passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stained With You - Rozdział #4 - autor itsvlada

Stained With You

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Perspektywa Ruth

Obudziłam się w ciszy, ale nie tej spokojnej. To była cisza, która przygniatała, gęsta i pełna oczekiwania, jakby dom czekał, aż uznam to, co pozwolił wpuścić.

Perła wciąż leżała na kuchennym blacie. Nie ruszyłam jej, nawet nie dotknęłam. Zostawiłam ją tam jak minę lądową, ostrzeżenie, wyznanie od kogoś, kogo nie widziałam i kogo nigdy nie zapraszałam. Omijałam ją podczas robienia kawy, starając się nie patrzeć. Ale i tak czułam jej obecność, okrągłą, gładką, błyskającą w kąciku oka jak sekret, na który nie byłam gotowa. Wypiłam pół kubka zanim usłyszałam dźwięk, jednostajny, cichy szmer. Zajęło mi chwilę, by zrozumieć, skąd dochodzi.

Kran w łazience wreszcie się poddał. Woda zakaszlała raz, potem charczała, aż w końcu zamilkła. Pod zlewem powolny, jednostajny przeciek zbierał się wokół podstawy. Wsiąkał w szafkę, a potem zaczął rozlewać się po kafelkach, jakby czekał na ten moment, by się rozpaść. Przykucnęłam, chwyciłam wszystkie czyste ręczniki, jakie znalazłam, i zaczęłam wycierać. Woda pachniała metalicznie. Mamrotałam pod nosem, zirytowana bardziej czasem tej awarii niż jej skutkami. Ten bałagan wydawał się w jakiś sposób symboliczny, jakby dom wchłonął zbyt wiele napięcia i pękł w najsłabszym punkcie. Zrobiłam zdjęcie bałaganu, napisałam szybką wiadomość i wysłałam ją do agenta nieruchomości. Kiedy wstałam, telefon zawibrował z nową wiadomością.

Agent nieruchomości: Znam jednego faceta, Emmett Marshall. Lokalny, niezawodny, trzyma się na uboczu. Wyślę go do ciebie, jeśli to w porządku?

Imię wywołało coś we mnie. Znałam je, ale nie wiedziałam skąd. Wpatrywałam się w nie zbyt długo, mój mózg próbował wyciągnąć kontekst z mgły. Było tuż na wyciągnięcie ręki, ale nieosiągalne.

Wtedy dwa mocne puknięcia rozległy się w drzwiach wejściowych.

Podskoczyłam, nie byłam gotowa. Moje ciało było jeszcze w połowie pogrążone we śnie, w połowie w panice z poprzedniej nocy. Wcisnęłam ręcznik w kąt zlewu, wytarłam dłonie o dżinsy i ostrożnie ruszyłam w stronę przedpokoju. Gdy otworzyłam drzwi, zobaczyłam go.

Mężczyznę z galerii.

Stał na moim ganku, kaptur naciągnięty na włosy, czarna maska znów zakrywała jego twarz, w ręku trzymał skrzynkę z narzędziami. Chwila trwała dłużej, niż powinna. Jego oczy utkwiły w moich—ciemne, bezpośrednie, bez śladu dawnych nieśmiałych spojrzeń. Nie drgnął. Nie uśmiechnął się. Po prostu patrzył na mnie, jakby już wiedział, o czym myślę.

„Emmett Marshall”, powiedział, głosem niskim, gładkim. „Potrzebowałaś pomocy hydraulika.”

Kiwnęłam głową, odsunęłam się. „To zlew w łazience. Proszę, wejdź.”

Przeszedł obok mnie, jakby był tu u siebie. Zamknęłam za nim drzwi, próbując ukryć, że nagle mam spocone dłonie. Jego kroki były prawie niesłyszalne mimo ciężaru, który niósł. W łazience od razu uklęknął i otworzył szafkę. Nie zadawał pytań. Po prostu ocenił szkody, narzędzia cicho brzęczały, gdy pracował.

