POV Floris
Jakiś dupek w prochowcu wpadł na mnie na Schipholu, nawet nie mówiąc "przepraszam", i szczerze? Idealna, kurwa, metafora tego, jak układała się cała ta amsterdamska przygoda.
"Jasne, nie ma sprawy," wymamrotałam, wyrywając moja mściwą walizkę z pęknięcia w płytce, podczas gdy pasażerowie przepływali wokół mnie, jakbym była częścią wyposażenia. "Uwielbiam, gdy obcy ludzie mnie taranują. Naprawdę wprowadza w nastrój międzynarodowych możliwości zawodowych."
Lotnisko było chaosem w korporacyjnej formie - błyszczące powierzchnie i ludzie udający, że ich życie się nie rozpada.
Meanwhile, stałam tam wyglądając jak uchodźca z bezrobotnej Doliny Krzemowej: płaszcz sprzed trzech sezonów, buty, które przetrwały prawdziwą powódź, włosy trzymające się kupy dzięki złości i wsuwkom.
Pięć stóp czystego sarkazmu owiniętego w desperację, bursztynowe oczy, które widziały zbyt wiele technologicznego bzdury, usta, które nie mogły się o tym zamknąć.
Tak, to ja - Floris Middleton, absolwentka MIT zamieniona w persona non grata, wystarczająco zdesperowana, by uciec do miasta, gdzie ludzie jeżdżą na rowerach w garniturach jakby to było normalne, a wszyscy mówią lepiej po angielsku niż połowa Ameryki.
Także, najwyraźniej, jedyne cholerne miejsce, które zatrudniłoby wpisaną na czarną listę analityczkę cyberbezpieczeństwa z historią doprowadzania Bardzo Ważnych Osób do wielkiej, wielkiej złości.
"Floris Middleton?" Obróciłam się i prawie wylądowałam twarzą w mojej walizce.
Korporacyjny Klon Barbie stała tam - czarny prochowiec, zero wyrazu twarzy, uzbrojona w clipboard. Plakietka: Juno, Rekruterka: Lynx Solutions.
"Um, tak. To ja."
"Spóźniłaś się."
"Dosłownie nie jestem spóźniona." Słowa wyskoczyły, zanim zdążyłam je przefiltrować. "Mój telefon pokazuje 10:47, lot wylądował na czas-"
"Spóźniłaś się," powtórzyła, jakby mogła zgiąć czasoprzestrzeń przez administracyjną złośliwość. "Chodź za mną."
Świetnie. Dwadzieścia sekund w Amsterdamie i już zawalam istnienie.
Samochód był absurdalnie drogi - skórzane siedzenia warte więcej niż całe moje wykształcenie. Przycisnęłam się do okna, obserwując jak Amsterdam przemyka w drogich szarościach i brązach oraz podejrzanych neonach, które wyglądały jak zalegalizowany występek reklamujący się.
"Odnośnie tej pracy-" zaczęłam.
"Zaszła zmiana," przerwała Juno, nie odrywając wzroku od tabletu. "Oryginalne stanowisko zostało obsadzone dziś rano."
Mój żołądek się zapadł. "Co? Ale pozycja analityka danych w TechFlow - mieliśmy podpisaną umowę-"
"Pozostało jedno stanowisko. Brighton Systems. Asystentka wykonawcza."
Zamrugałam mocno. "Próbujesz zrobić ze mnie sekretarkę dla magnata od nadzoru?"
"Asystentka wykonawcza," poprawiła z precyzją sugerującą, że miała już tę rozmowę. "Doskonała płaca. Pełne świadczenia. Zapewnione mieszkanie."
"Mam tytuł magistra cyberbezpieczeństwa z MIT. Zaprojektowałam protokoły szyfrowania, których NSA wciąż nie może złamać. Nie jestem od przynoszenia kawy i zarządzania kalendarzem."
Juno w końcu na mnie spojrzała, z wyrazem twarzy ciepłym jak kontrola skarbowa. "Z tego co wiem, dług medyczny twojego brata. 84,000 dolarów. Eksperymentalne leczenie, którego potrzebuje? 5,000 miesięcznie. Brak ubezpieczenia."
Lodowata woda do układu nerwowego. Zamknęłam się.
"Brighton Systems oferuje kompleksową opiekę zdrowotną dla najbliższej rodziny pracowników. Retroaktywne pokrycie, istniejące schorzenia. Bez limitów, bez ograniczeń."
Moja determinacja pękła jak tani tynk. "Jaki jest haczyk?"
"Nie ma haczyka. Podpisz wstępną umowę, przejdź proces rekrutacji, leczenie twojego brata zaczyna się natychmiast."
Podała mi tablet. Umowa załadowana, kursor migający jak cyfrowe bicie serca.
"Nie googluj go," dodała, prawie nonszalancko.
W sekundzie gdy Juno zostawiła mnie w ich psychopatycznie minimalistycznym lobby, wyciągnęłam telefon i wygooglowałam wszystko o Ericu Brightonie.
Zarzuty o szpiegostwo korporacyjne. Pozwy od sygnalistów. Byli pracownicy z NDA grubszymi niż podręczniki. Jeden uroczy nagłówek: "Nadchodzi Lodowy Człowiek: Dlaczego Pracownicy Erica Brightona Nie Wytrzymują Sześciu Miesięcy."
Moje ręce trzęsły się podczas przewijania cyfrowych historii grozy.
To było zawodowe samobójstwo. Dokładnie ten toksyczny korporacyjny koszmar, przed którym uciekałam przez trzy lata po tym, jak afera z whistleblowingiem w Nexus Tech zostawiła mnie bezrobotną, na czarnej liście i emocjonalnie zniszczoną.
Ale twarz Jake'a przemknęła przez mój umysł. Mój młodszy brat, walczący z białaczką jak na pełny etat. Który przepracował się przez community college, podczas gdy ja żyłam najlepszym akademickim życiem na MIT, nigdy nie prosząc o pomoc.
Nigdy o nic nie prosił, nigdy nie narzekał, zadzwonił do mnie z płaczem w zeszłym miesiącu, bo ubezpieczenie odmówiło przeszczepu szpiku kostnego, który mógłby dosłownie uratować mu życie.
Kiedy Juno wróciła z gotową umową, podpisałam bez czytania ani słowa.
Bo czasem nie wybierasz między dobrymi a złymi opcjami. Czasem wybierasz, którą wersję piekła jesteś w stanie przetrwać.
Brighton Systems zajmowało dwanaście pięter architektonicznego zastraszania w dzielnicy finansowej Amsterdamu. Budynek wyglądał jak płynny obsydian - czarne szkło i ostre kąty zaprojektowane tak, by goście czuli się zbędni.
Recepcjonistka nie miała brwi i nosiła lateks jak strój biznesowy. Nie odezwała się, po prostu zeskanowała moją siatkówkę czymś, co wyglądało jak narzędzie chirurgiczne.
Bip. Dostęp przyznany.
Piętro zarządu to było połączenie deprywacji sensorycznej z kryjówką złoczyńcy. Bez mebli, bez sztuki, bez śladów ludzkiej obecności. Tylko monitory nadzoru pokazujące transmisje z całego świata w czasie rzeczywistym - ruch w Londynie, metro w Tokio, może transakcja narkotykowa w São Paulo.
Stojąc przed tym wszystkim niczym cyfrowy imperator: Eric Brighton.
Bez butów. Grafitowy garnitur wart więcej niż mój samochód. Ciemne włosy perfekcyjnie potargane, jakby przejechał po nich ręką tylko raz.
Nie odwrócił się, gdy weszłam.
"Panno Middleton. Spóźniła się pani."
"Właściwie-" Odwrócił się i w tym momencie zapomniałam, jak się formułuje słowa.
Zdjęcia mnie nie przygotowały. Muzealna struktura kości, blada skóra, ostre kości policzkowe, usta, które nigdy się nie uśmiechały. Stalowoszare oczy jak arktyczna woda.
Ten człowiek wyglądał, jakby zamawiał śmierć między posiłkami.
"Nie spóźniłam się," zdołałam powiedzieć.
"W takim razie pani telefon kłamie." Podszedł bliżej - droga woda kolońska zmieszana z niebezpieczeństwem. "Na jakie dokładnie stanowisko pani aplikowała?"
"Asystentka zarządu. Wsparcie administracyjne, planowanie-"
"Źle." Okrążył mnie jak drapieżnik. "Jest pani tutaj, ponieważ posiada pani konkretne umiejętności, których potrzebuję. Ponieważ udowodniła pani, że poświęci wszystko dla tego, co uważa za słuszne. I ponieważ pani brat umiera."
Wstrzymałam oddech. "Skąd-?"
"Wiem wszystko, Floris. MIT summa cum laude. Szyfrowanie Phantom Protocol w wieku dwudziestu czterech lat. Ujawniła pani nielegalną inwigilację sędziów federalnych przez Nexus Tech, została wpisana na czarną listę wszystkich większych firm technologicznych."
Zatrzymał się przede mną. "Teraz jest pani wystarczająco zdesperowana, by pracować dla kogoś takiego jak ja."
"Kogoś takiego jak pan?"
"Kogoś, kogo sprawdziła pani w Google mimo wyraźnych instrukcji. Kogoś, którego reputacja panią przeraża. Kogoś, kogo uważa pani za zdolnego do strasznych rzeczy." Jego uśmiech mógłby ciąć szkło. "Nie myli się pani."
Podszedł do swojego biurka. "Pani prawdziwa praca nie polega na asystowaniu. To analiza bezpieczeństwa. Zapobieganie szpiegostwu korporacyjnemu. Znajdowanie luk w moim systemie, zanim zrobią to wrogowie."
"A jeśli odmówię?"
"Leczenie pani brata zostanie przerwane. Jego dług zostanie sprzedany firmom windykacyjnym prowadzonym przez kreatywnych ludzi. Zostanie pani deportowana, niezdolna do zatrudnienia do końca życia."
Pokój się skurczył. "Szantażuje mnie pan."
"Oferuję wybór. Będzie pani dla mnie pracować, chronić moje interesy, a pani brat będzie żył. Odmówi pani, i oboje przekonają się, jak smakuje desperacja."
"Dlaczego ja? Setki analityków bezpieczeństwa nie ma mojego bagażu."
"Bagaż tworzy lojalność. Zdesperowani ludzie pracują ciężej. Udowodniła pani, że zniszczy swoje życie, by ujawnić prawdę." Oparł się o biurko. "Szanuję to. Mogę to wykorzystać."
"Co się stanie, gdy pan mnie już wykorzysta?"
"Zależy, jak użyteczna się pani okaże."
Monitory zamigotały. Sala szpitalna. Moje serce się zatrzymało.
Jake. Śpiący, podłączony do maszyn, ale spokojny. Po raz pierwszy od miesięcy wyglądał spokojnie.
"Wygląda dobrze," zauważył Eric. "Nowe leczenie działa. Liczba białych krwinek znacznie się poprawiła."
"Już pan zaczął jego leczenie?"
"Ubezpieczenie autoryzowało dziś rano. Zabawne, jak szybko rzeczy się procesują, gdy zna się odpowiednich ludzi." Ulga i wściekłość splątały się w mojej piersi. "Czy mamy porozumienie?"
Spojrzałam na twarz Jake'a, potem z powrotem na człowieka trzymającego nasze życia w rękach. "Jakie jest moje pierwsze zadanie?"
Jego uśmiech był zimowy. "Uklęknij."
Zamarłam. "Słucham?"
"Zasada pierwsza: każdy zaczyna od dołu. Każdy najpierw uczy się pokory." Wskazał na podłogę. "Uklęknij."
"Nie jestem- To nie jest-"
"Następne leczenie pani brata jest w piątek. Byłoby niefortunne, gdyby pojawiły się komplikacje z autoryzacją."
Moje nogi zamieniły się w wodę. To było szalone, poniżające, dokładnie ten typ nadużycia władzy, którego przysięgłam sobie nigdy więcej nie tolerować. Każdy feministyczny instynkt we mnie krzyczał, żebym wyszła, żebym powiedziała temu psychopacie dokładnie, gdzie może sobie wsadzić swoją ofertę pracy.
Ale twarz Jake'a była na tym ekranie, spokojna po raz pierwszy od miesięcy. A czasami przetrwanie oznacza przełknięcie dumy wraz ze wszystkim innym, co myślałaś, że wiesz o sobie.
Opadłam na kolana na zimnym marmurze.
"Grzeczna dziewczynka," powiedział Eric miękko. "Teraz możemy zacząć. Będziesz robić wszystko, co powiem. Bo jestem jedynym, który utrzymuje twojego brata przy życiu."
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Floris
Podłoga była cholernie zimna. Jak w celi więziennej w styczniu.
Eric Brighton stał nade mną, patrząc w dół, jakby był popieprzonym młodszym bratem Boga, który zamiast w cuda wciągnął się w wojnę psychologiczną.
"Tylko dlatego, że mój brat ma długi medyczne," zaczęłam, "i to ja muszę je spłacać - nie znaczy, że możesz odstawiać te swoje pokręcone gierki władzy ze mną."
Zaśmiał się.
Nie normalnym śmiechem. Nawet nie upiornym. To było coś zupełnie innego - niskie, mroczne i intymne, jakby dzielił się prywatnym żartem z diabłem.
"Och, kochanie," wymruczał, i cholera jasna, teraz kucał na moim poziomie.
Jego palce znalazły mój podbródek, jakby moja twarz była własnością, której zakup rozważał. Dotyk był celowy w sposób, który sprawił, że przeszły mnie ciarki, a jednocześnie moje zakończenia nerwowe zapłonęły, gdy uniósł moją twarz ku sobie.
"Nie masz wyboru," powiedział głosem miękkim jak jedwab i dwa razy bardziej niebezpiecznym.
Potem jego kciuk przesunął się po mojej dolnej wardze.
Wzdrygnęłam się, jakby poraził mnie prądem. Opuszek jego kciuka był ciepły, gładki i tak celowo zaborczy, że mój mózg na sekundę się zawiesił.
'Nie otwieraj ust,' rozkazałam sobie. 'Nie reaguj. Nie daj mu tej satysfakcji. Nie-'
Ale moje zdradliwe ciało miało inne plany. Mój oddech uwiązł mi w gardle, zająknął się jak zepsuty silnik, i ten maleńki dźwięk się wymknął - ledwo słyszalny, ale niewątpliwie obecny.
Cholerne jęknięcie.
Wstyd uderzył mnie jak fizyczny cios. Żołądek skręcił mi się z obrzydzenia tak intensywnego, że myślałam, że faktycznie zwymiotuję na jego drogie buty. Co, szczerze mówiąc, byłoby idealną metaforą całej tej sytuacji.
Jego oczy pociemniały, źrenice rozszerzyły się, jakby właśnie posmakował czegoś wybornego. "No proszę."
Wstał - z gracją, kontrolą, jak drapieżnik, który właśnie potwierdził, że jego ofiara jest dokładnie tak bezbronna, jak miał nadzieję. Podszedł do tego absurdalnie eleganckiego stolika i nalał bursztynowy płyn do kryształu.
"Pij," powiedział, wyciągając do mnie kieliszek jakby to było komunijne wino.
"Nie." Słowo wyszło ostrzej niż zamierzałam, duma wreszcie wydobyła się na powierzchnię. "Nie wypiję niczego, co mi podasz, ty psychopato-"
"Chcesz, żebym zrobił to po trudnej drodze?"
Jego głos wciąż był miękki, wciąż konwersacyjny. Co jakimś cudem czyniło tę groźbę tysiąc razy bardziej przerażającą, niż gdyby krzyczał.
Moje oczy powędrowały do ściany monitorów za nim. Wszystkie te ekrany pokazujące wszystkie te miejsca, wszystkich tych ludzi, którzy nie mieli pojęcia, że są obserwowani. Mógł zrobić ze mną cokolwiek teraz. Pokazać komukolwiek cokolwiek.
Moje usta rozchyliły się, zanim zdążyłam je powstrzymać.
Przysunął się bliżej, tak blisko, że czułam ciepło jego ciała, i przycisnął krawędź kieliszka do moich ust. Płyn palił w gardle.
Znów przykucnął obok mnie, tak blisko, że mogłabym policzyć jego rzęsy, gdybym chciała się jeszcze bardziej torturować. Jego głos był ledwie szeptem, gdy przemówił:
"Grzeczna dziewczynka." Te dwa słowa uderzyły mnie jak narkotyk.
Ciepłe i płynne i kompletnie niechciane, rozpłynęły się w mojej czaszce i osiadły gdzieś głęboko w piersi, gdzie trzymałam wszystkie moje najbardziej wstydliwe sekrety.
Nienawidziłam tego. Nienawidziłam sposobu, w jaki moje ciało reagowało, nienawidziłam tego małego drgnięcia czegoś, co zdecydowanie nie było obrzydzeniem, nienawidziłam jak bardzo chciałam - potrzebowałam - usłyszeć, jak mówi to znowu.
***
Obudziłam się w czymś, co można było opisać tylko jako architektoniczne porno.
Serio. Ten apartament wyglądał, jakby ktoś wziął pokój luksusowego hotelu i nafaszerował go sterydami.
Okna od podłogi do sufitu oferowały panoramiczny widok na panoramę Amsterdamu, wszystkie szklane wieże i historyczne iglice współgrające ze sobą. Łóżko, na którym byłam rozwalona, było wielkości mojego całego bostońskiego mieszkania.
"Co do cholery," wyszeptałam, powoli siadając.
Moja głowa czuła się, jakby była wypchana watą i żalem. Ostatnią rzeczą, jaką pamiętałam, był Eric kucający obok mnie, jego kciuk na moich ustach, ten bursztynowy płyn palący w gardle, a potem... nic. Kompletna dziura.
Co do diabła było w tym drinku?
Potknęłam się w kierunku lustra w łazience i zamarłam. Ktoś mnie umył. Tak, dokładnie.
Moje włosy były umyte i zaplecione w idealny warkocz na plecach. Makijaż był zmyty, skóra wyszorowana do czysta. Miałam na sobie jedwabną piżamę - drogą, która zdecydowanie nie była moja.
Myśl o tym, że ktoś mnie rozbierał, mył, ubierał, kiedy byłam nieprzytomna, sprawiała, że aż mnie przeszył dreszcz obrzydzenia.
Ostry stukot przerwał moją spiralę paniki.
Drzwi otworzyły się, ukazując kobietę wyglądającą jakby została zaprojektowana przez kogoś z bardzo specyficznymi problemami z kontrolą.
Może trzydziestoparoletnia, z czarnymi włosami zebranymi w tak ciasny kok, że mogłaby rozłupać orzechy włoskie. Jej garnitur był idealnie skrojony, obcasy bezszelestne na marmurze, a wyraz twarzy — mniej więcej tak ciepły, jak kontrola podatkowa.
Nie nawiązała kontaktu wzrokowego. Po prostu wyciągnęła złożony pakunek ubrań — czarnych, surowych, jak strój żałobny dla kogoś, kto zmarł z powodu nadgorliwości korporacyjnej.
„Siódme piętro”, powiedziała głosem płaskim jak tygodniowa oranżada. „Zaraz po prysznicu.”
„Czekaj, co jest na siódmym piętrze?”
Już się odwracała, żeby wyjść. „Nie wiem.”
„Nie wiesz, czy nie chcesz mi powiedzieć?”
„Nie wiem.” Nadal zero kontaktu wzrokowego. Jakbym była meblem, który kazano jej wypolerować.
Drzwi zamknęły się miękkim kliknięciem, zostawiając mnie samą z designerskimi ubraniami i narastającym niepokojem.
Dwadzieścia minut później stałam w windzie, która ewidentnie miała problemy z zaufaniem do przycisków. Po prostu ruszyła, gdy tylko weszłam do środka, jakby dokładnie wiedziała, dokąd mam jechać, nie zawracając sobie głowy moim zdaniem.
Ubrania leżały idealnie, co było w jakiś sposób bardziej niepokojące niż gdyby byłyby źle dobrane. Czarne spodnie, czarna bluzka, czarna marynarka — wyglądałam jakbym pracowała w bardzo modnym domu pogrzebowym.
Siódme piętro przybyło z miękkim dźwiękiem, który brzmiał niemal przepraszająco.
Drzwi otworzyły się na coś, co wyglądało jakby placówka medyczna miała dziecko z więzieniem o najwyższym rygorze. Wszystko było białe — ściany, podłogi, sufit — tak jasne, że aż łzawiły mi oczy.
Korytarz ciągnął się jak sterylny koszmar, przerywany czarnymi szklanymi drzwiami oznaczonymi czerwonymi numerami. Od jeden do sześciu.
Brak okien. Żadnych dźwięków, poza szumem wentylacji i moim własnym oddechem.
Wtedy z ukrytych głośników rozbrzmiał głos: „Pokój czwarty. Teraz.”
Bo oczywiście.
Drzwi pokoju czwartego syknęły, otwierając się, gdy podeszłam, jakby budynek czytał mi w myślach. Wnętrze było...dezorientujące. Luksus zmieszany z laboratorium.
Drzwi otwarły się.
Ona weszła jakby była właścicielką budynku, miasta, a może i mojej duszy. Wysoka, elegancka, z platynowymi włosami spiętymi w kok, który pewnie wymagał architektonicznego projektu. Jej garnitur był designerski, obcasy — broń, a uśmiech ostry jak skalpel.
„Sia Morgenstern”, przedstawiła się, wyciągając rękę, której bałam się uścisnąć. „Dyrektor ds. Wzmocnienia i Szkoleń.”
„Szkolenie do czego?”
„Na idealną asystentkę pana Brightona, oczywiście.” Jej wzrok przesunął się po mnie, jakbym była bydłem na aukcji. „Postawa: akceptowalna. Uległość: obiecująca. Reakcja lękowa: doskonała.”
„Nie boję się”, skłamałam.
„Twoje źrenice są rozszerzone, oddech płytki, a ten garnitur monitoruje twój puls.” Uśmiechnęła się szerzej. „Jesteś przerażona. To bardzo produktywny stan emocjonalny.”
Podeszła do ekranów na ścianie i dotknęła jednego. Pojawiły się dwa przyciski: CISZA i POZWOLENIE.
„Twój pierwszy wybór”, powiedziała Sia konwersacyjnie. „Chcesz się uczyć w ciszy, czy wolisz najpierw zadawać pytania?”
Wpatrywałam się w opcje, palec zawieszony pomiędzy nimi. Wszystko we mnie krzyczało, żeby wybrać POZWOLENIE, domagać się odpowiedzi, walczyć.
Ale przed oczami przemknęła mi twarz Jake’a. Te pielęgniarki. Maszyny utrzymujące go przy życiu.
Nacisnęłam CISZA.
Pokój zamknął się szczelnym, mechanicznym sykiem. Światła przygasły do czegoś miękkiego, intymnego. Zaczęła grać muzyka — niska, zmysłowa, taka, przy której myśli się o rzeczach, o których nie powinno.
A potem jego głos wypełnił przestrzeń, gęsty jak miód i dwa razy bardziej niebezpieczny: „Zacznijmy.”
Panel za mną się otworzył. Odwróciłam się. Za szybą wenecką — zupełnie inny pokój.
Kobieta, rozciągnięta na jedwabnych prześcieradłach, nadgarstki związane, opaska na oczach, ciało wygięte w łuku, gdy jęczała w poduszkę. Ten dźwięk był prawdziwy. Surowy. Wilgotny.
A Eric Brighton stał na krawędzi łóżka. Bez koszuli. Włosy potargane. Jego usta przy jej szyi. Palce znikające pomiędzy jej udami.
„Obserwuj”, szepnęła Sia za moimi plecami, tak blisko, że jej usta musnęły moje ucho. „Ucz się.”
Nie mogłam patrzeć. Ale też nie mogłam nie patrzeć.
Ciało kobiety wiło się. Jego głos wydobywał z niej każdą reakcję, jakby był właścicielem jej mięśni, oddechu, jej ekstazy. To nie był seks — to była wojna.
A potem—
„Dotknij się”, rozkazał przez interkom głos Erica. „Teraz.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Floris
„Nie lubię się powtarzać.”
Słowa wybrzmiały cicho z głośnika w suficie, ale miały taką wagę, że aż ugięły mi kolana.
Odwróciłam się w stronę Sii. Wciąż tam stała. Postawa idealna. Ręce splecione za plecami. Patrzyła, jakby to był raport pogodowy, a nie naruszenie.
„Naprawdę zamierzasz tak po prostu stać?” Mój głos się łamał. „Jakby to było normalne?”
Jej wzrok nie drgnął. „To Brighton Systems, panienko Middleton. Zgodziła się pani na naszą strukturę. To obejmuje także wzmocnienie.”
Ekran zamigotał statycznym szumem. Usłyszałam mokry odgłos uderzającej skóry, niski pomruk głosu Erica po drugiej stronie tej jednostronnej szyby, a mój żołądek się przewrócił.
Ręce mi się trzęsły, gdy sięgnęłam między uda.
Kombinezon miał niewidoczny szew, a ja drżącymi palcami znalazłam zapięcie. Kliknęło cicho, a chłodne powietrze wpadło do środka, muskając rozgrzaną, zbyt świadomą, zbyt wrażliwą skórę.
„Ja…” Nawet nie wiedziałam, co chcę powiedzieć. Nie panowałam już nad głosem. Gardło miałam zdarte.
Sia poruszyła się spokojnie. Przysunęła do przodu krzesło—stalowa rama, skórzane siedzisko. Ustawiła je idealnie naprzeciw jednostronnej szyby. Potem obróciła je w stronę kamery zamontowanej nad drzwiami.
„Siadaj,” powiedziała. Moje nogi ledwo drgnęły, ale udało mi się. Usiadłam. Kolana zadrżały, dłonie zawahały się. „Szerzej.”
To nie była sugestia. Przełknęłam ślinę i rozsunęłam uda, czując, jak zimne powietrze całuje każdą skrytą część mnie.
Patrzyłam na swoje odbicie w szkle—zarumienioną twarz, obcisły strój rozchylony akurat tyle, drżące palce sunące w dół.
Oddech zaciął się, gdy dotknęłam siebie—najpierw delikatnie, potem mocniej. Wstyd palił mocniej niż podniecenie, ale nie powstrzymało mnie to. Nic mnie nie powstrzymało. Ani kamera, ani Sia, ani to, że byłam tresowana jak rzecz.
Nienawidziłam tego. Moje ciało to kochało.
Patrzyłam, jak cienie po drugiej stronie szyby się poruszają. Widziała, jak bierze ją. Mocno, bez litości. Słyszałam jej głos, wysoki i rozbity.
Wyobrażałam sobie usta Erica. Jego palce. Jego kontrolę.
Wygiełam się w łuk. Wstrzymałam oddech. Orgazm przeszył mnie niczym błyskawica nad polem szkła. Uda mi zadrżały, brzuch się zacisnął. Mój jęk rozdarł ciszę i zawisł w niej jak grzech.
A wszystko, co słyszałam—głęboki, zadowolony, pewny siebie głos z głośnika:
„Dobra dziewczynka.”
***
Następnego ranka próbowałam przekonać siebie, że wszystko ze mną w porządku.
Spoiler: nie było. Nawet blisko. Ale "udawaj, aż ci się uda" to moje życiowe motto od gimnazjum, więc padło na korporacyjne spodnie i śnieżnobiałą koszulę.
Wyglądałam jak stażystka, która zgubiła się w drodze na szkolenie.
Winda na piętro zarządu już czekała, gdy Sia pojawiła się nagle jak korporacyjny duch.
„Pan Brighton wydał korektę ubioru,” oznajmiła, trzymając czarną satynową torbę jakby kryła w niej państwowe tajemnice.
Wzięłam ją, już wiedząc, że jestem spalona. „Jaka to korekta?”
„Przezroczysta.”
Otworzyłam torbę. Moja dusza opuściła ciało.
Przezroczysta czarna bielizna ze złotym haftem, która wyglądała bardziej jak dzieło sztuki niż ubranie. Bez stanika. Bez prawdziwych majtek—tylko koronkowa sugestia zakrycia. I obcasy, które były właściwie szczudłami z problemem osobowości.
Była notatka: Protokół: Przezroczystość.
„Chyba sobie żartujesz.”
„Dwie minuty,” powiedziała Sia, sprawdzając zegarek, jakbyśmy dyskutowały o kwartalnych raportach, a nie o moim kompletnym upokorzeniu.
„Nie przebiorę się— to dosłownie tylko bielizna!”
„Minuta czterdzieści.”
„To molestowanie! To nielegalne! To—”
„Minuta dwadzieścia.”
Chwyciłam torbę i praktycznie wybiegłam do najbliższej łazienki. Ręce mi się trzęsły, gdy zdzierałam z siebie profesjonalną zbroję i zakładałam to, co można by nazwać „ubraniem” tylko jeśli bardzo zmrużyć oczy i mieć zaawansowaną kataraktę.
Kombinezon to był żart. Obciskał wszystko, nie zakrywał niczego i sprawiał, że wyglądałam, jakbym szła na bardzo specyficzną rozmowę kwalifikacyjną. Obcasy dodawały mi cztery cale i dokładnie zero godności.
Spojrzałam na swoje odbicie i chciałam umrzeć. „To jest chore. To naprawdę chore.”
Ale w głowie mignęła mi twarz Jake’a—te maszyny, te pielęgniarki—i wyszłam mimo wszystko.
Eric nie podniósł wzroku, gdy weszłam do jego biura. Nie uśmiechnął się, nie skomentował, nawet nie dał do zrozumienia, że zauważył, iż wyglądam, jakbym przegrała bardzo drogi zakład. Po prostu wskazał na swoje biurko, jakbyśmy prowadzili zwykłą rozmowę służbową.
„Na moim systemie jest 348 aktywnych alarmów naruszenia,” powiedział tonem czysto biznesowym. „Wybierz jeden do zbadania. Masz pięć minut.”
Zamrugałam. Mocno. „Przepraszam, co?”
„Cyberbezpieczeństwo. Twój prawdziwy zakres umiejętności. Powód, dla którego cię zatrudniłem, wykracza poza oczywiste walory rozrywkowe.” W końcu na mnie spojrzał, przesuwając wzrokiem od obcasów do ledwo zakrywającego dekoltu z klinicznym chłodem. „Wybierz mądrze.”
„Serio? Ubierasz mnie tak—tak jak teraz—i chcesz, żebym faktycznie pracowała?”
„Cztery minuty, trzydzieści sekund.”
„W tym stroju nawet nie mogę usiąść!”
„To stój. Cztery minuty, piętnaście sekund.”
Chciałam krzyczeć. Zamiast tego podeszłam do jego stanowiska w szpilkach, które ewidentnie zaprojektował ktoś, kto nienawidzi kobiet. Ekran był koszmarem pełnym czerwonych alarmów, ostrzeżeń systemowych i czegoś, co wyglądało na cyfrowy chaos.
„To niemożliwe,” wymamrotałam, przeglądając alerty. „Połowa z nich to mogą być fałszywe alarmy, a druga połowa—”
„Trzy minuty.”
„Przestałbyś z tym odliczaniem? Próbuję myśleć!”
„Myślenie jest opcjonalne. Instynkt nie. Co tu nie pasuje?”
Zmusiłam się do skupienia, ignorując, jak przezroczysty materiał przylega do mojej skóry, ignorując, jak bardzo jestem odsłonięta, ignorując wszystko poza wzorami na ekranie. Większość alertów była standardowa—nieudane próby logowania, podejrzane adresy IP, typowa korporacyjna paranoja.
Ale jeden się wyróżniał. Logowanie z Marrakeszu, które wydawało się... niewłaściwe. Czas był zbyt perfekcyjny, schemat dostępu zbyt czysty. Prawdziwi hakerzy są bardziej chaotyczni.
„Ten,” powiedziałam, wskazując na alert. „Jest zbyt schludny. Prawdziwe próby włamania zostawiają cyfrowe odciski palców, wzorce zachowań. To wygląda jak ktoś, kto za bardzo stara się wyglądać podejrzanie.”
Eric przesunął się za mną—tak blisko, że czułam jego ciepło przez praktycznie nieistniejący materiał, który miałam na sobie.
„Wyjaśnij.”
„Odstępy czasowe między logowaniami to dokładnie sześćdziesiąt sekund. Bez żadnych odstępstw. Ludzie tak nie działają—jesteśmy niekonsekwentni, robimy przerwy, popełniamy błędy. To jest zautomatyzowane, ale próbuje udawać ręczną robotę.”
Jego palec powędrował w dół mojego kręgosłupa i prawie podskoczyłam z wrażenia.
„Dobrze,” mruknął. „Co jeszcze?”
Mój mózg się przegrzewał od połączenia zawodowej analizy i tego... cokolwiek to było. „Adres IP odbija się przez siedem proxy, ale wszystkie to płatne usługi VPN. Drogie. Większość prawdziwych hakerów korzysta z darmowych lub szemranych serwerów.”
„I?”
„A więc ktoś, kto to ustawił, ma pieniądze. Korporacyjne pieniądze. To nie jest dzieciak w piwnicy u mamy—to przemysłowy szpieg podszywający się pod przypadkowy atak.”
Odsunął się. „Wyeliminuj to.”
Otworzyłam protokoły bezpieczeństwa i zaczęłam pisać, pozwalając, by zadziałała pamięć mięśniowa. Zablokuj zakres IP, oznacz usługi proxy, wdroż honeypota, żeby śledzić kolejne próby. Palce śmigały po klawiaturze mimo absurdalnego stroju.
„Gotowe,” powiedziałam, odwracając się. „Ale już wiedziałeś, że to fałszywa akcja, prawda?”
„Oczywiście.”
„Więc to był test.”
„Wszystko jest testem, Floris. Pytanie, czy zdasz, czy nie.”
Patrzyłam na niego—na człowieka, który ubrał mnie jak luksusową prostytutkę, a potem kazał wykonywać prawdziwą pracę z zakresu cyberbezpieczeństwa, jakby to było najnormalniejsze na świecie.
„Na czym tak naprawdę polega moja praca?” zapytałam. „Bo dostaję bardzo sprzeczne sygnały.”
Jego uśmiech był ostry jak brzytwa. „Twoja praca to to, co ja zdecyduję. Dziś jesteś analitykiem cyberbezpieczeństwa w wątpliwym stroju. Jutro?” Wzruszył ramionami. „Zobaczymy, co mnie zainteresuje.”
„A jeśli odmówię?”
„Nie odmówisz.” Już odwracał się do swojego ekranu, traktując mnie jak kolejne zadanie, które właśnie zakończył. „Leczenie twojego brata trwa, dopóki jesteś przydatna. W momencie, gdy przestaniesz być przydatna...”
Nie dokończył zdania. Nie musiał.
Stałam tam w absurdalnych szpilkach i przezroczystej tkaninie, czując się bardziej odsłonięta niż kiedykolwiek w życiu, i uświadomiłam sobie, że to dopiero początek.
„Sia przekaże ci dzisiejsze prawdziwe zadanie,” powiedział Eric, nie podnosząc wzroku. „Coś bardziej dopasowanego do twoich... wyjątkowych kwalifikacji.”
„Czyli jakich?”
„Dostęp do miejsc, gdzie większość ludzi nie może wejść. Informacje, których większość ludzi nie zdobędzie.” Jego oczy znów spotkały się z moimi. „W końcu, kto podejrzewa asystentkę w koktajlowej sukience o korporacyjny szpiegostwo?”
Przesuń w górę, aby kontynuować