POV Eric
Zbudowałem swoje imperium na jednej prostej prawdzie: każdy ma swoją cenę. Niektórzy chcą pieniędzy, inni władzy, nieliczni pragną zemsty. Ale każdy—absolutnie każdy—czegoś pragnie na tyle mocno, by pójść na kompromis ze swoimi zasadami.
Floris Middleton nie miała być inna.
Sia wręczyła jej koktajlową sukienkę dokładnie o 15:47. "Firmowe wydarzenie networkingowe w Rotterdamie," wyjaśniła rzeczowo. "Kwartalne przyjęcie inauguracyjne TimeCorp. Timothy Hartwell tam będzie."
Obserwowałem przez kamery monitoringu, jak Floris trzyma granatową jedwabną sukienkę—wystarczająco drogą, by otwierać drzwi, wystarczająco subtelną, by nie krzyczeć "szpieg korporacyjny".
"Ta sukienka wygląda na droższą niż mój czynsz," powiedziała Floris.
"Wydarzenia pana Brightona wymagają odpowiedniego stroju."
"A moim zadaniem jest...?"
"Networking. Słuchanie. Raportowanie o kontraktach nadzorczych TimeCorp z Unią Europejską."
Standardowy wywiad korporacyjny. Rodzaj rzeczy, które organizowałem od lat bez zastanowienia.
Czego się nie spodziewałem, to że przykleję się do monitorów, obserwując jej przygotowania.
Większość moich pracowników była przewidywalna—ambitni karierowicze, którzy sprzedaliby własne matki za gabinet w rogu. Ale Floris poruszała się inaczej. Nie odgrywała roli przed kamerami ani nie próbowała nikogo zaimponować.
Walczyła z zamkiem błyskawicznym, mamrocząc przekleństwa, które sprawiłyby, że marynarze by się zarumienili.
Kiedy jej włosy nie chciały współpracować, rzuciła szczotką w lustro i zdecydowała się na niedbałego koka, który jakimś cudem wyglądał bardziej elegancko niż cokolwiek, co moi zwykli operatorzy osiągali z profesjonalnymi stylistami.
Było coś niepokojącego w jej autentyczności. W moim świecie wszyscy nosili maski. Wszyscy grali. Ale Floris wydawała się niezdolna do udawania.
Może dlatego ją wybrałem. Była jedyną osobą, która weszła do mojego biura i nazwała mnie dokładnie tym, kim byłem: psychopatą.
Wydarzenie networkingowe było przewidywalne—przewartościowany szampan, niedokwalifikowani dyrektorzy, wystarczająco dużo korporacyjnego wbijania noża w plecy, by napędzać wrogie przejęcia.
Obserwowałem z mojego biura przez sprzęt monitorujący, śledząc Floris, jak poruszała się w tłumie. Była w tym naturalna. Ludzie jej ufali, bo faktycznie słuchała, zamiast czekać na swoją kolej, by mówić.
Wtedy pojawił się Timothy Hartwell.
Mój największy konkurent, najstarszy rywal i jedyna osoba, która naprawdę działała mi na nerwy.
Wysoki, o srebrnych włosach, z uśmiechem, który sprawiał, że akcjonariusze otwierali książeczki czekowe, a urzędnicy zapominali o przepisach dotyczących prywatności.
Podszedł do Floris jak rekin wyczuwający krew.
"Wydajesz się być jedyną osobą tutaj, która nie wygląda, jakby wolała być na leczeniu kanałowym," powiedział.
Floris zaśmiała się—szczerze, nie wyćwiczenie. "To dlatego, że jestem nowa w tym duszącym korporacyjnym networkingu. Daj mi sześć miesięcy."
"Timothy Hartwell, TimeCorp." Jego uścisk dłoni trwał zbyt długo. "A ty to...?"
"Floris Middleton, Brighton Systems."