Oparłam się o futrynę, skrzyżowałam ramiona. „Mało mówisz, prawda?” Jego ramię drgnęło, prawie jak wzruszenie ramion. Nie lekceważąco, raczej rozbawiony.

„To dobrze,” dodałam. „Ja i tak mówię za nas dwoje.”

Tym razem róg jego maski poruszył się nieznacznie. Jego ciało nie śmiało się, ale rozluźniło wystarczająco, żebym poczuła, że powiedziałam coś właściwego. Dokręcił zawór, przekręcił coś za rurą i wytarł rękawiczki. Wciąż milczał, a ja nie wypełniałam tej ciszy. Po prostu patrzyłam.

„Byłeś w galerii,” powiedziałam w końcu. „Z moim obrazem.”

Kiwnął głową. „Ten obraz…” Zawahał się. „Został ze mną.” Żołądek mi się ścisnął. Sposób, w jaki to powiedział, bez upiększeń, bez pochlebstwa, sprawił, że zabrzmiało to jak coś więcej niż pochwała. Jakby go to poruszyło. Jakby wyrzeźbiło w nim coś tak, jak kiedyś we mnie.

„Powstał na podstawie prawdziwego miejsca,” powiedziałam cicho. „Oceanu, który zabrał mojego brata.” Jego oczy podniosły się na moje, coś się w nich zmieniło. Nie litość, raczej rozpoznanie.

„Wiem, jak smakuje taki żal,” powiedział.

Te słowa uderzyły mocniej, niż się spodziewałam, bo mu uwierzyłam, bo jego głos nie próbował pocieszać. Po prostu mówił prawdę. Nie odpowiedziałam, nie musiałam. Rozumiał ciszę między nami. Wtedy klakson przerwał spokój. Ostry, niepodrabialny dźwięk z żwirowego podjazdu.

Pani Porter. Westchnęłam, zanim jeszcze się odwróciłam. Już wysiadła z samochodu, torebka w jednej ręce, sweter narzucony na chude ramiona jak szal z osądu. Nie pomachała, po prostu spojrzała ponad moim ramieniem w stronę otwartych drzwi.

„Dzień dobry, Ruth,” zawołała. „Mam nadzieję, że wszystko w porządku.”

„Tylko naprawiam kran,” odparłam sucho.

Jej wzrok przesunął się na mężczyznę w środku. Jej uśmiech nie sięgnął oczu. „Och. Jeden z miejscowych chłopców? Nie widziałam go wcześniej.”

„Dla mnie też nowy,” powiedziałam. „Ale świetnie radzi sobie z rurami.”

Jej nos lekko się zmarszczył. Przechyliła głowę. „Tylko bądź ostrożna, kochanie. Niektórzy ludzie noszą w sobie… surową energię.” Nie odpowiedziałam.

W środku Emmett znowu stał, wycierał rękawiczki. Nie podniósł wzroku, ale wiedziałam, że słyszał każde słowo. Gdy wróciłam, otworzyłam usta, by przeprosić. Ale uprzedził mnie.

„Jestem do tego przyzwyczajony,” powiedział po prostu. Bez złości, po prostu rzeczowo.

„Nie powinieneś być.”

Nasze spojrzenia się spotkały. Wciąż trzymał klucz francuski, ale niezbyt mocno. Maska czyniła go nieczytelnym, ale oczy nie. Było w nich coś pomiędzy wdzięcznością a powściągliwością. Chciał powiedzieć więcej. Czułam to po tym, jak jego ciało się nie poruszyło. Ale nie pozwolił sobie na to.

Zamiast tego skinął głową, zebrał narzędzia i przeszedł obok mnie do drzwi. Na zewnątrz pani Porter nie ruszyła się z miejsca. Jej wzrok śledził go, jakby był czymś niebezpiecznym.

Nie spojrzał na nią. Ale zanim dotarł do swojej ciężarówki, odwrócił się. Nie w jej stronę, lecz w moją. Patrzył długo i nieruchomo, jego ciemne oczy trzymały moje wzrokiem, jakby próbował przekazać mi coś bez słów. Wiadomość, której nie nauczyłam się jeszcze czytać, a potem wsiadł do samochodu i odjechał.

Stałam w progu długo po tym, jak oboje zniknęli, wciąż czując ciężar jego milczenia w piersi. Wciąż zastanawiając się, jaką część mnie już zobaczył i jaką część jego właśnie niechcący wpuściłam do siebie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Ruth

Pracownia cuchnęła starym terpentynem i zaniedbanymi płótnami.

Stałam przed pustym, pociągającym bielą płótnem, pędzel ściskałam w dłoni jakby tylko pamięć mięśniowa trzymała mnie w pionie. Nic nie przychodziło, żadnych kolorów, żadnych kształtów, tylko ten sam cichy obraz Emmetta Marshalla, klęczącego na mojej łazienkowej podłodze, z podwiniętymi rękawami, bliznami łapiącymi światło. Tym samym bliznom nie powinnam była się przyglądać, tym samym oczom nie powinnam pozwolić spocząć na moich tak długo, jak to zrobiły.

Niewiele powiedział na wernisażu, ale pamiętałam jedno — o obrazie oceanu. „Został ze mną.” Powiedział to tak, jakby bolało, jakby przyznanie się do tego coś kosztowało. Może kosztowało, a ja schowałam te słowa w miejscu, do którego nie zamierzałam wracać. Aż do teraz, gdy cisza wypełniała moją pracownię głośniej niż cokolwiek innego.

Może po prostu byłam samotna, to miałoby sens. Może byłam wdzięczna, ale to nie tłumaczyło, dlaczego pamięć jego głosu wciąż krążyła w mojej głowie, ani dlaczego nie potrafiłam zapomnieć uczucia jego obecności obok mnie. Nigdy mnie nie dotknął. Nigdy nie przekroczył żadnej oczywistej granicy. Ale i tak czułam napięcie w skórze, jakby drut był naciągnięty zbyt mocno.

Było coś chirurgicznego w jego milczeniu, jakby badał coś więcej niż tylko rury. Patrzył, jak pracuję, mówię, oddycham, a ja mu na to pozwalałam. Boże, chciałam tego. To nie było jak z Tylerem. Tyler też mnie obserwował, długo zanim zrozumiałam, co to oznaczało. Wiadomości, zdjęcia, narastająca obsesja udająca miłość. To patrzenie sprawiało, że ściskało mnie w piersi. Z Emmettem było inaczej. Może wciąż źle. Wciąż niebezpiecznie, ale tam, gdzie obecność Tylera była dusząca, Emmetta była jak grawitacja. Przyciąganie, którego nie potrafiłam racjonalnie wyjaśnić ani się oprzeć.

Około południa zadzwoniła Sarah. Prawie nie odebrałam, ale jej głos przerwał spiralę. „Hej, nieznajoma. Żyjesz tam jeszcze, czy już utonęłaś w olejach?”

Westchnęłam. „Ledwo. Po prostu powoli tracę rozum.”

„Zawsze dramatyzowałaś samotność. Spotkaj się ze mną na kawę. Opowiesz mi wszystko o swoim nawiedzonym domku na plaży i tajemniczym hydrauliku o morderczych wibracjach.”

Parsknęłam. „On nie... nieważne. O której?”

„Czwarta. Ten dziwny lokal na Hastings.”

„Widzimy się.”

Sarah się nie zmieniła. Ta sama sucha ironia, ta sama bezpośrednia troska. Była jedną z niewielu osób, które nie chodziły wokół mnie na palcach po wszystkim z Tylerem, nigdy nie nazwała tego traumą. Właściwie nie nazywała tego wcale. Po prostu pojawiała się, gdy ja nie mogłam.

Kawiarnia była ciepła i ciasna, pełna zapachu cynamonu i słonego powietrza. Rozmawiałyśmy o jej pracy, o uczniach, o plotkach z miasteczka. Nie wspomniałam o Emmecie, nie z imienia. Powiedziałam tylko, że jest lokalny złota rączka. Uniosła brew, ale nie dopytywała. W drodze do domu wiatr był ostrzejszy niż wcześniej. Dom wyglądał spokojnie, ale coś w powietrzu było nie tak.

Po zmierzchu zwinęłam się na kanapie ze szkicownikiem, próbując odzyskać jakiś rytuał. Telefon znów zawibrował. Bez nazwy, bez numeru, tylko wiadomość z załącznikiem. Zdjęcie ładowało się chwilę. Potem zobaczyłam — mnie, sprzed dwóch nocy. Siedzącą na werandzie ze szkicownikiem na kolanach, patrzącą w pustkę. Kąt był dziwny. Nie z drogi. Z drzew za domem. Z lasu.

Nie ruszyłam się ani nie oddychałam. Serce uderzyło raz, drugi, potem zaczęło walić. Powinnam była krzyknąć, powinnam zadzwonić do kogoś, ale nie mogłam odwrócić wzroku.

Bo miałam rację, czułam się obserwowana, a teraz miałam dowód. Ale panika nie uderzyła tak, jak się spodziewałam. To, co poczułam, to gorąco, niskie i winne.

To chora nuta zaspokojenia. Jakby jakaś część mnie właśnie tego chciała.

Odłożyłam telefon i podeszłam do drzwi, zamykając je na klucz jeszcze raz, choć wiedziałam, że już były zamknięte. Sprawdziłam okna dwa razy, zasłoniłam wszystkie zasłony szczelnie. W kuchni wciąż połyskiwała ta perła, której nie ruszyłam.

Prezenty, właśnie tak zaczynały się czuć. Nie groźby, nie ostrzeżenia, tylko dowód, że ktoś tam mnie widzi... wybiera.

Tej nocy nie spałam. Nie do końca, unosiłam się.

A kiedy w końcu zamknęłam oczy, przyszedł sen. Stałam na łące za domem, boso, oddech zamgleł w chłodnym nocnym powietrzu. Drzewa czaiły się jak wartownicy, nieruchome.

Wtedy wyszedł on. Wysoki, szeroki, zamaskowany. Nic nie powiedział, po prostu szedł w moim kierunku z wyraźnym zamiarem. Nie uciekłam, odwróciłam się do niego plecami. Podszedł od tyłu, tak blisko, że gorąco jego ciała otuliło moje, klatka do kręgosłupa, twardy, nieomylnie męski.

Jego ręka w rękawiczce przesunęła się na moją talię, stanowcza, zaborcza. Nie spieszył się, tylko dotykał, zawłaszczał. Wstrzymałam oddech, gdy jego usta zawisły przy mojej szyi, zamaskowane, ale gorące, każdy wydech sączył się przez tkaninę jak obietnica.

Pocałował mnie przez maskę, wolno, celowo, przesuwając materiał po mojej skórze w linii, która była jednocześnie czcząca i nieprzyzwoita. Drugą ręką ścisnął mocno moje biodro, zakotwiczając mnie.

Wtedy przycisnął się do mnie całym ciałem, poczułam go.

Twardy kształt. Jego głód . Jęknęłam. Jego palce wbiły się w moją talię, gdy poruszył się przy mnie, najpierw powoli, nie pchając, tylko pozwalając mi poczuć, jak bardzo jest gotowy.

Ból między udami rozkwitł ostro i nagląco. Moje ciało zareagowało szybciej niż myśl — wygięłam się, przyciskając do niego, jakby nie mogło być za blisko.

Zaryczał nisko, wibracja przeszła mi przez plecy. Jego zamaskowane usta przesunęły się po muszli mojego ucha, gorące i wilgotne nawet przez barierę.

„Lubisz być obserwowana,” wyszeptał, głos głęboki i zniekształcony przez materiał. Zajęczałam, wysoko i błagalnie, uda zacisnęły się.

Jego dłoń przesunęła się niżej, po moim brzuchu, potem wsunęła się między uda, palce w rękawiczce objęły mnie przez majtki. Nie poruszał się, tylko trzymał mnie tak, pozwalając, by nacisk doprowadzał mnie do szaleństwa.

„Powiedz to,” zażądał.

Ale nie mogłam mówić, byłam zbyt daleko. Zbyt rozpaczliwie potrzebowałam tarcia, czegokolwiek. Przycisnął mocniej, wystarczająco, by moje kolana ugięły się.

Złapałam powietrze. „Proszę.”

I wtedy, gdy sięgnęłam za siebie, drżącymi palcami, by zerwać mu maskę i zobaczyć jego twarz, zniknął.

Obudziłam się, dławiąc oddechem. Prześcieradła zaplątane wokół moich bioder, klejące się do skóry. Sutki bolały, a majtki były całkiem mokre.

Leżałam tam, trzęsąc się, pulsując, zbyt świadoma przestrzeni między udami i tego, jak pusta się wydawała. A najgorsze? Chciałam znów zasnąć, tylko po to, by znów być przez niego dotknięta.

Telefon znów zawibrował, ten sam numer. Tym razem bez zdjęcia, tylko pięć słów: „Wyglądałaś spokojnie zeszłej nocy.” Ręce trzęsły mi się, gdy przyciskałam telefon do piersi. Powinnam była zablokować ten numer.

Powinnam była rzucić urządzeniem o ścianę. Zamiast tego zamknęłam oczy... i uśmiechnęłam się.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Ruth

Poranek nie czuł się jak początek. To było raczej przedłużenie czegoś, czego nie potrafiłam nazwać, ale już siedziało we mnie.

Obudziłam się zaplątana w prześcieradła, które wciąż pachniały potem i czymś wstydliwym, moja skóra była wrażliwa tam, gdzie nie powinna. Anonimowe zdjęcie z zeszłej nocy wciąż było w telefonie. Nie usunęłam go, nawet nie odpowiedziałam.

Po prostu znowu się w nie wpatrywałam, pozwalając mu wpełznąć pod skórę. Ten kąt, ten moment, ta cisza, która z nim przyszła. Myślałam, żeby to zgłosić, dwa razy napisałam wiadomość, dwa razy ją usunęłam. Jakiś głębszy instynkt, którego nie chciałam analizować, mówił mi, żeby tego nie robić. Może musiałam najpierw dowiedzieć się więcej, może nie chciałam, żeby ktoś się wtrącał.

Powietrze w domu było ciężkie, musiałam wyjść. Wciągnęłam dżinsy i buty, wyszłam bez celu, pozwalając ścieżce między gankiem a łąką prowadzić mnie tak jak zawsze. Dzika trawa kołysała się, jakby szeptała coś, czego nie mogłam usłyszeć. Nie spodziewałam się go zobaczyć, ale tam był. Emmett.

Na skraju drzew, rozłupując grube pnie sosny, ramiona napięte pod dopasowaną czarną koszulką, twarz w półcieniu. Nie podniósł wzroku od razu. Po prostu znów i znów zamachiwał się siekierą, jednostajnie, brutalnie, skupiony.

Podeszłam bliżej. – Naprawdę powinniśmy przestać wpadać na siebie w takich okolicznościach.

Jego oczy powędrowały w moją stronę, bez uśmiechu, bez wyraźnej reakcji. Tylko lekki skinienie głową i suche: – To małe miasteczko.

Skrzyżowałam ramiona, udając, że dystans w jego głosie mnie nie zranił. – Często tu pracujesz? Czy po prostu lubisz podejrzanie kręcić się blisko mojej posiadłości?

Odłożył siekierę, ale nie odpowiedział od razu. Oddychał spokojnie, ale w jego postawie pojawiło się coś sztywnego. – Jest tu sporo starych drzew do usunięcia – powiedział w końcu. – Ten kawałek mnie zajmuje.

– Czyli przypadek – powiedziałam, patrząc na niego przez chwilę. – Albo przeznaczenie. Nie podłapał żartu, po prostu się schylił i zaczął zbierać porąbane kawałki drewna, układając je, jakby były ważniejsze niż rozmowa.

– Szczerze mówiąc, nie mam nic przeciwko – ciągnęłam, przełamując niezręczność. – Odkąd się tu przeprowadziłam, cisza stała się głośniejsza. Każdy dźwięk jest wyraźniejszy. Każde skrzypnięcie desek, każdy podmuch wiatru przez drzewa... czasem budzę się przekonana, że ktoś stoi pod moim oknem. Nigdy nikogo nie widzę, ale to uczucie zostaje. Jego głowa drgnęła, ale się nie odwrócił.

– Miałam taki sen – powiedziałam, zanim się powstrzymałam. – Chodziłam po domu. Było zupełnie ciemno, ale czułam na sobie wzrok. W każdym pokoju, do którego wchodziłam, to uczucie mnie śledziło. Jakby ktoś zawsze był tuż poza zasięgiem. Wyprostował się powoli. Spojrzał na mnie z nowym napięciem, szczęka zaciśnięta, oczy nie do odczytania.

– Sny kłamią – powiedział chłodno. – Zamieniają cienie w potwory i sprawiają, że zaczynasz wątpić w rzeczywistość.

Mrugnęłam, słysząc ostrą nutę w jego głosie. – Nie mówię, że to było prawdziwe – tylko, że czuło się jak...

– To tylko sen, Ruth – przerwał mi ostrzej, podnosząc rękawice z pobliskiego pniaka. – Tylko tyle. Wpatrywałam się w niego. Zmiana była nagła, jakbym powiedziała coś nie tak i nie wiedziała co.

– Wszystko w porządku? – zapytałam cicho.

Nie odpowiedział, po prostu odwrócił się i odszedł w stronę drzew bez słowa. Bez pożegnania, bez spojrzenia przez ramię... po prostu zniknął. Stałam tam z wiatrem na twarzy, ramionami owiniętymi wokół siebie, jakby to mogło mnie zakotwiczyć.

Do chwili, gdy słońce zaczęło zachodzić, przekonałam się, że musiał mieć na głowie coś zupełnie innego. Może za dużo sobie dopowiedziałam, może ostatnio byłam po prostu zbyt wrażliwa. Próbowałam to wszystko wyrysować z siebie tamtej nocy, wypełniając kartkę przesadzonymi cieniami i grubymi kreskami ołówka, ale nic nie pomagało.

Było już blisko północy, gdy przyszedł mail. Bez tematu, bez treści, tylko plik audio. Serce mi ścisnęło. Nie powinnam była go otwierać, ale zrobiłam to. Najpierw był tylko ambient, cichy wiatr, delikatne skrzypienie drewna, szelest ołówka na papierze. Mój ołówek, mój ganek. Potem jego głos.

– Nie wiedziałaś, że tam byłem. – Pauza, przestałam oddychać.

– Ale w tamtej chwili wyglądałaś, jakbyś znów potrafiła oddychać. – Cisza.

Odtworzyłam to jeszcze raz, drugi, trzeci... Był tam, bliżej, niż kiedykolwiek się spodziewałam. Patrzył, nie jak obcy, ale jak ktoś, kto stara się nie dotykać. Zamknęłam laptopa, ale nie ruszyłam się z kanapy. Dom był ciemny, ale moje serce nie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stained With You

Stained With You

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa