[Perspektywa Floris]
Koszmar dopada mnie jak zawsze.
Ostry zapach alkoholu w powietrzu, głos ojca rosnący do wrzasku, pisk opon, który nigdy nie przestaje dźwięczeć w uszach. Budzę się z krzykiem uwięzionym w gardle, serce wali o żebra jakby chciało uciec beze mnie.
Sufit hotelowego pokoju patrzy na mnie obojętnie. Leżę tak długo, czekając, aż moje tętno przypomni sobie, że nie mam już dwunastu lat, że niebezpieczeństwo minęło dawno temu.
To nie działa. Nigdy nie działa.
Więc robię to, co zawsze, gdy ciemność staje się zbyt głośna—szukam światła.
Hotelowy lounge jest o tej porze niemal pusty, same marmurowe podłogi i stonowana elegancja. Ale kominek jeszcze płonie, płomienie tańczą za szkłem jakby dawały pokaz dla jednego widza.
Bar stoi pusty, krzesła poukładane, a ja zwijam się w fotelu przy palenisku, pozwalając ciepłu wsiąkać w kości wciąż zimne od snów, których nie mogę się pozbyć.
Otulam się mocniej za dużym swetrem i patrzę w ogień, aż mój oddech się uspokaja.
Myślę, by napisać do Gemmy, ale jest już zbyt późno, a po tym, jak opowiedziałam jej o całym tym ‘sekretnym-udawanym-zaręczynowym układzie z miliarderem’, boję się, że znów zacznie ten temat, a ja nie zdołam wytłumaczyć swoich powodów na tyle przekonująco, by tym razem mi uwierzyła.
Nie spodziewam się towarzystwa. Dlatego niemal wyskakuję ze skóry, gdy Maverick pojawia się jakby wyłonił się z cieni.
Moim pierwszym odruchem jest ucieczka. Jestem w moim swetrze od komfortu, bez makijażu, włosy pewnie robią coś tragicznego, a on stoi tam, wyglądając niesprawiedliwie dobrze jak na tę nieprzyzwoitą godzinę.
Zaczynam się podnosić. "Ja tylko—"
"Zostań." Jedno słowo. Nie prośba.
Opadam z powrotem, serce wali szybciej niż powinno. Siada naprzeciwko mnie w fotelu i nie wiem, co mam z tym zrobić. Z nim, tutaj, w tych cichych godzinach, gdy normalni ludzie śpią, a ja uciekam przed duchami.
Milczymy przez chwilę. Powinno być niezręcznie—dwoje ludzi, którzy ledwo się znają i którzy zgodzili się na ten dziwny układ, siedzących w hotelowym lounge o północy.
A jednak nie jest. Ogień trzaska, a świat na zewnątrz wydaje się bardzo odległy.
"Nie mogłaś spać?" pyta w końcu.
"Złe sny." Wzruszam ramionami, udając swobodę. "Standardowe potwory spod łóżka. Bardzo zwyczajne koszmarne treści, nawet nie kreatywne."
Jego oczy badają mnie z tą intensywnością, przez którą czuję się widziana w sposób, którego nie jestem pewna, czy chcę. Zmieniam temat zanim zdąży zadać pytania, na które nie chcę odpowiadać, wzrok zatrzymuje mi się na szachownicy rozłożonej na stole między nami.
"Umiesz grać?" pytam, kiwając głową w jej stronę.
"Czasami."
"Nie mam pojęcia o szachach. Wydają się bardzo intelektualne i strategiczne. Dwie rzeczy, z których absolutnie nie jestem znana. Może byś mnie nauczył?"
Spodziewam się zniecierpliwienia. Lekceważenia. A jednak, pochyla się do przodu i zaczyna układać figury z precyzją.
"To jest król," mówi, podnosząc najwyższą figurę. "Najważniejszy. Stracisz go, przegrywasz grę."
"Zero presji na króla, rozumiem."
"A to jest królowa." Stawia ją obok króla. "Najpotężniejsza figura na planszy. Może poruszać się gdziekolwiek."
"Już ją lubię. Bardzo feministyczna energia szachowa."
