
„Jestem Ean.”
Zdezorientowana, spojrzałam w górę, zauważając, że mówi do mnie.
„Amy.” Udało mi się powiedzieć swoje imię.
Wyglądał na rozbawionego i lepiej, żeby to nie było moim kosztem. „Skąd jesteś, Amy?”
„Z cieplejszego miejsca,” odparłam z przekąsem.
Kiwnął głową. „Więc z wybrzeża, wyglądasz na taki typ. Jedziesz na Forrest Mountain na Boże Narodzenie?”
„Tak,” odpowiedziałam, odwracając wzrok i próbując się opanować, gdy moje palce i palce u nóg zaczynały drętwieć.
„No cóż, baw się dobrze i bądź bezpieczna.” Zakończył naszą rozmowę w samą porę.
Pompa skończyła, a ja wślizgnęłam się do czarnej skórzanej tapicerki mojego pojazdu, trzaskając drzwiami przy tym. Wyjeżdżając z zatoki, duże płatki śniegu opadały na moją przednią szybę, a ja ignorowałam sposób, w jaki mój brzuch zaczął się ściskać na ich widok.
Z wycieraczkami ustawionymi na pełną prędkość, wróciłem na dwupasmową autostradę w kierunku północnym. Temperatura na zewnątrz nadal spadała, a radio raz po raz przerywało, gdy mrużyłem oczy, aby zobaczyć przez padający śnieg. Przeszukując radio w poszukiwaniu kanału pogodowego, znalazłem jeden po stronie AM.
„Ostrzeżenie o zamieci... niska widoczność i czarny lód... ostrzeżenie o śniegu dla--”
Dźwięk zanikł w biały szum, a moje serce zaczęło walić. „Ostrzeżenie o śniegu dla gdzie! Gdzie!” krzyknąłem na szumiące radio, które nigdy mi nie odpowiedziało. W miarę upływu minut zwolniłem prędkość, widoczność spadła do prawie zera.
Sięgnąłem po kawę, próbując pozbyć się chłodu, ale moja ręka nie mogła jej znaleźć i z frustracji oderwałem wzrok od drogi na krótką chwilę.
Patrząc z powrotem w górę, reflektory uchwyciły sylwetkę jelenia stojącego bezpośrednio na mojej drodze. Jedyne, co przyszło mi do głowy, to 'Rudolph', a gdy się nie ruszył, spanikowany skręciłem.
Samochód wykonał niezbyt zręczny unik, złapał lód i obrócił mnie na drugi pas.
Przez moje krzyki nie mogłem zarejestrować, gdzie jest moja stopa ani gdzie podziała się kawa, ale czułem palenie na całych nogach i dźwięk ryczących opon.
Maska mojego ukochanego sedana uderzyła w drzewo i stała się z nim jednością. Pozostawiając moją głowę na zderzenie z szybą, gdy poduszki powietrzne się otworzyły.
W ciągu kilku sekund świat i jego dźwięki zanikły.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ostry ból u podstawy mojej szyi obudził mnie ze snu. Czułem się, jakbym został przejechany lub przeszedł przez maszynkę do mięsa. W każdym razie, było to dalekie od przyjemności.
Jednak ciepło mnie otaczało, równoważąc pulsujący ból głowy i suche usta. Moje oczy zarejestrowały ściany z bali i odległy dźwięk cicho trzaskającego ognia.
Zerwałem się zdezorientowany, krzycząc z bólu, gdy to zrobiłem.
Moje oczy biegały po rustykalnym pokoju z grubych bali i łóżku queen size, na którym leżałem. Moje pierwsze myśli były takie, że zostałem porwany.
Ale gdybym został porwany, byłbym w mniej komfortowych warunkach.
Drzwi się otworzyły i tym razem krzyknąłem ze strachu.
"Spokojnie, wszystko w porządku." Wysoki mężczyzna próbował mnie uspokoić, unosząc ręce, aby pokazać, że nie stanowi zagrożenia, co ani przez chwilę nie uwierzyłem.
Złapałem najbliższą rzecz, którą zobaczyłem, twardą książkę i rzuciłem nią w jego głowę. Przy moim mniej niż doskonałym celu, trafiła go w ramię, gdy odwrócił się od ciosu.
"Ała!" przeklął.
"Ty świrze!" krzyknąłem, przytulając koce do piersi w geście ochrony. Przyglądając się jego sylwetce i budowie, wyglądał znajomo. Sięgnąłem po lampę, obawiając się, że znowu się odwróci.
„Nie.” Skrzywił się. „Przestań.” Znów zwrócił się do mnie, tym razem z ramionami wokół twarzy. „Nie skrzywdzę cię, Amy.”
„Skąd znasz moje imię!” krzyknęłam, wciąż trzymając lampę za szyję.
Opuścił ramiona, ukazując swoje nieogolone oblicze i ładnie zarysowaną szczękę. Jego zielone oczy spotkały moje. „Czy mnie pamiętasz?”
Zamilkłam, próbując go rozpoznać, ale nic nie przychodziło mi do głowy.
Ruszył do przodu, a ja wyciągnęłam nogi, mocno przyciskając się do zagłówka, gotowa rzucić lampą na serio.
„Ze sklepu ogólnego?” próbował mi przypomnieć.
„Nie,” warknęłam, ale coś zaczęło się rozjaśniać w mojej głowie. Zatrzymałam się, żeby zatankować, a potem...
„Nie skrzywdzę cię. Miałaś wypadek.”
„Co!” warknęłam, marszcząc brwi.
„Twój samochód uderzył w drzewo przy drodze.”
Moje oczy rozszerzyły się, gdy przypomniałem sobie jelenia i gęsty śnieg. „O mój Boże!”
On opuścił ręce z wahaniem. „Pamiętasz teraz?”
„Tak!” krzyknąłem. „Dlaczego tu jestem! Dlaczego nie zabrałeś mnie do szpitala?”
„Burza jest zła i wydawałeś się okej, może trochę w szoku. Oczyściłem twoją głowę.”
„O tak!” warknąłem sarkastycznie, „i masz wykształcenie, żeby tak zdecydować?”
Próbował się nie uśmiechać. „Tak, mam. Jestem ratownikiem medycznym.”
Mrugnąłem, nie będąc pewnym, czy to głupi fart, czy po prostu ironia. „Jesteś ratownikiem medycznym?”
„Tak, prawdziwym, nie martw się.”
Parsknąłem, „To gdzie jest twój mundur?”
Zaśmiał się. „Nie jestem na służbie. Chcesz zobaczyć mój mundur, jest w szafie?”
„Nie! Nie obchodzi mnie to. Gdzie jest najbliższe miasto?” warknęłam.
„Czterdzieści kilometrów stąd. Nie mogłem cię zabrać do szpitala, burza śnieżna jest teraz bardzo zła.”
Patrzyłam na niego, rozważając jego słowa. „A kim ty jesteś?”
„Ean Hunter. Wszystko będzie dobrze, Amy.” Mówił spokojnie i ochrypłym głosem, który nieco uśmierzył moją złość.
Ale nieważne, jak bardzo się starałam, nie mogłam pojąć, że wyciągnął mnie z mojego drogiego BMW i zostawił je na pastwę losu przy drzewie, co więcej, zabrał mnie do swojego domu i położył w swoim łóżku.
„Czy coś cię boli?”
Moje oczy natychmiast zwróciły się ku jego, gdy odgarniałam rude włosy z piegowatych policzków, zdając sobie sprawę, że prawdopodobnie wyglądam okropnie. Nie żeby jemu to przeszkadzało, bo z zainteresowaniem zbliżał się do mnie, a ja odsuwałam się w odpowiedzi.
„Obiecuję, nie skrzywdzę cię.”
Patrzyłam, jak robi powolne, ostrożne kroki.
„Czy coś cię boli?”
„Nie,” warknęłam, moje niebieskie oczy płonęły, zaprzeczając prawdzie. Zatrzymał się, westchnął, jego ramiona poruszyły się w dziwny sposób. „Jeśli chcesz, mogę cię sprawdzić? Czułbym się lepiej wiedząc, że wszystko z tobą w porządku.” Musiał żartować! Nie za nic w świecie... mój obolały kark przerwał moje myśli. „Twoja głowa została mocno uderzona i martwiłem się o twój kark przez poduszki powietrzne.” Usiadł na krawędzi łóżka naprzeciwko mnie, a ja odsunęłam się, krzywiąc się z powodu bólu. Zaczęłam odczuwać ból, którego początkowo nie czułam, i owinęłam ręce wokół brzucha. „Czujesz ból, prawda?” Naprawdę nie chciałam się do tego przyznać, ale tak było. „Trochę.” „Gdzie?” „W ramionach i trochę w brzuchu. Mam też ból głowy.” Nagle wstał. „Połóż się, sprawdzę cię.” Nie byłam pewna, czy postąpić zgodnie z jego instrukcją, czy patrzeć, jak stał się profesjonalny.
