passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Spark Me Tenderly - Rozdział #6 - autor itsvlada

Spark Me Tenderly

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV Floris

Pewnie powinnam była przeczytać tę umowę. Tak naprawdę przeczytać, a nie tylko przeskanować pod kątem imienia mojego brata i ubezpieczenia zdrowotnego.

Ale szczerze? Jaką to by zrobiło różnicę? I tak bym ją podpisała. Wszystko dla Jake’a, prawda?

Nawet jeśli oznaczałoby to sprzedaż duszy samemu Korporacyjnemu Szatanowi.

Właśnie skończyłam debugować najnowszy, „pilny” protokół bezpieczeństwa Erica—który okazał się testem, czy zauważę, że prowadzi nadzór nad własną Radą Dyrektorów—gdy Sia pojawiła się niczym zły omen w designerskich szpilkach.

„Jesteś potrzebna na górze”, powiedziała, nie siląc się na uprzejmości.

„Na którym piętrze?”

„Dziewiątym.”

Winda jechała w górę. I w górę. I kurwa dalej w górę. Nawet nie wiedziałam, że ten budynek ma tyle pięter. Cyfry na ekranie świeciły jak odliczanie do mojej własnej egzekucji.

Kiedy w końcu się zatrzymała, nie mogłam oddychać.

Drzwi otworzyły się bezgłośnie, a naprzód wyszło dwóch ochroniarzy. Prawdziwych ochroniarzy. Jakbym była jakimś więźniem o wysokim stopniu zagrożenia, a nie przewykwalifikowaną informatyczką z kiepską postawą i jeszcze gorszymi wyborami życiowymi.

Dziewiąte piętro wyglądało, jakby ktoś wziął zwykły biurowiec i nakarmił go Xanaxem. Wszystko było białe—ściany, podłogi, sufit—tak nieskazitelne, że aż bolało patrzeć.

Żadnych pracowników, żadnych sal konferencyjnych, żadnych oznak ludzkiego życia.

„Tędy”, powiedział Ochroniarz Numer Jeden, jakbyśmy szli na przyjemny spacer przez piekło.

Obcasy stukały o marmur tak doskonały, że pewnie kosztował więcej niż moje studia. Korytarz ciągnął się przed nami jak luksusowe więzienie—szeroki, sterylny, elegancki w najbardziej przerażający sposób.

Bez okien. Bez wyjść ewakuacyjnych. Tylko nieoznakowane czarne drzwi i kamery monitoringu pochowane w każdym kącie jak elektroniczne sępy.

„Dokąd dokładnie idziemy?” zapytałam, bo najwyraźniej nie potrafię trzymać języka za zębami, nawet jeśli mogłoby mnie to uratować.

„Nie wiem”, odpowiedział Ochroniarz Numer Dwa.

„Oczywiście.”

Ale już zatrzymaliśmy się przed drzwiami, które wyglądały dokładnie tak samo jak wszystkie inne w tej psychologicznej izbie tortur. Weszłam do środka i od razu chciałam zwymiotować.

„Witamy”, zamruczał głos z ukrytych głośników. Kobiecy, syntetyczny, radosny jak mistrz ceremonii na pogrzebie. „Własność Erica Brightona.”

„Słucham?”

***

Pokój był zbyt cichy. Taki przytłaczający rodzaj ciszy, który sprawia, że masz wrażenie, jakbyś już zrobiła coś złego. Przeszłam się raz, drugi, po czym zamarłam, kiedy to usłyszałam—cichy klik odblokowywanych drzwi. Bez domofonu. Bez ostrzeżenia. Tylko ten dźwięk, jakby ktoś kradł powietrze z pokoju.

Eric wszedł, jakby był właścicielem powietrza, którym oddychałam.

Boso. Bez marynarki. Tylko czarne spodnie przylegające do bioder i lniana koszula, rozpięta do połowy piersi.

Wyglądał swobodnie. Ale nic w nim nigdy nie było swobodne. W tej pozornej nonszalancji było coś groźnego—jak lew przeciągający się przed atakiem.

Wyprostowałam się, gotowa na najgorsze.

Nie odezwał się od razu. Nie musiał. Jego obecność już wszystko powiedziała. Podniósł tablet i spojrzał na mnie z nieodgadnioną miną.

„Zawiodłaś.”

