passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stay Hard, My Bodyguard - Rozdział #3 - autor itsvlada

Stay Hard, My Bodyguard

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Emilia

Nie wyszłam z pokoju od rana. Mój żołądek burczy jak dzikie zwierzę, ale nie ma mowy, żebym wyszła tam na zewnątrz i przyznała się do porażki, jedząc jego głupie jajka.

Zamiast tego leżę rozwalona na łóżku w pogniecionych ubraniach, z telefonem przy uchu, podczas gdy głos Cleo trzeszczy w słuchawce.

„Czekaj, cofnij się,” mówi, i niemal słyszę, jak prostuje się na jakimś krześle w kawiarni, w której pewnie właśnie się wyleguje. „Vincent Black jest w twoim mieszkaniu? Tak, ten Vincent Black?”

„Tak, ten Vincent Black.” Przewracam się na plecy, gapiąc się w sufit. „Ten, wokół którego rysowałam serduszka w pamiętniku jak kompletna wariatka.”

„O ja pierdolę, Em. To jest jak... przeznaczenie czy coś.”

„To nie przeznaczenie, to koszmar.” Chwytam poduszkę i krzyczę w nią krótko, zanim kontynuuję. „Nie mogę uwierzyć, że traktują mnie jak dziecko. Mam dwadzieścia dwa lata, Cleo. Odbyłam cały rok stażu w Paryżu z tobą, wróciłam, żeby skończyć ostatni rok i zdać, a nagle potrzebuję opiekunki?”

Cleo parska. „Może twój tata wciąż ma traumę po Paryżu.”

„Nie ma żadnego prawdziwego zagrożenia,” ciągnę, ignorując jej uwagę. „Jestem prawie pewna, że ojciec po prostu chce, żeby Vincent trzymał mnie na smyczy po tym, co się stało. Wiesz, utrzymać rodzinny wizerunek i te wszystkie bzdury.”

„O Boże, to był taki hit!” Cleo wybucha śmiechem. „Wciąż nie mogę uwierzyć, że trafiłaś do wiadomości na całym świecie.”

Jęczę, zakrywając twarz wolną ręką. „Nie było aż tak źle.”

„Emilio, tańczyłaś na stole w Le Crazy Horse w stroju, który uprzejmie można by nazwać serwetką, a potem ukradłaś i zaciągnęłaś do domu pachołek drogowy. Filmik miał dwanaście milionów wyświetleń.”

„To był słodki strój,” protestuję słabo.

„To była nić dentystyczna z manią wielkości. I nawet nie zaczynajmy o pachołku. Nazwałaś go Charles.”

„Charles był tej nocy dobrym przyjacielem.”

Cleo wciąż chichocze. „Twój ojciec pewnie miał siedemnaście zawałów, kiedy TMZ to podchwyciło. ‘Córka potentata technologicznego szaleje w Paryżu.’ Klasyka.”

Siadam, w głowie rodzi mi się pomysł. „Dziewczyno, a co jeśli mogłabym pozbyć się opiekuna?”

„Słucham.”

„A co jeśli... nie wiem, go skuszę albo coś? A potem powiem ojcu, że facet, którego wysłał, żeby mnie pilnował, nie mógł utrzymać rąk przy sobie?”

Zapada cisza, po czym głos Cleo brzmi, aż drży z ekscytacji. „O mój Boże, to jest genialne. Twój tata by oszalał i natychmiast wyrzucił Vincenta.”

„No właśnie, to idealny plan.”

„Ale czekaj, czy naprawdę dasz radę? W sensie, mówimy o Vincencie. Ten facet to praktycznie stalowy człowiek.”

Myślę o tym, jak wyglądał dziś rano, cały spięty i nieodgadniony. „Proszę cię. Sprawiłam, że pół Paryża się we mnie zakochało w jedną noc. Myślę, że poradzę sobie z jednym sztywnym konsultantem ds. bezpieczeństwa.”

„Okej, ale uważaj. Bawisz się ogniem.”

„Ogień jeszcze nikomu nie zaszkodził,” mówię, co jest oczywistym kłamstwem, ale nieważne.

Po zakończonej rozmowie resztę dnia spędzam na planowaniu. Kiedy nadchodzi wieczór, mam już opracowaną strategię.

Czarna mini sukienka to dzieło sztuki — ledwo legalna, zdecydowanie niebezpieczna. Bez stanika, bo sukienka nie przewiduje takich konserwatywnych bzdur, i zdecydowanie bez majtek, bo zaangażowanie to podstawa. Obcasy mają pięć cali, stukające o parkiet jak tykający zegar.

To nauczy go nie lekceważyć mnie.

Czuję jego wzrok z progu, gdy przechodzę obok. Oczywiście, że patrzy. Mężczyźni są przewidywalni, a Vincent Black może i jest wyszkolony w jednostkach specjalnych, ale wciąż jest tylko facetem.

Zatrzymuję się tuż przed jego drzwiami, powoli się odwracam i patrzę mu prosto w ciemne oczy. „Żebyś wiedział — nie potrzebuję opiekuna.”

Słowa wiszą w powietrzu dokładnie jedno uderzenie serca.

Wtedy on się rusza.

Jezus Maria, jest szybki. Sekundę temu opierał się o framugę drzwi, wyglądając na znudzonego, a sekundę później stoi tuż przede mną, tak blisko, że czuję jego perfumy — coś drogiego i niebezpiecznego, od czego aż wariuje mi mózg.

Jego dłoń zaciska się na moim nadgarstku, palce twarde jak stal, obraca mnie tak szybko, że ledwie mam czas westchnąć, zanim moje dłonie lądują na ścianie. Serce wali mi jak oszalałe, i nagle nie wiem, czy to ze strachu, czy z czegoś zupełnie innego.

Jest przyciśnięty do moich pleców — cały gorąco i mięśnie, jego usta tuż przy moim uchu. Czuję jego oddech na skórze, a moje ciało zdradza mnie, reagując w sposób, który zdecydowanie nie był częścią planu.

„Spróbuj jeszcze raz,” mruczy, głos szorstki i bliski, przestrzeń między nami aż drży. „A ja—” Przerywa, szczęka napięta, oddech gorący na twoim policzku. „Złożyłem twojemu ojcu obietnicę.”

Pauza. Za długa. Za bardzo napięta.

„Nie zmuszaj mnie, żebym ją złamał.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Emilia

„Gotowa?” Vincent otwiera drzwi pasażera, jakbym była jakąś delikatną księżniczką, a nie chodzącą katastrofą.

Wślizguję się do środka, już zirytowana. „Więc jaki jest plan nadzoru? Będziesz za mną chodził po kampusie jak zagubiony szczeniak? Posiedzisz na moich zajęciach z rysunku postaci?”

Odpalając silnik, usta mu drgają, jakby to go lekko bawiło. „Odbiorę cię po ostatnich zajęciach.”

„To wszystko?”

„To wszystko.”

„Hm.” Prawie jestem rozczarowana. „Spodziewałam się więcej energii helikopterowego rodzica.”

„Nie jestem twoim rodzicem, Emilia.”

To, jak wymawia moje imię—chłodno, precyzyjnie, z ledwo zauważalnym cieniem pogardy—robi mi w żołądku rzeczy, których nie potrafię nazwać. Odwracam się do okna, żeby ukryć swoją minę.

„Jesteś pewna, że dasz radę?” Vincent pyta cicho, ostrożnie.

Lekko kiwam głową. „To chyba nie ma znaczenia, co? Nie mogę po prostu olać pierwszego dnia.”

Przez chwilę mi się przygląda, jakby chciał powiedzieć coś więcej, ale rezygnuje. Samochód cicho mruczy, gładko i spokojnie, jak wszystko w nim. Zerkam na swoje dżinsy i poprawiam dół krótkiego swetra.

„Wyglądasz dobrze,” mówi łagodnie, wciąż patrząc na drogę.

„Nie pytałam.”

„Wiem.”

Przez minutę jedziemy w milczeniu. Ocean jest gdzieś tuż poza zasięgiem wzroku, ale czuję go w powietrzu. Dziwnie być z powrotem—jakby próbować wejść w życie, które już nie do końca pasuje.

„Langdon się nie zmienił,” Vincent w końcu mówi. „Ci sami ludzie. Te same dramy.”

Langdon to ta absurdalnie elitarna prywatna szkoła artystyczna dwadzieścia minut od wybrzeża, gdzie bogate dzieciaki udają udręczonych artystów, zanim odziedziczą imperium tatusia. Studiuję projektowanie mody i marketing—brzmi płytko, dopóki nie dowiesz się, że mój staż spędziłam w Paryżu, pracując dla działu PR Chanel. Tak, tego Chanel. Ten sam staż, który doprowadził do mojej wiralowej załamki, ale o tym szczególnym osiągnięciu zawodowym nie rozmawiamy.

„Ja się zmieniłam,” mówię zanim zdążę się powstrzymać.

Patrzy na mnie. „Masz na myśli Paryż?”

Kiwam głową. „To... i wszystko potem.”

„Nie musisz o tym mówić.”

„Wiem,” odpowiadam cicho. Nie chcę. Jeszcze nie. Może nigdy.

Łapię swoje odbicie w bocznym lusterku—ciemne włosy wciąż wilgotne na końcach, oczy, które zawsze wyglądają trochę inaczej w zależności od światła. Zielone dziś, z błyskiem czegoś jeszcze. Zmęczone. Wyglądam na zmęczoną.

Vincent wjeżdża na główną drogę. „Nie musisz nikomu niczego udowadniać.”

„Powiedz to mojemu tacie.”

Kolejna cisza. Tym razem cięższa.

„Langdon to wciąż Langdon,” powtarza, jakby to miało mnie pocieszyć.

„Tak,” mruczę. „A ja wciąż jestem sobą. Po prostu... może nie w tej wersji, którą chciałam tu przywieźć.”

Zmieniamy bieg. Między nami rozciąga się cisza.

„Wiesz,” mamroczę, by ją przerwać, „twoja poza nie wytrzyma wiecznie. Prędzej czy później zajdę ci za skórę.”

Rzuca mi krótkie spojrzenie, szczęka zaciśnięta. „Przeceniasz swój wpływ.”

Auć.

Uśmiecham się krzywo, bo to bezpieczniejsze niż pokazanie, że zabolało. „Pewnie. Powtarzaj to sobie.”

Znów milczymy. Potem, spokojnie, jakby wygłaszał prognozę pogody: „Możesz pchać. Urządzać sceny. Robić przedstawienia, które, twoim zdaniem, mnie poruszą. Ale mnie nie wyprowadzisz z równowagi, Emilia. Nie dla ciebie. Nie dla nikogo.”

Powietrze w samochodzie się zmienia. Chłodniejsze. Ostrzejsze.

Wiadomość przyjęta.

Kampus Langdon jest dokładnie taki pretensjonalny, jak go zapamiętałam—szklane budynki i wypielęgnowane trawniki, na których studenci w designerskich ciuchach udają, że czytają Kerouaca, wrzucając relacje na Instagramie.

Ledwo wysiadłam z samochodu Vincenta, a już ktoś rzuca się na mnie od tyłu.

„EMILIA KU**WA TORRES!”

Julian Chen podnosi mnie z ziemi w niedźwiedzim uścisku, który pachnie drogimi perfumami i farbą z pracowni artystycznej. Julian jest moim przyjacielem od przedszkola—wysoki, szczupły, z tą bezwysiłkową aurą azjatyckiego bożyszcza nastolatek. Czarne włosy zawsze idealnie w nieładzie, brązowe oczy zza modnych okularów, kości policzkowe, które powinny być nielegalne. Jest popularny, utalentowany, zabawny i absolutnie zakochany we mnie po uszy.

I byłoby cudownie, gdybym kiedykolwiek czuła do niego coś więcej niż czystą sympatię.

„Chryste, Julian. Chcesz mi połamać żebra?”

Odstawia mnie na ziemię, szczerząc się. „Po prostu tęskniłem za twoją chaotyczną dupą. Paryż wyglądał... ciekawie.”

Zanim zdążę odpowiedzieć, kumple Juliana ciągną go w stronę pracowni rzeźby, ale jeszcze zdąża rzucić mi ten uśmiech, od którego pół szkoły mdleje.

Wtedy Cleo Martinez wpada na mnie jak mały huragan.

„O BOŻE, SUKO!” Wpada we mnie z siłą, która mogłaby zburzyć mały budynek. Cleo to pięć stóp czystego chaosu—dzikie kręcone włosy, tatuaże wszędzie, usta jak marynarz. „NIE WIDZIAŁAM CIĘ W WIECZNOŚĆ!”

„Błagam, minęły tylko dwa dni.”

„No tak, a przez te dwa dni dorobiłaś się opiekuna.”

Julian dogania nas przy fontannie, lekko zdyszany. „Hej, jesteś wolna dziś wieczorem? Jest nowe miejsce w centrum, pomyślałem, że moglibyśmy—”

„Tak.” Słowo wyrywa mi się szybciej, niż chcę. Bez wahania. Instynkt. Mała, złośliwa iskra w piersi.

Jego twarz rozjaśnia się jak w boże narodzenie. „Serio? Super. Napiszę ci szczegóły.”

Gdy odchodzi, wciąż szeroko się uśmiechając, patrzę w ziemię—świadoma obecności Vincenta obok mnie, jakby był grawitacją. Ciężki. Nieunikniony.

Czuję, że mnie obserwuje, nawet jeśli nie mówi ani słowa.

I nie obchodzi mnie to. Nie obchodzi .

Tylko że oczywiście obchodzi. Bo to „tak” nie było o Julianie. To nie była kolacja, flirt czy cokolwiek prawdziwego.

Chodziło o Vincenta. O to, jak mnie zignorował, jakbym była dzieckiem urządzającym scenę. O to, jak doskonale niewzruszony wyglądał, podczas gdy ja się rozpadałam.

Może chcę, żeby się martwił. Może chcę, żeby zastanawiał się, co robię, z kim jestem, czy jestem bezpieczna. Może chcę, żeby zrozumiał, że kontrolowanie mnie nie jest tak proste, jak mu się wydaje.

Gdy Julian znika, Cleo rzuca mi spojrzenie.

„Vincent naprawdę ci pozwoli?”

Uśmiecham się znowu, czując pierwszą iskrę dawnej pewności siebie.

„Kto powiedział, że Vincent musi się dowiedzieć?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Emilia

Wymykanie się z domu to właściwie moja praca doktorska. Liceum było okresem szkolenia—okna w sypialni, poduszki udające mnie, cały ten amatorski teatrzyk. Ta sytuacja z mieszkaniem? Dziecinada.

Vincent myśli, że mnie chroni. Vincent uważa, że jestem jakimś delikatnym kwiatkiem, który wymaga dwudziestoczterogodzinnej inwigilacji.

Vincent ewidentnie nie znał mnie, gdy miałam szesnaście lat i potrafiłam sama MacGyverować się przez okno na trzecim piętrze przy pomocy prześcieradeł.

Wiadomość od Juliana przyszła około siódmej: *Rosetti’s o 8. Nie mogę się doczekać, aż Cię zobaczę.*

Słodkie. Przewidywalne. Kompletnie bez pojęcia, na co się pisze.

Kazałam mu zaparkować przecznicę dalej, bo „chciałam się przejść”. Oczywiste kłamstwo. Julian jest zbyt podekscytowany, że wreszcie umówił się ze mną na randkę, żeby poddawać w wątpliwość cokolwiek, co mówię, co czyni go jednocześnie użytecznym i odrobinę żałosnym.

Oto, co zawsze wiedziałam o Julianie Chenie, choć wszyscy inni wolą to ignorować: pod tą złotą fasadą kryje się coś mroczniejszego. Widziałam go pijanego na imprezach, zauważyłam, że jego uśmiech nigdy nie sięga oczu, gdy ktoś go odrzuca. Pod całym tym szkolnym lukrem zawsze czaiła się jakaś roszczeniowość.

Dlatego trzymałam go przez lata na dystans. Tylko kolega. Ale najwyraźniej przez ciągłe krążenie Vincenta podejmuję spektakularnie lekkomyślne decyzje.

Moje okno wychodzi na klatkę przeciwpożarową—prezent od architekta dla wszystkich buntowniczych córek. Przerabiałam to już. Buty w ręku, torebka przewieszona przez ramię, modlitwa, żeby zardzewiały metal nie zawalił się pode mną, zanim udowodnię swoją niezależność.

Skok do alejki to może jakieś dwa i pół metra. Pestka.

Ląduję jak ninja, albo przynajmniej jak ktoś, kto obejrzał za dużo filmów akcji i miał szczęście. Jeep Juliana stoi dokładnie tam, gdzie obiecał, silnik pracuje, wygląda jak każda próba bogatego chłopaka, żeby być twardzielem.

— Naprawdę przyszłaś — mówi, gdy wsiadam na miejsce pasażera.

— Myślałeś, że nie?

Ma na sobie wyprasowaną koszulę, która pewnie kosztowała więcej niż czynsz większości ludzi. Julian Chen: złoty chłopak, przyszły dziedzic żeglugi, kampusowy amant z uśmiechem, za który profesorowie dają mu przedłużenia terminów. Wszystko na nim wygląda idealnie—ubrania, oceny, ta bezwysiłkowa pewność, z którą porusza się po świecie, jakby był stworzony specjalnie dla jego wygody.

Ale dziś widzę w jego wyrazie twarzy coś innego. Satysfakcję. Jakby planował ten moment od dłuższego czasu.

— Wyglądasz niesamowicie — mówi i widzę, że w jego głosie jest coś, co sprawia, że po plecach przechodzi mi dreszcz.

Mam na sobie zieloną sukienkę do połowy uda, która wydłuża mi nogi. Przemyślane. Strategiczne. — Dzięki.

Rosetti’s to jedno z tych miejsc, które udają swobodne, ale za makaron każą sobie płacić trzydzieści dolarów. Julian zamawia za nas oboje bez pytania—linguine dla siebie, risotto dla mnie, wino droższe niż moje podręczniki.

— Tęskniłem za tym — mówi, opierając się wygodnie o krzesło. — Tęskniłem za tobą.

Najpierw przychodzi wino. Jakieś francuskie, którego nazwy nawet nie próbuję wymówić. Biorę łyk—i od razu żałuję. Jest zbyt słodkie, jak syrop na kaszel. Język mi ciąży.

— To smakuje dziwnie — mamroczę, odsuwając kieliszek.

Julian wzrusza ramionami, zbyt nonszalancko. — To wino deserowe. Myślałem, że wolisz coś miękkiego.

Ale dwadzieścia minut później nic nie jest miękkie. Nogi mam jak z waty, wzrok rozmywa się na brzegach, restauracja przechyla się za każdym razem, gdy mrugam. Twarz Juliana jest za blisko. Za gładka. Za... nie taka.

— Wszystko w porządku? — pyta, pochylając się.

— Tak. Ja tylko— — próbuję wstać.

Zły pomysł.

Podłoga faluje pode mną, a nagle Julian łapie mnie. Jego dłonie lądują na mojej talii. Potem na plecach. Potem na udzie.

— Odprowadzę cię do domu — mówi, ale nie kieruje się do wyjścia. Prowadzi mnie w stronę tylnego korytarza, z dala od świateł, hałasu, ludzi.

— Julian—zaczekaj—

Mijamy toalety. Korytarz się zwęża. Czuję zapach śmieci.

I wtedy jestem przyciśnięta do zimnej cegły, patrząc w górę na Juliana, jakiego nigdy wcześniej nie widziałam. Jego dłonie ściskają moje biodra—mocno. Twarz blisko. Za blisko.

— Powiedziałaś "tak" dziś wieczorem — szepcze przy mojej skórze. — Drażniłaś mnie przez lata.

— Nie— — mój głos jest spowolniony, stłumiony, jakbym mówiła pod wodą.

Jego dłoń wędruje wyżej.

I wtedy—

— Zostaw ją.

Głos Vincenta tnie alejkę jak skalpel. Opanowany. Ostry. Zabójczy.

Julian zastyga. Czuję, jak cały sztywnieje.

Vincent wychodzi z cienia, jakby się tam urodził. Spokojny, opanowany, przerażający.

— Co to ma być? — Julian sili się na śmiech. — Jesteś jej ochroniarzem?

Vincent nie odpowiada. Chwyta Juliana za kołnierz i przyciska go do ceglanej ściany tak mocno, że echo odbija się w korytarzu. Julian łapie oddech.

Chwieję się. Nogi odmawiają posłuszeństwa. Ale Vincent jest—ramiona łapią mnie, zanim upadnę.

Trzyma mnie pewnie jedną ręką, drugą nadal przygważdżając Juliana.

— Dotkniesz jej jeszcze raz — mówi Vincent, płasko i zimno — połamie ci palce. Jeden po drugim.

Puszcza Juliana i podnosi mnie na ręce jakbym nic nie ważyła. Chcę zaprotestować, powiedzieć, że nic mi nie jest—ale to nieprawda. Wczepiam się w jego koszulę.

— Mogę iść sama — szepczę.

— Nie, nie możesz.

I ma rację. Nie mogę. Moje ciało jest ciężkie, obce, a głowa kręci się szybciej niż samochód podczas jazdy.

Nie pamiętam, jak wchodzę do środka. Tylko dźwięk zamykanych drzwi, kliknięcie pasów, jego głos—spokojny i cichy—każe mi oddychać.

Ale robi się gorzej.

Skóra pali mnie od środka. Myśli się plączą. Nie mogę przestać na niego patrzeć.

— Zawsze tak wyglądasz? — pytam, z trudem łapiąc oddech. — Taki... poważny. Taki dobry.

Vincent rzuca mi spojrzenie. — Nie myślisz trzeźwo.

— Myślę doskonale. — Dotykam jego ramienia. — Nadal jesteś piękny, wiesz? Jak wtedy.

Jego szczęka się zaciska.

— Jestem ładna? — pytam. — Powiedz szczerze. Podobają ci się w ogóle takie dziewczyny jak ja?

Jego dłonie mocniej chwytają kierownicę.

— Powinnaś odpocząć.

Pochylam się, kładę dłoń na jego piersi. — Albo możesz mnie przytulić. Chociaż przez chwilę. Dopóki wszystko nie przestanie wirować.

— Przestań.

— Dlaczego? — szepczę. — Powiedziałam tak.

Zjeżdża na pobocze. Między nami puchnie cisza jak krzyk, którego nikt nie chce wypowiedzieć. Widzę walkę na jego twarzy—powściągliwość, wściekłość, coś głębszego.

Jego dłoń obejmuje moją twarz. Kciuk gładzi mój policzek.

Wypuszczam powietrze—drżąco, rozpaczliwie—i wtulam się w niego, w to ciepło, w tę słuszność, o której próbowałam zapomnieć przez lata.

— Proszę — szepczę.

Zamyka oczy.

I wtedy—

Czerń.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stay Hard, My Bodyguard

Stay Hard, My Bodyguard

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa