POV Floris
Podłoga była cholernie zimna. Jak w celi więziennej w styczniu.
Eric Brighton stał nade mną, patrząc w dół, jakby był popieprzonym młodszym bratem Boga, który zamiast w cuda wciągnął się w wojnę psychologiczną.
"Tylko dlatego, że mój brat ma długi medyczne," zaczęłam, "i to ja muszę je spłacać - nie znaczy, że możesz odstawiać te swoje pokręcone gierki władzy ze mną."
Zaśmiał się.
Nie normalnym śmiechem. Nawet nie upiornym. To było coś zupełnie innego - niskie, mroczne i intymne, jakby dzielił się prywatnym żartem z diabłem.
"Och, kochanie," wymruczał, i cholera jasna, teraz kucał na moim poziomie.
Jego palce znalazły mój podbródek, jakby moja twarz była własnością, której zakup rozważał. Dotyk był celowy w sposób, który sprawił, że przeszły mnie ciarki, a jednocześnie moje zakończenia nerwowe zapłonęły, gdy uniósł moją twarz ku sobie.
"Nie masz wyboru," powiedział głosem miękkim jak jedwab i dwa razy bardziej niebezpiecznym.
Potem jego kciuk przesunął się po mojej dolnej wardze.
Wzdrygnęłam się, jakby poraził mnie prądem. Opuszek jego kciuka był ciepły, gładki i tak celowo zaborczy, że mój mózg na sekundę się zawiesił.
'Nie otwieraj ust,' rozkazałam sobie. 'Nie reaguj. Nie daj mu tej satysfakcji. Nie-'
Ale moje zdradliwe ciało miało inne plany. Mój oddech uwiązł mi w gardle, zająknął się jak zepsuty silnik, i ten maleńki dźwięk się wymknął - ledwo słyszalny, ale niewątpliwie obecny.
Cholerne jęknięcie.
Wstyd uderzył mnie jak fizyczny cios. Żołądek skręcił mi się z obrzydzenia tak intensywnego, że myślałam, że faktycznie zwymiotuję na jego drogie buty. Co, szczerze mówiąc, byłoby idealną metaforą całej tej sytuacji.
Jego oczy pociemniały, źrenice rozszerzyły się, jakby właśnie posmakował czegoś wybornego. "No proszę."
Wstał - z gracją, kontrolą, jak drapieżnik, który właśnie potwierdził, że jego ofiara jest dokładnie tak bezbronna, jak miał nadzieję. Podszedł do tego absurdalnie eleganckiego stolika i nalał bursztynowy płyn do kryształu.
"Pij," powiedział, wyciągając do mnie kieliszek jakby to było komunijne wino.
"Nie." Słowo wyszło ostrzej niż zamierzałam, duma wreszcie wydobyła się na powierzchnię. "Nie wypiję niczego, co mi podasz, ty psychopato-"
"Chcesz, żebym zrobił to po trudnej drodze?"
Jego głos wciąż był miękki, wciąż konwersacyjny. Co jakimś cudem czyniło tę groźbę tysiąc razy bardziej przerażającą, niż gdyby krzyczał.
Moje oczy powędrowały do ściany monitorów za nim. Wszystkie te ekrany pokazujące wszystkie te miejsca, wszystkich tych ludzi, którzy nie mieli pojęcia, że są obserwowani. Mógł zrobić ze mną cokolwiek teraz. Pokazać komukolwiek cokolwiek.
Moje usta rozchyliły się, zanim zdążyłam je powstrzymać.
Przysunął się bliżej, tak blisko, że czułam ciepło jego ciała, i przycisnął krawędź kieliszka do moich ust. Płyn palił w gardle.
Znów przykucnął obok mnie, tak blisko, że mogłabym policzyć jego rzęsy, gdybym chciała się jeszcze bardziej torturować. Jego głos był ledwie szeptem, gdy przemówił:
"Grzeczna dziewczynka." Te dwa słowa uderzyły mnie jak narkotyk.
Ciepłe i płynne i kompletnie niechciane, rozpłynęły się w mojej czaszce i osiadły gdzieś głęboko w piersi, gdzie trzymałam wszystkie moje najbardziej wstydliwe sekrety.
Nienawidziłam tego. Nienawidziłam sposobu, w jaki moje ciało reagowało, nienawidziłam tego małego drgnięcia czegoś, co zdecydowanie nie było obrzydzeniem, nienawidziłam jak bardzo chciałam - potrzebowałam - usłyszeć, jak mówi to znowu.
***
Obudziłam się w czymś, co można było opisać tylko jako architektoniczne porno.
Serio. Ten apartament wyglądał, jakby ktoś wziął pokój luksusowego hotelu i nafaszerował go sterydami.
Okna od podłogi do sufitu oferowały panoramiczny widok na panoramę Amsterdamu, wszystkie szklane wieże i historyczne iglice współgrające ze sobą. Łóżko, na którym byłam rozwalona, było wielkości mojego całego bostońskiego mieszkania.
"Co do cholery," wyszeptałam, powoli siadając.
Moja głowa czuła się, jakby była wypchana watą i żalem. Ostatnią rzeczą, jaką pamiętałam, był Eric kucający obok mnie, jego kciuk na moich ustach, ten bursztynowy płyn palący w gardle, a potem... nic. Kompletna dziura.
Co do diabła było w tym drinku?
Potknęłam się w kierunku lustra w łazience i zamarłam. Ktoś mnie umył. Tak, dokładnie.
Moje włosy były umyte i zaplecione w idealny warkocz na plecach. Makijaż był zmyty, skóra wyszorowana do czysta. Miałam na sobie jedwabną piżamę - drogą, która zdecydowanie nie była moja.
Myśl o tym, że ktoś mnie rozbierał, mył, ubierał, kiedy byłam nieprzytomna, sprawiała, że aż mnie przeszył dreszcz obrzydzenia.
Ostry stukot przerwał moją spiralę paniki.
Drzwi otworzyły się, ukazując kobietę wyglądającą jakby została zaprojektowana przez kogoś z bardzo specyficznymi problemami z kontrolą.
Może trzydziestoparoletnia, z czarnymi włosami zebranymi w tak ciasny kok, że mogłaby rozłupać orzechy włoskie. Jej garnitur był idealnie skrojony, obcasy bezszelestne na marmurze, a wyraz twarzy — mniej więcej tak ciepły, jak kontrola podatkowa.
Nie nawiązała kontaktu wzrokowego. Po prostu wyciągnęła złożony pakunek ubrań — czarnych, surowych, jak strój żałobny dla kogoś, kto zmarł z powodu nadgorliwości korporacyjnej.
„Siódme piętro”, powiedziała głosem płaskim jak tygodniowa oranżada. „Zaraz po prysznicu.”
„Czekaj, co jest na siódmym piętrze?”
Już się odwracała, żeby wyjść. „Nie wiem.”
„Nie wiesz, czy nie chcesz mi powiedzieć?”
„Nie wiem.” Nadal zero kontaktu wzrokowego. Jakbym była meblem, który kazano jej wypolerować.
Drzwi zamknęły się miękkim kliknięciem, zostawiając mnie samą z designerskimi ubraniami i narastającym niepokojem.
Dwadzieścia minut później stałam w windzie, która ewidentnie miała problemy z zaufaniem do przycisków. Po prostu ruszyła, gdy tylko weszłam do środka, jakby dokładnie wiedziała, dokąd mam jechać, nie zawracając sobie głowy moim zdaniem.
Ubrania leżały idealnie, co było w jakiś sposób bardziej niepokojące niż gdyby byłyby źle dobrane. Czarne spodnie, czarna bluzka, czarna marynarka — wyglądałam jakbym pracowała w bardzo modnym domu pogrzebowym.
Siódme piętro przybyło z miękkim dźwiękiem, który brzmiał niemal przepraszająco.
Drzwi otworzyły się na coś, co wyglądało jakby placówka medyczna miała dziecko z więzieniem o najwyższym rygorze. Wszystko było białe — ściany, podłogi, sufit — tak jasne, że aż łzawiły mi oczy.
Korytarz ciągnął się jak sterylny koszmar, przerywany czarnymi szklanymi drzwiami oznaczonymi czerwonymi numerami. Od jeden do sześciu.
Brak okien. Żadnych dźwięków, poza szumem wentylacji i moim własnym oddechem.
Wtedy z ukrytych głośników rozbrzmiał głos: „Pokój czwarty. Teraz.”
Bo oczywiście.
Drzwi pokoju czwartego syknęły, otwierając się, gdy podeszłam, jakby budynek czytał mi w myślach. Wnętrze było...dezorientujące. Luksus zmieszany z laboratorium.
Drzwi otwarły się.
Ona weszła jakby była właścicielką budynku, miasta, a może i mojej duszy. Wysoka, elegancka, z platynowymi włosami spiętymi w kok, który pewnie wymagał architektonicznego projektu. Jej garnitur był designerski, obcasy — broń, a uśmiech ostry jak skalpel.
„Sia Morgenstern”, przedstawiła się, wyciągając rękę, której bałam się uścisnąć. „Dyrektor ds. Wzmocnienia i Szkoleń.”
„Szkolenie do czego?”
„Na idealną asystentkę pana Brightona, oczywiście.” Jej wzrok przesunął się po mnie, jakbym była bydłem na aukcji. „Postawa: akceptowalna. Uległość: obiecująca. Reakcja lękowa: doskonała.”
„Nie boję się”, skłamałam.
„Twoje źrenice są rozszerzone, oddech płytki, a ten garnitur monitoruje twój puls.” Uśmiechnęła się szerzej. „Jesteś przerażona. To bardzo produktywny stan emocjonalny.”
Podeszła do ekranów na ścianie i dotknęła jednego. Pojawiły się dwa przyciski: CISZA i POZWOLENIE.
„Twój pierwszy wybór”, powiedziała Sia konwersacyjnie. „Chcesz się uczyć w ciszy, czy wolisz najpierw zadawać pytania?”
Wpatrywałam się w opcje, palec zawieszony pomiędzy nimi. Wszystko we mnie krzyczało, żeby wybrać POZWOLENIE, domagać się odpowiedzi, walczyć.
Ale przed oczami przemknęła mi twarz Jake’a. Te pielęgniarki. Maszyny utrzymujące go przy życiu.
Nacisnęłam CISZA.
Pokój zamknął się szczelnym, mechanicznym sykiem. Światła przygasły do czegoś miękkiego, intymnego. Zaczęła grać muzyka — niska, zmysłowa, taka, przy której myśli się o rzeczach, o których nie powinno.
A potem jego głos wypełnił przestrzeń, gęsty jak miód i dwa razy bardziej niebezpieczny: „Zacznijmy.”
Panel za mną się otworzył. Odwróciłam się. Za szybą wenecką — zupełnie inny pokój.
Kobieta, rozciągnięta na jedwabnych prześcieradłach, nadgarstki związane, opaska na oczach, ciało wygięte w łuku, gdy jęczała w poduszkę. Ten dźwięk był prawdziwy. Surowy. Wilgotny.
A Eric Brighton stał na krawędzi łóżka. Bez koszuli. Włosy potargane. Jego usta przy jej szyi. Palce znikające pomiędzy jej udami.
„Obserwuj”, szepnęła Sia za moimi plecami, tak blisko, że jej usta musnęły moje ucho. „Ucz się.”
Nie mogłam patrzeć. Ale też nie mogłam nie patrzeć.
Ciało kobiety wiło się. Jego głos wydobywał z niej każdą reakcję, jakby był właścicielem jej mięśni, oddechu, jej ekstazy. To nie był seks — to była wojna.
A potem—
„Dotknij się”, rozkazał przez interkom głos Erica. „Teraz.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Floris
„Nie lubię się powtarzać.”
Słowa wybrzmiały cicho z głośnika w suficie, ale miały taką wagę, że aż ugięły mi kolana.
Odwróciłam się w stronę Sii. Wciąż tam stała. Postawa idealna. Ręce splecione za plecami. Patrzyła, jakby to był raport pogodowy, a nie naruszenie.
„Naprawdę zamierzasz tak po prostu stać?” Mój głos się łamał. „Jakby to było normalne?”
Jej wzrok nie drgnął. „To Brighton Systems, panienko Middleton. Zgodziła się pani na naszą strukturę. To obejmuje także wzmocnienie.”
Ekran zamigotał statycznym szumem. Usłyszałam mokry odgłos uderzającej skóry, niski pomruk głosu Erica po drugiej stronie tej jednostronnej szyby, a mój żołądek się przewrócił.
Ręce mi się trzęsły, gdy sięgnęłam między uda.
Kombinezon miał niewidoczny szew, a ja drżącymi palcami znalazłam zapięcie. Kliknęło cicho, a chłodne powietrze wpadło do środka, muskając rozgrzaną, zbyt świadomą, zbyt wrażliwą skórę.
„Ja…” Nawet nie wiedziałam, co chcę powiedzieć. Nie panowałam już nad głosem. Gardło miałam zdarte.
Sia poruszyła się spokojnie. Przysunęła do przodu krzesło—stalowa rama, skórzane siedzisko. Ustawiła je idealnie naprzeciw jednostronnej szyby. Potem obróciła je w stronę kamery zamontowanej nad drzwiami.
„Siadaj,” powiedziała. Moje nogi ledwo drgnęły, ale udało mi się. Usiadłam. Kolana zadrżały, dłonie zawahały się. „Szerzej.”
To nie była sugestia. Przełknęłam ślinę i rozsunęłam uda, czując, jak zimne powietrze całuje każdą skrytą część mnie.
Patrzyłam na swoje odbicie w szkle—zarumienioną twarz, obcisły strój rozchylony akurat tyle, drżące palce sunące w dół.
Oddech zaciął się, gdy dotknęłam siebie—najpierw delikatnie, potem mocniej. Wstyd palił mocniej niż podniecenie, ale nie powstrzymało mnie to. Nic mnie nie powstrzymało. Ani kamera, ani Sia, ani to, że byłam tresowana jak rzecz.
Nienawidziłam tego. Moje ciało to kochało.
Patrzyłam, jak cienie po drugiej stronie szyby się poruszają. Widziała, jak bierze ją. Mocno, bez litości. Słyszałam jej głos, wysoki i rozbity.
Wyobrażałam sobie usta Erica. Jego palce. Jego kontrolę.
Wygiełam się w łuk. Wstrzymałam oddech. Orgazm przeszył mnie niczym błyskawica nad polem szkła. Uda mi zadrżały, brzuch się zacisnął. Mój jęk rozdarł ciszę i zawisł w niej jak grzech.
A wszystko, co słyszałam—głęboki, zadowolony, pewny siebie głos z głośnika:
„Dobra dziewczynka.”
***
Następnego ranka próbowałam przekonać siebie, że wszystko ze mną w porządku.
Spoiler: nie było. Nawet blisko. Ale "udawaj, aż ci się uda" to moje życiowe motto od gimnazjum, więc padło na korporacyjne spodnie i śnieżnobiałą koszulę.
Wyglądałam jak stażystka, która zgubiła się w drodze na szkolenie.
Winda na piętro zarządu już czekała, gdy Sia pojawiła się nagle jak korporacyjny duch.
„Pan Brighton wydał korektę ubioru,” oznajmiła, trzymając czarną satynową torbę jakby kryła w niej państwowe tajemnice.
Wzięłam ją, już wiedząc, że jestem spalona. „Jaka to korekta?”
„Przezroczysta.”
Otworzyłam torbę. Moja dusza opuściła ciało.
Przezroczysta czarna bielizna ze złotym haftem, która wyglądała bardziej jak dzieło sztuki niż ubranie. Bez stanika. Bez prawdziwych majtek—tylko koronkowa sugestia zakrycia. I obcasy, które były właściwie szczudłami z problemem osobowości.
Była notatka: Protokół: Przezroczystość.
„Chyba sobie żartujesz.”
„Dwie minuty,” powiedziała Sia, sprawdzając zegarek, jakbyśmy dyskutowały o kwartalnych raportach, a nie o moim kompletnym upokorzeniu.
„Nie przebiorę się— to dosłownie tylko bielizna!”
„Minuta czterdzieści.”
„To molestowanie! To nielegalne! To—”
„Minuta dwadzieścia.”
Chwyciłam torbę i praktycznie wybiegłam do najbliższej łazienki. Ręce mi się trzęsły, gdy zdzierałam z siebie profesjonalną zbroję i zakładałam to, co można by nazwać „ubraniem” tylko jeśli bardzo zmrużyć oczy i mieć zaawansowaną kataraktę.
Kombinezon to był żart. Obciskał wszystko, nie zakrywał niczego i sprawiał, że wyglądałam, jakbym szła na bardzo specyficzną rozmowę kwalifikacyjną. Obcasy dodawały mi cztery cale i dokładnie zero godności.
Spojrzałam na swoje odbicie i chciałam umrzeć. „To jest chore. To naprawdę chore.”
Ale w głowie mignęła mi twarz Jake’a—te maszyny, te pielęgniarki—i wyszłam mimo wszystko.
Eric nie podniósł wzroku, gdy weszłam do jego biura. Nie uśmiechnął się, nie skomentował, nawet nie dał do zrozumienia, że zauważył, iż wyglądam, jakbym przegrała bardzo drogi zakład. Po prostu wskazał na swoje biurko, jakbyśmy prowadzili zwykłą rozmowę służbową.
„Na moim systemie jest 348 aktywnych alarmów naruszenia,” powiedział tonem czysto biznesowym. „Wybierz jeden do zbadania. Masz pięć minut.”
Zamrugałam. Mocno. „Przepraszam, co?”
„Cyberbezpieczeństwo. Twój prawdziwy zakres umiejętności. Powód, dla którego cię zatrudniłem, wykracza poza oczywiste walory rozrywkowe.” W końcu na mnie spojrzał, przesuwając wzrokiem od obcasów do ledwo zakrywającego dekoltu z klinicznym chłodem. „Wybierz mądrze.”
„Serio? Ubierasz mnie tak—tak jak teraz—i chcesz, żebym faktycznie pracowała?”
„Cztery minuty, trzydzieści sekund.”
„W tym stroju nawet nie mogę usiąść!”
„To stój. Cztery minuty, piętnaście sekund.”
Chciałam krzyczeć. Zamiast tego podeszłam do jego stanowiska w szpilkach, które ewidentnie zaprojektował ktoś, kto nienawidzi kobiet. Ekran był koszmarem pełnym czerwonych alarmów, ostrzeżeń systemowych i czegoś, co wyglądało na cyfrowy chaos.
„To niemożliwe,” wymamrotałam, przeglądając alerty. „Połowa z nich to mogą być fałszywe alarmy, a druga połowa—”
„Trzy minuty.”
„Przestałbyś z tym odliczaniem? Próbuję myśleć!”
„Myślenie jest opcjonalne. Instynkt nie. Co tu nie pasuje?”
Zmusiłam się do skupienia, ignorując, jak przezroczysty materiał przylega do mojej skóry, ignorując, jak bardzo jestem odsłonięta, ignorując wszystko poza wzorami na ekranie. Większość alertów była standardowa—nieudane próby logowania, podejrzane adresy IP, typowa korporacyjna paranoja.
Ale jeden się wyróżniał. Logowanie z Marrakeszu, które wydawało się... niewłaściwe. Czas był zbyt perfekcyjny, schemat dostępu zbyt czysty. Prawdziwi hakerzy są bardziej chaotyczni.
„Ten,” powiedziałam, wskazując na alert. „Jest zbyt schludny. Prawdziwe próby włamania zostawiają cyfrowe odciski palców, wzorce zachowań. To wygląda jak ktoś, kto za bardzo stara się wyglądać podejrzanie.”
Eric przesunął się za mną—tak blisko, że czułam jego ciepło przez praktycznie nieistniejący materiał, który miałam na sobie.
„Wyjaśnij.”
„Odstępy czasowe między logowaniami to dokładnie sześćdziesiąt sekund. Bez żadnych odstępstw. Ludzie tak nie działają—jesteśmy niekonsekwentni, robimy przerwy, popełniamy błędy. To jest zautomatyzowane, ale próbuje udawać ręczną robotę.”
Jego palec powędrował w dół mojego kręgosłupa i prawie podskoczyłam z wrażenia.
„Dobrze,” mruknął. „Co jeszcze?”
Mój mózg się przegrzewał od połączenia zawodowej analizy i tego... cokolwiek to było. „Adres IP odbija się przez siedem proxy, ale wszystkie to płatne usługi VPN. Drogie. Większość prawdziwych hakerów korzysta z darmowych lub szemranych serwerów.”
„I?”
„A więc ktoś, kto to ustawił, ma pieniądze. Korporacyjne pieniądze. To nie jest dzieciak w piwnicy u mamy—to przemysłowy szpieg podszywający się pod przypadkowy atak.”
Odsunął się. „Wyeliminuj to.”
Otworzyłam protokoły bezpieczeństwa i zaczęłam pisać, pozwalając, by zadziałała pamięć mięśniowa. Zablokuj zakres IP, oznacz usługi proxy, wdroż honeypota, żeby śledzić kolejne próby. Palce śmigały po klawiaturze mimo absurdalnego stroju.
„Gotowe,” powiedziałam, odwracając się. „Ale już wiedziałeś, że to fałszywa akcja, prawda?”
„Oczywiście.”
„Więc to był test.”
„Wszystko jest testem, Floris. Pytanie, czy zdasz, czy nie.”
Patrzyłam na niego—na człowieka, który ubrał mnie jak luksusową prostytutkę, a potem kazał wykonywać prawdziwą pracę z zakresu cyberbezpieczeństwa, jakby to było najnormalniejsze na świecie.
„Na czym tak naprawdę polega moja praca?” zapytałam. „Bo dostaję bardzo sprzeczne sygnały.”
Jego uśmiech był ostry jak brzytwa. „Twoja praca to to, co ja zdecyduję. Dziś jesteś analitykiem cyberbezpieczeństwa w wątpliwym stroju. Jutro?” Wzruszył ramionami. „Zobaczymy, co mnie zainteresuje.”
„A jeśli odmówię?”
„Nie odmówisz.” Już odwracał się do swojego ekranu, traktując mnie jak kolejne zadanie, które właśnie zakończył. „Leczenie twojego brata trwa, dopóki jesteś przydatna. W momencie, gdy przestaniesz być przydatna...”
Nie dokończył zdania. Nie musiał.
Stałam tam w absurdalnych szpilkach i przezroczystej tkaninie, czując się bardziej odsłonięta niż kiedykolwiek w życiu, i uświadomiłam sobie, że to dopiero początek.
„Sia przekaże ci dzisiejsze prawdziwe zadanie,” powiedział Eric, nie podnosząc wzroku. „Coś bardziej dopasowanego do twoich... wyjątkowych kwalifikacji.”
„Czyli jakich?”
„Dostęp do miejsc, gdzie większość ludzi nie może wejść. Informacje, których większość ludzi nie zdobędzie.” Jego oczy znów spotkały się z moimi. „W końcu, kto podejrzewa asystentkę w koktajlowej sukience o korporacyjny szpiegostwo?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Eric
Zbudowałem swoje imperium na jednej prostej prawdzie: każdy ma swoją cenę. Niektórzy chcą pieniędzy, inni władzy, nieliczni pragną zemsty. Ale każdy—absolutnie każdy—czegoś pragnie na tyle mocno, by pójść na kompromis ze swoimi zasadami.
Floris Middleton nie miała być inna.
Sia wręczyła jej koktajlową sukienkę dokładnie o 15:47. "Firmowe wydarzenie networkingowe w Rotterdamie," wyjaśniła rzeczowo. "Kwartalne przyjęcie inauguracyjne TimeCorp. Timothy Hartwell tam będzie."
Obserwowałem przez kamery monitoringu, jak Floris trzyma granatową jedwabną sukienkę—wystarczająco drogą, by otwierać drzwi, wystarczająco subtelną, by nie krzyczeć "szpieg korporacyjny".
"Ta sukienka wygląda na droższą niż mój czynsz," powiedziała Floris.
"Wydarzenia pana Brightona wymagają odpowiedniego stroju."
"A moim zadaniem jest...?"
"Networking. Słuchanie. Raportowanie o kontraktach nadzorczych TimeCorp z Unią Europejską."
Standardowy wywiad korporacyjny. Rodzaj rzeczy, które organizowałem od lat bez zastanowienia.
Czego się nie spodziewałem, to że przykleję się do monitorów, obserwując jej przygotowania.
Większość moich pracowników była przewidywalna—ambitni karierowicze, którzy sprzedaliby własne matki za gabinet w rogu. Ale Floris poruszała się inaczej. Nie odgrywała roli przed kamerami ani nie próbowała nikogo zaimponować.
Walczyła z zamkiem błyskawicznym, mamrocząc przekleństwa, które sprawiłyby, że marynarze by się zarumienili.
Kiedy jej włosy nie chciały współpracować, rzuciła szczotką w lustro i zdecydowała się na niedbałego koka, który jakimś cudem wyglądał bardziej elegancko niż cokolwiek, co moi zwykli operatorzy osiągali z profesjonalnymi stylistami.
Było coś niepokojącego w jej autentyczności. W moim świecie wszyscy nosili maski. Wszyscy grali. Ale Floris wydawała się niezdolna do udawania.
Może dlatego ją wybrałem. Była jedyną osobą, która weszła do mojego biura i nazwała mnie dokładnie tym, kim byłem: psychopatą.
Wydarzenie networkingowe było przewidywalne—przewartościowany szampan, niedokwalifikowani dyrektorzy, wystarczająco dużo korporacyjnego wbijania noża w plecy, by napędzać wrogie przejęcia.
Obserwowałem z mojego biura przez sprzęt monitorujący, śledząc Floris, jak poruszała się w tłumie. Była w tym naturalna. Ludzie jej ufali, bo faktycznie słuchała, zamiast czekać na swoją kolej, by mówić.
Wtedy pojawił się Timothy Hartwell.
Mój największy konkurent, najstarszy rywal i jedyna osoba, która naprawdę działała mi na nerwy.
Wysoki, o srebrnych włosach, z uśmiechem, który sprawiał, że akcjonariusze otwierali książeczki czekowe, a urzędnicy zapominali o przepisach dotyczących prywatności.
Podszedł do Floris jak rekin wyczuwający krew.
"Wydajesz się być jedyną osobą tutaj, która nie wygląda, jakby wolała być na leczeniu kanałowym," powiedział.
Floris zaśmiała się—szczerze, nie wyćwiczenie. "To dlatego, że jestem nowa w tym duszącym korporacyjnym networkingu. Daj mi sześć miesięcy."
"Timothy Hartwell, TimeCorp." Jego uścisk dłoni trwał zbyt długo. "A ty to...?"
"Floris Middleton, Brighton Systems."
Zobaczyłem dokładny moment, w którym zainteresowanie Timothy'ego przesunęło się z przypadkowego flirtu na strategiczne kalkulacje. Pracownica Brighton Systems, sama na jego wydarzeniu, wyglądająca na bezbronną.
Rozmowa była podręcznikowym przykładem korporacyjnego uwodzenia. Timothy był gładki, czarujący, sprawiał, że Floris czuła się ważna, jednocześnie sondując informacje.
A ona radziła sobie perfekcyjnie—dawała mu wystarczająco dużo prawdziwych informacji, by wydawać się godną zaufania, jednocześnie karmiąc go starannie przygotowanymi kłamstwami o naszych kontraktach. Nawet skłoniła go do rozmowy o nowych inicjatywach AI TimeCorp, wartych miliony we właściwych rękach.
Wszystko szło zgodnie z planem.
Dopóki ręka Timothy'ego nie znalazła się na jej plecach.
"Wiesz," powiedział, pochylając się bliżej, "mam apartament w Marriotcie. Moglibyśmy kontynuować tę rozmowę gdzieś bardziej... prywatnie."
Coś pierwotnego poruszyło się we mnie. Jakiś zaborczy instynkt, o którym nie wiedziałem, że mam.
Ruszyłem, zanim podjąłem świadomą decyzję, chwytając klucze i kierując się do windy. Głos Sii zatrzeszczał w słuchawce: "Proszę pana, co pan robi? To nie jest część planu."
Ale ja już byłem w drodze.
Hol Marriotta był pełen marmuru i pretensjonalności. Znalazłem ich przy barze, ręka Timothy'ego na udzie Floris, podczas gdy ona wyglądała na coraz bardziej niezręcznie.
Podszedłem i położyłem dłoń na jej ramieniu.
"Jesteś tutaj," powiedziałem głosem niosącym wystarczająco autorytetu, by Timothy zamarł. "Przepraszam za spóźnienie."
Timothy spojrzał w górę, jego uśmiech zachwiał się, gdy mnie rozpoznał. "Eric Brighton. Nie wiedziałem, że jesteś w Rotterdamie."
"Biznes nigdy nie śpi." Pomogłem Floris wstać, zauważając ulgę w jej oczach. "Widzę, że poznałeś moją asystentkę."
"Asystentkę?" Spojrzenie Timothy'ego przemknęło między nami, przeliczając. "Nie wspomniała, że pracuje bezpośrednio dla ciebie."
"Nie reklamuję moich ustaleń personalnych." Stal podkreślała mój profesjonalny ton. "Floris, powinniśmy iść."
"Zaczekaj." Timothy wstał, sięgając po jej ramię. "Właśnie się poznawaliśmy. Na pewno nie masz nic przeciwko, jeśli—"
"Mam." Słowa wyszły ostrzej niż zamierzałem. "Jest ze mną."
Zaskoczył mnie nawet ton posesywności w moim głosie. Brwi Timothy'ego uniosły się, gdy zrozumiał, że to nie jest tylko biznes.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Sia pojawiła się jak cień. "Panowie, jestem pewna, że wszyscy mamy wczesne loty. Eric, Floris, samochód czeka."
***
Podróż powrotna do Amsterdamu była napięta jak pogrzeb.
"Co to, do cholery, było?" zażądała Sia, w końcu tracąc opanowanie. "Nie ingerujesz w operacje. Nigdy nie ingerujesz. To zasada numer jeden."
"Sprawy się skomplikowały."
"Skomplikowały? Ona wykonywała swoją pracę perfekcyjnie! Hartwell był gotowy wszystko wyśpiewać, a ty wkroczyłeś jak zazdrosny chłopak!"
Odwróciłem się do Floris, która milczała. "Czemu wcześniej go nie powstrzymałaś?"
Jej głowa uniosła się gwałtownie. "Słucham?"
"Był wszędzie wokół ciebie. Czemu się nie wycofałaś?"
"Wykonywałam swoją pracę!" Jej głos się podniósł. "Kazałeś mi zdobyć informacje. Zdobywałam informacje. Fakt, że jest obmacującym kretynem, tego nie zmienia."
"Wyglądało na to, że jego uwaga ci odpowiada."
Słowa wymknęły się, zanim zdążyłem je powstrzymać. Twarz Floris zbladła, potem poczerwieniała.
"Czy ty mówisz poważnie—" Wzięła głęboki oddech. "Byłam pod przykryciem. Grałam rolę. To właśnie robią szpiedzy, prawda?"
Sia patrzyła na mnie, jakbym wyhodował drugą głowę. "Eric, co się z tobą dzieje?"
Dobre pytanie. Zbudowałem swoją karierę na emocjonalnym dystansie, traktując ludzi jak pionki szachowe. Ale patrzenie, jak Timothy dotyka Floris, wywołało coś prymitywnego i niepożądanego.
"Parametry misji były niejasne," powiedziałem w końcu.
"Parametry misji były w porządku," odparła Floris. "Twoją obsesja kontroli jest problemem."
Nikt nie mówił do mnie w ten sposób. Nikt nie kwestionował moich metod ani nie wytykał mojego zachowania.
Z wyjątkiem Floris Middleton, która wydawała się konstytucyjnie niezdolna do wiedzenia, kiedy się zamknąć.
Z powrotem w biurze odprawiłem Się machnięciem ręki. Rzuciła mi spojrzenie, które mogłoby stopić stal, ale wiedziała, kiedy się wycofać.
Floris zmierzała do windy, gdy jej postawa kazała mi się zatrzymać. Wyglądała jak ktoś przygotowujący się do skoku z klifu.
"Panno Middleton."
Odwróciła się i podeszła, jakby maszerowała na wojnę.
"Nie chcę być już tego częścią."
Ludzie po prostu nie odchodzą ode mnie. Są zwalniani, przenoszeni do syberyjskich biur, czasami znikają w programie ochrony świadków, ale nie odchodzą.
"Słucham?"
"Słyszałeś mnie. Mam dość tego pokręconego koszmaru, który prowadzisz."
"Świetnie. Jesteś zwolniona."
Jej szczęka opadła. "Tak po prostu?"
"Tak po prostu." Odwróciłem się do komputera. "Ochrona cię wyprowadzi."
Stała tam, prawdopodobnie oczekując jakiejś dramatycznej przemowy. Ale wcześnie nauczyłem się, że najlepszą obroną przed odrzuceniem jest odrzucić pierwszemu, mocniej.
"No dobrze," powiedziała, niepokojąco spokojnym głosem. "Żegnaj, Eric."
Użycie mojego imienia było jak policzek. Nikt nie mówi do mnie Eric.
Doszła do połowy drogi do windy, zanim zadzwonił jej telefon.
Cisza po tym, jak się rozłączyła, była ogłuszająca. Stała w moich drzwiach, ze łzami spływającymi po policzkach i czystym mordem w oczach.
"Ty draniu."
Uśmiechnąłem się. "Moja asystentka wykonawcza właśnie odeszła. Jesteś zainteresowana stanowiskiem?"
"Jesteś chory," wysyczała. "Ty absolutny psychopato."
Nie kłóciłem się, bo nie myliła się.
"Dlaczego?" Słowo ledwo przeszło przez jej usta.
Podszedłem bliżej, wystarczająco blisko, by dostrzec każdą złotą plamkę w tych bursztynowych oczach. Wyciągnąłem świeży kontrakt z biurka—miałem go przygotowany od dni.
"Jeśli to podpiszesz," powiedziałem głosem stabilnym jak chirurg, "leczenie twojego brata będzie kontynuowane bezterminowo. Pełne pokrycie eksperymentalnej terapii, specjalistów, rachunków szpitalnych, które zniszczyłyby przyszłość twojej rodziny. Wszystko zostanie załatwione."
Jej wargi drżały. "A kim ja się stanę?"
Pozwoliłem, by pytanie zawisło jak stryczek.
"Moją asystentką wykonawczą. Jeden rok, bez negocjacji. Potem odchodzisz wolna. Twój brat jest zdrowy, twój dług wymazany."
Obserwowałem wojnę rozgrywającą się na jej twarzy—duma kontra miłość, bunt kontra miażdżąca medyczna rzeczywistość.
Potem zrobiła coś, co naprawdę mnie zaskoczyło.
Opadła na kolana.
Nie w poddaniu—to była czysta determinacja owinięta w gest "pieprz się". Wzięła długopis między zęby i podpisała swoje nazwisko ustami, nie przerywając kontaktu wzrokowego.
Kiedy skończyła, spojrzała w górę ze łzami spływającymi po twarzy. "Mam nadzieję, że jesteś usatysfakcjonowany."
Ale nie byłem usatysfakcjonowany. Nawet nie byłem blisko.
Przesuń w górę, aby kontynuować