Te słowa uderzyły mocniej, niż się spodziewałam. Serce mi zadrżało. „Co?”

Stuknął w ekran. „Wewnętrzna pułapka serwera. Niski poziom szyfrowania. Zasygnalizowało tuż przed trzecią nad ranem. Nie zgłosiłaś tego.”

Zrobiłam krok do przodu, czując, jak fala gorąca pnie mi się po szyi. „Nie wiedziałam, że—”

„Nie”, przerwał mi, głos niski, ostry. „Nie zauważyłaś. To jest prawdziwa porażka.”

Przełknęłam ślinę. „Pozwól mi to naprawić. Ja—”

„Nie.” Opuścił tablet. „Bo to nie chodzi o system. To chodzi o konsekwencje.”

Podszedł bliżej. Zabrakło mi tchu.

„Rozbierz się.”

Tętno mi przyspieszyło. „Ja… co?”

„Ręce za plecy”, powiedział spokojnie jak zawsze. „Teraz.”

Nie ruszyłam się dość szybko. Jego spojrzenie pociemniało. Ten ledwie widoczny skurcz szczęki mówił, że wahanie nie jest tolerowane.

Więc posłuchałam.

Powoli, celowo, sięgnęłam za siebie, palce drżały, gdy zsunęłam bluzkę. Materiał zaszeleścił na podłodze. Spódnica poszła za nią, tworząc kałużę wokół kostek.

Potem ta przezroczysta bielizna, którą kazał mi założyć—jego niepisany dress code zaprojektowany, by mnie upokorzyć. Zsunęłam ją centymetr po centymetrze, aż stałam naga w świetle—pozbawiona wszystkiego poza strachem i gorącem.

Eric okrążył mnie raz, drugi, jakby zastanawiał się, czy mnie zniszczyć, czy wystawić na pokaz.

Potem przyszła knebel—czarna jedwab, miękka, lecz nachalna. Zawiązał go z troską. Zbyt wielką troską. Taką, która mówi, że to nie była kara. To był rytuał.

Poprowadził mnie na środek pokoju, przyciskając dwa palce do moich ramion, aż opadłam na kolana.

„Klękaj.”

Podłoga była zimna. Złożyłam ręce za plecami, uda drżały. Lustro weneckie naprzeciwko odbijało tylko mnie. A tak mi się wydawało.

„Zostaniesz tak przez dwanaście minut”, powiedział, cofając się. „Bez dźwięków. Bez ruchu. Bez ulgi.”

Ledwo zdążyłam przetworzyć zasady, kiedy podniósł pilot w dłoni.

Niski brzęk rozległ się między moimi nogami. Szarpnęłam się, z knebla wydobył się stłumiony dźwięk.

Przechylił głowę. „To jedna minuta więcej.”

Wibracja pogłębiła się—najpierw delikatna, drażniąca, rytmiczna. Potem szybsza. Potem znów wolniejsza. Uda napięły się w odruchu, by się zamknąć.

Kolejny jęk uciekł. Nieopanowany. Błagalny.

„Dwie.”

Wbiłam paznokcie w dłonie. Zacisnęłam zęby na kneblu. Gorąco było nie do zniesienia, kłębiło się nisko, ciasno, zamieniało moje wnętrze w rozżarzoną lawę.

On tylko stał. Patrzył. Nie dotykał. Nie pomagał.

Patrzył, jakby to był spektakl, na który sama się zgłosiłam.

Skóra ślizgała się od potu. Wygięłam plecy. Każdy oddech był rwany, przez nos. Kołysałam się lekko, rozpaczliwie goniąc brzeg, którego nie wolno mi było osiągnąć.

Jeszcze jeden dźwięk. Ledwie tchnienie. Kolejna minuta.

Napięcie pękło we mnie jak drut. Chciałam krzyczeć. Błagać. Prosić. Ale nie było mi wolno mówić. Nie było mi wolno się ruszać. Nie było mi wolno czuć—poza ogniem, który we mnie rozpalił.

W końcu podszedł, klękając obok mnie. Jedną dłonią przycisnął mi dolną część pleców. Drugą przesunął w górę gardła. Jego dotyk nie był delikatny. Ale nie był też okrutny.

„Nie jesteś karana za to, że wydajesz dźwięki, Floris”, wyszeptał mi do ucha, oddech gorący na mojej skórze. „Jesteś karana za to, że udajesz, iż ci się to nie podoba.”

Wstyd przeszył mi pierś na wskroś.

I wtedy doszłam.

Bez crescendo. Bez gracji. Tylko rozpad—surowy, drżący, opadłam w jego ramiona z resztką godności rozdartej do końca.

Urządzenie zamilkło. Cisza powróciła.

Byłam zniszczona.

Przytrzymał mnie. Nie czułośnie. Nie okrutnie. Po prostu… w pełni. Jakby tego się spodziewał. Jakby na to się przygotował. Jakby to było częścią planu.

Moje ciało zwiotczało na jego piersi. Knebel nadal na miejscu. Ciało śliskie i drżące. Sięgnął po koc—miękki, gruby—i otulił mnie nim, zaciskając mocno, jakby chciał ukryć to, co zrobił.

Palcami przeczesał moje wilgotne włosy. Każde pociągnięcie było kołysanką, której nie ufałam.

Wtedy to wyszeptał. Cicho. Prawie z żalem.

„Złamię każdą regułę, którą zbudowałem, jeśli będziesz dalej tak na mnie patrzeć.”

Serce znów mi zadrżało.

Spojrzałam na niego, oczy pełne łez. Jego wzrok spotkał się z moim—i zmiękł. Na ułamek sekundy. Tyle, bym uwierzyła, że pod tą chłodną powierzchownością kryje się coś prawdziwego.

Ale chwila minęła. Wstał, odsunął się, dystans znowu wstąpił w jego sylwetkę.

„Nie myl komfortu z czułością”, powiedział znów beznamiętnie. „Jesteś tu, by służyć.”

A potem zostawił mnie na podłodze.

Zniszczoną.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Floris

Zaproszenie pojawiło się jak zły omen zawinięty w drogi papier.

Dostarczyła je osobiście jakaś milcząca pokojówka, która wyglądała, jakby została zmontowana w korporacyjnym laboratorium—idealna postawa, matowa szminka, ten rodzaj martwego profesjonalizmu, który krzyczał "widziałam niejedno".

"Kolacja", głosiła karta eleganckim pismem. "Tylko żeński personel. Strój stosowny."

Nie miałam pojęcia, co "stosowny" oznacza, dopóki nie wyszłam z windy na chyba najbardziej psychologicznie niepokojący dach w Amsterdamie.

Cała przestrzeń była ze szkła. Ściany, sufit, nawet cholerny parkiet pod moimi obcasami. Jak kolacja w akwarium zawieszonym w niebie, z miastem rozciągającym się pod nami, jakbyśmy były bogami decydującymi, których śmiertelników ukarać jako następnych.

"Jezus Maria", wymamrotałam, chwytając framugę drzwi.

"Prawie", odezwał się znajomy głos. "Ale nie całkiem."

Sia już siedziała przy tym obsceniczne długim białym stole, który wyglądał, jakby należał do muzealnej ekspozycji zatytułowanej "Jak jedzą bogaci psychopaci".

Miała na sobie kremowy jedwab, który prawdopodobnie kosztował więcej niż moje kredyty studenckie, a jej szminka była w tym samym niemożliwym odcieniu—jak zaschnięta krew zmieszana z drogim winem.

"Siadaj, Floris", powiedziała, nie odrywając wzroku od szampana. "Wyglądasz odpowiednio przerażona."

"Dzięki. Celowałam w 'umiarkowanie zaniepokojona', ale przerażenie też może być."

Przy stole siedziały inne kobiety—sześć, może siedem. Wszystkie miały tę samą niepokojącą postawę, jakby przeszły szkolenie medialne na granicy wytrzymałości.

Uśmiechały się nie pokazując zębów, utrzymywały kontakt wzrokowy dokładnie przez społecznie akceptowalny czas i emanowały aurą krzyczącą "wiemy, gdzie są zakopane ciała".

Zmaterializował się kelner—bo oczywiście—i nalał mi do kieliszka czegoś bladego i drogiego.

Nie dotknęłam tego. Nazwij mnie paranoiczką, ale nauczyłam się nie pić niczego w tym budynku, czego osobiście nie widziałam podczas przygotowywania.

"Jesteś fascynującą małą zagadką", powiedziała Sia, tnąc łososia z chirurgiczną precyzją.

"Po prostu staram się nie umrzeć."

"Godne podziwu. Ale niebezpieczne."

"Co to ma znaczyć?"

W końcu na mnie spojrzała i w jej wyrazie twarzy było coś prawie współczującego. Prawie.

"Mężczyźni tacy jak Eric nie zatrzymują tego, co oswoją, kochanie. Bawią się tym, dopóki się nie zepsuje, a potem przechodzą do następnej błyskotki."

Te słowa uderzyły mnie jak lodowata woda spływająca po kręgosłupie. "Dlaczego mi to mówisz?"

"Bo widziałam to już wcześniej. I dlatego, że faktycznie walczysz, zamiast po prostu się poddawać jak dobrze wytresowany pies."

"Nie pracujesz dla niego?"

"Pracuję dla jego firmy. Jest różnica." Upiła wina, jakbyśmy rozmawiały o pogodzie, a nie o moim potencjalnym zgonie. "Przypominasz mi tę ostatnią."

"Ostatnią co? Asystentkę?"

"Między innymi." Sia sięgnęła pod stół i wyciągnęła małe czarne pudełko, kładąc je między naszymi talerzami jak jakiś popieprzony upominek. "Była... utalentowana. Mądra. Uparta jak diabli."

"Co się z nią stało?"

"To zależy, kogo zapytasz. Oficjalnie? Wypełniła kontrakt i przeniosła się do naszego biura w Singapurze. Nieoficjalnie?" Sia wzruszyła ramionami. "Niektórzy mówią, że nie żyje. Ja myślę, że nigdy nie opuściła budynku."

Krew zamieniła mi się w lód. "Robisz sobie ze mnie jaja."

"Nie żartuję o zaginionych pracownikach, Floris. Źle wpływa na morale."

Wpatrywałam się w pudełko. "Co tam jest?"

"Nagranie. Z jej ostatniej oceny pracowniczej, można by powiedzieć."

"Nie chcę tego oglądać."

"Powinnaś. Bo popełniasz te same błędy, co ona."

"Które to?"

Sia pochyliła się do przodu, jej głos stał się jak jedwab owinięty wokół noża.

"Pozwalasz mu się dostać pod skórę. Widzę to w sposobie, w jaki z nim rozmawiasz, jak reagujesz, gdy ktoś wymienia jego imię. Zaczynasz myśleć, że chodzi o coś więcej niż rachunki medyczne twojego brata."

"To nie jest—"

"Czyżby?" Uśmiechnęła się ostro jak zima. "Kiedy ostatnio ktoś patrzył na ciebie, jakbyś była najciekawszą rzeczą w pomieszczeniu? Kiedy ostatnio ktoś rzucił ci wyzwanie, popychał cię, sprawiał, że czułaś się warta wysiłku złamania?"

Otworzyłam usta, żeby się kłócić i odkryłam, że nie mam nic do powiedzenia.

"Tak myślałam." Sia oparła się. "Eric nie zakochuje się, Floris. On się obsesyjnie fiksuje. A kiedy obsesja mija—co zawsze następuje—pozbywa się ludzi jak zużytych chusteczek."

"Dlaczego obchodzi cię, co się ze mną stanie?"

"Bo nie przyjmujesz jego bzdur. Tak jak ona, na początku. Jesteś inna niż zwykli karierowicze, których przyciąga." Zrobiła pauzę, zastanawiając się. "Widzę, jak na ciebie patrzy."

"Patrzy na mnie? Jakby chciał zaciągnąć mnie do piekła?"

"Tak. Trzymając cię za rękę przez całą drogę w dół."

Cisza rozciągnęła się między nami jak lina, po której bałam się przejść.

"Chcę tylko, żebyś była ostrożna", powiedziała w końcu Sia. "Wiem, że już kazał ci podpisać nowy kontrakt. Po prostu pamiętaj—to, czego od ciebie chce, to chwilowa przyjemność. Jesteś dla niego tylko rozrywką. Szczególnie interesującą zagadką do rozwiązania."

"A kiedy ją rozwiąże?"

"Wtedy staniesz się wczorajszą wiadomością."

***

Nie otworzyłam tego dysku do trzeciej nad ranem, siedząc w mojej pozłacanej klatce z miejskimi światłami migoczącymi w dole jak złośliwe gwiazdy.