Zobaczyłem dokładny moment, w którym zainteresowanie Timothy'ego przesunęło się z przypadkowego flirtu na strategiczne kalkulacje. Pracownica Brighton Systems, sama na jego wydarzeniu, wyglądająca na bezbronną.
Rozmowa była podręcznikowym przykładem korporacyjnego uwodzenia. Timothy był gładki, czarujący, sprawiał, że Floris czuła się ważna, jednocześnie sondując informacje.
A ona radziła sobie perfekcyjnie—dawała mu wystarczająco dużo prawdziwych informacji, by wydawać się godną zaufania, jednocześnie karmiąc go starannie przygotowanymi kłamstwami o naszych kontraktach. Nawet skłoniła go do rozmowy o nowych inicjatywach AI TimeCorp, wartych miliony we właściwych rękach.
Wszystko szło zgodnie z planem.
Dopóki ręka Timothy'ego nie znalazła się na jej plecach.
"Wiesz," powiedział, pochylając się bliżej, "mam apartament w Marriotcie. Moglibyśmy kontynuować tę rozmowę gdzieś bardziej... prywatnie."
Coś pierwotnego poruszyło się we mnie. Jakiś zaborczy instynkt, o którym nie wiedziałem, że mam.
Ruszyłem, zanim podjąłem świadomą decyzję, chwytając klucze i kierując się do windy. Głos Sii zatrzeszczał w słuchawce: "Proszę pana, co pan robi? To nie jest część planu."
Ale ja już byłem w drodze.
Hol Marriotta był pełen marmuru i pretensjonalności. Znalazłem ich przy barze, ręka Timothy'ego na udzie Floris, podczas gdy ona wyglądała na coraz bardziej niezręcznie.
Podszedłem i położyłem dłoń na jej ramieniu.
"Jesteś tutaj," powiedziałem głosem niosącym wystarczająco autorytetu, by Timothy zamarł. "Przepraszam za spóźnienie."
Timothy spojrzał w górę, jego uśmiech zachwiał się, gdy mnie rozpoznał. "Eric Brighton. Nie wiedziałem, że jesteś w Rotterdamie."
"Biznes nigdy nie śpi." Pomogłem Floris wstać, zauważając ulgę w jej oczach. "Widzę, że poznałeś moją asystentkę."
"Asystentkę?" Spojrzenie Timothy'ego przemknęło między nami, przeliczając. "Nie wspomniała, że pracuje bezpośrednio dla ciebie."
"Nie reklamuję moich ustaleń personalnych." Stal podkreślała mój profesjonalny ton. "Floris, powinniśmy iść."
"Zaczekaj." Timothy wstał, sięgając po jej ramię. "Właśnie się poznawaliśmy. Na pewno nie masz nic przeciwko, jeśli—"
"Mam." Słowa wyszły ostrzej niż zamierzałem. "Jest ze mną."
Zaskoczył mnie nawet ton posesywności w moim głosie. Brwi Timothy'ego uniosły się, gdy zrozumiał, że to nie jest tylko biznes.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Sia pojawiła się jak cień. "Panowie, jestem pewna, że wszyscy mamy wczesne loty. Eric, Floris, samochód czeka."
***
Podróż powrotna do Amsterdamu była napięta jak pogrzeb.
"Co to, do cholery, było?" zażądała Sia, w końcu tracąc opanowanie. "Nie ingerujesz w operacje. Nigdy nie ingerujesz. To zasada numer jeden."
"Sprawy się skomplikowały."
"Skomplikowały? Ona wykonywała swoją pracę perfekcyjnie! Hartwell był gotowy wszystko wyśpiewać, a ty wkroczyłeś jak zazdrosny chłopak!"
Odwróciłem się do Floris, która milczała. "Czemu wcześniej go nie powstrzymałaś?"
Jej głowa uniosła się gwałtownie. "Słucham?"
"Był wszędzie wokół ciebie. Czemu się nie wycofałaś?"
"Wykonywałam swoją pracę!" Jej głos się podniósł. "Kazałeś mi zdobyć informacje. Zdobywałam informacje. Fakt, że jest obmacującym kretynem, tego nie zmienia."
"Wyglądało na to, że jego uwaga ci odpowiada."
Słowa wymknęły się, zanim zdążyłem je powstrzymać. Twarz Floris zbladła, potem poczerwieniała.
"Czy ty mówisz poważnie—" Wzięła głęboki oddech. "Byłam pod przykryciem. Grałam rolę. To właśnie robią szpiedzy, prawda?"
Sia patrzyła na mnie, jakbym wyhodował drugą głowę. "Eric, co się z tobą dzieje?"
Dobre pytanie. Zbudowałem swoją karierę na emocjonalnym dystansie, traktując ludzi jak pionki szachowe. Ale patrzenie, jak Timothy dotyka Floris, wywołało coś prymitywnego i niepożądanego.
"Parametry misji były niejasne," powiedziałem w końcu.
"Parametry misji były w porządku," odparła Floris. "Twoją obsesja kontroli jest problemem."
Nikt nie mówił do mnie w ten sposób. Nikt nie kwestionował moich metod ani nie wytykał mojego zachowania.
Z wyjątkiem Floris Middleton, która wydawała się konstytucyjnie niezdolna do wiedzenia, kiedy się zamknąć.
Z powrotem w biurze odprawiłem Się machnięciem ręki. Rzuciła mi spojrzenie, które mogłoby stopić stal, ale wiedziała, kiedy się wycofać.
Floris zmierzała do windy, gdy jej postawa kazała mi się zatrzymać. Wyglądała jak ktoś przygotowujący się do skoku z klifu.
"Panno Middleton."
Odwróciła się i podeszła, jakby maszerowała na wojnę.
"Nie chcę być już tego częścią."
Ludzie po prostu nie odchodzą ode mnie. Są zwalniani, przenoszeni do syberyjskich biur, czasami znikają w programie ochrony świadków, ale nie odchodzą.
"Słucham?"
"Słyszałeś mnie. Mam dość tego pokręconego koszmaru, który prowadzisz."
"Świetnie. Jesteś zwolniona."
Jej szczęka opadła. "Tak po prostu?"
"Tak po prostu." Odwróciłem się do komputera. "Ochrona cię wyprowadzi."
Stała tam, prawdopodobnie oczekując jakiejś dramatycznej przemowy. Ale wcześnie nauczyłem się, że najlepszą obroną przed odrzuceniem jest odrzucić pierwszemu, mocniej.
"No dobrze," powiedziała, niepokojąco spokojnym głosem. "Żegnaj, Eric."
Użycie mojego imienia było jak policzek. Nikt nie mówi do mnie Eric.
Doszła do połowy drogi do windy, zanim zadzwonił jej telefon.
Cisza po tym, jak się rozłączyła, była ogłuszająca. Stała w moich drzwiach, ze łzami spływającymi po policzkach i czystym mordem w oczach.
"Ty draniu."
Uśmiechnąłem się. "Moja asystentka wykonawcza właśnie odeszła. Jesteś zainteresowana stanowiskiem?"
"Jesteś chory," wysyczała. "Ty absolutny psychopato."
Nie kłóciłem się, bo nie myliła się.
"Dlaczego?" Słowo ledwo przeszło przez jej usta.
Podszedłem bliżej, wystarczająco blisko, by dostrzec każdą złotą plamkę w tych bursztynowych oczach. Wyciągnąłem świeży kontrakt z biurka—miałem go przygotowany od dni.
"Jeśli to podpiszesz," powiedziałem głosem stabilnym jak chirurg, "leczenie twojego brata będzie kontynuowane bezterminowo. Pełne pokrycie eksperymentalnej terapii, specjalistów, rachunków szpitalnych, które zniszczyłyby przyszłość twojej rodziny. Wszystko zostanie załatwione."
Jej wargi drżały. "A kim ja się stanę?"