Zdjął ze mnie koce i gestem wskazał, żebym się położyła.
„Co robisz?”
„Nie mogę sprawdzić...” westchnął, „nie mogę zobaczyć, czy wszystko z tobą w porządku przez te wszystkie kołdry.”
Westchnęłam i zepchnęłam koce z ud, zauważając, że nie mam już na sobie moich obcisłych dżinsów.
„Gdzie są moje dżinsy!” krzyknęłam, próbując z powrotem dostać koce.
„Wylałaś na nie kawę.”
Jęknęłam. „Były naprawdę drogie.”
Zaśmiał się nagle, co mnie zaskoczyło.
„Rozebrałeś mnie,” warknęłam z wąskimi oczami.
„W sposób 'próbuję-uratować-tę-dziewczynę'. Tak, Amy, chyba to zrobiłem.”
Wciąż miałam na sobie bieliznę, ale reszta mojej odzieży została zastąpiona przez jedną niebieską koszulę flanelową. Co oznaczało, że widział praktycznie wszystko, zwłaszcza że miałam na sobie naprawdę skąpy koronkowy biustonosz.
„Chodź, połóż się. Robię to cały czas.” Wyciągnął rękę i delikatnie dotknął mojego ramienia, zachęcając mnie.
Przełknęłam dużą gulę w gardle i podążyłam za jego pomocą.
„Gdzie boli?”
Skrzywiłam się i wskazałam na prawą stronę mojego brzucha. Zamykając oczy, skuliłam się w przygotowaniu do najdziwniejszej i najbardziej absurdalnej sytuacji w moim życiu.
Jego dłonie delikatnie nacisnęły mój bok. „Powiedz mi, kiedy boli.”
Skrzywiłam się, gdy dźgnął mnie w bok. „Ała.”
„Tutaj?” szturchnął ponownie.
„Oczywiście!” warknęłam, odganiając go i krzywiąc się. „Dlaczego miałbyś dźgnąć więcej?”
Uśmiechnął się złośliwie. „Niemniej jednak nie ruszanie się gwałtownie też by pomogło.”
Przewróciłam oczami i położyłam się z powrotem na łóżku, wciąż odczuwając ból.
„Myślę, że masz naciągnięte mięśnie.”
„Świetnie!” rzuciłam, „Wszystko przez Rudolfa.”
Uniósł jedną brew z zainteresowaniem. „Co?”
„Był jeleń.” Pokręciłam głową, zbywając swoje głupie słowa.
„Odbiłaś?”
„Tak, szczęśliwy jeleń, prawda?”
Wyprostował się, kładąc ręce na biodrach, potrząsając głową, a jego jasnobrązowe włosy opadły na czoło. Nadal się uśmiechał, jakby moja sytuacja była zabawna czy coś.
„Dobra, co zawsze jest takie zabawne?”
Jego głębokie oczy spotkały się z moimi. „Nigdy nie odbijaj, lepiej w nie uderzyć. Jeśli odbijesz, mogą być znacznie gorsze możliwe skutki. Jak nadjeżdżający ruch,” podał przykład. Ech, nawet brzmiał jak ratownik.
„Cóż, tam gdzie mieszkam, nie ma jeleni, więc następnym razem, gdy będę jechać do jakiegoś głupiego kurortu, wezmę to pod uwagę. Och, czekaj; nie mogę nigdzie jechać, bo mój samochód jest skasowany...” Starałam się nie przyjąć prawdy. „Jest skasowany?”
„Tak, prawdopodobnie jest do kasacji.”
„Cholera,” westchnęłam, „Ale to tylko maska, prawda? Bo może da się wyciągnąć wgniecenie?”
„Amy, to było zderzenie z drzewem,” wyjaśnił.
Warknęłam, zapadając się w jego łóżko bez cienia wstydu.
„Przyniosę ci jakieś środki przeciwbólowe i lód.” Naciągnął koce na moje nogi. „Och, jesteś głodna?”
„Naprawdę powinnam iść.”
Pokręcił głową. „Nie możesz.”
„Co masz na myśli?”
„W ciągu czterech godzin spadło dwa stopy śniegu. Jesteśmy zasypani.”
„Co?!” krzyknęłam.
Westchnął ponownie. „Jesteś cała, Amy. To najważniejsze.”
„Nie poprawiasz mi humoru.” Warknęłam na niego z niezadowoloną miną. Miałam nadzieję, że poczuje mój dyskomfort tak samo mocno, jak ja.
„Ledwo wróciłem do domu w burzy po tym, jak wyciągnąłem cię z wraku.”
„Serio?” pisnęłam, „Nie możesz do kogoś zadzwonić?”
Powoli pokręcił głową. „Nie mam tu telefonu, tylko radio, a sygnały są zakłócane przez wiatr burzy.”
„O mój Boże!” zaczęłam płakać.
Byłam w prawdziwym koszmarze.
„Amy, hej,” próbował, „naprawdę mi przykro.”
„Beth pewnie myśli, że nie żyję,” zaszlochałam.
On milczał, jakby się nad czymś zastanawiał. „To twój przyjaciel w ośrodku?”
Otarłam łzy, kiwając głową. „To dużo do przemyślenia.”
„Jasne,” zgodził się, „zaraz wrócę z tymi środkami przeciwbólowymi.” Odszedł, niezręczny i sztywny.
Rozejrzałam się po małym, rustykalnym pokoju i doszłam do faktycznego wniosku o mojej sytuacji; byłam zasypana śniegiem z nieznajomym.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Decydując, że nie mogę dłużej wytrzymać, podkradłem się do półotwartych drzwi i wyjrzałem na zewnątrz. Sypialnia wychodziła na salon, w którym znajdował się duży kamienny kominek. W dalekim rogu była piękna kuchnia z granitowymi blatami i elegancką lodówką, która zdawała się łączyć z tarasem na zewnątrz, ale było ciemno i nie mogłem być pewien.
Było kilka stuknięć i drzwi frontowe domu z bali otworzyły się. Wszedł on; z drewnem w ramionach, zrzucając buty na dywan przy drzwiach i przechodząc przez pokój do kominka z kamienia polnego.
Podsycał ogień, nieświadomy mojej obecności.
Wychodząc z pokoju w wełnianych skarpetach, które wyciągnąłem z jego górnej szuflady, odchrząknąłem.
Spojrzał przez ramię, powoli uśmiechając się łagodnie. „Cześć.”
Przeszedłem od razu do rzeczy. „Mogę skorzystać z twojej łazienki?”
„Jasne.” Wyprostował szerokie ramiona. „To tam na dole.” Wskazał w przeciwnym kierunku do kuchni, a ja podążyłem za jego wskazaniem. „Drugie drzwi po prawej.”
Przeszedłem wąskim korytarzem i znalazłem ją, szybko zamykając się w jej zaciszu.
Zatrzymując się na chwilę, aby złapać oddech, rozejrzałem się po łazience, gdy światło się zapaliło. Była piękna, jak reszta domu. Miał całkiem dobry gust.
Rzut oka w lustro ujawnił worki pod oczami, siniaki na ramionach oraz rozmazany makijaż na piegowatych policzkach.
„Dobry Boże, wyglądam okropnie.”
Ostry stukot do drzwi przestraszył mnie, odrywając od zniszczonego odbicia. „Amy?”
„C-czekaj chwilę,” zawołałam, polewając twarz wodą i osuszając ją, gdy sięgnęłam po drzwi, aby wyjrzeć.
„Och,” cofnął się, nie spodziewając się, że się pojawię.
Uniosłam brew. „Cześć?”
„Chciałem tylko coś zjeść, jesteś zainteresowana?”
Mój żołądek zaburczał na samą myśl. „Jasne, dzięki.”
Skinął głową, cofając się. „Ale nie spiesz się.”
„Więc mogłabym wziąć prysznic?”
„Och, tak, oczywiście,” zawahał się, a potem otworzył drzwi, wchodząc obok mnie. „Proszę, oto ręczniki.” Otworzył szafkę i wyłożył dwa luksusowe ręczniki kąpielowe do użycia.
„To jest piękna łazienka.”
„Dzięki. Skończyłem ją kilka miesięcy temu.”
„Dobra robota,” westchnąłem.
„To nie był mój pierwszy wybór płytek, ale...” Jego zdanie się urwało, a ja zastanawiałem się, dokąd zmierzał.
Położyłem rękę na ręcznikach. „Będę szybki.”
„W porządku, nie ma pośpiechu,” zapewnił mnie i wyszedł, zamykając drzwi.
Włączyłem prysznic w ciągu kilku sekund, przekonany, że gorąca woda i mydło dobrze zrobią moim obolałym kończynom.
Para woda uderzyła mnie, a gdy minuty mijały, uznałem, że powinienem zmyć z siebie jak najwięcej śladów wypadku. Moje jedyne wybory w mydłach to żele pod prysznic. Dwa dokładnie, mogłem pachnieć leśno-przyjemnie albo piżmowo-szorstko.
Wpatrywałem się w butelki w dłoni. „Leśno-przyjemnie.” Zdecydowałem i otworzyłem korek. Po zakończeniu mycia wyszedłem spod prysznica i osuszyłem się, zakładając z powrotem ubrania, które mi dostarczono. Naprawdę chciałem mieć spodnie.
Kiedy wyszedłem na korytarz, mogłem niemal poczuć aromatyczne zapachy tego, co gotował, i drażniły mój głodny żołądek.
Znów skrzywiłam się z bólu i skierowałam się do otwartej przestrzeni mieszkalnej. Wchodząc do przytulnego salonu, zauważyłam brak telewizora.
„Nie masz telewizora?”
On kroił coś w kuchni, ale skierował na mnie swoją uwagę. „Nie do końca. Satelita dużo kosztuje, a ja nie jestem często w domu, żeby oglądać.”
Spojrzałam na swoje nagie nogi, gdy nasza rozmowa ucichła. „Nie miałbyś może jakiś spodni, które mogłabym pożyczyć?”
„Och, tak, przepraszam za to.” Obszedł wyspę kuchenną, wycierając ręce o dżinsy. „Wyprałem twoje ubrania. Jednak twoja koszulka też ma rozdarcie.”
Argh, to też było drogie.
Przeszedł obok mnie i poszedł do drzwi naprzeciwko swojej łazienki. „Proszę bardzo.” Przyniósł mi moje ubrania.
„Dzięki,” westchnęłam, biorąc je. „Co gotujesz?”
Założyłam dżinsy, gdy on się odwrócił i stwierdziłam, że koszulka i tak nie jest warta, flanelowa koszula była ciepła.
„Nic specjalnego. Grzanki z serem i zupa,” powiedział.
Westchnąłem, pachniało o wiele lepiej niż to, ale zjadłbym to, bo byłem praktycznie głodny.
„Jak się czujesz?”
„Lepiej,” mruknąłem, siadając na kanapie przy kominku. Moje palce u stóp zakręcały się w runie owczej pod moimi stopami, próbując się ogrzać.
„To dobrze. Trochę się o ciebie martwiłem.” Umiał ręce w zlewie.
Patrzyłem, jak ogień płonie, i zauważyłem rozdarcie w kolanie moich dżinsów. „Cholera.”
Usiadł naprzeciwko mnie na kanapie. „Próbuję tu ogrzać, przepraszam, jeśli jest trochę chłodno.”
Posłałem mu słaby uśmiech, zanim znowu spojrzałem na moje zniszczone ubrania.
„Widziałeś burzę?” Wskazał na duże szklane okna na taras, na zewnątrz było ciemno jak smoła, ale wyraźnie widziałem śnieg, który spadał. Nigdy w życiu nie widziałem takiego śniegu i pomyśleć, że próbowałem w nim jechać.
„Duża burza. Nie wiedzą, czy przestanie. Może potrwać kilka dni.”
„Co!” Wstałem, przeszywając ból przez szyję i krzycząc z powodu ponownego urazu.
„Whoa...” Podskoczył i mnie ustabilizował. „Nie możesz się tak ruszać, Amy.”
„Skąd wiesz, że śnieg nie przestanie padać?”
„Mam to radio, od czasu do czasu skanuje pogodę.”
„Czy w ogóle próbujesz mnie stąd wyciągnąć?” rzuciłam na niego z gniewem.
„Nawet gdybym mógł, nikt nie przyjdzie tutaj po ciebie. Jeśli nie jesteś ranna, zostajesz na miejscu.”
„Jestem ranna,” wysyczałam.
„Mam na myśli zagrożenie życia,” wyjaśnił mi.
Mruknęłam i usiadłam.
Wrócił do kuchni i przewrócił swoją kanapkę z serem na patelni. „Przepraszam.” Mężczyzna, który uratował mi życie, przepraszał mnie, to wydawało się trochę nie w porządku. Uratował mi życie? To było trochę dramatyczne. To musiało być całe to świeże powietrze przenikające do mojej miejskiej głowy.
Obserwowałam go. Przejechał ręką przez swoje brązowe włosy i zmniejszył płomień na palniku.
„Prawie gotowe.” Wrócił i znowu usiadł. „Więc, czym się zajmujesz?”
„Pracą?”
„Tak,” kiwnął głową.
„Jestem wiceprezesem,” powiedziałam bardzo rzeczowo. Chciałam, żeby wiedział, z kim ma do czynienia. Nie byłam tylko jakąś głupią dziewczyną.
Uniósł brew. „Wiceprezesem firmy?”
„A jaki inny rodzaj istnieje?”
„Cóż, jeździłaś beemką,” zauważył.
Usiadłam z powrotem na krześle. „A propos, czy udało ci się zabrać moją torebkę?”
„Ah, nie. Przepraszam,” powiedział Ean. „Naprawdę skupiłem się na tym, żeby cię stamtąd wyciągnąć, byłaś zmarznięta. Martwiłem się o hipotermię.”
Kiwnęłam głową. Znowu wrócił do ratowania życia.
Stało się niezręcznie, gdy żadne z nas nie mówiło. Osobiście nie mogłem tego znieść. Nienawidziłem ciszy. Zawsze miałem włączone radio lub jakiś rodzaj hałasu, ruch uliczny i klaksony miasta były czymś, co pomagało mi zasnąć.
Wziął głęboki oddech i wstał z kanapy, odwracając się do kominka i podnosząc nowe drewno, aby go dołożyć.
Obserwowałem, jak jego ręce radzą sobie z drewnem z niewielkim wahaniem przed możliwością drzazg czy oparzeń. Położył nowe, porąbane drewno i otrzepał dłonie o swoje dżinsy, pozostając odwrócony, obserwując płonący ogień.
Dało mi to dużo czasu na przyjrzenie się tym znoszonym, ale dopasowanym dżinsom, w które miał włożoną flanelową koszulę.
„Masz sąsiadów?” zapytałem; samotność mocno mnie uderzyła.
„Nie bardzo. Zawsze lubiłem to miejsce z tego powodu.”
Skrzywiłem nos na ten komentarz. „Lubisz być sam?”
„Samotność jest terapeutyczna i nie byłoby tak samotnie, gdybym miał kogoś do dzielenia się tym, przypuszczam, ale teraz po prostu pracuję. Nie ma właściwie powodu, żeby czuć się samotnym.”
Ale to samo w sobie brzmiało samotnie. Lubiłem, gdy bary i imprezy były zawsze piętnaście minut ode mnie.
„A ty? Lubisz miasto? Wydaje się zbyt zatłoczone, żeby funkcjonować.” Przeszedł do kuchni.
„Dajemy sobie radę. Lubię widoki z mojego miasta; mogę nawet zobaczyć góry.”
„Och, to musi być miłe.”
„Tak, jest świetnie. Ciężko pracowałem na to mieszkanie. Wciąż pamiętam dzień, w którym dostałem klucze.” Podszedłem, gdy nakładał kanapki, i wyciągnąłem dwie miski na zupę.
„Mogę popatrzeć na twoje góry, a potem wybrać się na latte, zaledwie windą w dół,” zaćwierkałem.
„Może zmienisz zdanie na temat wartości latte, gdy zobaczysz mój widok, kiedy nadejdzie poranek.”
„Co masz lepszego od widoków na miasto i góry?” Byłem niezbyt pod wrażeniem.
Uśmiechnął się, krojąc grillowane kanapki z serem na pół. „Zobaczysz.”
Chciałem powiedzieć coś dowcipnego, ale zamiast tego skupiłem się na serowej dobroci, która miała trafić prosto na moje smukłe biodra, nad którymi pracowałem miesiącami na siłowni.
Podał mi talerz i nalał zupę. „Usiądź,” wskazał na stołki barowe obok mnie.
Wyciągnąłem jeden i przysunąłem się do niego. On zaczął jeść od razu, stojąc po drugiej stronie blatu ode mnie.
„Jest późno,” zauważyłem.
„Prawie dziesiąta,” przytaknął. „Jak twój brzuch?”
Wpychałem jedzenie do ust i nie miałem już ochoty na rozmowy. „Posiniaczony.”
„Zauważyłem, tak. Czy te środki przeciwbólowe, które wziąłeś wcześniej, przynajmniej pomogły?”
Przytaknąłem, łapczywie wkładając do ust roztopiony ser bez większych wyrzutów sumienia.
„To dobrze. Mogę dać ci więcej przed snem.”
„Okej.” powiedziałem między kęsami. „Dzięki. Szkoda, że nie masz czegoś mocniejszego. Na przykład kieliszka wina.” zażartowałem.
„Czy bardzo cię boli?”
Popatrzyłem na niego, myśl o udawaniu, że ból jest gorszy niż w rzeczywistości, mogła mieć korzyści. Może by mnie stąd zabrali, może nawet przysłaliby helikopter, ale wątpiłem w to przy tak intensywnym opadzie śniegu.
Spojrzałem na zupę z grochu, która była doskonała, i postanowiłem być szczery. „Jest w porządku.”
„Cóż, po prostu daj mi znać, jeśli coś się zmieni.” Podniósł puste talerze i włożył je do zmywarki. „Mam nadzieję, że to cię nasyci.”
„Nasyci,” powiedziałam.
„Przyniosę ci teraz środki przeciwbólowe, zanim zdecydujesz się pójść spać.” Obszedł wyspę kuchenną i podszedł do małego stołu jadalnego, na którym była czerwona torba. Przeszukał ją. „Trzy powinny dobrze zadziałać na noc.” Przyniósł małe białe tabletki i wrzucił je do mojej dłoni, gdy ją wyciągnęłam.
Wyjął z lodówki butelkę wody i otworzył ją, podając mi świeży napój.
„Dzięki,” westchnęłam.
„Nie ma sprawy.” Kontynuował sprzątanie kuchni, gdy ja połknęłam tabletki. Był zorganizowany i szybki, zwracał uwagę na detale, takie jak okruchy. Detale były ważne.
„Mogę spać na kanapie.”
Spojrzał na mnie i zapanowała chwila ciszy.
„Nie,” pokręcił głową. „Nie, śpij w łóżku. Ja będę spał na kanapie.”
„To jest dom z jedną sypialnią?”
Zawahał się. „N-nie... jest jeszcze jeden pokój z tyłu, ale nie jest... nie mam go przygotowanego.”
„Nie masz wielu gości?” zażartowałam, chociaż serio, kto chciałby przyjechać tutaj i odwiedzić?
„Nie za dużo, nie.”
Zdecydowałam, że pójście spać będzie łatwiejsze, gdy on zajmował się kolejnym zadaniem w swojej kuchni.
„Myślę, że się położę. Jestem wyczerpana.”
Spojrzał na mnie i złapał mój wzrok. „Jeśli będziesz mnie potrzebować, będę tutaj.”
Kiwnęłam głową, zrobiłam kilka kroków, ale zatrzymałam się i odwróciłam. „Ean?”
„Tak?” Zatrzymał się.
„Dzięki.”
„Nie ma sprawy, Amy. Dobranoc.”
Poszłam do jego sypialni i zamknęłam się w środku, rozglądając się po raz ostatni na ciepłe drewno i przytłumione światła, zanim udałam się na nocny spoczynek. Nie chciałam jechać do Forrest Mountain Ski Resort i moje życzenie zostało spełnione, ale byłam ciekawa, co chciało mnie w kurorcie Eana Huntera.
Przesuń w górę, aby kontynuować