Plik nie był mocno zaszyfrowany—prawie jakby Sia chciała, żebym go zobaczyła, chciała, żebym dokładnie wiedziała, w jakie świeże piekło się wpakowałam.

Wideo się włączyło. Niska rozdzielczość, trzęsące się ujęcia, jakby ktoś filmował telefonem w pośpiechu.

Dziewczyna. Może dwudziestokilkuletnia, blondynka, z tym rodzajem głębokiego wyczerpania, które przychodzi po zbyt długiej walce w przegranej bitwie.

Klęczała. Płakała. Patrzyła prosto w kamerę oczami, które widziały zbyt wiele.

"Nie chciałam się w nim zakochać", wyszeptała, jej głos pękał jak szkło. "Myślałam, że jestem mądrzejsza. Myślałam, że mogę zagrać w jego grę i odejść bez szwanku."

Zaśmiała się, gorzko i złamana. "Ale Eric Brighton nie pozwala nikomu odejść bez szwanku. Wchodzi ci do głowy, sprawia, że myślisz, że jesteś wyjątkowa, że może tym razem będzie inaczej."

Nagranie urwało się nagle, zostawiając mnie wpatrującą się w czarny ekran i zastanawiającą się, czy patrzę na swoją własną przyszłość.

Gdzieś w budynku byłam prawie pewna, że Eric obserwuje, jak to oglądam.

I prawdopodobnie delektuje się każdą sekundą mojego powolnego psychologicznego załamania.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV Eric

Zobaczyłem, jak ogląda taśmę, którą dała jej Sia.

Zobaczyłem dokładny moment, gdy jej twarz zbielała, potem zzieleniała, a potem przybrała ten szczególny odcień przerażenia, który sprawia, że ludzie robią głupie rzeczy. Szczerze? Miałem to gdzieś.

Sia już wcześniej odgrywała tę rutynę wrażliwego serca – myśli, że jest jakimś korporacyjnym aniołem stróżem, ratującym niewinne dziewczyny przed wielkim złym wilkiem.

Tyle że pracuje dla mnie. Od piętnastu lat.

Zna może trzydzieści procent tego, co faktycznie dzieje się w tym budynku, a jeszcze mniej wie o tym, co dzieje się w mojej głowie. Właśnie tak pozostaję trzy kroki przed wszystkimi – poprzez kompartmentalizację informacji.

Nikt nie widzi pełnego obrazu oprócz mnie.

I właśnie dlatego uwielbiam tę pokręconą partię szachów z Sią. Ona gra zbawcę, ja gram boga, a wszyscy inni? To tylko pionki na planszy.

Nic nie powiedziałem, gdy przyszedłem do Floris tego ranka. Po prostu skinąłem głową strażnikom i czekałem, aż pójdzie za mną.

Dwa dni temu miałem ją dokładnie tam, gdzie chciałem – złamaną, uległą, ten buntowniczy ogień w jej oczach wreszcie przygasł do kontrolowalnych żarów.

Potem Sia zabrała ją na to żałosne przyjęcie z innymi korporacyjnymi ocalałymi.

A teraz? Teraz patrzy na mnie, jakby chciała spalić cały ten budynek ze mną w środku.

Doskonale.

To jest gra, którą kocham. Włącz, wyłącz, włącz, wyłącz. Złam ich, pozwól im odzyskać siły na tyle, by przypomnieli sobie, jak smakuje nadzieja, a potem złam ich znowu.

To najdoskonalsza forma warunkowania psychologicznego – a większość ludzi jest zbyt głupia, by zdać sobie sprawę, że są szczurami w labiryncie zaprojektowanym specjalnie dla nich.

"Dokąd właściwie idziemy?" zapytała, głosem pełnym kontrolowanej złości.

"Gdzieś, gdzie nigdy nie byłaś."

"To może być wszędzie w tym psychotycznym domu zabaw, który nazywasz biurowcem."

Widzisz? Ogień powrócił. Mała interwencja Sii zadziałała dokładnie tak, jak wiedziałem, że zadziała.

Dziesiąte piętro było cichsze niż zwykle. Niemal nabożne, jak kościół zanim przybywa kongregacja i wszystko psuje swoim człowieczeństwem.

Prowadziłem ją przez korytarz, którego nigdy nie widziała – ukryty za gładkimi czarnymi panelami, biometrycznymi zamkami, rodzajem zabezpieczeń, które kosztują więcej niż większość domów.

Drzwi rozpoznały mój odcisk palca i siatkówkę jednocześnie, zanim bezszelestnie się rozsunęły.

"Kurwa mać," wydyszała Floris, zastygając w progu.

I tak, to typowa reakcja.

Katedra nadzoru. Moje arcydzieło.

Szklane ściany rozciągające się od podłogi do sufitu, strumienie danych płynące jak cyfrowa krew przez przezroczyste konsole.

Dziesiątki ekranów ułożonych w idealny łuk, każdy pokazujący inny wycinek ludzkiej głupoty – lotniska, prywatne odrzutowce, sale konferencyjne, sypialnie, gdzie wpływowi ludzie zapomnieli, że prywatność jest iluzją, którą sprzedałem im lata temu.

"To jest centralny układ nerwowy Brighton Systems," powiedziałem, nie zadając sobie trudu, by się odwrócić. "Każda wrażliwa częstotliwość między Oslo a Seulem przechodzi przez ten pokój."

"Jezus Chrystus." Jej odbicie załamywało się na tuzinie monitorów pokazujących senatorów, dyrektorów generalnych i co najmniej trzech europejskich członków rodzin królewskich robiących rzeczy, które zakończyłyby ich kariery. "Dlaczego mi to pokazujesz?"

Podszedłem do głównej konsoli i nacisnąłem klawisz. Głos dyplomaty wypełnił pomieszczenie – kulturalny akcent, rozmowa o sankcjach przy jednoczesnym omawianiu harmonogramu spłat długów hazardowych i weekendowych planów z żoną brata.

"Czy wiesz, jak smakuje prawdziwa władza, Floris?"

Wpatrywała się w ekrany, jakby mogły ją ugryźć. "Zgaduję, że nie jak czekolada."

"Smakuje jak cisza. Jest taki moment, tuż przed załamaniem, gdy wszystko zwalnia. Słyszysz, jak zmienia się ich oddech – nierówny, płytki. Ich ciało opiera się, nawet gdy łaknie więcej. Większość ludzi przegapia ten moment. Ja żyję dla niego."

Floris stała naprzeciwko mnie, jakby nie wiedziała, czy chce uciekać, czy uklęknąć. To napięcie? Ten konflikt między wolą a potrzebą? To była czystość, której szukałem.

Otworzyłem stalowe drzwi ukryte za północną ścianą katedry i wszedłem do środka, nie zadając sobie trudu, by spojrzeć za siebie. Poszła za mną, jak zawsze – wahająca się, drżąca, dumna.

Ten pokój był chłodniejszy. Lśniące, wypolerowane ściany, matowe stalowe podłogi, aksamitne zasłony, które szeptały jak sekrety, gdy przez nie przepływała wentylacja.

Centralnym punktem nie były meble. To było oświadczenie: krzesło z ograniczeniami, które zaprojektowałem sam. Wysokie oparcie, nisko osadzone, czarna wyściełana skóra z wbudowanymi kajdanami.

Pół-tron. Pół-konfesjonał. I ona o tym wiedziała.

Zamknąłem za nią drzwi.

„Dziś,” powiedziałem spokojnie, „poznasz protokół drugi.”

Nie zapytała. Nie wzięła oddechu. Stała tylko, szeroko otwartymi oczami.

„Reakcja na przebodźcowanie.” Podszedłem powoli, obserwując, jak jej puls drga na szyi. „To nie o to chodzi, ile twoje ciało potrafi znieść. Chodzi o to, czego twój umysł nie potrafi.”

Wskazałem na krzesło.

Drgnęła. „Nie,” wyszeptała.

Nie odpowiedziałem. Po prostu stałem. Nieruchomo. Czekając. Pozwalając, by cisza zacisnęła się jak imadło. Pozwalając jej własnemu umysłowi zwrócić się przeciwko niej.

A potem ruszyła.

Każdy krok był mały. Chwiejny. Ramiona skrzyżowane na nagim brzuchu, jakby to mogło ją ochronić przed tym, na co już się zgodziła.

Usiadła.

Podszedłem za nią, zatrzaskując kajdanki jedna po drugiej. Nadgarstek. Nadgarstek. Kostka. Kostka. Każda była stalowym pocałunkiem na jej skórze. Skóra ustępowała tylko na tyle, by otulić jej ciało, zmuszając kręgosłup do wyprostowania.

Jej głowa lekko opadła do tyłu, gdy ostatni pasek zatrzasnął się na miejscu. Oddychała zbyt szybko.

Zacząłem powoli.

Narzędzie z chłodnego metalu musnęło jej brzuch, cicho brzęcząc—wibracja ledwie drażniąca. Inne, rozgrzane i silikonowo miękkie, śledziło wnętrze jej uda.

Zachłysnęła się, drgnęła pod więzami. Pochyliłem się wystarczająco blisko, by wyszeptać przy jej skroni. „Powiedz to.”

Odwróciła głowę tak daleko, jak mogła, drżące usta. Ale milczała. Więc zwiększyłem częstotliwość. Brzęczenie pogłębiło się, rozlewając ciepło w jej miednicy, powoli i z wyrachowaniem.

Wciąż nie mówiła.

Przyłożyłem rozgrzane narzędzie tuż nad jej wewnętrznym udem, pozwalając ciepłu wsiąknąć. Była już wilgotna. Mokra. Nienawidziła tego, że taka jest.

Jej biodra lekko drgnęły, oddech urwał się.

„Powiedz to, Floris,” wyszeptałem, muskając palcami wrażliwą skórę pod jej pępkiem.

„Ja…” Jej głos był chropawy. „Nie—”

Uderzyłem ją wewnętrzną stronę uda. Nie mocno. Jeszcze nie. Tylko tyle, by poczuła pieczenie. By jej ciało zawstydziło się własną świadomością.

Krzyknęła, zaskoczona.

„To było łagodne.” Uniosłem jej podbródek dwoma palcami. „Ale długo łagodnie nie będzie.”

Nadal nic nie mówiła.

Kolejne uderzenie, tym razem mocniejsze. Dźwięk odbił się echem od ścian. Zawodziła, dźwięk wyrwany z gardła jak coś świętego.

Łzy zebrały się w kącikach jej oczu. Nie z bólu. Znam ból. To było zagubienie. To była żądza, której nie umiała nazwać.

Pochyliłem się bliżej, mój oddech muskał jej policzek. „Chcesz być dla mnie dobra. Wiem, że chcesz.”

„Nie—” wychrypiała, kręcąc głową.

„To powiedz to. Powiedz mi to, co chcę usłyszeć.”

Jej ciało szarpnęło się, gdy zwiększyłem wibracje. Rozpadała się, każdy mięsień napięty, każdy nerw odsłonięty. Zaraz miała się złamać. Widziałem to.

„Poddaję się—” sapnęła. „Tylko przestań—”

Zanim ostatnie słowo opuściło jej usta, pocałowałem ją.

Głęboko i długo. Moje usta zawładnęły jej wargami z siłą, której nie mogła pojąć. Najpierw próbowała się odsunąć, potem stopniała pod dotykiem, szlochając w moje usta.

Już nie płakała z bólu. Nie tym razem.

Gdy się odsunąłem, jej oczy były szkliste, zniszczone. Odczepiłem narzędzia, pozwalając im zsunąć się z jej skóry. Powietrze uderzyło ją jak lód.

Usiadłem obok niej, dłoń spoczęła na jej skutej nadgarstku, dość mocno, by ją uziemić.

„Chcę, żebyś użyła bezpiecznego słowa,” powiedziałem cicho. „Pietruszka.”

Mrugnęła przez łzy, oszołomiona.

„Ty… co?”

„Bo kiedy to zrobisz…” Spojrzałem na nią, jej nagi tors unosił się i opadał w nierównym rytmie, „…będę wiedział, że mam twoje zaufanie. Nie tylko ciało. Nie tylko wstyd. Ale tę część ciebie, która wciąż myśli, że może powiedzieć nie.”

Jej usta zadrżały. Spojrzenie utkwiło w moim. Było w tym coś z buntu, ale już słabego—chwiejnego na niepewnych nogach.

„A jeśli nigdy go nie powiem?” wyszeptała.

Uśmiechnąłem się. Nie łagodnie. Nie słodko. Drapieżnie. „Wtedy będę cię łamać, aż to zrobisz.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Spark Me Tenderly

Spark Me Tenderly

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa