[Perspektywa Floris]
Pokój hotelowy wygląda dokładnie tak samo jak każdy inny, w którym mieszkałam przez ostatnie tygodnie—beżowe ściany, beżowy dywan, beżowa narzuta na łóżko, która pewnie kosztuje fortunę, ale i tak sprawia wrażenie boleśnie nijakiej.
Ekran mojego telefonu rozświetla się, gdy twarz Gemmy wypełnia kadr, jej brwi już szybują w stronę linii włosów, kiedy odbieram wideorozmowę.
"Wyglądasz jak śmieci, kochanie," oznajmia radośnie. "Drogie śmieci, ale jednak śmieci."
"Dziękuję, dokładnie tego potrzebowałam, skarbie." Opadam na górę ozdobnych poduszek. "Ale naprawdę, wszystko jest w porządku. To moja twarz 'wszystko jest dobrze'."
"To twoja twarz 'za trzy sekundy się rozpadnę'. Znam cię od czternastego roku życia, Flo. Nie możesz mnie naprawdę okłamać." Gemma przesuwa telefon. "No już, gadaj. Co tam u tych fantazyjnych ludzi z nieba i gorącego miliardera?"
Otwieram usta, żeby zbyć temat, rzucić żart o szampanie na trzydziestu tysiącach stóp albo o absurdzie sześciu różnych rodzajów wody, ale coś we mnie pęka.
Słowa wypadają ze mnie, zanim zdążę je powstrzymać.
"Oni ze mną nie rozmawiają, Gem. Jakbym w ogóle nie istniała. Uśmiecham się, staram się, wypełniam każdą ciszę paplaniną, bo to przecież moja specjalność, prawda? Ale to nie ma znaczenia. Jestem niewidzialna. Dosłownie niewidzialna dla tych ludzi i nie wiem, co robię nie tak..."
Wyraz twarzy Gemmy w pół sekundy zmienia się z figlarnego na wściekły. "Przepraszam, co? Ignorują cię? Cała załoga?"
"To nic wielkiego, nic drastycznego, ale..."
"Przysięgam, że tam przylecę," przerywa mi, wskazując palcem w ekran. "Przylecę tam i rozniosę każdego po kolei, włącznie z tym gorącym prezesem. Zwłaszcza z gorącym prezesem. Wespnę się na niego jak na drzewo i dam mu w ten przystojny pysk."
Wydobywa się ze mnie śmiech, zachrypnięty, ale prawdziwy. "Proszę, nie bij mojego szefa. Naprawdę potrzebuję tej pracy, wiesz o tym."
"Na pewno? Bo brzmisz, jakby ta praca powoli miażdżyła ci duszę, a na to się nie godzę. Zasługujesz na ludzi, którzy cię docenią, Flo. Zasługujesz na ludzi, którzy widzą, jaka jesteś niesamowita."
"Pieniądze są świetne," przypominam jej, próbując skierować rozmowę na bezpieczniejsze tory. "I te wszystkie przywileje związane z podróżami. Wczoraj leciałam nad Alpami Szwajcarskimi. Góry, śnieg. Bardzo dramatycznie, bardzo europejsko."
"Góry cię nie przytulą." Jej głos łagodnieje. "Jak dawno temu ktoś z tej załogi naprawdę z tobą rozmawiał? Tak szczerze rozmawiał?"
Nie odpowiadam i cisza rozciąga się między nami, wypełniona wszystkim, czego nie mówię.
"Flo."
"Radę sobie daję. Zawsze sobie daję radę, prawda? Słodka Floris, ludzki promień słońca, agresywnie optymistyczna w obliczu przeciwności losu. To cały mój wizerunek."
Wciskam w głos odrobinę jasności, tak jak robię to przez całe życie.
"Poza tym, chyba się poprawia. Pan Finley ostatnio mnie obronił, zrugał swoją narzeczoną, kiedy fuknęła na mnie. Było bardzo dramatycznie i… bardzo jak z romansu."
Oczy Gemmy się zwężają. "Jeszcze nie skończyłyśmy tej rozmowy."
"Skończyłyśmy. Opowiadaj o swoich praktykach, masz jakąś dobrą krwawą historię? Potrzebuję trochę lekkiej rozrywki."
Więc opowiada, bo jest dobrą przyjaciółką i na tym polega dobra przyjaźń.
Nie wspominam, że to tak naprawdę nie pomaga.
Po zakończeniu rozmowy siedzę przez dłuższą chwilę w ciszy, zanim idę do łazienki. Tam w końcu mogę odkręcić prysznic, aż para zaparuje lustro, i wypłakać się tam, gdzie nikt mnie nie usłyszy.
Wiem, że dam sobie radę. Przecież zawsze sobie radziłam. Bywało gorzej. Ale czasem, kiedy całe twoje miejsce pracy cię ignoruje, a ty dajesz im swój najlepszy uśmiech, a samotność podchodzi ci do gardła, te drobiazgi też potrafią boleć.
Więc potem zakręcam wodę i wracam do łóżka, jakby nic się nie stało.
Następny poranek jest taki sam jak każdy poprzedni na tym samolocie, ale tym razem pan Finley wsiada zupełnie sam.
Bez nowej narzeczonej z jej designerskimi perfumami, bez Jamesa z dokumentami i uprzejmymi skinieniami. Tylko on, jego laptop i ciężar na ramionach, który już rozpoznaję jako zmęczenie. Ale nie fizyczne.
Lot do Tokio rozciąga się przed nami. Jest późno—Marina odpoczywa już od godziny w części dla załogi, a światła w kabinie są przygaszone, rozlewają się miękkim, złotym blaskiem, który sprawia, że wszystko wydaje się zawieszone w czasie.
Tylko ja i pan Finley, sami na trzydziestu tysiącach stóp.
Odprawiam swój zwykły rytuał. Przynoszę mu wodę, zanim o nią poprosi. Reguluję oświetlenie, gdy widzę, że mruży oczy. Profesjonalnie. Niewidzialnie.
Wtedy pojawiają się turbulencje.
W jednej chwili idę w stronę łazienki w samolocie; w następnej samolot gwałtownie szarpie na bok. Moje stopy odrywają się od podłogi i ląduję—całkowicie za darmo, wraz z utratą wszelkiej godności—prosto na kolanach Mavericka Finleya.
Jego dłonie łapią mnie odruchowo w pasie, palce mocno zaciskają się na moich biodrach, bym się nie zsunęła, podczas gdy moja dłoń opiera się płasko o jego szeroką i twardą pierś, by się ustabilizować. I pod drogą tkaniną czuję, jak jego serce wali.
Szybko. Prawie tak szybko jak moje, gdy nasze twarze dzieli zaledwie kilka centymetrów.
Jego oczy… Boże, te oczy. Z bliska to nie tylko szkło morskie, to burze uwięzione w zimie. I widzę, że coś w jego wyrazie w tamtej chwili pęka. Zmęczenie, być może. Albo coś znacznie bardziej samotnego.
— Ja… — mój głos jest urywany. — Przepraszam, panie Finley. Nie… Turbulencje po prostu—
— Nic ci się nie stało? — Jego głos jest niski. Chropowaty.
— Nie. Nie, wszystko w porządku. Całkowicie w porządku. Skrajnie zawstydzona, ale fizycznie cała.
Żadne z nas się nie rusza. Jego ręce wciąż na mojej talii, moja dłoń wciąż na jego bijącym sercu. Chwila się przeciąga, napięta jak struna, aż w końcu zeskakuję z niego z gracją spłoszonego kota.
— Zwykle nie jestem taka niezdarna — udaje mi się powiedzieć, prostując mundur drżącymi dłońmi. — No dobrze, to kłamstwo. Jestem dokładnie taka niezdarna. Ale zazwyczaj zostawiam to na czas po pracy—
— Panno Blossom. — Sięga obok siebie i podnosi pojemnik, o którym zupełnie zapomniałam—ten z ciastkami sprzed kilku tygodni, podziękowania, które wydają się pochodzić z zupełnie innego życia. — To chyba pani.
— Och! Zupełnie zapomniałam. Zatrzymał pan go?
Pytanie wyrywa mi się, zanim zdążę się powstrzymać, zaskoczone i zbyt szczere.
— Wydało mi się stosowne oddać. — Jego głos jest neutralny, ale w tych zielonych oczach coś mignęło. — Ciastka były… miłe.
— Miłe. No proszę. Dopiszę to do CV. „Robi miłe ciastka według miliarderskich standardów”.
Biorę pojemnik, nasze palce stykają się przez ułamek sekundy, i po prostu stoję jak idiotka w tej niezręcznej ciszy, czując potrzebę, by ją czymś wypełnić. I najwyraźniej mój przeładowany prądem mózg postanowił poruszyć temat, który krążył w nim od tygodni.
Pomyśl, zanim otworzysz usta, Flo—!
— Mogę o coś zapytać? Nie musi pan odpowiadać. Właściwie na pewno pan nie odpowie, bo jest pan bardzo przywiązany do tej całej tajemniczej ciszy, co szanuję, ale jestem ciekawa—
— Zawsze jest pani ciekawa.
— To wada charakteru. Pracuję nad tym.
Waham się, potem idę dalej, czując się jak pionierka przed burzą. Zrobię coś głupiego, ale pewnie nie dożyję skutków.
No dobrze, nie aż tak dramatycznie.
— Kobiety, narzeczone… Ilu już ich było? Słyszałam, że więcej niż pięć. I żadna nie zostaje, chociaż wszystkie się starają, a pan po prostu… nie angażuje się. Chodzi o nie? O pana? To jakiś rozbudowany eksperyment psychologiczny, którego nie rozumiem?
Jego szczęka się zaciska. — Jest pani bardzo… spostrzegawcza.
— To nie odpowiedź.
— Nie — przyznaje. — To nie jest odpowiedź.
Między nami rozciąga się cisza i powinnam zamknąć ciekawską buzię, wrócić do kuchni pokładowej i zająć się swoimi sprawami, pamiętać, gdzie moje miejsce.
Ale nie mogę powstrzymać ust, słowa uciekają zanim mózg nadąża.
— Może chodzi o to, że potrzebuje pan kogoś, kto… rozumie, że to tylko przedstawienie. Kogoś, kto nie będzie oczekiwał, że to będzie prawdziwe. W tym problem, prawda? One wszystkie myślą, że uda im się sprawić, by się pan w nich zakochał, a pana nie interesuje… miłość?
Boże, Floris… Czemu nie możesz po prostu się zamknąć?
Ale patrzy na mnie z ciekawością w oczach, więc śmieję się nerwowo, już się wycofując.
— Nie żebym była ekspertką od relacji miliarderów. Po prostu, hipotetycznie, jeśli potrzebowałby pan kogoś, kto rozumie układ—
— Składa pani ofertę, panno Blossom? — mówi nagle. — Bo słucham.
Zamieram. Słowa wiszą w powietrzu między nami, ostre i nie do zignorowania.
Patrzy na mnie z przerażającą intensywnością, te zielone oczy przenikają każdy mur, jaki kiedykolwiek zbudowałam. Nie lekceważąco, nie zimno, ale całkowicie skupiony na mnie. Jakbym była jedyną osobą na świecie, która się liczy.
— Ja… ja tylko…
Moje serce wali o żebra. Słowo pali język—tak, tak, tak—and z nagłą, druzgocącą jasnością rozumiem, że właśnie zmienię wszystko.
Kabina wydaje się mniejsza niż pięć minut temu, powietrze jakby rzadsze. I gdzieś z tyłu głowy rozsądna część mnie krzyczy, że to fatalny pomysł.
Ale moje usta i tak nigdy nie słuchały rozsądnej części mnie.
— Może? —
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Mavericka]
Droga do mojego apartamentu hotelowego wydaje się dłuższa niż zwykle.
Floris idzie pół kroku za mną, ściskając telefon tak, jakby to była jedyna rzecz trzymająca ją przy rzeczywistości. Jej kostki pobielały wokół obudowy, a od czasu opuszczenia samolotu nie wypowiedziała ani słowa.
Mały cud, który pewnie powinienem docenić, ale zamiast tego budzi we mnie niepokój.
Wmawiam sobie, że to czysto strategiczne. Decyzja biznesowa. Taki rodzaj przemyślanego ruchu, jaki mój dziadek mógłby pochwalić, gdyby wierzył w bajki o miłości od pierwszego wejrzenia, gdyby kiedykolwiek poznał prawdę, która za tym stoi.
A nie pozna. Właśnie o to chodzi.
Prawie wpada prosto w framugę drzwi, nagle zafascynowana sufitami, które wcześniej oglądała, gdy wchodzimy, a moja ręka wystrzeliwuje przed jakąkolwiek myślą—ląduje na jej głowie i obraca ją na bok, ratując przed zderzeniem.
Jej włosy są niesamowicie miękkie i jedwabiste pod moją dłonią, a ja puszczam ją zbyt szybko, starając się nie myśleć o tym dłużej.
Spogląda na mnie zaskoczona, ale wskazuję miejsce przy stole, jakby nic się nie stało, desperacko próbując zmienić temat niewysłowionej ciszy.
— Usiądź — mówię. — Wody?
— Proszę. — Jej głos brzmi ciszej niż zwykle.
Gdzie podziała się kobieta, która komentuje własne życie jak narrator filmu przyrodniczego?
Naleję dwa kieliszki wody, specjalnie przedłużając moment, żeby poukładać myśli. Kiedy się odwracam, ona siedzi na krawędzi sofy, jakby w każdej chwili miała uciec, telefon wciąż ściskając w obu dłoniach.
— Byłeś poważny tam, w samolocie? — pyta ostrożnie, choć nie wiem, dla czyjego dobra.
— A ty? — odbijam pytanie.
— Byłam chyba na trzydzieści procent poważna — przyznaje w końcu, wymuszając nerwowy śmiech. — Może trzydzieści pięć? Reszta to był zdecydowanie żart, więc...
Nie odwzajemniam uśmiechu. — Nie żartuję, panno Blossom.
Jej oczy rozszerzają się i widzę, jak rzeczywistość zderza się z nią niczym turbulencje na trzydziestu tysiącach stóp.
Naprawdę to robimy. To już nie jest hipotetyczne.
— Okej... — oddycha. — Okej. Więc. Co dokładnie to... oznacza?
Siadam na fotelu naprzeciwko niej, zachowując dystans, który wydaje się niezbędny z powodów, których nie analizuję. — Publiczne wystąpienia, gdy będzie trzeba. Dość interakcji, żeby to wyglądało wiarygodnie. Utrzymanie fasady dla mojego dziadka.
— Twój dziadek? — Przechyla głowę, ciekawość przebija się przez nerwowość. — Co on ma wspólnego z twoją narzeczoną?
Racja. Nie wie.
Biorę miarowy oddech, starannie dobierając słowa.
— Mój dziadek kontroluje sukcesję w firmie. Ma... szczególne wymagania co do mojej przyszłości. Odpowiednia żona, zatwierdzona przez niego. Kobiety, które widziałaś przewijające się przez moje życie, to wszystkie jego kandydatki. Jego próby wydania mnie za kogoś... odpowiedniego.
— I żadna z nich nie wypaliła.
— Najwyraźniej.
Waham się, czy powiedzieć jej o wymogu dziedzica. Ale już teraz wygląda na ostrożną i niepewną tego pomysłu.
Nie, nie ma sensu jej straszyć, zanim jeszcze zaczęliśmy.
Jeśli to się uda, powiem jej później. Jedna niemożliwa rozmowa naraz.
Milczy, przetwarza, a ja sam czekam na jej gadatliwość, nerwowe paplanie, które zwykle wypełnia każdą ciszę. Ale tym razem nie nadchodzi i jej brak niepokoi mnie bardziej, niż chciałbym przyznać.
— Dlaczego się na to zgadzasz? — pytam, bo cisza staje się nie do zniesienia i szczerze jej nie rozumiem. — Co ty z tego masz?
Spodziewam się wahania. Negocjacji. Starannego wyliczania, co może z tego układu wyciągnąć—pieniędzy, kontaktów, możliwości. Tak to działa. Każdy czegoś chce.
Ale nagle ona wzrusza ramionami, niemal lekceważąco. — Bo czemu miałabym nie pomóc, jeśli mogę? Ewidentnie potrzebujesz kogoś, a ja tu jestem. To nie jest skomplikowane.
Ta prostota zupełnie mnie rozbraja.
Całe życie oparłem na transakcjach, na rozumieniu, czego ludzie chcą, i wykorzystywaniu tego strategicznie. Ale ona nie negocjuje. Nie kalkuluje. Po prostu... oferuje pomoc. Bo może.
Nie wiem, co z tym zrobić. To nie pasuje do żadnego schematu, który znam.
— Potrzebujemy zasad — mówię wreszcie, bo na zasadach się znam. — Sześć miesięcy. Tyle powinno wystarczyć, żeby zadowolić początkowe wymagania dziadka i upublicznić naszą relację.
Kiwa głową, nagle poważna. — Sześć miesięcy. Dobrze. Dam radę sześć miesięcy.
„Publiczne wystąpienia, gdy zajdzie potrzeba. Będziesz mi towarzyszyć na wydarzeniach, kolacjach, rodzinnych uroczystościach—wszędzie tam, gdzie trzeba podtrzymać tę iluzję.”
„Rozumiem.”
„Ale jeszcze nie teraz.” Podnoszę rękę. „Najpierw potrzebujemy aprobaty mojego dziadka. Do tego czasu to musi pozostać absolutnie tajemnicą. Nikt nie może się dowiedzieć—ani załoga, ani twoi znajomi, nikt.”
Marszczy brwi. „Czyli po prostu... udajemy, że nic się nie dzieje?”
„Tworzymy obraz miłości od pierwszego wejrzenia. Związku, który rozwijał się w sekrecie, z dala od ciekawskich spojrzeń. Kiedy w końcu ujawnimy się publicznie, musi wyglądać na to, że chroniliśmy coś cennego.” Zawieszam głos. „Szczęście kocha ciszę. Taka jest historia.”
„Tajny romans. Bardzo dramatyczne, bardzo jak z powieści romantycznej.” Powoli kiwa głową. „Myślę, że mogę spróbować być tajemnicza.”
„I wyłączność.” Mój głos brzmi ostrzej niż zamierzałem. „Żadnych randek, żadnych spotkań z innymi mężczyznami. Dla nas obojga—ja także nie spotkam się z innymi kobietami. Jeśli ktoś zobaczy cię z kimś innym, iluzja rozsypie się, zanim w ogóle zacznie istnieć.”
Coś przemknęło po jej twarzy, a potem zniknęło, zanim zdążyłem rozpoznać. „Czyli przez sześć miesięcy jesteśmy dla siebie jedynymi... osobami.”
„Publicznie i prywatnie. Zawsze osobne pokoje. Bez oczekiwań prawdziwej czułości. To jest układ, panno Blossom. Nic więcej.”
„Zrozumiałam. Czysto zawodzone, udawane zaręczyny z obowiązkową monogamią.” Uśmiecha się lekko. „Potrafię to zrobić.”
Zgadza się na każdy punkt bez sprzeciwu, a ja powinienem czuć satysfakcję. To dokładnie to, czego chciałem. Rozwiązanie wymagań dziadka bez komplikacji prawdziwych emocji. Czysto. Prosto. Strategicznie.
A potem zadaje pytanie, którego się obawiałem. „Dlaczego ja?”
Mam przygotowaną odpowiedź. Wygoda. Właściwe miejsce, właściwy czas. Byłaś tam, zrozumiałaś, czego potrzebuję, sama zaproponowałaś. Logiczne, bezosobowe i bezpieczne.
Ale mówię coś innego.
„Bo widzisz wzór,” słyszę swój głos. „I nie będziesz oczekiwać czegoś prawdziwego.”
Drga lekko, ledwo zauważalnie—tylko minimalne napięcie wokół oczu, mikroekspresja, którą większość przegapiłaby. Ale ja zauważam, jestem praktycznie do tego przyzwyczajony.
Nie rozumiem, dlaczego to mnie niepokoi.
Dlaczego ten drobny grymas sprawia, że czuję, jakbym zrobił coś złego.
Milczy przez dłuższą chwilę, wpatruje się w dłonie, a gdy znów mówi, jej głos jest starannie neutralny. „A po sześciu miesiącach? Co wtedy?”
„Kończymy to po cichu. Wzajemna decyzja, zostajemy przyjaciółmi, standardowy scenariusz. Bez dramatu, bez komplikacji. Dostajesz swoje pieniądze, a my wracamy do oddzielnych żyć.”
„Moje pieniądze?” wygląda na zdezorientowaną.
Boże, czy ona naprawdę planowała zrobić to wszystko za darmo?
„Oczywiście,” kiwam głową. „Robisz mi przysługę. Muszę się odwdzięczyć.”
„Czyli… czyste rozstanie.” Przynajmniej nie kłóci się o zapłatę. Dobrze.
„Czyste rozstanie,” potwierdzam.
Powoli kiwa głową, po czym wyciąga rękę przez przestrzeń między nami. „Wygląda na to, że mamy umowę, panie Finley.”
Biorę jej dłoń, która jest ciepła i tak mała w mojej, delikatna i miękka, pasująca w sposób, który zaskakująco wydaje się właściwy.
Ściskam raz, zawodowo, ale nie puszczam od razu. Czuję, jak jej puls drży pod moimi palcami—albo to może moje własne serce, pogubione w tym, gdzie kończy się moje ciało, a zaczyna jej.
Puszczam jej dłoń o ułamek sekundy za późno.
„Powinnam iść,” mówi, szybko wstając. „Jutro wcześnie rano lot. Dużo... przygotowań do roli udawanej narzeczonej. Jest do tego jakaś instrukcja? Powiedz, że jest instrukcja.”
„James prześle ci wszystkie niezbędne szczegóły.”
Kiwa głową, rusza do drzwi i znika. Po jej wyjściu apartament wydaje się bardziej pusty niż powinien i siedzę, wpatrując się w zamknięte drzwi, zanim James pojawia się w drzwiach przejściowych, unosząc brwi aż pod linię włosów.
„Czy ty właśnie oświadczyłeś się swojej stewardesie?”
Zaciskam szczękę. „To jest układ.”
Wyraz twarzy Jamesa mówi, że ani przez chwilę w to nie wierzy, ale ma na tyle rozsądku, by nie drążyć.
„Jasne,” śmieje się, znikając do swojego pokoju, zostawiając mnie samego z echem jej głosu i duchem jej dłoni w mojej.
Patrzę na telefon, a jej kontakt wciąż widnieje jako „F. Blossom – Załoga.”
Powinienem to zmienić. Narzeczona, może. Albo po prostu Floris.
Nie zmieniam, a pustka w mojej piersi to satysfakcja, wmawiam sobie. Dostałem dokładnie to, czego chciałem. Rozwiązanie. Strategię. Sześć miesięcy udawania, potem wolność.
Więc dlaczego moja dłoń wciąż czuje ciepło po jej dotyku?
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Mavericka]
Lobby hotelowe w Nowym Jorku to same marmurowe podłogi i nastrojowe oświetlenie, zaprojektowane po to, by bogaci ludzie czuli się jak w domu. Widziałem już setkę takich lobby, dlatego od razu zauważam, kiedy coś nie pasuje do tej estetyki.
Floris, stojąca przy biurku konsjerża, marszczy brwi na turystyczną mapę, jakby ta ją osobiście zdradziła.
Przekręca mapę na bok, potem do góry nogami, potem znów na bok. Jej usta poruszają się, gdy mamrocze coś do siebie—pewnie relacjonując własne zagubienie. Ma na sobie zwykłe niebieskie dżinsy i miękki sweter, włosy opadają w delikatnych falach.
Zupełnie inaczej niż jej schludny mundur i profesjonalny wygląd podczas lotów.
A coś w tym, że widzę ją poza kontekstem, sprawia, że w mojej klatce piersiowej dzieją się niewygodne rzeczy.
Powinienem przejść obok. Pójść do swojego apartamentu. Przejrzeć umowy, które przesłał James. Udawać, że jej nie widziałem, stojącej tam zagubionej w mieście, które pożera zagubionych ludzi na śniadanie.
"Planuje pani ekspedycję, panno Blossom?" Słowa same wypływają z moich ust, gdy przemierzam lobby.
Podskakuje, prawie upuszczając mapę. "Panie Finley! Ja… ja tylko… Ta mapa jest wadliwa i jestem tego pewna. Albo to, albo Nowy Jork przemeblował się od czasu jej wydruku, co szczerze mówiąc, by mnie nie zdziwiło. Miasta są podstępne."
"Dokąd próbujesz się dostać?"
"Do Central Parku. To powinno być proste, prawda? Wielki zielony prostokąt. Nie da się go przegapić. Chociaż najwyraźniej ja potrafię, bo według tego…" oskarżycielsko dźga mapę palcem, "powinnam iść prosto do rzeki Hudson."
Rzucam okiem na mapę i… trzyma ją do góry nogami. Nie wspominam o tym, bo obserwowanie jej walki z kartografią jest dziwnie zabawne.
"Mam spotkanie w tamtym kierunku," słyszę, jak mówię. "Mogę pójść z tobą."
Spotkanie to kłamstwo. Nie ma żadnego spotkania.
Nie zastanawiam się, dlaczego to powiedziałem.
"Naprawdę?" Jej twarz rozjaśnia się, jakbym podarował jej coś cennego. "Nie przeszkadzam? Wiem, że jesteś zajęty ważnymi miliarderskimi sprawami—fuzjami, przejęciami i tym, czym miliarderzy zajmują się w soboty."
"Przeważnie liczymy tony pieniędzy i ćwiczymy groźne miny przed lustrem," odpowiadam bez wyrazu. "Spotkanie może poczekać."
Śmieje się, jasno i z zaskoczeniem, i dostosowuje krok do mojego, gdy przechodzimy przez obrotowe drzwi na Piątą Aleję.
Miasto uderza w nas natychmiast—hałas, ruch i szczególny chaos Manhattanu. Mówi bez przerwy, gdy idziemy. O architekturze, o sprzedawcach hot-dogów i ich potencjalnych wojnach o terytorium, o gołębiu, który podobno rzucił jej złowrogie spojrzenie.
"Ten gołąb był osobiście urażony przez turystów," upiera się. "Widziałam to w jego oczach. On coś przeżył, panie Finley. Ten gołąb ma historie."
„Maverick,” słyszę, jak mówię.
Patrzy w górę, z rumieńcem na policzkach, w oczach ma spojrzenie spłoszonej sarny. „Co?”
„Mów mi Maverick.” Wyjaśniam, sam nie wiedząc dlaczego. Ale mamy umowę do zrealizowania, więc… „Mamy być wiarygodni.”
„O! Tak-tak, jasne… Tak, oczywiście. Maverick ,” powtarza, a moje imię w jej ustach brzmi jak najsłodszy dźwięk.
Wydaję nieokreślony dźwięk, który może oznaczać zgodę. Ona kontynuuje swoje teorie o gołębiach, a ja naprawdę słucham. Naprawdę zastanawiam się, jak to jest widzieć świat jej oczami—wszystko nowe, wszystko interesujące.
Wtedy niemal wchodzi pod samochód.
Moja ręka wystrzeliwuje, zanim jeszcze zdążę pomyśleć, ląduje znowu na jej głowie i kieruje ją na bok, w bezpieczne miejsce. Taksówka przemyka tuż obok, tak blisko, że czuję powiew powietrza. Jej włosy są miękkie pod moją dłonią—nawet bardziej miękkie niż ostatnio, myślę.
Zauważam to i irytuje mnie, że to zauważam.
„O Boże.” Przyciska dłoń do piersi. „To było… dziękuję. Nawet tego nie zauważyłam.”
„Ewidentnie.” Puszczam ją, ale na mojej dłoni zostaje ciepło.
Idziemy dalej, a ona wznawia swój komentarz. Trochę bardziej stonowana, a ja teraz sam zaczynam wypatrywać potencjalnych zagrożeń—tych tysięcy drobnych niebezpieczeństw, na które ona zdaje się być cudownie nieczuła.
Moja dłoń znów ląduje na jej głowie, gdy dostawczy rower niemal ją potrąca.
I znowu, przy zatłoczonym skrzyżowaniu, prowadzę ją przez chaos.
Za każdym razem powtarzam sobie, że to praktyczne.
Jest zagrożeniem. Chronię inwestycję. Ale gdzieś głęboko pod tym usprawiedliwieniem znam prawdę: to jest moje przeprosiny.
Za tygodnie chłodu. Za to, że uczyniłem ją niewidzialną. Za ustawienie temperatury, która sprawiła, że zamarzała. Nie potrafię tego powiedzieć na głos, nigdy nie byłem dobry w ważnych słowach, ale przynajmniej mogę chronić tę niesamowicie piękną i nieświadomą kobietę.
Chwila. Od kiedy ja…
„O której masz spotkanie?” pyta nagle, gdy zbliżamy się do parku, wyrywając mnie z zamyślenia.
Sprawdzam telefon—wykonuję złożony teatr przewijania kalendarza, którego wcale nie czytam. „Hm. Odwołane.”
"Naprawdę?" Rozpromienia się natychmiast, niemal podskakując z radości. "To idealnie! To znaczy… nieidealnie dla twoich spraw biznesowych, przepraszam za to, ale idealnie dla… Jesteś głodny? Powiedz, że tak. Znalazłam w internecie miejsce, restaurację z pierożkami, która ponoć jest niesamowita, bardzo autentyczna, pewnie nie spełnia norm sanitarnych, ale w uroczy sposób—"
"Mógłbym coś zjeść."
Łapie mnie za nadgarstek bez zastanowienia—naprawdę mnie łapie, jakbyśmy byli przyjaciółmi, jakby dotykanie mnie było czymś naturalnym—i ciągnie w stronę bocznej uliczki. "Tędy. Zapamiętałam drogę. W większości. Jestem pewna na siedemdziesiąt procent."
Jej palce są ciepłe i drobne i nie powinienem o tym wspominać ani myśleć o tym, żeby ścisnąć je mocniej, powinienem się wycofać i zachować odpowiedni dystans.
Nie robię tego.
Miejsce z pierożkami to dziura w ścianie, którą mój dziadek nazwałby "niepokojącą". Stoliki są ściśnięte, oświetlenie wątpliwe, a menu napisane odręcznie w trzech językach, z których żaden nie jest w pełni czytelny.
Ale Floris wygląda na szczęśliwszą niż kiedykolwiek.
Praktycznie drży, przeglądając menu, jej piegowaty nos marszczy się w skupieniu, pełne, sercowate usta poruszają się bezgłośnie, gdy próbuje wymówić nazwy dań, o których nigdy nie słyszała.
Gdy kelner przynosi bambusowy parownik, ona wzdycha—naprawdę wzdycha—jakby była świadkiem cudu, a nie wieprzowych pierożków.
"Popatrz na nie," szepcze. "Są idealne. Małe, zapleciona paczuszki."
Coś niebezpiecznego przesuwa się w mojej piersi i nagle chcę sprawiać, by reagowała tak częściej. Chcę zapamiętać każdy wyraz jej twarzy, skatalogować każdy dźwięk radości, jaki z siebie wydaje.
Chcę też wyjść. Natychmiast. Zanim to stanie się czymś, nad czym nie zapanuję.
"Okej," oznajmia, wpatrując się w pałeczki z dziką determinacją. "Dam radę. To tylko fizyka, dźwignia i siła chwytu."
Próbuje podnieść pierożka, ale ten nie współpracuje. Pierożek wystrzeliwuje na bok, odbija się od krawędzi miski i ląduje na stole z żałosnym plaśnięciem.
Z mojego gardła wydobywa się dźwięk—może to śmiech, gdybym był kimś, kto śmieje się z niepowodzeń przy pałeczkach. Czym oczywiście nie jestem.
Jej oczy zwężają się. "Śmiejesz się ze mnie?"
"Nie śmieję się, panno Blossom. To zrujnowałoby moją reputację."
"Na pewno się śmiejesz, widzę to w twoich oczach. Iskrzą się!"
"Moje oczy nie iskrzą. One tylko onieśmielają."
"Iskrzą właśnie teraz!" Wskazuje mnie pałeczkami i uśmiecha się tak jasno, że nagle skupiam się na tym małym dołeczku na jej zaróżowionym policzku.
Potem próbuje ponownie, z językiem wystawionym ze skupienia, i popełnia jeszcze większą porażkę. Pierożek wystrzeliwuje w moją stronę stołu, jakby desperacko próbował uciec na wolność.
Sięgam bez namysłu, poprawiam jej chwyt, ustawiam palce wokół pałeczek. "O, tak. Mniej ściskania, więcej delikatnego nacisku."
Jej dłoń nieruchomieje pod moją. Szum restauracji znika—brzęk naczyń, szmer rozmów, wszystko staje się nagle odległe. Dokładnie czuję, jak małe ma palce, jak ciepła i miękka jest jej skóra pod moimi opuszkami.
Jak blisko siedzimy, jak niewielka jest między nami odległość.
Wycofuję się zbyt gwałtownie, a ona mruga, chrząka i próbuje ponownie. Tym razem pierożek dociera w połowie do jej ust, zanim jej umyka, co uznaje za zwycięstwo.
Po zjedzeniu pierożków, nie czyniąc zbyt dużych szkód pałeczkami ani ja, ani ona, wychodzimy do hotelu. Powrót trwa krócej, niż powinien. Albo krócej, niż bym chciał. Ale to niebezpieczna myśl.
A może po prostu czas płynie inaczej, kiedy ona wypełnia ciszę swoimi obserwacjami. Zaczyna dryfować w stronę latarni, zagubiona w teorii o muzykach z metra, a moja dłoń znów ląduje na jej głowie.
Śmieje się—prawdziwym śmiechem, ciepłym i niepowstrzymanym. "Naprawdę jestem aż taka zła? Potrzebuję opiekuna na pełny etat?"
"Jesteś zagrożeniem," mówię. "Chodząca szkoda ubezpieczeniowa czekająca na zgłoszenie."
"Ale ciągle mnie ratujesz, Maverick." Jej głos jest lekki, żartobliwy, ale coś w jej tonie sprawia, że ściska mi się w piersi. "To już się robi wzorem. Ale nie tym złym."
Moja dłoń opada z jej głowy i ta nieobecność wydaje się dziwna. Jakbym stracił coś, o czym nie wiedziałem, że miałem.
Kiedy docieramy do hotelu, uświadamiam sobie, że minęły godziny, a ja tego nie zauważyłem. Hol wydaje się zbyt jasny po złocistym świetle popołudnia, zbyt wypolerowany po brudnych chodnikach i autentycznych tłustych plamach.
"Dziękuję," mówi cicho. "Za nawigację. I pierożki. I za to, że nie pozwoliłeś mi zostać nowojorską statystyką wypadków drogowych."
"Nie ma za co."
Uśmiecha się tym swoim pełnym, olśniewającym uśmiechem, przy którym hotelowy żyrandol wydaje się przygaszony, i znika w stronę windy.
Patrzę, jak odchodzi, dłoń wciąż ciepła, pierś wciąż ściśnięta, i uświadamiam sobie z absolutną jasnością, że mam kłopoty.
Przesuń w górę, aby kontynuować