[Perspektywa Mavericka]
Droga do mojego apartamentu hotelowego wydaje się dłuższa niż zwykle.
Floris idzie pół kroku za mną, ściskając telefon tak, jakby to była jedyna rzecz trzymająca ją przy rzeczywistości. Jej kostki pobielały wokół obudowy, a od czasu opuszczenia samolotu nie wypowiedziała ani słowa.
Mały cud, który pewnie powinienem docenić, ale zamiast tego budzi we mnie niepokój.
Wmawiam sobie, że to czysto strategiczne. Decyzja biznesowa. Taki rodzaj przemyślanego ruchu, jaki mój dziadek mógłby pochwalić, gdyby wierzył w bajki o miłości od pierwszego wejrzenia, gdyby kiedykolwiek poznał prawdę, która za tym stoi.
A nie pozna. Właśnie o to chodzi.
Prawie wpada prosto w framugę drzwi, nagle zafascynowana sufitami, które wcześniej oglądała, gdy wchodzimy, a moja ręka wystrzeliwuje przed jakąkolwiek myślą—ląduje na jej głowie i obraca ją na bok, ratując przed zderzeniem.
Jej włosy są niesamowicie miękkie i jedwabiste pod moją dłonią, a ja puszczam ją zbyt szybko, starając się nie myśleć o tym dłużej.
Spogląda na mnie zaskoczona, ale wskazuję miejsce przy stole, jakby nic się nie stało, desperacko próbując zmienić temat niewysłowionej ciszy.
— Usiądź — mówię. — Wody?
— Proszę. — Jej głos brzmi ciszej niż zwykle.
Gdzie podziała się kobieta, która komentuje własne życie jak narrator filmu przyrodniczego?
Naleję dwa kieliszki wody, specjalnie przedłużając moment, żeby poukładać myśli. Kiedy się odwracam, ona siedzi na krawędzi sofy, jakby w każdej chwili miała uciec, telefon wciąż ściskając w obu dłoniach.
— Byłeś poważny tam, w samolocie? — pyta ostrożnie, choć nie wiem, dla czyjego dobra.
— A ty? — odbijam pytanie.
— Byłam chyba na trzydzieści procent poważna — przyznaje w końcu, wymuszając nerwowy śmiech. — Może trzydzieści pięć? Reszta to był zdecydowanie żart, więc...
Nie odwzajemniam uśmiechu. — Nie żartuję, panno Blossom.
Jej oczy rozszerzają się i widzę, jak rzeczywistość zderza się z nią niczym turbulencje na trzydziestu tysiącach stóp.
Naprawdę to robimy. To już nie jest hipotetyczne.
— Okej... — oddycha. — Okej. Więc. Co dokładnie to... oznacza?
Siadam na fotelu naprzeciwko niej, zachowując dystans, który wydaje się niezbędny z powodów, których nie analizuję. — Publiczne wystąpienia, gdy będzie trzeba. Dość interakcji, żeby to wyglądało wiarygodnie. Utrzymanie fasady dla mojego dziadka.
— Twój dziadek? — Przechyla głowę, ciekawość przebija się przez nerwowość. — Co on ma wspólnego z twoją narzeczoną?
Racja. Nie wie.
Biorę miarowy oddech, starannie dobierając słowa.
— Mój dziadek kontroluje sukcesję w firmie. Ma... szczególne wymagania co do mojej przyszłości. Odpowiednia żona, zatwierdzona przez niego. Kobiety, które widziałaś przewijające się przez moje życie, to wszystkie jego kandydatki. Jego próby wydania mnie za kogoś... odpowiedniego.
— I żadna z nich nie wypaliła.
— Najwyraźniej.
Waham się, czy powiedzieć jej o wymogu dziedzica. Ale już teraz wygląda na ostrożną i niepewną tego pomysłu.
Nie, nie ma sensu jej straszyć, zanim jeszcze zaczęliśmy.
Jeśli to się uda, powiem jej później. Jedna niemożliwa rozmowa naraz.
Milczy, przetwarza, a ja sam czekam na jej gadatliwość, nerwowe paplanie, które zwykle wypełnia każdą ciszę. Ale tym razem nie nadchodzi i jej brak niepokoi mnie bardziej, niż chciałbym przyznać.
— Dlaczego się na to zgadzasz? — pytam, bo cisza staje się nie do zniesienia i szczerze jej nie rozumiem. — Co ty z tego masz?
Spodziewam się wahania. Negocjacji. Starannego wyliczania, co może z tego układu wyciągnąć—pieniędzy, kontaktów, możliwości. Tak to działa. Każdy czegoś chce.
Ale nagle ona wzrusza ramionami, niemal lekceważąco. — Bo czemu miałabym nie pomóc, jeśli mogę? Ewidentnie potrzebujesz kogoś, a ja tu jestem. To nie jest skomplikowane.
Ta prostota zupełnie mnie rozbraja.
Całe życie oparłem na transakcjach, na rozumieniu, czego ludzie chcą, i wykorzystywaniu tego strategicznie. Ale ona nie negocjuje. Nie kalkuluje. Po prostu... oferuje pomoc. Bo może.
Nie wiem, co z tym zrobić. To nie pasuje do żadnego schematu, który znam.
— Potrzebujemy zasad — mówię wreszcie, bo na zasadach się znam. — Sześć miesięcy. Tyle powinno wystarczyć, żeby zadowolić początkowe wymagania dziadka i upublicznić naszą relację.
Kiwa głową, nagle poważna. — Sześć miesięcy. Dobrze. Dam radę sześć miesięcy.
„Publiczne wystąpienia, gdy zajdzie potrzeba. Będziesz mi towarzyszyć na wydarzeniach, kolacjach, rodzinnych uroczystościach—wszędzie tam, gdzie trzeba podtrzymać tę iluzję.”
„Rozumiem.”
„Ale jeszcze nie teraz.” Podnoszę rękę. „Najpierw potrzebujemy aprobaty mojego dziadka. Do tego czasu to musi pozostać absolutnie tajemnicą. Nikt nie może się dowiedzieć—ani załoga, ani twoi znajomi, nikt.”
Marszczy brwi. „Czyli po prostu... udajemy, że nic się nie dzieje?”
„Tworzymy obraz miłości od pierwszego wejrzenia. Związku, który rozwijał się w sekrecie, z dala od ciekawskich spojrzeń. Kiedy w końcu ujawnimy się publicznie, musi wyglądać na to, że chroniliśmy coś cennego.” Zawieszam głos. „Szczęście kocha ciszę. Taka jest historia.”
„Tajny romans. Bardzo dramatyczne, bardzo jak z powieści romantycznej.” Powoli kiwa głową. „Myślę, że mogę spróbować być tajemnicza.”
„I wyłączność.” Mój głos brzmi ostrzej niż zamierzałem. „Żadnych randek, żadnych spotkań z innymi mężczyznami. Dla nas obojga—ja także nie spotkam się z innymi kobietami. Jeśli ktoś zobaczy cię z kimś innym, iluzja rozsypie się, zanim w ogóle zacznie istnieć.”
Coś przemknęło po jej twarzy, a potem zniknęło, zanim zdążyłem rozpoznać. „Czyli przez sześć miesięcy jesteśmy dla siebie jedynymi... osobami.”
„Publicznie i prywatnie. Zawsze osobne pokoje. Bez oczekiwań prawdziwej czułości. To jest układ, panno Blossom. Nic więcej.”
„Zrozumiałam. Czysto zawodzone, udawane zaręczyny z obowiązkową monogamią.” Uśmiecha się lekko. „Potrafię to zrobić.”
Zgadza się na każdy punkt bez sprzeciwu, a ja powinienem czuć satysfakcję. To dokładnie to, czego chciałem. Rozwiązanie wymagań dziadka bez komplikacji prawdziwych emocji. Czysto. Prosto. Strategicznie.
A potem zadaje pytanie, którego się obawiałem. „Dlaczego ja?”
Mam przygotowaną odpowiedź. Wygoda. Właściwe miejsce, właściwy czas. Byłaś tam, zrozumiałaś, czego potrzebuję, sama zaproponowałaś. Logiczne, bezosobowe i bezpieczne.
Ale mówię coś innego.
„Bo widzisz wzór,” słyszę swój głos. „I nie będziesz oczekiwać czegoś prawdziwego.”
Drga lekko, ledwo zauważalnie—tylko minimalne napięcie wokół oczu, mikroekspresja, którą większość przegapiłaby. Ale ja zauważam, jestem praktycznie do tego przyzwyczajony.
Nie rozumiem, dlaczego to mnie niepokoi.
Dlaczego ten drobny grymas sprawia, że czuję, jakbym zrobił coś złego.
Milczy przez dłuższą chwilę, wpatruje się w dłonie, a gdy znów mówi, jej głos jest starannie neutralny. „A po sześciu miesiącach? Co wtedy?”
„Kończymy to po cichu. Wzajemna decyzja, zostajemy przyjaciółmi, standardowy scenariusz. Bez dramatu, bez komplikacji. Dostajesz swoje pieniądze, a my wracamy do oddzielnych żyć.”
„Moje pieniądze?” wygląda na zdezorientowaną.
Boże, czy ona naprawdę planowała zrobić to wszystko za darmo?
„Oczywiście,” kiwam głową. „Robisz mi przysługę. Muszę się odwdzięczyć.”
„Czyli… czyste rozstanie.” Przynajmniej nie kłóci się o zapłatę. Dobrze.
„Czyste rozstanie,” potwierdzam.
Powoli kiwa głową, po czym wyciąga rękę przez przestrzeń między nami. „Wygląda na to, że mamy umowę, panie Finley.”
Biorę jej dłoń, która jest ciepła i tak mała w mojej, delikatna i miękka, pasująca w sposób, który zaskakująco wydaje się właściwy.
Ściskam raz, zawodowo, ale nie puszczam od razu. Czuję, jak jej puls drży pod moimi palcami—albo to może moje własne serce, pogubione w tym, gdzie kończy się moje ciało, a zaczyna jej.
Puszczam jej dłoń o ułamek sekundy za późno.
„Powinnam iść,” mówi, szybko wstając. „Jutro wcześnie rano lot. Dużo... przygotowań do roli udawanej narzeczonej. Jest do tego jakaś instrukcja? Powiedz, że jest instrukcja.”
„James prześle ci wszystkie niezbędne szczegóły.”
Kiwa głową, rusza do drzwi i znika. Po jej wyjściu apartament wydaje się bardziej pusty niż powinien i siedzę, wpatrując się w zamknięte drzwi, zanim James pojawia się w drzwiach przejściowych, unosząc brwi aż pod linię włosów.
„Czy ty właśnie oświadczyłeś się swojej stewardesie?”
Zaciskam szczękę. „To jest układ.”
Wyraz twarzy Jamesa mówi, że ani przez chwilę w to nie wierzy, ale ma na tyle rozsądku, by nie drążyć.
„Jasne,” śmieje się, znikając do swojego pokoju, zostawiając mnie samego z echem jej głosu i duchem jej dłoni w mojej.
Patrzę na telefon, a jej kontakt wciąż widnieje jako „F. Blossom – Załoga.”
Powinienem to zmienić. Narzeczona, może. Albo po prostu Floris.
Nie zmieniam, a pustka w mojej piersi to satysfakcja, wmawiam sobie. Dostałem dokładnie to, czego chciałem. Rozwiązanie. Strategię. Sześć miesięcy udawania, potem wolność.
Więc dlaczego moja dłoń wciąż czuje ciepło po jej dotyku?
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Mavericka]
Lobby hotelowe w Nowym Jorku to same marmurowe podłogi i nastrojowe oświetlenie, zaprojektowane po to, by bogaci ludzie czuli się jak w domu. Widziałem już setkę takich lobby, dlatego od razu zauważam, kiedy coś nie pasuje do tej estetyki.
Floris, stojąca przy biurku konsjerża, marszczy brwi na turystyczną mapę, jakby ta ją osobiście zdradziła.
Przekręca mapę na bok, potem do góry nogami, potem znów na bok. Jej usta poruszają się, gdy mamrocze coś do siebie—pewnie relacjonując własne zagubienie. Ma na sobie zwykłe niebieskie dżinsy i miękki sweter, włosy opadają w delikatnych falach.
Zupełnie inaczej niż jej schludny mundur i profesjonalny wygląd podczas lotów.
A coś w tym, że widzę ją poza kontekstem, sprawia, że w mojej klatce piersiowej dzieją się niewygodne rzeczy.
Powinienem przejść obok. Pójść do swojego apartamentu. Przejrzeć umowy, które przesłał James. Udawać, że jej nie widziałem, stojącej tam zagubionej w mieście, które pożera zagubionych ludzi na śniadanie.
"Planuje pani ekspedycję, panno Blossom?" Słowa same wypływają z moich ust, gdy przemierzam lobby.
Podskakuje, prawie upuszczając mapę. "Panie Finley! Ja… ja tylko… Ta mapa jest wadliwa i jestem tego pewna. Albo to, albo Nowy Jork przemeblował się od czasu jej wydruku, co szczerze mówiąc, by mnie nie zdziwiło. Miasta są podstępne."
"Dokąd próbujesz się dostać?"
"Do Central Parku. To powinno być proste, prawda? Wielki zielony prostokąt. Nie da się go przegapić. Chociaż najwyraźniej ja potrafię, bo według tego…" oskarżycielsko dźga mapę palcem, "powinnam iść prosto do rzeki Hudson."
Rzucam okiem na mapę i… trzyma ją do góry nogami. Nie wspominam o tym, bo obserwowanie jej walki z kartografią jest dziwnie zabawne.
"Mam spotkanie w tamtym kierunku," słyszę, jak mówię. "Mogę pójść z tobą."
Spotkanie to kłamstwo. Nie ma żadnego spotkania.
Nie zastanawiam się, dlaczego to powiedziałem.
"Naprawdę?" Jej twarz rozjaśnia się, jakbym podarował jej coś cennego. "Nie przeszkadzam? Wiem, że jesteś zajęty ważnymi miliarderskimi sprawami—fuzjami, przejęciami i tym, czym miliarderzy zajmują się w soboty."
"Przeważnie liczymy tony pieniędzy i ćwiczymy groźne miny przed lustrem," odpowiadam bez wyrazu. "Spotkanie może poczekać."
Śmieje się, jasno i z zaskoczeniem, i dostosowuje krok do mojego, gdy przechodzimy przez obrotowe drzwi na Piątą Aleję.
Miasto uderza w nas natychmiast—hałas, ruch i szczególny chaos Manhattanu. Mówi bez przerwy, gdy idziemy. O architekturze, o sprzedawcach hot-dogów i ich potencjalnych wojnach o terytorium, o gołębiu, który podobno rzucił jej złowrogie spojrzenie.
"Ten gołąb był osobiście urażony przez turystów," upiera się. "Widziałam to w jego oczach. On coś przeżył, panie Finley. Ten gołąb ma historie."
„Maverick,” słyszę, jak mówię.
Patrzy w górę, z rumieńcem na policzkach, w oczach ma spojrzenie spłoszonej sarny. „Co?”
„Mów mi Maverick.” Wyjaśniam, sam nie wiedząc dlaczego. Ale mamy umowę do zrealizowania, więc… „Mamy być wiarygodni.”
„O! Tak-tak, jasne… Tak, oczywiście. Maverick ,” powtarza, a moje imię w jej ustach brzmi jak najsłodszy dźwięk.
Wydaję nieokreślony dźwięk, który może oznaczać zgodę. Ona kontynuuje swoje teorie o gołębiach, a ja naprawdę słucham. Naprawdę zastanawiam się, jak to jest widzieć świat jej oczami—wszystko nowe, wszystko interesujące.
Wtedy niemal wchodzi pod samochód.
Moja ręka wystrzeliwuje, zanim jeszcze zdążę pomyśleć, ląduje znowu na jej głowie i kieruje ją na bok, w bezpieczne miejsce. Taksówka przemyka tuż obok, tak blisko, że czuję powiew powietrza. Jej włosy są miękkie pod moją dłonią—nawet bardziej miękkie niż ostatnio, myślę.
Zauważam to i irytuje mnie, że to zauważam.
„O Boże.” Przyciska dłoń do piersi. „To było… dziękuję. Nawet tego nie zauważyłam.”
„Ewidentnie.” Puszczam ją, ale na mojej dłoni zostaje ciepło.
Idziemy dalej, a ona wznawia swój komentarz. Trochę bardziej stonowana, a ja teraz sam zaczynam wypatrywać potencjalnych zagrożeń—tych tysięcy drobnych niebezpieczeństw, na które ona zdaje się być cudownie nieczuła.
Moja dłoń znów ląduje na jej głowie, gdy dostawczy rower niemal ją potrąca.
I znowu, przy zatłoczonym skrzyżowaniu, prowadzę ją przez chaos.
Za każdym razem powtarzam sobie, że to praktyczne.
Jest zagrożeniem. Chronię inwestycję. Ale gdzieś głęboko pod tym usprawiedliwieniem znam prawdę: to jest moje przeprosiny.
Za tygodnie chłodu. Za to, że uczyniłem ją niewidzialną. Za ustawienie temperatury, która sprawiła, że zamarzała. Nie potrafię tego powiedzieć na głos, nigdy nie byłem dobry w ważnych słowach, ale przynajmniej mogę chronić tę niesamowicie piękną i nieświadomą kobietę.
Chwila. Od kiedy ja…
„O której masz spotkanie?” pyta nagle, gdy zbliżamy się do parku, wyrywając mnie z zamyślenia.
Sprawdzam telefon—wykonuję złożony teatr przewijania kalendarza, którego wcale nie czytam. „Hm. Odwołane.”
"Naprawdę?" Rozpromienia się natychmiast, niemal podskakując z radości. "To idealnie! To znaczy… nieidealnie dla twoich spraw biznesowych, przepraszam za to, ale idealnie dla… Jesteś głodny? Powiedz, że tak. Znalazłam w internecie miejsce, restaurację z pierożkami, która ponoć jest niesamowita, bardzo autentyczna, pewnie nie spełnia norm sanitarnych, ale w uroczy sposób—"
"Mógłbym coś zjeść."
Łapie mnie za nadgarstek bez zastanowienia—naprawdę mnie łapie, jakbyśmy byli przyjaciółmi, jakby dotykanie mnie było czymś naturalnym—i ciągnie w stronę bocznej uliczki. "Tędy. Zapamiętałam drogę. W większości. Jestem pewna na siedemdziesiąt procent."
Jej palce są ciepłe i drobne i nie powinienem o tym wspominać ani myśleć o tym, żeby ścisnąć je mocniej, powinienem się wycofać i zachować odpowiedni dystans.
Nie robię tego.
Miejsce z pierożkami to dziura w ścianie, którą mój dziadek nazwałby "niepokojącą". Stoliki są ściśnięte, oświetlenie wątpliwe, a menu napisane odręcznie w trzech językach, z których żaden nie jest w pełni czytelny.
Ale Floris wygląda na szczęśliwszą niż kiedykolwiek.
Praktycznie drży, przeglądając menu, jej piegowaty nos marszczy się w skupieniu, pełne, sercowate usta poruszają się bezgłośnie, gdy próbuje wymówić nazwy dań, o których nigdy nie słyszała.
Gdy kelner przynosi bambusowy parownik, ona wzdycha—naprawdę wzdycha—jakby była świadkiem cudu, a nie wieprzowych pierożków.
"Popatrz na nie," szepcze. "Są idealne. Małe, zapleciona paczuszki."
Coś niebezpiecznego przesuwa się w mojej piersi i nagle chcę sprawiać, by reagowała tak częściej. Chcę zapamiętać każdy wyraz jej twarzy, skatalogować każdy dźwięk radości, jaki z siebie wydaje.
Chcę też wyjść. Natychmiast. Zanim to stanie się czymś, nad czym nie zapanuję.
"Okej," oznajmia, wpatrując się w pałeczki z dziką determinacją. "Dam radę. To tylko fizyka, dźwignia i siła chwytu."
Próbuje podnieść pierożka, ale ten nie współpracuje. Pierożek wystrzeliwuje na bok, odbija się od krawędzi miski i ląduje na stole z żałosnym plaśnięciem.
Z mojego gardła wydobywa się dźwięk—może to śmiech, gdybym był kimś, kto śmieje się z niepowodzeń przy pałeczkach. Czym oczywiście nie jestem.
Jej oczy zwężają się. "Śmiejesz się ze mnie?"
"Nie śmieję się, panno Blossom. To zrujnowałoby moją reputację."
"Na pewno się śmiejesz, widzę to w twoich oczach. Iskrzą się!"
"Moje oczy nie iskrzą. One tylko onieśmielają."
"Iskrzą właśnie teraz!" Wskazuje mnie pałeczkami i uśmiecha się tak jasno, że nagle skupiam się na tym małym dołeczku na jej zaróżowionym policzku.
Potem próbuje ponownie, z językiem wystawionym ze skupienia, i popełnia jeszcze większą porażkę. Pierożek wystrzeliwuje w moją stronę stołu, jakby desperacko próbował uciec na wolność.
Sięgam bez namysłu, poprawiam jej chwyt, ustawiam palce wokół pałeczek. "O, tak. Mniej ściskania, więcej delikatnego nacisku."
Jej dłoń nieruchomieje pod moją. Szum restauracji znika—brzęk naczyń, szmer rozmów, wszystko staje się nagle odległe. Dokładnie czuję, jak małe ma palce, jak ciepła i miękka jest jej skóra pod moimi opuszkami.
Jak blisko siedzimy, jak niewielka jest między nami odległość.
Wycofuję się zbyt gwałtownie, a ona mruga, chrząka i próbuje ponownie. Tym razem pierożek dociera w połowie do jej ust, zanim jej umyka, co uznaje za zwycięstwo.
Po zjedzeniu pierożków, nie czyniąc zbyt dużych szkód pałeczkami ani ja, ani ona, wychodzimy do hotelu. Powrót trwa krócej, niż powinien. Albo krócej, niż bym chciał. Ale to niebezpieczna myśl.
A może po prostu czas płynie inaczej, kiedy ona wypełnia ciszę swoimi obserwacjami. Zaczyna dryfować w stronę latarni, zagubiona w teorii o muzykach z metra, a moja dłoń znów ląduje na jej głowie.
Śmieje się—prawdziwym śmiechem, ciepłym i niepowstrzymanym. "Naprawdę jestem aż taka zła? Potrzebuję opiekuna na pełny etat?"
"Jesteś zagrożeniem," mówię. "Chodząca szkoda ubezpieczeniowa czekająca na zgłoszenie."
"Ale ciągle mnie ratujesz, Maverick." Jej głos jest lekki, żartobliwy, ale coś w jej tonie sprawia, że ściska mi się w piersi. "To już się robi wzorem. Ale nie tym złym."
Moja dłoń opada z jej głowy i ta nieobecność wydaje się dziwna. Jakbym stracił coś, o czym nie wiedziałem, że miałem.
Kiedy docieramy do hotelu, uświadamiam sobie, że minęły godziny, a ja tego nie zauważyłem. Hol wydaje się zbyt jasny po złocistym świetle popołudnia, zbyt wypolerowany po brudnych chodnikach i autentycznych tłustych plamach.
"Dziękuję," mówi cicho. "Za nawigację. I pierożki. I za to, że nie pozwoliłeś mi zostać nowojorską statystyką wypadków drogowych."
"Nie ma za co."
Uśmiecha się tym swoim pełnym, olśniewającym uśmiechem, przy którym hotelowy żyrandol wydaje się przygaszony, i znika w stronę windy.
Patrzę, jak odchodzi, dłoń wciąż ciepła, pierś wciąż ściśnięta, i uświadamiam sobie z absolutną jasnością, że mam kłopoty.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Floris]
Koszmar dopada mnie jak zawsze.
Ostry zapach alkoholu w powietrzu, głos ojca rosnący do wrzasku, pisk opon, który nigdy nie przestaje dźwięczeć w uszach. Budzę się z krzykiem uwięzionym w gardle, serce wali o żebra jakby chciało uciec beze mnie.
Sufit hotelowego pokoju patrzy na mnie obojętnie. Leżę tak długo, czekając, aż moje tętno przypomni sobie, że nie mam już dwunastu lat, że niebezpieczeństwo minęło dawno temu.
To nie działa. Nigdy nie działa.
Więc robię to, co zawsze, gdy ciemność staje się zbyt głośna—szukam światła.
Hotelowy lounge jest o tej porze niemal pusty, same marmurowe podłogi i stonowana elegancja. Ale kominek jeszcze płonie, płomienie tańczą za szkłem jakby dawały pokaz dla jednego widza.
Bar stoi pusty, krzesła poukładane, a ja zwijam się w fotelu przy palenisku, pozwalając ciepłu wsiąkać w kości wciąż zimne od snów, których nie mogę się pozbyć.
Otulam się mocniej za dużym swetrem i patrzę w ogień, aż mój oddech się uspokaja.
Myślę, by napisać do Gemmy, ale jest już zbyt późno, a po tym, jak opowiedziałam jej o całym tym ‘sekretnym-udawanym-zaręczynowym układzie z miliarderem’, boję się, że znów zacznie ten temat, a ja nie zdołam wytłumaczyć swoich powodów na tyle przekonująco, by tym razem mi uwierzyła.
Nie spodziewam się towarzystwa. Dlatego niemal wyskakuję ze skóry, gdy Maverick pojawia się jakby wyłonił się z cieni.
Moim pierwszym odruchem jest ucieczka. Jestem w moim swetrze od komfortu, bez makijażu, włosy pewnie robią coś tragicznego, a on stoi tam, wyglądając niesprawiedliwie dobrze jak na tę nieprzyzwoitą godzinę.
Zaczynam się podnosić. "Ja tylko—"
"Zostań." Jedno słowo. Nie prośba.
Opadam z powrotem, serce wali szybciej niż powinno. Siada naprzeciwko mnie w fotelu i nie wiem, co mam z tym zrobić. Z nim, tutaj, w tych cichych godzinach, gdy normalni ludzie śpią, a ja uciekam przed duchami.
Milczymy przez chwilę. Powinno być niezręcznie—dwoje ludzi, którzy ledwo się znają i którzy zgodzili się na ten dziwny układ, siedzących w hotelowym lounge o północy.
A jednak nie jest. Ogień trzaska, a świat na zewnątrz wydaje się bardzo odległy.
"Nie mogłaś spać?" pyta w końcu.
"Złe sny." Wzruszam ramionami, udając swobodę. "Standardowe potwory spod łóżka. Bardzo zwyczajne koszmarne treści, nawet nie kreatywne."
Jego oczy badają mnie z tą intensywnością, przez którą czuję się widziana w sposób, którego nie jestem pewna, czy chcę. Zmieniam temat zanim zdąży zadać pytania, na które nie chcę odpowiadać, wzrok zatrzymuje mi się na szachownicy rozłożonej na stole między nami.
"Umiesz grać?" pytam, kiwając głową w jej stronę.
"Czasami."
"Nie mam pojęcia o szachach. Wydają się bardzo intelektualne i strategiczne. Dwie rzeczy, z których absolutnie nie jestem znana. Może byś mnie nauczył?"
Spodziewam się zniecierpliwienia. Lekceważenia. A jednak, pochyla się do przodu i zaczyna układać figury z precyzją.
"To jest król," mówi, podnosząc najwyższą figurę. "Najważniejszy. Stracisz go, przegrywasz grę."
"Zero presji na króla, rozumiem."
"A to jest królowa." Stawia ją obok króla. "Najpotężniejsza figura na planszy. Może poruszać się gdziekolwiek."
"Już ją lubię. Bardzo feministyczna energia szachowa."
Kącik jego ust drga—prawie uśmiech. Prawie. Przechodzi ze mną przez każdą figurę z zaskakującą cierpliwością, tłumaczy ruchy i strategie, a ja kiwam głową i zapamiętuję może dwanaście procent informacji.
Kiedy wykonuję swój pierwszy ruch—katastrofalnie zły, jak się okazuje—jego brwi unoszą się.
"Poświęcasz gońca na darmo."
"Może prowadzę wojnę psychologiczną. Trzymam cię w niepewności."
"Nie prowadzisz."
"Absolutnie nie," przyznaję. "Nie mam pojęcia, co robię."
Gramy w ciszy przez kilka minut, zanim odważam się zapytać. "Mogę zapytać o coś osobistego?"
Przesuwa gońca z namysłem. "I tak to zrobisz."
"Byłeś kiedyś naprawdę zakochany? Nie chodzi mi o te zaaranżowane sprawy, tylko o prawdziwą, bałaganiarską miłość, o której nie możesz przestać myśleć?"
Jego palce zatrzymują się na skoczku. "Nie."
"Nigdy?"
"Związki zawsze były… transakcyjne." Zbija jednego z moich pionków. "Miłość nie wchodziła w rachubę."
"To smutne," mówię cicho, po czym się krzywię. "Przepraszam. Zabrzmiało bardziej osądzająco niż chciałam."
"A u ciebie?" Zerkam w górę, jego oczy łapią światło ognia. "Jakieś złamane serca, o których powinienem wiedzieć? Byli kochankowie, którzy mogą skomplikować nasz układ?"
Policzki płoną mi gorąco. "Nie. Nigdy."
To wyznanie wypada mi z ust zanim mogę je zatrzymać.
"Nigdy… To znaczy, byłam na kilku randkach. Paru, ale nic poważnego. Nic, co by do czegoś doprowadziło." Nerwowo się śmieję. "Za bardzo zajęta pracą, zbyt skupiona na pomocy mamie. Zbyt przeraż—"
Urwałam zanim powiem coś zbyt szczerego. Już i tak za dużo mój szef-udawany-narzeczony wie o tym, że jestem dziewicą w wieku dwudziestu lat.
Patrzy na mnie z intensywnością, od której cierpnie mi skóra, ale nie naciska, bym dokończyła. "Nigdy… nie byłaś z nikim?"
To nie pytanie, a samo to sprawia, że twarz płonie mi jeszcze mocniej. "To problem? W sensie dla naszego układu."
"Nie." Jego głos staje się niższy. Chropowaty. "To żaden problem."
Między nami zapada cisza, gęsta od czegoś, czego nie umiem nazwać, gdy jego spojrzenie zatrzymuje się na mnie o sekundę za długo, zanim wraca do planszy.
"Twój ruch," mówi.
Odpędzam wzrok od niego do planszy i podejmuję decyzję, która na pewno jest zła, przesuwając królową prosto w niebezpieczeństwo. Zbija ją jednym ruchem.
"To była moja ulubiona figura!" protestuję.
"Nie powinnaś jej była poświęcać."
"Nie poświęciłam jej, byłam odważna. Agresywna. Szachowa ofensywa." To kłamstwo i oboje o tym wiemy.
"Byłaś lekkomyślna." Prawie się uśmiecha.
"Pomidor, pomidor."
Wygrywa. Zdecydowanie. Żenująco. Domagam się rewanżu z tą sprawiedliwą oburzoną miną kogoś, kto absolutnie niczego się nie nauczył po porażce. Zgadza się, i znów przegrywam—ale tym razem prawie zabijam jego skoczka.
Jego brwi unoszą się w czymś, co może być nawet szacunkiem. "Uczysz się."
"Bardzo szybko się uczę, gdy mam odpowiednią motywację." Tłumię ziewnięcie i spektakularnie mi to nie wychodzi. "Która godzina?"
Sprawdza zegarek. "Po drugiej."
"To niemożliwe… Dopiero zaczęliśmy."
"Trzy godziny temu."
Mrugam do niego, potem na szachownicę, potem na dogasający ogień. Trzy godziny. Czuło się jak trzydzieści minut. Czas przy nim płynie inaczej, zaczynam to rozumieć.
Wstaje, a ja za nim, nogi zesztywniałe od siedzenia tak długo. Idziemy razem w stronę windy, a ja tak bardzo skupiam się, żeby nie ziewnąć znowu, że nie zauważam wózka bagażowego, dopóki nie jestem o krok od zderzenia.
Jego dłoń ląduje na mojej głowie, ciepła i pewna, przesuwając mnie na bok do bezpieczeństwa.
Czuję się mała pod jego dłonią—nie w sposób umniejszający, ale taki, który sprawia, że czuję się otulona. Bezpieczna w sposób, którego nie czułam od bardzo dawna.
Gdy drzwi windy się otwierają, wchodzę do środka i odwracam się do niego, jego dłoń wreszcie opada. Nieobecność tej dłoni brzmi głośniej, niż powinna.
"Dziękuję," mówię cicho. "Za odciągnięcie mojej uwagi."
Mam na myśli coś więcej niż szachy. Myślę, że wie. "Dobranoc, panno Blossom."
"Floris," mówię zamiast tego, a on patrzy na mnie, próbując zrozumieć, co to było. Uśmiecham się, kryjąc strach przed własną śmiałością. "Mów mi Floris. Musimy być wiarygodni, pamiętasz?"
Kiwa głową, wciąż przetwarzając. Drzwi zamykają się na jego twarzy—te zielone oczy śledzą mnie do ostatniej sekundy. Opieram się o ścianę windy, wciąż czując ducha jego dłoni w moich włosach, sposób, w jaki patrzył, gdy mówił o powrocie do kogoś.
W swoim pokoju piszę do Gemmy.
Ja: Chyba wpadłam w kłopoty…
Jej odpowiedź przychodzi natychmiast, pełna emotikonek.
Gem: Ten gorący miliarder CEO?
Gapię się w ekran, a kciuki zawisają mi nad klawiaturą. Nie odpisuję.
Co, najwyraźniej, jest dla niej wystarczającą odpowiedzią.
Przesuń w górę, aby kontynuować