passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Spark Me Tenderly: Before Him - Rozdział #7 - autor itsvlada

Spark Me Tenderly: Before Him

/

Rozdział 7

Rozdział 6

[Perspektywa Mavericka]

Lobby hotelowe w Nowym Jorku to same marmurowe podłogi i nastrojowe oświetlenie, zaprojektowane po to, by bogaci ludzie czuli się jak w domu. Widziałem już setkę takich lobby, dlatego od razu zauważam, kiedy coś nie pasuje do tej estetyki.

Floris, stojąca przy biurku konsjerża, marszczy brwi na turystyczną mapę, jakby ta ją osobiście zdradziła.

Przekręca mapę na bok, potem do góry nogami, potem znów na bok. Jej usta poruszają się, gdy mamrocze coś do siebie—pewnie relacjonując własne zagubienie. Ma na sobie zwykłe niebieskie dżinsy i miękki sweter, włosy opadają w delikatnych falach.

Zupełnie inaczej niż jej schludny mundur i profesjonalny wygląd podczas lotów.

A coś w tym, że widzę ją poza kontekstem, sprawia, że w mojej klatce piersiowej dzieją się niewygodne rzeczy.

Powinienem przejść obok. Pójść do swojego apartamentu. Przejrzeć umowy, które przesłał James. Udawać, że jej nie widziałem, stojącej tam zagubionej w mieście, które pożera zagubionych ludzi na śniadanie.

"Planuje pani ekspedycję, panno Blossom?" Słowa same wypływają z moich ust, gdy przemierzam lobby.

Podskakuje, prawie upuszczając mapę. "Panie Finley! Ja… ja tylko… Ta mapa jest wadliwa i jestem tego pewna. Albo to, albo Nowy Jork przemeblował się od czasu jej wydruku, co szczerze mówiąc, by mnie nie zdziwiło. Miasta są podstępne."

"Dokąd próbujesz się dostać?"

"Do Central Parku. To powinno być proste, prawda? Wielki zielony prostokąt. Nie da się go przegapić. Chociaż najwyraźniej ja potrafię, bo według tego…" oskarżycielsko dźga mapę palcem, "powinnam iść prosto do rzeki Hudson."

Rzucam okiem na mapę i… trzyma ją do góry nogami. Nie wspominam o tym, bo obserwowanie jej walki z kartografią jest dziwnie zabawne.

"Mam spotkanie w tamtym kierunku," słyszę, jak mówię. "Mogę pójść z tobą."

Spotkanie to kłamstwo. Nie ma żadnego spotkania.

Nie zastanawiam się, dlaczego to powiedziałem.

"Naprawdę?" Jej twarz rozjaśnia się, jakbym podarował jej coś cennego. "Nie przeszkadzam? Wiem, że jesteś zajęty ważnymi miliarderskimi sprawami—fuzjami, przejęciami i tym, czym miliarderzy zajmują się w soboty."

"Przeważnie liczymy tony pieniędzy i ćwiczymy groźne miny przed lustrem," odpowiadam bez wyrazu. "Spotkanie może poczekać."

Śmieje się, jasno i z zaskoczeniem, i dostosowuje krok do mojego, gdy przechodzimy przez obrotowe drzwi na Piątą Aleję.

Miasto uderza w nas natychmiast—hałas, ruch i szczególny chaos Manhattanu. Mówi bez przerwy, gdy idziemy. O architekturze, o sprzedawcach hot-dogów i ich potencjalnych wojnach o terytorium, o gołębiu, który podobno rzucił jej złowrogie spojrzenie.

"Ten gołąb był osobiście urażony przez turystów," upiera się. "Widziałam to w jego oczach. On coś przeżył, panie Finley. Ten gołąb ma historie."

„Maverick,” słyszę, jak mówię.

Patrzy w górę, z rumieńcem na policzkach, w oczach ma spojrzenie spłoszonej sarny. „Co?”

„Mów mi Maverick.” Wyjaśniam, sam nie wiedząc dlaczego. Ale mamy umowę do zrealizowania, więc… „Mamy być wiarygodni.”

„O! Tak-tak, jasne… Tak, oczywiście. Maverick ,” powtarza, a moje imię w jej ustach brzmi jak najsłodszy dźwięk.

Wydaję nieokreślony dźwięk, który może oznaczać zgodę. Ona kontynuuje swoje teorie o gołębiach, a ja naprawdę słucham. Naprawdę zastanawiam się, jak to jest widzieć świat jej oczami—wszystko nowe, wszystko interesujące.

Wtedy niemal wchodzi pod samochód.

Moja ręka wystrzeliwuje, zanim jeszcze zdążę pomyśleć, ląduje znowu na jej głowie i kieruje ją na bok, w bezpieczne miejsce. Taksówka przemyka tuż obok, tak blisko, że czuję powiew powietrza. Jej włosy są miękkie pod moją dłonią—nawet bardziej miękkie niż ostatnio, myślę.

Zauważam to i irytuje mnie, że to zauważam.

„O Boże.” Przyciska dłoń do piersi. „To było… dziękuję. Nawet tego nie zauważyłam.”

„Ewidentnie.” Puszczam ją, ale na mojej dłoni zostaje ciepło.

Idziemy dalej, a ona wznawia swój komentarz. Trochę bardziej stonowana, a ja teraz sam zaczynam wypatrywać potencjalnych zagrożeń—tych tysięcy drobnych niebezpieczeństw, na które ona zdaje się być cudownie nieczuła.

Moja dłoń znów ląduje na jej głowie, gdy dostawczy rower niemal ją potrąca.

I znowu, przy zatłoczonym skrzyżowaniu, prowadzę ją przez chaos.

Za każdym razem powtarzam sobie, że to praktyczne.

Jest zagrożeniem. Chronię inwestycję. Ale gdzieś głęboko pod tym usprawiedliwieniem znam prawdę: to jest moje przeprosiny.

Za tygodnie chłodu. Za to, że uczyniłem ją niewidzialną. Za ustawienie temperatury, która sprawiła, że zamarzała. Nie potrafię tego powiedzieć na głos, nigdy nie byłem dobry w ważnych słowach, ale przynajmniej mogę chronić tę niesamowicie piękną i nieświadomą kobietę.

Chwila. Od kiedy ja…

„O której masz spotkanie?” pyta nagle, gdy zbliżamy się do parku, wyrywając mnie z zamyślenia.

Sprawdzam telefon—wykonuję złożony teatr przewijania kalendarza, którego wcale nie czytam. „Hm. Odwołane.”

"Naprawdę?" Rozpromienia się natychmiast, niemal podskakując z radości. "To idealnie! To znaczy… nieidealnie dla twoich spraw biznesowych, przepraszam za to, ale idealnie dla… Jesteś głodny? Powiedz, że tak. Znalazłam w internecie miejsce, restaurację z pierożkami, która ponoć jest niesamowita, bardzo autentyczna, pewnie nie spełnia norm sanitarnych, ale w uroczy sposób—"

"Mógłbym coś zjeść."

Łapie mnie za nadgarstek bez zastanowienia—naprawdę mnie łapie, jakbyśmy byli przyjaciółmi, jakby dotykanie mnie było czymś naturalnym—i ciągnie w stronę bocznej uliczki. "Tędy. Zapamiętałam drogę. W większości. Jestem pewna na siedemdziesiąt procent."

Jej palce są ciepłe i drobne i nie powinienem o tym wspominać ani myśleć o tym, żeby ścisnąć je mocniej, powinienem się wycofać i zachować odpowiedni dystans.

Nie robię tego.

Miejsce z pierożkami to dziura w ścianie, którą mój dziadek nazwałby "niepokojącą". Stoliki są ściśnięte, oświetlenie wątpliwe, a menu napisane odręcznie w trzech językach, z których żaden nie jest w pełni czytelny.

Ale Floris wygląda na szczęśliwszą niż kiedykolwiek.

Praktycznie drży, przeglądając menu, jej piegowaty nos marszczy się w skupieniu, pełne, sercowate usta poruszają się bezgłośnie, gdy próbuje wymówić nazwy dań, o których nigdy nie słyszała.

Gdy kelner przynosi bambusowy parownik, ona wzdycha—naprawdę wzdycha—jakby była świadkiem cudu, a nie wieprzowych pierożków.

"Popatrz na nie," szepcze. "Są idealne. Małe, zapleciona paczuszki."

Coś niebezpiecznego przesuwa się w mojej piersi i nagle chcę sprawiać, by reagowała tak częściej. Chcę zapamiętać każdy wyraz jej twarzy, skatalogować każdy dźwięk radości, jaki z siebie wydaje.

Chcę też wyjść. Natychmiast. Zanim to stanie się czymś, nad czym nie zapanuję.

"Okej," oznajmia, wpatrując się w pałeczki z dziką determinacją. "Dam radę. To tylko fizyka, dźwignia i siła chwytu."

Próbuje podnieść pierożka, ale ten nie współpracuje. Pierożek wystrzeliwuje na bok, odbija się od krawędzi miski i ląduje na stole z żałosnym plaśnięciem.

Z mojego gardła wydobywa się dźwięk—może to śmiech, gdybym był kimś, kto śmieje się z niepowodzeń przy pałeczkach. Czym oczywiście nie jestem.

Jej oczy zwężają się. "Śmiejesz się ze mnie?"

"Nie śmieję się, panno Blossom. To zrujnowałoby moją reputację."

"Na pewno się śmiejesz, widzę to w twoich oczach. Iskrzą się!"

"Moje oczy nie iskrzą. One tylko onieśmielają."

"Iskrzą właśnie teraz!" Wskazuje mnie pałeczkami i uśmiecha się tak jasno, że nagle skupiam się na tym małym dołeczku na jej zaróżowionym policzku.

Potem próbuje ponownie, z językiem wystawionym ze skupienia, i popełnia jeszcze większą porażkę. Pierożek wystrzeliwuje w moją stronę stołu, jakby desperacko próbował uciec na wolność.

Sięgam bez namysłu, poprawiam jej chwyt, ustawiam palce wokół pałeczek. "O, tak. Mniej ściskania, więcej delikatnego nacisku."

Jej dłoń nieruchomieje pod moją. Szum restauracji znika—brzęk naczyń, szmer rozmów, wszystko staje się nagle odległe. Dokładnie czuję, jak małe ma palce, jak ciepła i miękka jest jej skóra pod moimi opuszkami.

Jak blisko siedzimy, jak niewielka jest między nami odległość.

Wycofuję się zbyt gwałtownie, a ona mruga, chrząka i próbuje ponownie. Tym razem pierożek dociera w połowie do jej ust, zanim jej umyka, co uznaje za zwycięstwo.

Po zjedzeniu pierożków, nie czyniąc zbyt dużych szkód pałeczkami ani ja, ani ona, wychodzimy do hotelu. Powrót trwa krócej, niż powinien. Albo krócej, niż bym chciał. Ale to niebezpieczna myśl.

A może po prostu czas płynie inaczej, kiedy ona wypełnia ciszę swoimi obserwacjami. Zaczyna dryfować w stronę latarni, zagubiona w teorii o muzykach z metra, a moja dłoń znów ląduje na jej głowie.

Śmieje się—prawdziwym śmiechem, ciepłym i niepowstrzymanym. "Naprawdę jestem aż taka zła? Potrzebuję opiekuna na pełny etat?"

"Jesteś zagrożeniem," mówię. "Chodząca szkoda ubezpieczeniowa czekająca na zgłoszenie."

"Ale ciągle mnie ratujesz, Maverick." Jej głos jest lekki, żartobliwy, ale coś w jej tonie sprawia, że ściska mi się w piersi. "To już się robi wzorem. Ale nie tym złym."

Moja dłoń opada z jej głowy i ta nieobecność wydaje się dziwna. Jakbym stracił coś, o czym nie wiedziałem, że miałem.

Kiedy docieramy do hotelu, uświadamiam sobie, że minęły godziny, a ja tego nie zauważyłem. Hol wydaje się zbyt jasny po złocistym świetle popołudnia, zbyt wypolerowany po brudnych chodnikach i autentycznych tłustych plamach.

"Dziękuję," mówi cicho. "Za nawigację. I pierożki. I za to, że nie pozwoliłeś mi zostać nowojorską statystyką wypadków drogowych."

"Nie ma za co."

Uśmiecha się tym swoim pełnym, olśniewającym uśmiechem, przy którym hotelowy żyrandol wydaje się przygaszony, i znika w stronę windy.

Patrzę, jak odchodzi, dłoń wciąż ciepła, pierś wciąż ściśnięta, i uświadamiam sobie z absolutną jasnością, że mam kłopoty.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

[Perspektywa Floris]

Koszmar dopada mnie jak zawsze.

Ostry zapach alkoholu w powietrzu, głos ojca rosnący do wrzasku, pisk opon, który nigdy nie przestaje dźwięczeć w uszach. Budzę się z krzykiem uwięzionym w gardle, serce wali o żebra jakby chciało uciec beze mnie.

Sufit hotelowego pokoju patrzy na mnie obojętnie. Leżę tak długo, czekając, aż moje tętno przypomni sobie, że nie mam już dwunastu lat, że niebezpieczeństwo minęło dawno temu.

To nie działa. Nigdy nie działa.

Więc robię to, co zawsze, gdy ciemność staje się zbyt głośna—szukam światła.

Hotelowy lounge jest o tej porze niemal pusty, same marmurowe podłogi i stonowana elegancja. Ale kominek jeszcze płonie, płomienie tańczą za szkłem jakby dawały pokaz dla jednego widza.

Bar stoi pusty, krzesła poukładane, a ja zwijam się w fotelu przy palenisku, pozwalając ciepłu wsiąkać w kości wciąż zimne od snów, których nie mogę się pozbyć.

Otulam się mocniej za dużym swetrem i patrzę w ogień, aż mój oddech się uspokaja.

Myślę, by napisać do Gemmy, ale jest już zbyt późno, a po tym, jak opowiedziałam jej o całym tym ‘sekretnym-udawanym-zaręczynowym układzie z miliarderem’, boję się, że znów zacznie ten temat, a ja nie zdołam wytłumaczyć swoich powodów na tyle przekonująco, by tym razem mi uwierzyła.

Nie spodziewam się towarzystwa. Dlatego niemal wyskakuję ze skóry, gdy Maverick pojawia się jakby wyłonił się z cieni.

Moim pierwszym odruchem jest ucieczka. Jestem w moim swetrze od komfortu, bez makijażu, włosy pewnie robią coś tragicznego, a on stoi tam, wyglądając niesprawiedliwie dobrze jak na tę nieprzyzwoitą godzinę.

Zaczynam się podnosić. "Ja tylko—"

"Zostań." Jedno słowo. Nie prośba.

Opadam z powrotem, serce wali szybciej niż powinno. Siada naprzeciwko mnie w fotelu i nie wiem, co mam z tym zrobić. Z nim, tutaj, w tych cichych godzinach, gdy normalni ludzie śpią, a ja uciekam przed duchami.

Milczymy przez chwilę. Powinno być niezręcznie—dwoje ludzi, którzy ledwo się znają i którzy zgodzili się na ten dziwny układ, siedzących w hotelowym lounge o północy.

A jednak nie jest. Ogień trzaska, a świat na zewnątrz wydaje się bardzo odległy.

"Nie mogłaś spać?" pyta w końcu.

"Złe sny." Wzruszam ramionami, udając swobodę. "Standardowe potwory spod łóżka. Bardzo zwyczajne koszmarne treści, nawet nie kreatywne."

Jego oczy badają mnie z tą intensywnością, przez którą czuję się widziana w sposób, którego nie jestem pewna, czy chcę. Zmieniam temat zanim zdąży zadać pytania, na które nie chcę odpowiadać, wzrok zatrzymuje mi się na szachownicy rozłożonej na stole między nami.

"Umiesz grać?" pytam, kiwając głową w jej stronę.

"Czasami."

"Nie mam pojęcia o szachach. Wydają się bardzo intelektualne i strategiczne. Dwie rzeczy, z których absolutnie nie jestem znana. Może byś mnie nauczył?"

Spodziewam się zniecierpliwienia. Lekceważenia. A jednak, pochyla się do przodu i zaczyna układać figury z precyzją.

"To jest król," mówi, podnosząc najwyższą figurę. "Najważniejszy. Stracisz go, przegrywasz grę."

"Zero presji na króla, rozumiem."

"A to jest królowa." Stawia ją obok króla. "Najpotężniejsza figura na planszy. Może poruszać się gdziekolwiek."

"Już ją lubię. Bardzo feministyczna energia szachowa."

Kącik jego ust drga—prawie uśmiech. Prawie. Przechodzi ze mną przez każdą figurę z zaskakującą cierpliwością, tłumaczy ruchy i strategie, a ja kiwam głową i zapamiętuję może dwanaście procent informacji.

Kiedy wykonuję swój pierwszy ruch—katastrofalnie zły, jak się okazuje—jego brwi unoszą się.

"Poświęcasz gońca na darmo."

"Może prowadzę wojnę psychologiczną. Trzymam cię w niepewności."

"Nie prowadzisz."

"Absolutnie nie," przyznaję. "Nie mam pojęcia, co robię."

Gramy w ciszy przez kilka minut, zanim odważam się zapytać. "Mogę zapytać o coś osobistego?"

Przesuwa gońca z namysłem. "I tak to zrobisz."

"Byłeś kiedyś naprawdę zakochany? Nie chodzi mi o te zaaranżowane sprawy, tylko o prawdziwą, bałaganiarską miłość, o której nie możesz przestać myśleć?"

Jego palce zatrzymują się na skoczku. "Nie."

"Nigdy?"

"Związki zawsze były… transakcyjne." Zbija jednego z moich pionków. "Miłość nie wchodziła w rachubę."

"To smutne," mówię cicho, po czym się krzywię. "Przepraszam. Zabrzmiało bardziej osądzająco niż chciałam."

"A u ciebie?" Zerkam w górę, jego oczy łapią światło ognia. "Jakieś złamane serca, o których powinienem wiedzieć? Byli kochankowie, którzy mogą skomplikować nasz układ?"

Policzki płoną mi gorąco. "Nie. Nigdy."

To wyznanie wypada mi z ust zanim mogę je zatrzymać.

"Nigdy… To znaczy, byłam na kilku randkach. Paru, ale nic poważnego. Nic, co by do czegoś doprowadziło." Nerwowo się śmieję. "Za bardzo zajęta pracą, zbyt skupiona na pomocy mamie. Zbyt przeraż—"

Urwałam zanim powiem coś zbyt szczerego. Już i tak za dużo mój szef-udawany-narzeczony wie o tym, że jestem dziewicą w wieku dwudziestu lat.

Patrzy na mnie z intensywnością, od której cierpnie mi skóra, ale nie naciska, bym dokończyła. "Nigdy… nie byłaś z nikim?"

To nie pytanie, a samo to sprawia, że twarz płonie mi jeszcze mocniej. "To problem? W sensie dla naszego układu."

"Nie." Jego głos staje się niższy. Chropowaty. "To żaden problem."

Między nami zapada cisza, gęsta od czegoś, czego nie umiem nazwać, gdy jego spojrzenie zatrzymuje się na mnie o sekundę za długo, zanim wraca do planszy.

"Twój ruch," mówi.

Odpędzam wzrok od niego do planszy i podejmuję decyzję, która na pewno jest zła, przesuwając królową prosto w niebezpieczeństwo. Zbija ją jednym ruchem.

"To była moja ulubiona figura!" protestuję.

"Nie powinnaś jej była poświęcać."

"Nie poświęciłam jej, byłam odważna. Agresywna. Szachowa ofensywa." To kłamstwo i oboje o tym wiemy.

"Byłaś lekkomyślna." Prawie się uśmiecha.

"Pomidor, pomidor."

Wygrywa. Zdecydowanie. Żenująco. Domagam się rewanżu z tą sprawiedliwą oburzoną miną kogoś, kto absolutnie niczego się nie nauczył po porażce. Zgadza się, i znów przegrywam—ale tym razem prawie zabijam jego skoczka.

Jego brwi unoszą się w czymś, co może być nawet szacunkiem. "Uczysz się."

"Bardzo szybko się uczę, gdy mam odpowiednią motywację." Tłumię ziewnięcie i spektakularnie mi to nie wychodzi. "Która godzina?"

Sprawdza zegarek. "Po drugiej."

"To niemożliwe… Dopiero zaczęliśmy."

"Trzy godziny temu."

Mrugam do niego, potem na szachownicę, potem na dogasający ogień. Trzy godziny. Czuło się jak trzydzieści minut. Czas przy nim płynie inaczej, zaczynam to rozumieć.

Wstaje, a ja za nim, nogi zesztywniałe od siedzenia tak długo. Idziemy razem w stronę windy, a ja tak bardzo skupiam się, żeby nie ziewnąć znowu, że nie zauważam wózka bagażowego, dopóki nie jestem o krok od zderzenia.

Jego dłoń ląduje na mojej głowie, ciepła i pewna, przesuwając mnie na bok do bezpieczeństwa.

Czuję się mała pod jego dłonią—nie w sposób umniejszający, ale taki, który sprawia, że czuję się otulona. Bezpieczna w sposób, którego nie czułam od bardzo dawna.

Gdy drzwi windy się otwierają, wchodzę do środka i odwracam się do niego, jego dłoń wreszcie opada. Nieobecność tej dłoni brzmi głośniej, niż powinna.

"Dziękuję," mówię cicho. "Za odciągnięcie mojej uwagi."

Mam na myśli coś więcej niż szachy. Myślę, że wie. "Dobranoc, panno Blossom."

"Floris," mówię zamiast tego, a on patrzy na mnie, próbując zrozumieć, co to było. Uśmiecham się, kryjąc strach przed własną śmiałością. "Mów mi Floris. Musimy być wiarygodni, pamiętasz?"

Kiwa głową, wciąż przetwarzając. Drzwi zamykają się na jego twarzy—te zielone oczy śledzą mnie do ostatniej sekundy. Opieram się o ścianę windy, wciąż czując ducha jego dłoni w moich włosach, sposób, w jaki patrzył, gdy mówił o powrocie do kogoś.

W swoim pokoju piszę do Gemmy.

Ja: Chyba wpadłam w kłopoty…

Jej odpowiedź przychodzi natychmiast, pełna emotikonek.

Gem: Ten gorący miliarder CEO?

Gapię się w ekran, a kciuki zawisają mi nad klawiaturą. Nie odpisuję.

Co, najwyraźniej, jest dla niej wystarczającą odpowiedzią.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Hotelowa kuchnia pachnie masłem, czekoladą i wątpliwymi życiowymi decyzjami.

Jakoś udało mi się oczarować wszystkich i pożyczyć tu piekarnik — sous chef spojrzał tylko na moje entuzjastyczne wywody o „kulinoterapii” i z rezygnacją wskazał mi sprzęt przemysłowy.

Podczas gdy ciasteczka stygną na blacie — wciąż lekko nierówne, ich brzegi mieszczą się gdzieś między „złotobrązowe” a „agresywnie skarmelizowane” — dzwonię do Gemmy przez wideo.

Odbiera po drugim sygnale, już podejrzliwa.

„Znowu pieczesz”, mówi beznamiętnie. „Piekasz tylko wtedy, kiedy przetwarzasz emocje. Co się stało? Przystojny CEO coś nawywijał? Muszę kupić bilet i doprowadzić do przemocy?”

„Nie, bez przemocy, wszystko w porządku. Właściwie lepiej niż w porządku.” Szturcham ciasteczko, które wciąż jest za gorące, od razu parząc sobie palec, bo kompletnie nie mam kontroli nad odruchami. „Ostatnio… jest inaczej.”

„Inaczej jak?” Gemma pochyla się bliżej do kamery, jej oczy zwężają się podejrzliwie. „Inaczej dobrze czy inaczej 'zaraz podejmę fatalną decyzję'? Bo u ciebie to zazwyczaj ta druga opcja.”

„Inaczej dobrze! On naprawdę ze mną rozmawia, Gem. Takie prawdziwe rozmowy. Nie tylko monosylaby i lekceważące spojrzenia.”

Nie mogę powstrzymać uśmiechu, który rozlewa mi się po twarzy, choć wiem, jak głupio muszę wyglądać.

„Nawet nauczył mnie grać w szachy o drugiej w nocy. Tzn… To nie była druga w nocy, kiedy zaczęliśmy, ale nieważne. Siedzieliśmy w hotelowym lobby, graliśmy w szachy i gadaliśmy o życiu i to było… miłe. Naprawdę miłe.”

„Szachy”, powtarza Gemma, jakbym właśnie powiedziała, że odprawialiśmy krwawy rytuał. „O drugiej w nocy.”

„I ostatnio oprowadzał mnie po Nowym Jorku. Prawie trzy razy o mało co nie zostałam potrącona przez jakiś pojazd, a za każdym razem po prostu kładł mi rękę na głowie i prowadził w bezpieczne miejsce. Jakbym była kimś wartym ochrony.”

Rozpływam się. Wiem, że się rozpływam i nie mogę przestać.

„Ma taki swój sposób prowadzenia mnie przez tłum z dłonią na moich włosach, i to powinno być protekcjonalne, ale nie jest. Jest… bezpiecznie. Czuję się przy nim bezpieczna.”

Gemma milczy dłuższą chwilę, za długo. Taka cisza oznacza, że zaraz zapyta o coś, na co nie chcę odpowiadać.

„To co ty tu właściwie robisz, Flo?”

Mrugam. „Jak to co? Przecież ci mówiłam — to układ. Udawane zaręczyny, pamiętasz? Bardzo profesjonalne, bardzo transakcyjne. Sześć miesięcy i koniec. Czyste rozstanie.”

„Mhm. A te ciasteczka, które właśnie pieczesz? Te, które ewidentnie zamierzasz zanieść do jego pokoju? One też są bardzo profesjonalne i transakcyjne?”

„To są ciasteczka w ramach podziękowania”, upieram się, świadoma, że mój głos brzmi trochę za wysoko. „Za bycie miłym. Za lekcje szachów. Za to, że nie pozwolił mi zostać nowojorską przestrogą na temat przechodzenia na czerwonym. To po prostu uprzejmość, Gem. Po prostu… utrzymywanie relacji zawodowej.”

„Relacji zawodowej, w której trzyma twoją głowę jakbyś była skarbem, uczy cię szachów o północy i prowadzi przez miasta jakbyś była jedyną osobą na świecie…”

Cisza Gemmy ciągnie się, ciężka od sceptycyzmu, ale gdy znów się odzywa, jej głos jest łagodniejszy.

„Floris. Kochana. Doskonale wiem, że twoim językiem miłości jest gotowanie dla kogoś. I wiesz, jak to brzmi, prawda?”

„To brzmi jak dwoje dorosłych, którzy utrzymują wzajemnie korzystny układ”, mówię stanowczo. „Nic więcej, nic mniej. Ustaliliśmy zasady, granice. Bardzo jasne oczekiwania co do tego, czym to jest, a czym nie.”

Znów milczenie. Głębokie, sceptyczne milczenie, które mówi więcej niż słowa.

„Muszę lecieć”, mówię szybko. „Ciasteczka gotowe. Bardzo ważna dostawa ciasteczek przede mną. Zadzwonię później, dobrze? Kocham cię!”

Rozłączam się, zanim zdąży odpowiedzieć, a potem wpatruję się w pojemnik z ciastkami w moich rękach. Prawda, której nie umiałam wypowiedzieć na głos, osiada mi w piersi jak kamień — ciepły, ciężki i przerażający.

Lubię, jak się wszystko układa. Lubię, że jest teraz dla mnie miły. Lubię szachy, wspólne spacery po mieście i sposób, w jaki jego dłoń czuje się na mojej głowie.

Chcę się starać dalej.

Chcę dalej budować to, czymkolwiek to się staje.

Co jest niebezpieczne. Co jest pewnie głupie. Co na pewno skończy się katastrofą, bo to układ, a układy mają datę ważności i łamię każdą zasadę, którą ustaliliśmy.

Ale i tak biorę ciasteczka, bo ewidentnie nie mam instynktu samozachowawczego, a ciepło w mojej piersi jest głośniejsze niż syreny alarmowe w mojej głowie.

Moje serce bije szybciej niż powinno, gdy idę korytarzem w stronę jego apartamentu, ćwicząc w myślach niezobowiązujące rzeczy do powiedzenia.

Po prostu przyniosłam ciasteczka. Pomyślałam, że może masz ochotę na przekąskę.

Bardzo normalne, bardzo przyjacielskie, absolutnie nie zakochuję się tutaj w swoim szefie.

Jego drzwi są już uchylone. Nie całkiem — tylko szpara, jakby ktoś nie domknął ich do końca. Podnoszę rękę, żeby zapukać, usta już układają się do wymówienia jego imienia i wtedy ich widzę.

Charlotte, narzeczona numer ileś, która wyjechała kilka tygodni temu. Którą uważałam za przeszłość. Którą Maverick zapewniał, że nie wróci.

Która teraz siedzi na nim okrakiem na kanapie.

Jej designerska sukienka podciągnięta na udach, ociera się o niego jak kotka w rui. Jej perfekcyjnie wypielęgnowane dłonie zaciśnięte w jego koszuli, przyciągają go bliżej, a jego ręce… są na jej biodrach, palce zaciskają się na miękkim ciele tuż pod brzegiem materiału.

I całuje go.

Bardzo namiętnie i bardzo otwarcie, z językiem, zębami i wszystkim.

Pojemnik z ciasteczkami nagle wypada mi z rąk i uderza o podłogę z plastikowym trzaskiem, który rozbrzmiewa jak strzał.

Moja klatka piersiowa pęka na pół. Wszystko we mnie — ciepło, nadzieja, niebezpieczne uczucia, których nie powinnam była rozwinąć — wylewa się na drogi dywan i tam umiera.

Oczy Mavericka gwałtownie się otwierają, szukają moich ponad ramieniem Charlotte. Szok albo coś gorszego miga na jego twarzy, kiedy odsuwa ją ostro, zrzucając ją ze swoich kolan.

„Floris—”

Charlotte chwieje się, łapie równowagę, potem odwraca się, by ogarnąć sytuację z precyzją drapieżnika oceniającego ofiarę.

Ja, zamarznięta w progu w codziennych ciuchach. Pojemnik z ciastkami leży na podłodze między nami, pokrywka otwarta, ciasteczka porozrzucane jak dowody na miejscu zbrodni. Moja twarz, która na pewno zdradza coś upokarzającego.

„Jakie to słodkie.” Jej usta wykrzywiają się w uśmiechu, który nie sięga oczu. „Obsługa przyniosła przekąski.”

Nie mogę oddychać. Powietrze zniknęło z pokoju, z budynku, może z całej planety. Wszystko nagle boli w sposób, na który nie byłam przygotowana. W sposób, do którego nie mam prawa, bo to układ, a ja głupia zapomniałam o tym.

„Przepraszam”, słyszę swój głos, niemal szept. „Nie chciałam przeszkadzać. Ja tylko… Powinnam iść. Przepraszam. Bardzo przepraszam.”

I wtedy biegnę, dosłownie. Korytarz rozmazuje się, winda jest za daleko, trwa to wieczność, dlaczego postawili windę tak daleko od jego apartamentu?

Naciskam przycisk. Raz, drugi, trzeci, jakby to miało sprawić, że przyjedzie szybciej.

Wzrok mi się zamazuje i odmawiam płaczu tutaj. Odmawiam, by łzy popłynęły, dopóki nie zamknę się za bezpiecznymi drzwiami, gdzie nikt nie zobaczy, jak bardzo byłam głupia.

„Floris.” Głos Mavericka odbija się echem po korytarzu. „Floris, zaczekaj.”

Winda wreszcie dzwoni, drzwi się rozsuwały, i rzucam się do środka, trzęsącymi się palcami wciskam przycisk swojego piętra.

„Floris!” Jest już bliżej.

Widzę go na końcu korytarza, wciąż woła moje imię, rusza w moją stronę z pośpiechem, który nic nie znaczy, bo widziałam, co widziałam, i nic, co powie, tego nie zmieni.

Drzwi zaczynają się zamykać. Powoli. Agonizująco powoli.

Nasze spojrzenia spotykają się przez zwężającą się szczelinę, a potem drzwi szczelnie zamykają się między nami.

W końcu zostaję sama z gruzami uczuć, których nigdy nie powinnam była sobie pozwolić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Spark Me Tenderly: Before Him

Spark Me Tenderly: Before Him

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa