passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stained With You - Rozdział #5 - autor itsvlada

Stained With You

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Perspektywa Ruth

Pracownia cuchnęła starym terpentynem i zaniedbanymi płótnami.

Stałam przed pustym, pociągającym bielą płótnem, pędzel ściskałam w dłoni jakby tylko pamięć mięśniowa trzymała mnie w pionie. Nic nie przychodziło, żadnych kolorów, żadnych kształtów, tylko ten sam cichy obraz Emmetta Marshalla, klęczącego na mojej łazienkowej podłodze, z podwiniętymi rękawami, bliznami łapiącymi światło. Tym samym bliznom nie powinnam była się przyglądać, tym samym oczom nie powinnam pozwolić spocząć na moich tak długo, jak to zrobiły.

Niewiele powiedział na wernisażu, ale pamiętałam jedno — o obrazie oceanu. „Został ze mną.” Powiedział to tak, jakby bolało, jakby przyznanie się do tego coś kosztowało. Może kosztowało, a ja schowałam te słowa w miejscu, do którego nie zamierzałam wracać. Aż do teraz, gdy cisza wypełniała moją pracownię głośniej niż cokolwiek innego.

Może po prostu byłam samotna, to miałoby sens. Może byłam wdzięczna, ale to nie tłumaczyło, dlaczego pamięć jego głosu wciąż krążyła w mojej głowie, ani dlaczego nie potrafiłam zapomnieć uczucia jego obecności obok mnie. Nigdy mnie nie dotknął. Nigdy nie przekroczył żadnej oczywistej granicy. Ale i tak czułam napięcie w skórze, jakby drut był naciągnięty zbyt mocno.

Było coś chirurgicznego w jego milczeniu, jakby badał coś więcej niż tylko rury. Patrzył, jak pracuję, mówię, oddycham, a ja mu na to pozwalałam. Boże, chciałam tego. To nie było jak z Tylerem. Tyler też mnie obserwował, długo zanim zrozumiałam, co to oznaczało. Wiadomości, zdjęcia, narastająca obsesja udająca miłość. To patrzenie sprawiało, że ściskało mnie w piersi. Z Emmettem było inaczej. Może wciąż źle. Wciąż niebezpiecznie, ale tam, gdzie obecność Tylera była dusząca, Emmetta była jak grawitacja. Przyciąganie, którego nie potrafiłam racjonalnie wyjaśnić ani się oprzeć.

Około południa zadzwoniła Sarah. Prawie nie odebrałam, ale jej głos przerwał spiralę. „Hej, nieznajoma. Żyjesz tam jeszcze, czy już utonęłaś w olejach?”

Westchnęłam. „Ledwo. Po prostu powoli tracę rozum.”

„Zawsze dramatyzowałaś samotność. Spotkaj się ze mną na kawę. Opowiesz mi wszystko o swoim nawiedzonym domku na plaży i tajemniczym hydrauliku o morderczych wibracjach.”

Parsknęłam. „On nie... nieważne. O której?”

„Czwarta. Ten dziwny lokal na Hastings.”

„Widzimy się.”

Sarah się nie zmieniła. Ta sama sucha ironia, ta sama bezpośrednia troska. Była jedną z niewielu osób, które nie chodziły wokół mnie na palcach po wszystkim z Tylerem, nigdy nie nazwała tego traumą. Właściwie nie nazywała tego wcale. Po prostu pojawiała się, gdy ja nie mogłam.

Kawiarnia była ciepła i ciasna, pełna zapachu cynamonu i słonego powietrza. Rozmawiałyśmy o jej pracy, o uczniach, o plotkach z miasteczka. Nie wspomniałam o Emmecie, nie z imienia. Powiedziałam tylko, że jest lokalny złota rączka. Uniosła brew, ale nie dopytywała. W drodze do domu wiatr był ostrzejszy niż wcześniej. Dom wyglądał spokojnie, ale coś w powietrzu było nie tak.

Po zmierzchu zwinęłam się na kanapie ze szkicownikiem, próbując odzyskać jakiś rytuał. Telefon znów zawibrował. Bez nazwy, bez numeru, tylko wiadomość z załącznikiem. Zdjęcie ładowało się chwilę. Potem zobaczyłam — mnie, sprzed dwóch nocy. Siedzącą na werandzie ze szkicownikiem na kolanach, patrzącą w pustkę. Kąt był dziwny. Nie z drogi. Z drzew za domem. Z lasu.

Nie ruszyłam się ani nie oddychałam. Serce uderzyło raz, drugi, potem zaczęło walić. Powinnam była krzyknąć, powinnam zadzwonić do kogoś, ale nie mogłam odwrócić wzroku.

Bo miałam rację, czułam się obserwowana, a teraz miałam dowód. Ale panika nie uderzyła tak, jak się spodziewałam. To, co poczułam, to gorąco, niskie i winne.

To chora nuta zaspokojenia. Jakby jakaś część mnie właśnie tego chciała.

Odłożyłam telefon i podeszłam do drzwi, zamykając je na klucz jeszcze raz, choć wiedziałam, że już były zamknięte. Sprawdziłam okna dwa razy, zasłoniłam wszystkie zasłony szczelnie. W kuchni wciąż połyskiwała ta perła, której nie ruszyłam.

Prezenty, właśnie tak zaczynały się czuć. Nie groźby, nie ostrzeżenia, tylko dowód, że ktoś tam mnie widzi... wybiera.

Tej nocy nie spałam. Nie do końca, unosiłam się.

A kiedy w końcu zamknęłam oczy, przyszedł sen. Stałam na łące za domem, boso, oddech zamgleł w chłodnym nocnym powietrzu. Drzewa czaiły się jak wartownicy, nieruchome.

Wtedy wyszedł on. Wysoki, szeroki, zamaskowany. Nic nie powiedział, po prostu szedł w moim kierunku z wyraźnym zamiarem. Nie uciekłam, odwróciłam się do niego plecami. Podszedł od tyłu, tak blisko, że gorąco jego ciała otuliło moje, klatka do kręgosłupa, twardy, nieomylnie męski.

Jego ręka w rękawiczce przesunęła się na moją talię, stanowcza, zaborcza. Nie spieszył się, tylko dotykał, zawłaszczał. Wstrzymałam oddech, gdy jego usta zawisły przy mojej szyi, zamaskowane, ale gorące, każdy wydech sączył się przez tkaninę jak obietnica.

Pocałował mnie przez maskę, wolno, celowo, przesuwając materiał po mojej skórze w linii, która była jednocześnie czcząca i nieprzyzwoita. Drugą ręką ścisnął mocno moje biodro, zakotwiczając mnie.

Wtedy przycisnął się do mnie całym ciałem, poczułam go.

Twardy kształt. Jego głód . Jęknęłam. Jego palce wbiły się w moją talię, gdy poruszył się przy mnie, najpierw powoli, nie pchając, tylko pozwalając mi poczuć, jak bardzo jest gotowy.

Ból między udami rozkwitł ostro i nagląco. Moje ciało zareagowało szybciej niż myśl — wygięłam się, przyciskając do niego, jakby nie mogło być za blisko.

Zaryczał nisko, wibracja przeszła mi przez plecy. Jego zamaskowane usta przesunęły się po muszli mojego ucha, gorące i wilgotne nawet przez barierę.

„Lubisz być obserwowana,” wyszeptał, głos głęboki i zniekształcony przez materiał. Zajęczałam, wysoko i błagalnie, uda zacisnęły się.

Jego dłoń przesunęła się niżej, po moim brzuchu, potem wsunęła się między uda, palce w rękawiczce objęły mnie przez majtki. Nie poruszał się, tylko trzymał mnie tak, pozwalając, by nacisk doprowadzał mnie do szaleństwa.

„Powiedz to,” zażądał.

Ale nie mogłam mówić, byłam zbyt daleko. Zbyt rozpaczliwie potrzebowałam tarcia, czegokolwiek. Przycisnął mocniej, wystarczająco, by moje kolana ugięły się.

Złapałam powietrze. „Proszę.”

I wtedy, gdy sięgnęłam za siebie, drżącymi palcami, by zerwać mu maskę i zobaczyć jego twarz, zniknął.

Obudziłam się, dławiąc oddechem. Prześcieradła zaplątane wokół moich bioder, klejące się do skóry. Sutki bolały, a majtki były całkiem mokre.

Leżałam tam, trzęsąc się, pulsując, zbyt świadoma przestrzeni między udami i tego, jak pusta się wydawała. A najgorsze? Chciałam znów zasnąć, tylko po to, by znów być przez niego dotknięta.

Telefon znów zawibrował, ten sam numer. Tym razem bez zdjęcia, tylko pięć słów: „Wyglądałaś spokojnie zeszłej nocy.” Ręce trzęsły mi się, gdy przyciskałam telefon do piersi. Powinnam była zablokować ten numer.

Powinnam była rzucić urządzeniem o ścianę. Zamiast tego zamknęłam oczy... i uśmiechnęłam się.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Ruth

Poranek nie czuł się jak początek. To było raczej przedłużenie czegoś, czego nie potrafiłam nazwać, ale już siedziało we mnie.

Obudziłam się zaplątana w prześcieradła, które wciąż pachniały potem i czymś wstydliwym, moja skóra była wrażliwa tam, gdzie nie powinna. Anonimowe zdjęcie z zeszłej nocy wciąż było w telefonie. Nie usunęłam go, nawet nie odpowiedziałam.

Po prostu znowu się w nie wpatrywałam, pozwalając mu wpełznąć pod skórę. Ten kąt, ten moment, ta cisza, która z nim przyszła. Myślałam, żeby to zgłosić, dwa razy napisałam wiadomość, dwa razy ją usunęłam. Jakiś głębszy instynkt, którego nie chciałam analizować, mówił mi, żeby tego nie robić. Może musiałam najpierw dowiedzieć się więcej, może nie chciałam, żeby ktoś się wtrącał.

Powietrze w domu było ciężkie, musiałam wyjść. Wciągnęłam dżinsy i buty, wyszłam bez celu, pozwalając ścieżce między gankiem a łąką prowadzić mnie tak jak zawsze. Dzika trawa kołysała się, jakby szeptała coś, czego nie mogłam usłyszeć. Nie spodziewałam się go zobaczyć, ale tam był. Emmett.

Na skraju drzew, rozłupując grube pnie sosny, ramiona napięte pod dopasowaną czarną koszulką, twarz w półcieniu. Nie podniósł wzroku od razu. Po prostu znów i znów zamachiwał się siekierą, jednostajnie, brutalnie, skupiony.

Podeszłam bliżej. – Naprawdę powinniśmy przestać wpadać na siebie w takich okolicznościach.

Jego oczy powędrowały w moją stronę, bez uśmiechu, bez wyraźnej reakcji. Tylko lekki skinienie głową i suche: – To małe miasteczko.

Skrzyżowałam ramiona, udając, że dystans w jego głosie mnie nie zranił. – Często tu pracujesz? Czy po prostu lubisz podejrzanie kręcić się blisko mojej posiadłości?

Odłożył siekierę, ale nie odpowiedział od razu. Oddychał spokojnie, ale w jego postawie pojawiło się coś sztywnego. – Jest tu sporo starych drzew do usunięcia – powiedział w końcu. – Ten kawałek mnie zajmuje.

– Czyli przypadek – powiedziałam, patrząc na niego przez chwilę. – Albo przeznaczenie. Nie podłapał żartu, po prostu się schylił i zaczął zbierać porąbane kawałki drewna, układając je, jakby były ważniejsze niż rozmowa.

– Szczerze mówiąc, nie mam nic przeciwko – ciągnęłam, przełamując niezręczność. – Odkąd się tu przeprowadziłam, cisza stała się głośniejsza. Każdy dźwięk jest wyraźniejszy. Każde skrzypnięcie desek, każdy podmuch wiatru przez drzewa... czasem budzę się przekonana, że ktoś stoi pod moim oknem. Nigdy nikogo nie widzę, ale to uczucie zostaje. Jego głowa drgnęła, ale się nie odwrócił.

– Miałam taki sen – powiedziałam, zanim się powstrzymałam. – Chodziłam po domu. Było zupełnie ciemno, ale czułam na sobie wzrok. W każdym pokoju, do którego wchodziłam, to uczucie mnie śledziło. Jakby ktoś zawsze był tuż poza zasięgiem. Wyprostował się powoli. Spojrzał na mnie z nowym napięciem, szczęka zaciśnięta, oczy nie do odczytania.

– Sny kłamią – powiedział chłodno. – Zamieniają cienie w potwory i sprawiają, że zaczynasz wątpić w rzeczywistość.

Mrugnęłam, słysząc ostrą nutę w jego głosie. – Nie mówię, że to było prawdziwe – tylko, że czuło się jak...

– To tylko sen, Ruth – przerwał mi ostrzej, podnosząc rękawice z pobliskiego pniaka. – Tylko tyle. Wpatrywałam się w niego. Zmiana była nagła, jakbym powiedziała coś nie tak i nie wiedziała co.

– Wszystko w porządku? – zapytałam cicho.

Nie odpowiedział, po prostu odwrócił się i odszedł w stronę drzew bez słowa. Bez pożegnania, bez spojrzenia przez ramię... po prostu zniknął. Stałam tam z wiatrem na twarzy, ramionami owiniętymi wokół siebie, jakby to mogło mnie zakotwiczyć.

Do chwili, gdy słońce zaczęło zachodzić, przekonałam się, że musiał mieć na głowie coś zupełnie innego. Może za dużo sobie dopowiedziałam, może ostatnio byłam po prostu zbyt wrażliwa. Próbowałam to wszystko wyrysować z siebie tamtej nocy, wypełniając kartkę przesadzonymi cieniami i grubymi kreskami ołówka, ale nic nie pomagało.

Było już blisko północy, gdy przyszedł mail. Bez tematu, bez treści, tylko plik audio. Serce mi ścisnęło. Nie powinnam była go otwierać, ale zrobiłam to. Najpierw był tylko ambient, cichy wiatr, delikatne skrzypienie drewna, szelest ołówka na papierze. Mój ołówek, mój ganek. Potem jego głos.

– Nie wiedziałaś, że tam byłem. – Pauza, przestałam oddychać.

– Ale w tamtej chwili wyglądałaś, jakbyś znów potrafiła oddychać. – Cisza.

Odtworzyłam to jeszcze raz, drugi, trzeci... Był tam, bliżej, niż kiedykolwiek się spodziewałam. Patrzył, nie jak obcy, ale jak ktoś, kto stara się nie dotykać. Zamknęłam laptopa, ale nie ruszyłam się z kanapy. Dom był ciemny, ale moje serce nie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Perspektywa Ruth

Pukanie rozległo się późnym popołudniem, ciche, ale zdecydowane. Tym razem nie zawahałam się.

Moje stopy już się poruszały, zanim dźwięk całkiem ucichł, nie musiałam zgadywać, kto to był. Emmett stał dokładnie tak, jak się spodziewałam: czarna koszula, ręce w rękawiczkach, kaptur naciągnięty do połowy i mała płócienna torba z narzędziami w jednej dłoni.

— Twój przedni płot się przechyla — powiedział cicho, nie patrząc mi w oczy. — Mogę to naprawić.

Mogłam mu powiedzieć, że to nie jest pilne, że przechyla się od tygodnia, odkąd się wprowadziłam, i ani razu mi nie przeszkadzał. Ale wiedziałam, że nie chodzi o płot, więc tylko skinęłam głową i odsunęłam się. — Narzędzia masz w torbie czy potrzebujesz więcej?

Pokręcił przecząco głową i przeszedł obok mnie z cichą precyzją, kierując się na bok domu, jakby był tu już dziesiątki razy — może był. Obserwowałam go przez okno kuchenne. Pracował sprawnie, mierząc zawias, oglądając słupki, każdy ruch był mięśniem i kalkulacją. Było w tym coś dziwnie kojącego, w sposobie, w jaki się poruszał, jakby nic go nie zaskakiwało. Jakby znał już każdy możliwy rezultat, zanim się wydarzył.

Po jakimś czasie wzięłam szklankę, nalałam zimnej wody i wyszłam na zewnątrz. Spojrzał na mnie, gdy podeszłam, jego oczy nieczytelne za maską. Podałam szklankę bez słowa.

— Dzięki.

Oparłam się o słupek werandy, gdy pił. — Zawsze jesteś taki zaradny, czy tylko z rzeczami popsutymi na mojej posesji?

Spojrzał na płot, potem na mnie. — Naprawiam to, co wymaga naprawy.

— To dość nieprecyzyjny opis pracy. — Nie odpowiedział, ale jego spojrzenie trwało. Nie było swobodne ani rozproszone, skupione, jakby próbował coś rozebrać w myślach — i to nie był płot.

Po chwili powiedział: — Twój warsztat jest pełny. Ale nie wszystko jest w galeriach. — To nie było pytanie.

— Nie. Niektóre prace zostają ze mną — powiedziałam, krzyżując ramiona, nagle świadoma siebie. — Te, które wystawiam… łatwiej mi się z nimi rozstać.

— A te inne?

— Są trudniejsze. Niektóre obrazy niosą za dużo.

Nie skinął głową ani nie odezwał się. Po prostu patrzył dalej, jakby już wiedział, które mam na myśli. Znów przyklęknął, dokręcając zawias. Gdy się podniósł, podeszłam bliżej, nieświadomie. Nasze dłonie musnęły się, ledwie. To nie było istotne, to nie było nic. Ale reakcja była natychmiastowa, oddech mi zamarł. Palce drgnęły, nie ze strachu, tylko z czegoś innego. Czegoś cieplejszego, głębszego, niższego. Nie cofnęłam się, to on się odsunął. O pół kroku, jakby ten dotyk znaczył zbyt wiele. Potem jego głos przeciął ciszę.

— Nigdy nic nie powiedziałaś. O nagraniu.

Nie odwróciłam wzroku. — Nie chciałam, żeby to się skończyło.

Zmiana była natychmiastowa. Jego szczęka się zacisnęła, ramiona zesztywniały, ale maska nie ukryła błysku w oczach. To nie był gniew, ani zaskoczenie, tylko coś gorętszego.

Odwróciłam się, zanim powietrze między nami zdążyło zgęstnieć jeszcze bardziej, i ruszyłam w stronę drzwi. Odgłos jego butów podążał za mną. Potem drzwi zamknęły się za nami, ten dźwięk, kliknięcie, był zbyt ostateczny. Stał tuż za mną, kilka kroków dalej.

— Nie chcę, żebyś się mnie bała — powiedział. Nie poruszyłam się.

— Patrzę, bo chronię. Nie dlatego, że chcę cię skrzywdzić.

Ręką chwyciłam kant kuchennego blatu. — To czemu nie przestaniesz? — Cisza.

— Nie wiem jak. — Ta prawda mnie nie zszokowała. Przeniknęła ciszę, jakby od dawna na to czekała.

— Nie wiem, czy chcę, żebyś przestał — powiedziałam.

Poruszył się powoli, wystarczająco, by zmniejszyć dystans, ale nie na tyle, by dotknąć. Jego dłoń zawisła przy moim nadgarstku, palce drżały, jakby chciały poczuć skórę. Ale nie zamknął tej przestrzeni. Staliśmy tak, ledwie oddychając. Bez słów, bez dotyku. Pozwalając, by ciężar tego trwał między nami. Gdy się odwrócił i wyszedł, nie tłumaczył się. Nie obiecał, że wróci, nie powiedział nic. Drzwi zamknęły się miękkim stuknięciem, a ja zostałam nieruchomo na miejscu.

Później tej nocy, gdy dom był ciemny i zbyt cichy, zapaliłam jedną lampkę w pracowni. Płótno w rogu wołało mnie. Odsłoniłam je, puste, białe. Namalowałam to, jak to jest być widzianą, nie ze strachu, lecz z czegoś bliższego potrzebie. Namalowałam kształt obecności bez formy. Postać na granicy czegoś prywatnego. Oczy, które nie zawstydzają, cisza, która nie grozi.

Gdy skończyłam, niebo zaczynało już blednąć. Telefon zawibrował. Bez tematu, bez słów, tylko załącznik. Otworzyłam — szkic węglem. Ja, bosa na łące, z głową odchyloną do tyłu, rozpuszczone włosy. A za mną, w cieniach drzew, prawie niewidoczny, jeśli nie spojrzeć uważnie… On.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stained With You

Stained With You

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa