passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stay Hard, My Bodyguard - Rozdział #4 - autor itsvlada

Stay Hard, My Bodyguard

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Emilia

„Gotowa?” Vincent otwiera drzwi pasażera, jakbym była jakąś delikatną księżniczką, a nie chodzącą katastrofą.

Wślizguję się do środka, już zirytowana. „Więc jaki jest plan nadzoru? Będziesz za mną chodził po kampusie jak zagubiony szczeniak? Posiedzisz na moich zajęciach z rysunku postaci?”

Odpalając silnik, usta mu drgają, jakby to go lekko bawiło. „Odbiorę cię po ostatnich zajęciach.”

„To wszystko?”

„To wszystko.”

„Hm.” Prawie jestem rozczarowana. „Spodziewałam się więcej energii helikopterowego rodzica.”

„Nie jestem twoim rodzicem, Emilia.”

To, jak wymawia moje imię—chłodno, precyzyjnie, z ledwo zauważalnym cieniem pogardy—robi mi w żołądku rzeczy, których nie potrafię nazwać. Odwracam się do okna, żeby ukryć swoją minę.

„Jesteś pewna, że dasz radę?” Vincent pyta cicho, ostrożnie.

Lekko kiwam głową. „To chyba nie ma znaczenia, co? Nie mogę po prostu olać pierwszego dnia.”

Przez chwilę mi się przygląda, jakby chciał powiedzieć coś więcej, ale rezygnuje. Samochód cicho mruczy, gładko i spokojnie, jak wszystko w nim. Zerkam na swoje dżinsy i poprawiam dół krótkiego swetra.

„Wyglądasz dobrze,” mówi łagodnie, wciąż patrząc na drogę.

„Nie pytałam.”

„Wiem.”

Przez minutę jedziemy w milczeniu. Ocean jest gdzieś tuż poza zasięgiem wzroku, ale czuję go w powietrzu. Dziwnie być z powrotem—jakby próbować wejść w życie, które już nie do końca pasuje.

„Langdon się nie zmienił,” Vincent w końcu mówi. „Ci sami ludzie. Te same dramy.”

Langdon to ta absurdalnie elitarna prywatna szkoła artystyczna dwadzieścia minut od wybrzeża, gdzie bogate dzieciaki udają udręczonych artystów, zanim odziedziczą imperium tatusia. Studiuję projektowanie mody i marketing—brzmi płytko, dopóki nie dowiesz się, że mój staż spędziłam w Paryżu, pracując dla działu PR Chanel. Tak, tego Chanel. Ten sam staż, który doprowadził do mojej wiralowej załamki, ale o tym szczególnym osiągnięciu zawodowym nie rozmawiamy.

„Ja się zmieniłam,” mówię zanim zdążę się powstrzymać.

Patrzy na mnie. „Masz na myśli Paryż?”

Kiwam głową. „To... i wszystko potem.”

„Nie musisz o tym mówić.”

„Wiem,” odpowiadam cicho. Nie chcę. Jeszcze nie. Może nigdy.

Łapię swoje odbicie w bocznym lusterku—ciemne włosy wciąż wilgotne na końcach, oczy, które zawsze wyglądają trochę inaczej w zależności od światła. Zielone dziś, z błyskiem czegoś jeszcze. Zmęczone. Wyglądam na zmęczoną.

Vincent wjeżdża na główną drogę. „Nie musisz nikomu niczego udowadniać.”

„Powiedz to mojemu tacie.”

Kolejna cisza. Tym razem cięższa.

„Langdon to wciąż Langdon,” powtarza, jakby to miało mnie pocieszyć.

„Tak,” mruczę. „A ja wciąż jestem sobą. Po prostu... może nie w tej wersji, którą chciałam tu przywieźć.”

Zmieniamy bieg. Między nami rozciąga się cisza.

„Wiesz,” mamroczę, by ją przerwać, „twoja poza nie wytrzyma wiecznie. Prędzej czy później zajdę ci za skórę.”

Rzuca mi krótkie spojrzenie, szczęka zaciśnięta. „Przeceniasz swój wpływ.”

Auć.

Uśmiecham się krzywo, bo to bezpieczniejsze niż pokazanie, że zabolało. „Pewnie. Powtarzaj to sobie.”

Znów milczymy. Potem, spokojnie, jakby wygłaszał prognozę pogody: „Możesz pchać. Urządzać sceny. Robić przedstawienia, które, twoim zdaniem, mnie poruszą. Ale mnie nie wyprowadzisz z równowagi, Emilia. Nie dla ciebie. Nie dla nikogo.”

Powietrze w samochodzie się zmienia. Chłodniejsze. Ostrzejsze.

Wiadomość przyjęta.

Kampus Langdon jest dokładnie taki pretensjonalny, jak go zapamiętałam—szklane budynki i wypielęgnowane trawniki, na których studenci w designerskich ciuchach udają, że czytają Kerouaca, wrzucając relacje na Instagramie.

Ledwo wysiadłam z samochodu Vincenta, a już ktoś rzuca się na mnie od tyłu.

„EMILIA KU**WA TORRES!”

Julian Chen podnosi mnie z ziemi w niedźwiedzim uścisku, który pachnie drogimi perfumami i farbą z pracowni artystycznej. Julian jest moim przyjacielem od przedszkola—wysoki, szczupły, z tą bezwysiłkową aurą azjatyckiego bożyszcza nastolatek. Czarne włosy zawsze idealnie w nieładzie, brązowe oczy zza modnych okularów, kości policzkowe, które powinny być nielegalne. Jest popularny, utalentowany, zabawny i absolutnie zakochany we mnie po uszy.

I byłoby cudownie, gdybym kiedykolwiek czuła do niego coś więcej niż czystą sympatię.

„Chryste, Julian. Chcesz mi połamać żebra?”

Odstawia mnie na ziemię, szczerząc się. „Po prostu tęskniłem za twoją chaotyczną dupą. Paryż wyglądał... ciekawie.”

Zanim zdążę odpowiedzieć, kumple Juliana ciągną go w stronę pracowni rzeźby, ale jeszcze zdąża rzucić mi ten uśmiech, od którego pół szkoły mdleje.

Wtedy Cleo Martinez wpada na mnie jak mały huragan.

„O BOŻE, SUKO!” Wpada we mnie z siłą, która mogłaby zburzyć mały budynek. Cleo to pięć stóp czystego chaosu—dzikie kręcone włosy, tatuaże wszędzie, usta jak marynarz. „NIE WIDZIAŁAM CIĘ W WIECZNOŚĆ!”

„Błagam, minęły tylko dwa dni.”

„No tak, a przez te dwa dni dorobiłaś się opiekuna.”

Julian dogania nas przy fontannie, lekko zdyszany. „Hej, jesteś wolna dziś wieczorem? Jest nowe miejsce w centrum, pomyślałem, że moglibyśmy—”

„Tak.” Słowo wyrywa mi się szybciej, niż chcę. Bez wahania. Instynkt. Mała, złośliwa iskra w piersi.

Jego twarz rozjaśnia się jak w boże narodzenie. „Serio? Super. Napiszę ci szczegóły.”

Gdy odchodzi, wciąż szeroko się uśmiechając, patrzę w ziemię—świadoma obecności Vincenta obok mnie, jakby był grawitacją. Ciężki. Nieunikniony.

Czuję, że mnie obserwuje, nawet jeśli nie mówi ani słowa.

I nie obchodzi mnie to. Nie obchodzi .

Tylko że oczywiście obchodzi. Bo to „tak” nie było o Julianie. To nie była kolacja, flirt czy cokolwiek prawdziwego.

Chodziło o Vincenta. O to, jak mnie zignorował, jakbym była dzieckiem urządzającym scenę. O to, jak doskonale niewzruszony wyglądał, podczas gdy ja się rozpadałam.

Może chcę, żeby się martwił. Może chcę, żeby zastanawiał się, co robię, z kim jestem, czy jestem bezpieczna. Może chcę, żeby zrozumiał, że kontrolowanie mnie nie jest tak proste, jak mu się wydaje.

Gdy Julian znika, Cleo rzuca mi spojrzenie.

„Vincent naprawdę ci pozwoli?”

Uśmiecham się znowu, czując pierwszą iskrę dawnej pewności siebie.

„Kto powiedział, że Vincent musi się dowiedzieć?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Emilia

Wymykanie się z domu to właściwie moja praca doktorska. Liceum było okresem szkolenia—okna w sypialni, poduszki udające mnie, cały ten amatorski teatrzyk. Ta sytuacja z mieszkaniem? Dziecinada.

Vincent myśli, że mnie chroni. Vincent uważa, że jestem jakimś delikatnym kwiatkiem, który wymaga dwudziestoczterogodzinnej inwigilacji.

Vincent ewidentnie nie znał mnie, gdy miałam szesnaście lat i potrafiłam sama MacGyverować się przez okno na trzecim piętrze przy pomocy prześcieradeł.

Wiadomość od Juliana przyszła około siódmej: *Rosetti’s o 8. Nie mogę się doczekać, aż Cię zobaczę.*

Słodkie. Przewidywalne. Kompletnie bez pojęcia, na co się pisze.

Kazałam mu zaparkować przecznicę dalej, bo „chciałam się przejść”. Oczywiste kłamstwo. Julian jest zbyt podekscytowany, że wreszcie umówił się ze mną na randkę, żeby poddawać w wątpliwość cokolwiek, co mówię, co czyni go jednocześnie użytecznym i odrobinę żałosnym.

Oto, co zawsze wiedziałam o Julianie Chenie, choć wszyscy inni wolą to ignorować: pod tą złotą fasadą kryje się coś mroczniejszego. Widziałam go pijanego na imprezach, zauważyłam, że jego uśmiech nigdy nie sięga oczu, gdy ktoś go odrzuca. Pod całym tym szkolnym lukrem zawsze czaiła się jakaś roszczeniowość.

Dlatego trzymałam go przez lata na dystans. Tylko kolega. Ale najwyraźniej przez ciągłe krążenie Vincenta podejmuję spektakularnie lekkomyślne decyzje.

Moje okno wychodzi na klatkę przeciwpożarową—prezent od architekta dla wszystkich buntowniczych córek. Przerabiałam to już. Buty w ręku, torebka przewieszona przez ramię, modlitwa, żeby zardzewiały metal nie zawalił się pode mną, zanim udowodnię swoją niezależność.

Skok do alejki to może jakieś dwa i pół metra. Pestka.

Ląduję jak ninja, albo przynajmniej jak ktoś, kto obejrzał za dużo filmów akcji i miał szczęście. Jeep Juliana stoi dokładnie tam, gdzie obiecał, silnik pracuje, wygląda jak każda próba bogatego chłopaka, żeby być twardzielem.

— Naprawdę przyszłaś — mówi, gdy wsiadam na miejsce pasażera.

— Myślałeś, że nie?

Ma na sobie wyprasowaną koszulę, która pewnie kosztowała więcej niż czynsz większości ludzi. Julian Chen: złoty chłopak, przyszły dziedzic żeglugi, kampusowy amant z uśmiechem, za który profesorowie dają mu przedłużenia terminów. Wszystko na nim wygląda idealnie—ubrania, oceny, ta bezwysiłkowa pewność, z którą porusza się po świecie, jakby był stworzony specjalnie dla jego wygody.

Ale dziś widzę w jego wyrazie twarzy coś innego. Satysfakcję. Jakby planował ten moment od dłuższego czasu.