Pozwoliłem, by pytanie zawisło jak stryczek.
"Moją asystentką wykonawczą. Jeden rok, bez negocjacji. Potem odchodzisz wolna. Twój brat jest zdrowy, twój dług wymazany."
Obserwowałem wojnę rozgrywającą się na jej twarzy—duma kontra miłość, bunt kontra miażdżąca medyczna rzeczywistość.
Potem zrobiła coś, co naprawdę mnie zaskoczyło.
Opadła na kolana.
Nie w poddaniu—to była czysta determinacja owinięta w gest "pieprz się". Wzięła długopis między zęby i podpisała swoje nazwisko ustami, nie przerywając kontaktu wzrokowego.
Kiedy skończyła, spojrzała w górę ze łzami spływającymi po twarzy. "Mam nadzieję, że jesteś usatysfakcjonowany."
Ale nie byłem usatysfakcjonowany. Nawet nie byłem blisko.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Floris
Pewnie powinnam była przeczytać tę umowę. Tak naprawdę przeczytać, a nie tylko przeskanować pod kątem imienia mojego brata i ubezpieczenia zdrowotnego.
Ale szczerze? Jaką to by zrobiło różnicę? I tak bym ją podpisała. Wszystko dla Jake’a, prawda?
Nawet jeśli oznaczałoby to sprzedaż duszy samemu Korporacyjnemu Szatanowi.
Właśnie skończyłam debugować najnowszy, „pilny” protokół bezpieczeństwa Erica—który okazał się testem, czy zauważę, że prowadzi nadzór nad własną Radą Dyrektorów—gdy Sia pojawiła się niczym zły omen w designerskich szpilkach.
„Jesteś potrzebna na górze”, powiedziała, nie siląc się na uprzejmości.
„Na którym piętrze?”
„Dziewiątym.”
Winda jechała w górę. I w górę. I kurwa dalej w górę. Nawet nie wiedziałam, że ten budynek ma tyle pięter. Cyfry na ekranie świeciły jak odliczanie do mojej własnej egzekucji.
Kiedy w końcu się zatrzymała, nie mogłam oddychać.
Drzwi otworzyły się bezgłośnie, a naprzód wyszło dwóch ochroniarzy. Prawdziwych ochroniarzy. Jakbym była jakimś więźniem o wysokim stopniu zagrożenia, a nie przewykwalifikowaną informatyczką z kiepską postawą i jeszcze gorszymi wyborami życiowymi.
Dziewiąte piętro wyglądało, jakby ktoś wziął zwykły biurowiec i nakarmił go Xanaxem. Wszystko było białe—ściany, podłogi, sufit—tak nieskazitelne, że aż bolało patrzeć.
Żadnych pracowników, żadnych sal konferencyjnych, żadnych oznak ludzkiego życia.
„Tędy”, powiedział Ochroniarz Numer Jeden, jakbyśmy szli na przyjemny spacer przez piekło.
Obcasy stukały o marmur tak doskonały, że pewnie kosztował więcej niż moje studia. Korytarz ciągnął się przed nami jak luksusowe więzienie—szeroki, sterylny, elegancki w najbardziej przerażający sposób.
Bez okien. Bez wyjść ewakuacyjnych. Tylko nieoznakowane czarne drzwi i kamery monitoringu pochowane w każdym kącie jak elektroniczne sępy.
„Dokąd dokładnie idziemy?” zapytałam, bo najwyraźniej nie potrafię trzymać języka za zębami, nawet jeśli mogłoby mnie to uratować.
„Nie wiem”, odpowiedział Ochroniarz Numer Dwa.
„Oczywiście.”
Ale już zatrzymaliśmy się przed drzwiami, które wyglądały dokładnie tak samo jak wszystkie inne w tej psychologicznej izbie tortur. Weszłam do środka i od razu chciałam zwymiotować.
„Witamy”, zamruczał głos z ukrytych głośników. Kobiecy, syntetyczny, radosny jak mistrz ceremonii na pogrzebie. „Własność Erica Brightona.”
„Słucham?”
***
Pokój był zbyt cichy. Taki przytłaczający rodzaj ciszy, który sprawia, że masz wrażenie, jakbyś już zrobiła coś złego. Przeszłam się raz, drugi, po czym zamarłam, kiedy to usłyszałam—cichy klik odblokowywanych drzwi. Bez domofonu. Bez ostrzeżenia. Tylko ten dźwięk, jakby ktoś kradł powietrze z pokoju.
Eric wszedł, jakby był właścicielem powietrza, którym oddychałam.
Boso. Bez marynarki. Tylko czarne spodnie przylegające do bioder i lniana koszula, rozpięta do połowy piersi.
Wyglądał swobodnie. Ale nic w nim nigdy nie było swobodne. W tej pozornej nonszalancji było coś groźnego—jak lew przeciągający się przed atakiem.
Wyprostowałam się, gotowa na najgorsze.
Nie odezwał się od razu. Nie musiał. Jego obecność już wszystko powiedziała. Podniósł tablet i spojrzał na mnie z nieodgadnioną miną.
„Zawiodłaś.”
Te słowa uderzyły mocniej, niż się spodziewałam. Serce mi zadrżało. „Co?”
Stuknął w ekran. „Wewnętrzna pułapka serwera. Niski poziom szyfrowania. Zasygnalizowało tuż przed trzecią nad ranem. Nie zgłosiłaś tego.”
Zrobiłam krok do przodu, czując, jak fala gorąca pnie mi się po szyi. „Nie wiedziałam, że—”
„Nie”, przerwał mi, głos niski, ostry. „Nie zauważyłaś. To jest prawdziwa porażka.”
Przełknęłam ślinę. „Pozwól mi to naprawić. Ja—”
„Nie.” Opuścił tablet. „Bo to nie chodzi o system. To chodzi o konsekwencje.”
Podszedł bliżej. Zabrakło mi tchu.
„Rozbierz się.”
Tętno mi przyspieszyło. „Ja… co?”
„Ręce za plecy”, powiedział spokojnie jak zawsze. „Teraz.”
Nie ruszyłam się dość szybko. Jego spojrzenie pociemniało. Ten ledwie widoczny skurcz szczęki mówił, że wahanie nie jest tolerowane.
Więc posłuchałam.
Powoli, celowo, sięgnęłam za siebie, palce drżały, gdy zsunęłam bluzkę. Materiał zaszeleścił na podłodze. Spódnica poszła za nią, tworząc kałużę wokół kostek.
Potem ta przezroczysta bielizna, którą kazał mi założyć—jego niepisany dress code zaprojektowany, by mnie upokorzyć. Zsunęłam ją centymetr po centymetrze, aż stałam naga w świetle—pozbawiona wszystkiego poza strachem i gorącem.
Eric okrążył mnie raz, drugi, jakby zastanawiał się, czy mnie zniszczyć, czy wystawić na pokaz.
Potem przyszła knebel—czarna jedwab, miękka, lecz nachalna. Zawiązał go z troską. Zbyt wielką troską. Taką, która mówi, że to nie była kara. To był rytuał.
Poprowadził mnie na środek pokoju, przyciskając dwa palce do moich ramion, aż opadłam na kolana.
„Klękaj.”
Podłoga była zimna. Złożyłam ręce za plecami, uda drżały. Lustro weneckie naprzeciwko odbijało tylko mnie. A tak mi się wydawało.
„Zostaniesz tak przez dwanaście minut”, powiedział, cofając się. „Bez dźwięków. Bez ruchu. Bez ulgi.”
Ledwo zdążyłam przetworzyć zasady, kiedy podniósł pilot w dłoni.
Niski brzęk rozległ się między moimi nogami. Szarpnęłam się, z knebla wydobył się stłumiony dźwięk.
Przechylił głowę. „To jedna minuta więcej.”
Wibracja pogłębiła się—najpierw delikatna, drażniąca, rytmiczna. Potem szybsza. Potem znów wolniejsza. Uda napięły się w odruchu, by się zamknąć.
Kolejny jęk uciekł. Nieopanowany. Błagalny.
„Dwie.”
Wbiłam paznokcie w dłonie. Zacisnęłam zęby na kneblu. Gorąco było nie do zniesienia, kłębiło się nisko, ciasno, zamieniało moje wnętrze w rozżarzoną lawę.
On tylko stał. Patrzył. Nie dotykał. Nie pomagał.
Patrzył, jakby to był spektakl, na który sama się zgłosiłam.
Skóra ślizgała się od potu. Wygięłam plecy. Każdy oddech był rwany, przez nos. Kołysałam się lekko, rozpaczliwie goniąc brzeg, którego nie wolno mi było osiągnąć.
Jeszcze jeden dźwięk. Ledwie tchnienie. Kolejna minuta.
Napięcie pękło we mnie jak drut. Chciałam krzyczeć. Błagać. Prosić. Ale nie było mi wolno mówić. Nie było mi wolno się ruszać. Nie było mi wolno czuć—poza ogniem, który we mnie rozpalił.
W końcu podszedł, klękając obok mnie. Jedną dłonią przycisnął mi dolną część pleców. Drugą przesunął w górę gardła. Jego dotyk nie był delikatny. Ale nie był też okrutny.
„Nie jesteś karana za to, że wydajesz dźwięki, Floris”, wyszeptał mi do ucha, oddech gorący na mojej skórze. „Jesteś karana za to, że udajesz, iż ci się to nie podoba.”
Wstyd przeszył mi pierś na wskroś.
I wtedy doszłam.
Bez crescendo. Bez gracji. Tylko rozpad—surowy, drżący, opadłam w jego ramiona z resztką godności rozdartej do końca.
Urządzenie zamilkło. Cisza powróciła.
Byłam zniszczona.
Przytrzymał mnie. Nie czułośnie. Nie okrutnie. Po prostu… w pełni. Jakby tego się spodziewał. Jakby na to się przygotował. Jakby to było częścią planu.
Moje ciało zwiotczało na jego piersi. Knebel nadal na miejscu. Ciało śliskie i drżące. Sięgnął po koc—miękki, gruby—i otulił mnie nim, zaciskając mocno, jakby chciał ukryć to, co zrobił.
Palcami przeczesał moje wilgotne włosy. Każde pociągnięcie było kołysanką, której nie ufałam.
Wtedy to wyszeptał. Cicho. Prawie z żalem.
„Złamię każdą regułę, którą zbudowałem, jeśli będziesz dalej tak na mnie patrzeć.”
Serce znów mi zadrżało.
Spojrzałam na niego, oczy pełne łez. Jego wzrok spotkał się z moim—i zmiękł. Na ułamek sekundy. Tyle, bym uwierzyła, że pod tą chłodną powierzchownością kryje się coś prawdziwego.
Ale chwila minęła. Wstał, odsunął się, dystans znowu wstąpił w jego sylwetkę.
„Nie myl komfortu z czułością”, powiedział znów beznamiętnie. „Jesteś tu, by służyć.”
A potem zostawił mnie na podłodze.
Zniszczoną.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Floris
Zaproszenie pojawiło się jak zły omen zawinięty w drogi papier.
Dostarczyła je osobiście jakaś milcząca pokojówka, która wyglądała, jakby została zmontowana w korporacyjnym laboratorium—idealna postawa, matowa szminka, ten rodzaj martwego profesjonalizmu, który krzyczał "widziałam niejedno".
"Kolacja", głosiła karta eleganckim pismem. "Tylko żeński personel. Strój stosowny."
Nie miałam pojęcia, co "stosowny" oznacza, dopóki nie wyszłam z windy na chyba najbardziej psychologicznie niepokojący dach w Amsterdamie.
Cała przestrzeń była ze szkła. Ściany, sufit, nawet cholerny parkiet pod moimi obcasami. Jak kolacja w akwarium zawieszonym w niebie, z miastem rozciągającym się pod nami, jakbyśmy były bogami decydującymi, których śmiertelników ukarać jako następnych.
"Jezus Maria", wymamrotałam, chwytając framugę drzwi.
"Prawie", odezwał się znajomy głos. "Ale nie całkiem."
Sia już siedziała przy tym obsceniczne długim białym stole, który wyglądał, jakby należał do muzealnej ekspozycji zatytułowanej "Jak jedzą bogaci psychopaci".
Miała na sobie kremowy jedwab, który prawdopodobnie kosztował więcej niż moje kredyty studenckie, a jej szminka była w tym samym niemożliwym odcieniu—jak zaschnięta krew zmieszana z drogim winem.
"Siadaj, Floris", powiedziała, nie odrywając wzroku od szampana. "Wyglądasz odpowiednio przerażona."
"Dzięki. Celowałam w 'umiarkowanie zaniepokojona', ale przerażenie też może być."
Przy stole siedziały inne kobiety—sześć, może siedem. Wszystkie miały tę samą niepokojącą postawę, jakby przeszły szkolenie medialne na granicy wytrzymałości.
Uśmiechały się nie pokazując zębów, utrzymywały kontakt wzrokowy dokładnie przez społecznie akceptowalny czas i emanowały aurą krzyczącą "wiemy, gdzie są zakopane ciała".
Zmaterializował się kelner—bo oczywiście—i nalał mi do kieliszka czegoś bladego i drogiego.
Nie dotknęłam tego. Nazwij mnie paranoiczką, ale nauczyłam się nie pić niczego w tym budynku, czego osobiście nie widziałam podczas przygotowywania.
"Jesteś fascynującą małą zagadką", powiedziała Sia, tnąc łososia z chirurgiczną precyzją.
"Po prostu staram się nie umrzeć."
"Godne podziwu. Ale niebezpieczne."
"Co to ma znaczyć?"
W końcu na mnie spojrzała i w jej wyrazie twarzy było coś prawie współczującego. Prawie.
"Mężczyźni tacy jak Eric nie zatrzymują tego, co oswoją, kochanie. Bawią się tym, dopóki się nie zepsuje, a potem przechodzą do następnej błyskotki."
Te słowa uderzyły mnie jak lodowata woda spływająca po kręgosłupie. "Dlaczego mi to mówisz?"
"Bo widziałam to już wcześniej. I dlatego, że faktycznie walczysz, zamiast po prostu się poddawać jak dobrze wytresowany pies."
"Nie pracujesz dla niego?"
"Pracuję dla jego firmy. Jest różnica." Upiła wina, jakbyśmy rozmawiały o pogodzie, a nie o moim potencjalnym zgonie. "Przypominasz mi tę ostatnią."
"Ostatnią co? Asystentkę?"
"Między innymi." Sia sięgnęła pod stół i wyciągnęła małe czarne pudełko, kładąc je między naszymi talerzami jak jakiś popieprzony upominek. "Była... utalentowana. Mądra. Uparta jak diabli."
"Co się z nią stało?"
"To zależy, kogo zapytasz. Oficjalnie? Wypełniła kontrakt i przeniosła się do naszego biura w Singapurze. Nieoficjalnie?" Sia wzruszyła ramionami. "Niektórzy mówią, że nie żyje. Ja myślę, że nigdy nie opuściła budynku."
Krew zamieniła mi się w lód. "Robisz sobie ze mnie jaja."
"Nie żartuję o zaginionych pracownikach, Floris. Źle wpływa na morale."
Wpatrywałam się w pudełko. "Co tam jest?"
"Nagranie. Z jej ostatniej oceny pracowniczej, można by powiedzieć."
"Nie chcę tego oglądać."
"Powinnaś. Bo popełniasz te same błędy, co ona."
"Które to?"
Sia pochyliła się do przodu, jej głos stał się jak jedwab owinięty wokół noża.
"Pozwalasz mu się dostać pod skórę. Widzę to w sposobie, w jaki z nim rozmawiasz, jak reagujesz, gdy ktoś wymienia jego imię. Zaczynasz myśleć, że chodzi o coś więcej niż rachunki medyczne twojego brata."
"To nie jest—"
"Czyżby?" Uśmiechnęła się ostro jak zima. "Kiedy ostatnio ktoś patrzył na ciebie, jakbyś była najciekawszą rzeczą w pomieszczeniu? Kiedy ostatnio ktoś rzucił ci wyzwanie, popychał cię, sprawiał, że czułaś się warta wysiłku złamania?"
Otworzyłam usta, żeby się kłócić i odkryłam, że nie mam nic do powiedzenia.
"Tak myślałam." Sia oparła się. "Eric nie zakochuje się, Floris. On się obsesyjnie fiksuje. A kiedy obsesja mija—co zawsze następuje—pozbywa się ludzi jak zużytych chusteczek."
"Dlaczego obchodzi cię, co się ze mną stanie?"
"Bo nie przyjmujesz jego bzdur. Tak jak ona, na początku. Jesteś inna niż zwykli karierowicze, których przyciąga." Zrobiła pauzę, zastanawiając się. "Widzę, jak na ciebie patrzy."
"Patrzy na mnie? Jakby chciał zaciągnąć mnie do piekła?"
"Tak. Trzymając cię za rękę przez całą drogę w dół."
Cisza rozciągnęła się między nami jak lina, po której bałam się przejść.
"Chcę tylko, żebyś była ostrożna", powiedziała w końcu Sia. "Wiem, że już kazał ci podpisać nowy kontrakt. Po prostu pamiętaj—to, czego od ciebie chce, to chwilowa przyjemność. Jesteś dla niego tylko rozrywką. Szczególnie interesującą zagadką do rozwiązania."
"A kiedy ją rozwiąże?"
"Wtedy staniesz się wczorajszą wiadomością."
***
Nie otworzyłam tego dysku do trzeciej nad ranem, siedząc w mojej pozłacanej klatce z miejskimi światłami migoczącymi w dole jak złośliwe gwiazdy.
Plik nie był mocno zaszyfrowany—prawie jakby Sia chciała, żebym go zobaczyła, chciała, żebym dokładnie wiedziała, w jakie świeże piekło się wpakowałam.
Wideo się włączyło. Niska rozdzielczość, trzęsące się ujęcia, jakby ktoś filmował telefonem w pośpiechu.
Dziewczyna. Może dwudziestokilkuletnia, blondynka, z tym rodzajem głębokiego wyczerpania, które przychodzi po zbyt długiej walce w przegranej bitwie.
Klęczała. Płakała. Patrzyła prosto w kamerę oczami, które widziały zbyt wiele.
"Nie chciałam się w nim zakochać", wyszeptała, jej głos pękał jak szkło. "Myślałam, że jestem mądrzejsza. Myślałam, że mogę zagrać w jego grę i odejść bez szwanku."
Zaśmiała się, gorzko i złamana. "Ale Eric Brighton nie pozwala nikomu odejść bez szwanku. Wchodzi ci do głowy, sprawia, że myślisz, że jesteś wyjątkowa, że może tym razem będzie inaczej."
Nagranie urwało się nagle, zostawiając mnie wpatrującą się w czarny ekran i zastanawiającą się, czy patrzę na swoją własną przyszłość.
Gdzieś w budynku byłam prawie pewna, że Eric obserwuje, jak to oglądam.
I prawdopodobnie delektuje się każdą sekundą mojego powolnego psychologicznego załamania.
Przesuń w górę, aby kontynuować