Kącik jego ust drga—prawie uśmiech. Prawie. Przechodzi ze mną przez każdą figurę z zaskakującą cierpliwością, tłumaczy ruchy i strategie, a ja kiwam głową i zapamiętuję może dwanaście procent informacji.
Kiedy wykonuję swój pierwszy ruch—katastrofalnie zły, jak się okazuje—jego brwi unoszą się.
"Poświęcasz gońca na darmo."
"Może prowadzę wojnę psychologiczną. Trzymam cię w niepewności."
"Nie prowadzisz."
"Absolutnie nie," przyznaję. "Nie mam pojęcia, co robię."
Gramy w ciszy przez kilka minut, zanim odważam się zapytać. "Mogę zapytać o coś osobistego?"
Przesuwa gońca z namysłem. "I tak to zrobisz."
"Byłeś kiedyś naprawdę zakochany? Nie chodzi mi o te zaaranżowane sprawy, tylko o prawdziwą, bałaganiarską miłość, o której nie możesz przestać myśleć?"
Jego palce zatrzymują się na skoczku. "Nie."
"Nigdy?"
"Związki zawsze były… transakcyjne." Zbija jednego z moich pionków. "Miłość nie wchodziła w rachubę."
"To smutne," mówię cicho, po czym się krzywię. "Przepraszam. Zabrzmiało bardziej osądzająco niż chciałam."
"A u ciebie?" Zerkam w górę, jego oczy łapią światło ognia. "Jakieś złamane serca, o których powinienem wiedzieć? Byli kochankowie, którzy mogą skomplikować nasz układ?"
Policzki płoną mi gorąco. "Nie. Nigdy."
To wyznanie wypada mi z ust zanim mogę je zatrzymać.
"Nigdy… To znaczy, byłam na kilku randkach. Paru, ale nic poważnego. Nic, co by do czegoś doprowadziło." Nerwowo się śmieję. "Za bardzo zajęta pracą, zbyt skupiona na pomocy mamie. Zbyt przeraż—"
Urwałam zanim powiem coś zbyt szczerego. Już i tak za dużo mój szef-udawany-narzeczony wie o tym, że jestem dziewicą w wieku dwudziestu lat.
Patrzy na mnie z intensywnością, od której cierpnie mi skóra, ale nie naciska, bym dokończyła. "Nigdy… nie byłaś z nikim?"
To nie pytanie, a samo to sprawia, że twarz płonie mi jeszcze mocniej. "To problem? W sensie dla naszego układu."
"Nie." Jego głos staje się niższy. Chropowaty. "To żaden problem."
Między nami zapada cisza, gęsta od czegoś, czego nie umiem nazwać, gdy jego spojrzenie zatrzymuje się na mnie o sekundę za długo, zanim wraca do planszy.
"Twój ruch," mówi.
Odpędzam wzrok od niego do planszy i podejmuję decyzję, która na pewno jest zła, przesuwając królową prosto w niebezpieczeństwo. Zbija ją jednym ruchem.
"To była moja ulubiona figura!" protestuję.
"Nie powinnaś jej była poświęcać."
"Nie poświęciłam jej, byłam odważna. Agresywna. Szachowa ofensywa." To kłamstwo i oboje o tym wiemy.
"Byłaś lekkomyślna." Prawie się uśmiecha.
"Pomidor, pomidor."
Wygrywa. Zdecydowanie. Żenująco. Domagam się rewanżu z tą sprawiedliwą oburzoną miną kogoś, kto absolutnie niczego się nie nauczył po porażce. Zgadza się, i znów przegrywam—ale tym razem prawie zabijam jego skoczka.
Jego brwi unoszą się w czymś, co może być nawet szacunkiem. "Uczysz się."
"Bardzo szybko się uczę, gdy mam odpowiednią motywację." Tłumię ziewnięcie i spektakularnie mi to nie wychodzi. "Która godzina?"
Sprawdza zegarek. "Po drugiej."
"To niemożliwe… Dopiero zaczęliśmy."
"Trzy godziny temu."
Mrugam do niego, potem na szachownicę, potem na dogasający ogień. Trzy godziny. Czuło się jak trzydzieści minut. Czas przy nim płynie inaczej, zaczynam to rozumieć.
Wstaje, a ja za nim, nogi zesztywniałe od siedzenia tak długo. Idziemy razem w stronę windy, a ja tak bardzo skupiam się, żeby nie ziewnąć znowu, że nie zauważam wózka bagażowego, dopóki nie jestem o krok od zderzenia.
Jego dłoń ląduje na mojej głowie, ciepła i pewna, przesuwając mnie na bok do bezpieczeństwa.
Czuję się mała pod jego dłonią—nie w sposób umniejszający, ale taki, który sprawia, że czuję się otulona. Bezpieczna w sposób, którego nie czułam od bardzo dawna.
Gdy drzwi windy się otwierają, wchodzę do środka i odwracam się do niego, jego dłoń wreszcie opada. Nieobecność tej dłoni brzmi głośniej, niż powinna.
"Dziękuję," mówię cicho. "Za odciągnięcie mojej uwagi."
Mam na myśli coś więcej niż szachy. Myślę, że wie. "Dobranoc, panno Blossom."
"Floris," mówię zamiast tego, a on patrzy na mnie, próbując zrozumieć, co to było. Uśmiecham się, kryjąc strach przed własną śmiałością. "Mów mi Floris. Musimy być wiarygodni, pamiętasz?"
Kiwa głową, wciąż przetwarzając. Drzwi zamykają się na jego twarzy—te zielone oczy śledzą mnie do ostatniej sekundy. Opieram się o ścianę windy, wciąż czując ducha jego dłoni w moich włosach, sposób, w jaki patrzył, gdy mówił o powrocie do kogoś.
W swoim pokoju piszę do Gemmy.
Ja: Chyba wpadłam w kłopoty…
Jej odpowiedź przychodzi natychmiast, pełna emotikonek.
Gem: Ten gorący miliarder CEO?
Gapię się w ekran, a kciuki zawisają mi nad klawiaturą. Nie odpisuję.
Co, najwyraźniej, jest dla niej wystarczającą odpowiedzią.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Hotelowa kuchnia pachnie masłem, czekoladą i wątpliwymi życiowymi decyzjami.
Jakoś udało mi się oczarować wszystkich i pożyczyć tu piekarnik — sous chef spojrzał tylko na moje entuzjastyczne wywody o „kulinoterapii” i z rezygnacją wskazał mi sprzęt przemysłowy.
Podczas gdy ciasteczka stygną na blacie — wciąż lekko nierówne, ich brzegi mieszczą się gdzieś między „złotobrązowe” a „agresywnie skarmelizowane” — dzwonię do Gemmy przez wideo.
Odbiera po drugim sygnale, już podejrzliwa.
„Znowu pieczesz”, mówi beznamiętnie. „Piekasz tylko wtedy, kiedy przetwarzasz emocje. Co się stało? Przystojny CEO coś nawywijał? Muszę kupić bilet i doprowadzić do przemocy?”
„Nie, bez przemocy, wszystko w porządku. Właściwie lepiej niż w porządku.” Szturcham ciasteczko, które wciąż jest za gorące, od razu parząc sobie palec, bo kompletnie nie mam kontroli nad odruchami. „Ostatnio… jest inaczej.”
„Inaczej jak?” Gemma pochyla się bliżej do kamery, jej oczy zwężają się podejrzliwie. „Inaczej dobrze czy inaczej 'zaraz podejmę fatalną decyzję'? Bo u ciebie to zazwyczaj ta druga opcja.”
„Inaczej dobrze! On naprawdę ze mną rozmawia, Gem. Takie prawdziwe rozmowy. Nie tylko monosylaby i lekceważące spojrzenia.”
Nie mogę powstrzymać uśmiechu, który rozlewa mi się po twarzy, choć wiem, jak głupio muszę wyglądać.
„Nawet nauczył mnie grać w szachy o drugiej w nocy. Tzn… To nie była druga w nocy, kiedy zaczęliśmy, ale nieważne. Siedzieliśmy w hotelowym lobby, graliśmy w szachy i gadaliśmy o życiu i to było… miłe. Naprawdę miłe.”
„Szachy”, powtarza Gemma, jakbym właśnie powiedziała, że odprawialiśmy krwawy rytuał. „O drugiej w nocy.”
„I ostatnio oprowadzał mnie po Nowym Jorku. Prawie trzy razy o mało co nie zostałam potrącona przez jakiś pojazd, a za każdym razem po prostu kładł mi rękę na głowie i prowadził w bezpieczne miejsce. Jakbym była kimś wartym ochrony.”
Rozpływam się. Wiem, że się rozpływam i nie mogę przestać.
„Ma taki swój sposób prowadzenia mnie przez tłum z dłonią na moich włosach, i to powinno być protekcjonalne, ale nie jest. Jest… bezpiecznie. Czuję się przy nim bezpieczna.”
Gemma milczy dłuższą chwilę, za długo. Taka cisza oznacza, że zaraz zapyta o coś, na co nie chcę odpowiadać.
„To co ty tu właściwie robisz, Flo?”
Mrugam. „Jak to co? Przecież ci mówiłam — to układ. Udawane zaręczyny, pamiętasz? Bardzo profesjonalne, bardzo transakcyjne. Sześć miesięcy i koniec. Czyste rozstanie.”
„Mhm. A te ciasteczka, które właśnie pieczesz? Te, które ewidentnie zamierzasz zanieść do jego pokoju? One też są bardzo profesjonalne i transakcyjne?”
„To są ciasteczka w ramach podziękowania”, upieram się, świadoma, że mój głos brzmi trochę za wysoko. „Za bycie miłym. Za lekcje szachów. Za to, że nie pozwolił mi zostać nowojorską przestrogą na temat przechodzenia na czerwonym. To po prostu uprzejmość, Gem. Po prostu… utrzymywanie relacji zawodowej.”
„Relacji zawodowej, w której trzyma twoją głowę jakbyś była skarbem, uczy cię szachów o północy i prowadzi przez miasta jakbyś była jedyną osobą na świecie…”
Cisza Gemmy ciągnie się, ciężka od sceptycyzmu, ale gdy znów się odzywa, jej głos jest łagodniejszy.
„Floris. Kochana. Doskonale wiem, że twoim językiem miłości jest gotowanie dla kogoś. I wiesz, jak to brzmi, prawda?”
„To brzmi jak dwoje dorosłych, którzy utrzymują wzajemnie korzystny układ”, mówię stanowczo. „Nic więcej, nic mniej. Ustaliliśmy zasady, granice. Bardzo jasne oczekiwania co do tego, czym to jest, a czym nie.”
Znów milczenie. Głębokie, sceptyczne milczenie, które mówi więcej niż słowa.
„Muszę lecieć”, mówię szybko. „Ciasteczka gotowe. Bardzo ważna dostawa ciasteczek przede mną. Zadzwonię później, dobrze? Kocham cię!”
Rozłączam się, zanim zdąży odpowiedzieć, a potem wpatruję się w pojemnik z ciastkami w moich rękach. Prawda, której nie umiałam wypowiedzieć na głos, osiada mi w piersi jak kamień — ciepły, ciężki i przerażający.
Lubię, jak się wszystko układa. Lubię, że jest teraz dla mnie miły. Lubię szachy, wspólne spacery po mieście i sposób, w jaki jego dłoń czuje się na mojej głowie.
Chcę się starać dalej.
Chcę dalej budować to, czymkolwiek to się staje.
Co jest niebezpieczne. Co jest pewnie głupie. Co na pewno skończy się katastrofą, bo to układ, a układy mają datę ważności i łamię każdą zasadę, którą ustaliliśmy.
Ale i tak biorę ciasteczka, bo ewidentnie nie mam instynktu samozachowawczego, a ciepło w mojej piersi jest głośniejsze niż syreny alarmowe w mojej głowie.
Moje serce bije szybciej niż powinno, gdy idę korytarzem w stronę jego apartamentu, ćwicząc w myślach niezobowiązujące rzeczy do powiedzenia.
Po prostu przyniosłam ciasteczka. Pomyślałam, że może masz ochotę na przekąskę.
Bardzo normalne, bardzo przyjacielskie, absolutnie nie zakochuję się tutaj w swoim szefie.
Jego drzwi są już uchylone. Nie całkiem — tylko szpara, jakby ktoś nie domknął ich do końca. Podnoszę rękę, żeby zapukać, usta już układają się do wymówienia jego imienia i wtedy ich widzę.
Charlotte, narzeczona numer ileś, która wyjechała kilka tygodni temu. Którą uważałam za przeszłość. Którą Maverick zapewniał, że nie wróci.
Która teraz siedzi na nim okrakiem na kanapie.
Jej designerska sukienka podciągnięta na udach, ociera się o niego jak kotka w rui. Jej perfekcyjnie wypielęgnowane dłonie zaciśnięte w jego koszuli, przyciągają go bliżej, a jego ręce… są na jej biodrach, palce zaciskają się na miękkim ciele tuż pod brzegiem materiału.
I całuje go.
Bardzo namiętnie i bardzo otwarcie, z językiem, zębami i wszystkim.
Pojemnik z ciasteczkami nagle wypada mi z rąk i uderza o podłogę z plastikowym trzaskiem, który rozbrzmiewa jak strzał.
Moja klatka piersiowa pęka na pół. Wszystko we mnie — ciepło, nadzieja, niebezpieczne uczucia, których nie powinnam była rozwinąć — wylewa się na drogi dywan i tam umiera.
Oczy Mavericka gwałtownie się otwierają, szukają moich ponad ramieniem Charlotte. Szok albo coś gorszego miga na jego twarzy, kiedy odsuwa ją ostro, zrzucając ją ze swoich kolan.
„Floris—”
Charlotte chwieje się, łapie równowagę, potem odwraca się, by ogarnąć sytuację z precyzją drapieżnika oceniającego ofiarę.
Ja, zamarznięta w progu w codziennych ciuchach. Pojemnik z ciastkami leży na podłodze między nami, pokrywka otwarta, ciasteczka porozrzucane jak dowody na miejscu zbrodni. Moja twarz, która na pewno zdradza coś upokarzającego.
„Jakie to słodkie.” Jej usta wykrzywiają się w uśmiechu, który nie sięga oczu. „Obsługa przyniosła przekąski.”
Nie mogę oddychać. Powietrze zniknęło z pokoju, z budynku, może z całej planety. Wszystko nagle boli w sposób, na który nie byłam przygotowana. W sposób, do którego nie mam prawa, bo to układ, a ja głupia zapomniałam o tym.
„Przepraszam”, słyszę swój głos, niemal szept. „Nie chciałam przeszkadzać. Ja tylko… Powinnam iść. Przepraszam. Bardzo przepraszam.”
I wtedy biegnę, dosłownie. Korytarz rozmazuje się, winda jest za daleko, trwa to wieczność, dlaczego postawili windę tak daleko od jego apartamentu?
Naciskam przycisk. Raz, drugi, trzeci, jakby to miało sprawić, że przyjedzie szybciej.
Wzrok mi się zamazuje i odmawiam płaczu tutaj. Odmawiam, by łzy popłynęły, dopóki nie zamknę się za bezpiecznymi drzwiami, gdzie nikt nie zobaczy, jak bardzo byłam głupia.
„Floris.” Głos Mavericka odbija się echem po korytarzu. „Floris, zaczekaj.”
Winda wreszcie dzwoni, drzwi się rozsuwały, i rzucam się do środka, trzęsącymi się palcami wciskam przycisk swojego piętra.
„Floris!” Jest już bliżej.
Widzę go na końcu korytarza, wciąż woła moje imię, rusza w moją stronę z pośpiechem, który nic nie znaczy, bo widziałam, co widziałam, i nic, co powie, tego nie zmieni.
Drzwi zaczynają się zamykać. Powoli. Agonizująco powoli.
Nasze spojrzenia spotykają się przez zwężającą się szczelinę, a potem drzwi szczelnie zamykają się między nami.
W końcu zostaję sama z gruzami uczuć, których nigdy nie powinnam była sobie pozwolić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