— Wyglądasz niesamowicie — mówi i widzę, że w jego głosie jest coś, co sprawia, że po plecach przechodzi mi dreszcz.

Mam na sobie zieloną sukienkę do połowy uda, która wydłuża mi nogi. Przemyślane. Strategiczne. — Dzięki.

Rosetti’s to jedno z tych miejsc, które udają swobodne, ale za makaron każą sobie płacić trzydzieści dolarów. Julian zamawia za nas oboje bez pytania—linguine dla siebie, risotto dla mnie, wino droższe niż moje podręczniki.

— Tęskniłem za tym — mówi, opierając się wygodnie o krzesło. — Tęskniłem za tobą.

Najpierw przychodzi wino. Jakieś francuskie, którego nazwy nawet nie próbuję wymówić. Biorę łyk—i od razu żałuję. Jest zbyt słodkie, jak syrop na kaszel. Język mi ciąży.

— To smakuje dziwnie — mamroczę, odsuwając kieliszek.

Julian wzrusza ramionami, zbyt nonszalancko. — To wino deserowe. Myślałem, że wolisz coś miękkiego.

Ale dwadzieścia minut później nic nie jest miękkie. Nogi mam jak z waty, wzrok rozmywa się na brzegach, restauracja przechyla się za każdym razem, gdy mrugam. Twarz Juliana jest za blisko. Za gładka. Za... nie taka.

— Wszystko w porządku? — pyta, pochylając się.

— Tak. Ja tylko— — próbuję wstać.

Zły pomysł.

Podłoga faluje pode mną, a nagle Julian łapie mnie. Jego dłonie lądują na mojej talii. Potem na plecach. Potem na udzie.

— Odprowadzę cię do domu — mówi, ale nie kieruje się do wyjścia. Prowadzi mnie w stronę tylnego korytarza, z dala od świateł, hałasu, ludzi.

— Julian—zaczekaj—

Mijamy toalety. Korytarz się zwęża. Czuję zapach śmieci.

I wtedy jestem przyciśnięta do zimnej cegły, patrząc w górę na Juliana, jakiego nigdy wcześniej nie widziałam. Jego dłonie ściskają moje biodra—mocno. Twarz blisko. Za blisko.

— Powiedziałaś "tak" dziś wieczorem — szepcze przy mojej skórze. — Drażniłaś mnie przez lata.

— Nie— — mój głos jest spowolniony, stłumiony, jakbym mówiła pod wodą.

Jego dłoń wędruje wyżej.

I wtedy—

— Zostaw ją.

Głos Vincenta tnie alejkę jak skalpel. Opanowany. Ostry. Zabójczy.

Julian zastyga. Czuję, jak cały sztywnieje.

Vincent wychodzi z cienia, jakby się tam urodził. Spokojny, opanowany, przerażający.

— Co to ma być? — Julian sili się na śmiech. — Jesteś jej ochroniarzem?

Vincent nie odpowiada. Chwyta Juliana za kołnierz i przyciska go do ceglanej ściany tak mocno, że echo odbija się w korytarzu. Julian łapie oddech.

Chwieję się. Nogi odmawiają posłuszeństwa. Ale Vincent jest—ramiona łapią mnie, zanim upadnę.

Trzyma mnie pewnie jedną ręką, drugą nadal przygważdżając Juliana.

— Dotkniesz jej jeszcze raz — mówi Vincent, płasko i zimno — połamie ci palce. Jeden po drugim.

Puszcza Juliana i podnosi mnie na ręce jakbym nic nie ważyła. Chcę zaprotestować, powiedzieć, że nic mi nie jest—ale to nieprawda. Wczepiam się w jego koszulę.

— Mogę iść sama — szepczę.

— Nie, nie możesz.

I ma rację. Nie mogę. Moje ciało jest ciężkie, obce, a głowa kręci się szybciej niż samochód podczas jazdy.

Nie pamiętam, jak wchodzę do środka. Tylko dźwięk zamykanych drzwi, kliknięcie pasów, jego głos—spokojny i cichy—każe mi oddychać.

Ale robi się gorzej.

Skóra pali mnie od środka. Myśli się plączą. Nie mogę przestać na niego patrzeć.

— Zawsze tak wyglądasz? — pytam, z trudem łapiąc oddech. — Taki... poważny. Taki dobry.

Vincent rzuca mi spojrzenie. — Nie myślisz trzeźwo.

— Myślę doskonale. — Dotykam jego ramienia. — Nadal jesteś piękny, wiesz? Jak wtedy.

Jego szczęka się zaciska.

— Jestem ładna? — pytam. — Powiedz szczerze. Podobają ci się w ogóle takie dziewczyny jak ja?

Jego dłonie mocniej chwytają kierownicę.

— Powinnaś odpocząć.

Pochylam się, kładę dłoń na jego piersi. — Albo możesz mnie przytulić. Chociaż przez chwilę. Dopóki wszystko nie przestanie wirować.

— Przestań.

— Dlaczego? — szepczę. — Powiedziałam tak.

Zjeżdża na pobocze. Między nami puchnie cisza jak krzyk, którego nikt nie chce wypowiedzieć. Widzę walkę na jego twarzy—powściągliwość, wściekłość, coś głębszego.

Jego dłoń obejmuje moją twarz. Kciuk gładzi mój policzek.

Wypuszczam powietrze—drżąco, rozpaczliwie—i wtulam się w niego, w to ciepło, w tę słuszność, o której próbowałam zapomnieć przez lata.

— Proszę — szepczę.

Zamyka oczy.

I wtedy—

Czerń.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Emilia

Budzę się, unosząc się.

Nie w spokojny, senny sposób—raczej tak, jakbym została odczepiona od własnego ciała. Moje kończyny są ciężkie i odłączone, głowa pełna szumu. Czuję się powolna. Nie na miejscu. Źle.

Sufit nade mną nie jest mój.

Prześcieradła pod moim ciałem też nie są moje—miękkie, świeże i pachnące lekko cedrem i kontrolą.

Vincent.

Rzucam się do góry, a pokój zaczyna wirować. Serce podskakuje mi w piersi jakbym przegapiła stopień na niewidzialnych schodach. Zimny pot klei się do karku. Sukienka przylega do ciała. A pod chemiczną mgłą coś ciemniejszego zwija się we mnie: strach, wstyd, dezorientacja.

Ostatnia noc wraca do mnie w pofragmentowanych kadrach—dłoń Juliana sunąca w górę mojego uda, moje ciało nie mogące zareagować, usta ledwo działające. Jego głos przy uchu. Tamten przyćmiony korytarz. Plecy uderzające o mur.

A potem Vincent. Jak sprężynowiec. Przecinający wszystko.

Zamykam oczy. Próbuję oddychać. Ale mdłości, zawroty głowy i obrzydzenie wciąż się mnie trzymają.

Drzwi otwierają się cicho.

Vincent wchodzi, trzymając kubek. Zastyga, gdy widzi, że nie śpię.

Jest coś w jego bezruchu, co sprawia, że wszystko we mnie się rozsypuje. Chcę krzyczeć. Albo płakać. Albo czymś rzucić. Zamiast tego siedzę jak posąg, zbyt krucha, żeby mnie dotknąć.

Stawia kubek obok mnie. Kawa. Zawsze tak praktyczny. Zawsze tak opanowany.

"Powinnaś odpocząć," mówi.

"Czuję się, jakby mnie wydrążono."

Zaciska szczękę, ale nic nie mówi.

"Znalazłeś mnie," szepcę.

Kiwnie głową.

"Nie musiałeś."

"Musiałem."

Dociera do mnie, jak bardzo różni się od wszystkich innych. Julian był gładki, fałszywy. Vincent jest jak mur. Zbudowany z czegoś prawdziwego. I dziś, to wydaje się nie do zniesienia.

"Ciągle to przewijam w głowie," przyznaję, głos mi się łamie. "Nie mogłam się ruszyć. Nie mogłam nawet mówić. Byłam po prostu... zablokowana."

Siada obok mnie na skraju łóżka, uważając, by mnie nie dotknąć.

"Zamarzłaś," mówi łagodnie. "To nie jest słabość. To reakcja na przetrwanie."

"To mówisz ofiarom?"

"To mówię ludziom, którzy przeszli przez coś strasznego i wciąż myślą, że to ich wina."

Nie zdaję sobie sprawy, że płaczę, dopóki szloch nie zaklinuje mi się w gardle. Ręce mi drżą. Nienawidzę, jak bardzo jestem odsłonięta. Ale kiedy w końcu mnie przytula, opadam na niego jakby grawitacja przestała istnieć.

Jego ramiona obejmują mnie. Ciepłe. Pewne.

I przez tę jedną chwilę nie jestem silna, ani sarkastyczna, ani opancerzona.

Jestem tylko dziewczyną, która próbuje sobie przypomnieć, jak się czuje być całą.

Jego dłoń powoli głaszcze mnie po plecach, przywracając mi grunt pod nogami.

"Już dobrze," szepcze. "Jestem przy tobie."

"Dlaczego to ma dla mnie takie znaczenie?" szepczę. "Dlaczego ty jesteś dla mnie taki ważny?"

Nie odpowiada.

Odsuwam się tylko na tyle, by spojrzeć mu w oczy. "Czy w ogóle mnie chcesz?"

Jego spojrzenie się wyostrza. "Nie rób tego teraz."

"Dlaczego nie?"

"Bo nie myślisz jasno."

"Wiem dokładnie, co myślę."

Wypuszcza powietrze, jakby wstrzymywał oddech całą noc. Ale zanim zdążę coś powiedzieć, jego ton się zmienia.

"Nie będzie mnie dziś w nocy."

Potrzebuję chwili, żeby zrozumieć te słowa. "Co?"

"Mam spotkanie. Poza zasięgiem. Wrócę późno."

Te słowa nie trafiają dobrze. Czuję je jak coś ostrego.

"Odchodzisz?"

"Nie zrobiłbym tego, gdybym nie musiał."

"Z kim?"

Nie odpowiada.

I nagle zaczynam się nakręcać.

Oczywiście. Jest atrakcyjny. Niebezpieczny. Opanowany. Kobiety muszą to uwielbiać. Może ta praca to tylko przystanek, zanim wróci do kogoś innego. Kogoś, kto się nie rozsypuje w jego łóżku. Kogoś, kto nie wymaga ratunku.

"Niech zgadnę," rzucam. "Jakaś smukła brunetka, która nie płacze w twojej pościeli?"

Jego oczy twardnieją. "To nie o to chodzi."

"Nie?"

"Nie rób z tego czegoś, czym nie jest."

"Nawet nie powiesz mi, dokąd idziesz."

"Bo to nie twoja sprawa."

"Masz mnie chronić."

"I będę."

"Ale nie dzisiaj w nocy," szepczę.

Odsuwa się, jakbym go poparzyła. "Wrócę rano."

Drzwi zamykają się za nim jak strzał ostrzegawczy.

Zostaję na jego łóżku, otulona jego zapachem, zastanawiając się, jak ktoś, kto daje mi tyle poczucia bezpieczeństwa, potrafi sprawić, że czuję się taka zbędna.

Zwijam się w kłębek i wpatruję w drzwi, modląc się, żeby znowu się otworzyły.

Ale nie otwierają się.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stay Hard, My Bodyguard

Stay Hard, My Bodyguard

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa