passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stay Hard, My Bodyguard - Rozdział #5 - autor itsvlada

Stay Hard, My Bodyguard

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Emilia

Wymykanie się z domu to właściwie moja praca doktorska. Liceum było okresem szkolenia—okna w sypialni, poduszki udające mnie, cały ten amatorski teatrzyk. Ta sytuacja z mieszkaniem? Dziecinada.

Vincent myśli, że mnie chroni. Vincent uważa, że jestem jakimś delikatnym kwiatkiem, który wymaga dwudziestoczterogodzinnej inwigilacji.

Vincent ewidentnie nie znał mnie, gdy miałam szesnaście lat i potrafiłam sama MacGyverować się przez okno na trzecim piętrze przy pomocy prześcieradeł.

Wiadomość od Juliana przyszła około siódmej: *Rosetti’s o 8. Nie mogę się doczekać, aż Cię zobaczę.*

Słodkie. Przewidywalne. Kompletnie bez pojęcia, na co się pisze.

Kazałam mu zaparkować przecznicę dalej, bo „chciałam się przejść”. Oczywiste kłamstwo. Julian jest zbyt podekscytowany, że wreszcie umówił się ze mną na randkę, żeby poddawać w wątpliwość cokolwiek, co mówię, co czyni go jednocześnie użytecznym i odrobinę żałosnym.

Oto, co zawsze wiedziałam o Julianie Chenie, choć wszyscy inni wolą to ignorować: pod tą złotą fasadą kryje się coś mroczniejszego. Widziałam go pijanego na imprezach, zauważyłam, że jego uśmiech nigdy nie sięga oczu, gdy ktoś go odrzuca. Pod całym tym szkolnym lukrem zawsze czaiła się jakaś roszczeniowość.

Dlatego trzymałam go przez lata na dystans. Tylko kolega. Ale najwyraźniej przez ciągłe krążenie Vincenta podejmuję spektakularnie lekkomyślne decyzje.

Moje okno wychodzi na klatkę przeciwpożarową—prezent od architekta dla wszystkich buntowniczych córek. Przerabiałam to już. Buty w ręku, torebka przewieszona przez ramię, modlitwa, żeby zardzewiały metal nie zawalił się pode mną, zanim udowodnię swoją niezależność.

Skok do alejki to może jakieś dwa i pół metra. Pestka.

Ląduję jak ninja, albo przynajmniej jak ktoś, kto obejrzał za dużo filmów akcji i miał szczęście. Jeep Juliana stoi dokładnie tam, gdzie obiecał, silnik pracuje, wygląda jak każda próba bogatego chłopaka, żeby być twardzielem.

— Naprawdę przyszłaś — mówi, gdy wsiadam na miejsce pasażera.

— Myślałeś, że nie?

Ma na sobie wyprasowaną koszulę, która pewnie kosztowała więcej niż czynsz większości ludzi. Julian Chen: złoty chłopak, przyszły dziedzic żeglugi, kampusowy amant z uśmiechem, za który profesorowie dają mu przedłużenia terminów. Wszystko na nim wygląda idealnie—ubrania, oceny, ta bezwysiłkowa pewność, z którą porusza się po świecie, jakby był stworzony specjalnie dla jego wygody.

Ale dziś widzę w jego wyrazie twarzy coś innego. Satysfakcję. Jakby planował ten moment od dłuższego czasu.

— Wyglądasz niesamowicie — mówi i widzę, że w jego głosie jest coś, co sprawia, że po plecach przechodzi mi dreszcz.

Mam na sobie zieloną sukienkę do połowy uda, która wydłuża mi nogi. Przemyślane. Strategiczne. — Dzięki.

Rosetti’s to jedno z tych miejsc, które udają swobodne, ale za makaron każą sobie płacić trzydzieści dolarów. Julian zamawia za nas oboje bez pytania—linguine dla siebie, risotto dla mnie, wino droższe niż moje podręczniki.

— Tęskniłem za tym — mówi, opierając się wygodnie o krzesło. — Tęskniłem za tobą.

Najpierw przychodzi wino. Jakieś francuskie, którego nazwy nawet nie próbuję wymówić. Biorę łyk—i od razu żałuję. Jest zbyt słodkie, jak syrop na kaszel. Język mi ciąży.

— To smakuje dziwnie — mamroczę, odsuwając kieliszek.

Julian wzrusza ramionami, zbyt nonszalancko. — To wino deserowe. Myślałem, że wolisz coś miękkiego.

Ale dwadzieścia minut później nic nie jest miękkie. Nogi mam jak z waty, wzrok rozmywa się na brzegach, restauracja przechyla się za każdym razem, gdy mrugam. Twarz Juliana jest za blisko. Za gładka. Za... nie taka.

— Wszystko w porządku? — pyta, pochylając się.

— Tak. Ja tylko— — próbuję wstać.

Zły pomysł.

Podłoga faluje pode mną, a nagle Julian łapie mnie. Jego dłonie lądują na mojej talii. Potem na plecach. Potem na udzie.

— Odprowadzę cię do domu — mówi, ale nie kieruje się do wyjścia. Prowadzi mnie w stronę tylnego korytarza, z dala od świateł, hałasu, ludzi.

— Julian—zaczekaj—

Mijamy toalety. Korytarz się zwęża. Czuję zapach śmieci.

I wtedy jestem przyciśnięta do zimnej cegły, patrząc w górę na Juliana, jakiego nigdy wcześniej nie widziałam. Jego dłonie ściskają moje biodra—mocno. Twarz blisko. Za blisko.

— Powiedziałaś "tak" dziś wieczorem — szepcze przy mojej skórze. — Drażniłaś mnie przez lata.

— Nie— — mój głos jest spowolniony, stłumiony, jakbym mówiła pod wodą.

Jego dłoń wędruje wyżej.

I wtedy—

— Zostaw ją.

Głos Vincenta tnie alejkę jak skalpel. Opanowany. Ostry. Zabójczy.

Julian zastyga. Czuję, jak cały sztywnieje.

Vincent wychodzi z cienia, jakby się tam urodził. Spokojny, opanowany, przerażający.

— Co to ma być? — Julian sili się na śmiech. — Jesteś jej ochroniarzem?

Vincent nie odpowiada. Chwyta Juliana za kołnierz i przyciska go do ceglanej ściany tak mocno, że echo odbija się w korytarzu. Julian łapie oddech.

Chwieję się. Nogi odmawiają posłuszeństwa. Ale Vincent jest—ramiona łapią mnie, zanim upadnę.

Trzyma mnie pewnie jedną ręką, drugą nadal przygważdżając Juliana.

— Dotkniesz jej jeszcze raz — mówi Vincent, płasko i zimno — połamie ci palce. Jeden po drugim.

Puszcza Juliana i podnosi mnie na ręce jakbym nic nie ważyła. Chcę zaprotestować, powiedzieć, że nic mi nie jest—ale to nieprawda. Wczepiam się w jego koszulę.

— Mogę iść sama — szepczę.

— Nie, nie możesz.

I ma rację. Nie mogę. Moje ciało jest ciężkie, obce, a głowa kręci się szybciej niż samochód podczas jazdy.

Nie pamiętam, jak wchodzę do środka. Tylko dźwięk zamykanych drzwi, kliknięcie pasów, jego głos—spokojny i cichy—każe mi oddychać.

Ale robi się gorzej.

Skóra pali mnie od środka. Myśli się plączą. Nie mogę przestać na niego patrzeć.

— Zawsze tak wyglądasz? — pytam, z trudem łapiąc oddech. — Taki... poważny. Taki dobry.

Vincent rzuca mi spojrzenie. — Nie myślisz trzeźwo.

— Myślę doskonale. — Dotykam jego ramienia. — Nadal jesteś piękny, wiesz? Jak wtedy.

Jego szczęka się zaciska.

— Jestem ładna? — pytam. — Powiedz szczerze. Podobają ci się w ogóle takie dziewczyny jak ja?

Jego dłonie mocniej chwytają kierownicę.

— Powinnaś odpocząć.

Pochylam się, kładę dłoń na jego piersi. — Albo możesz mnie przytulić. Chociaż przez chwilę. Dopóki wszystko nie przestanie wirować.

— Przestań.

— Dlaczego? — szepczę. — Powiedziałam tak.

Zjeżdża na pobocze. Między nami puchnie cisza jak krzyk, którego nikt nie chce wypowiedzieć. Widzę walkę na jego twarzy—powściągliwość, wściekłość, coś głębszego.

Jego dłoń obejmuje moją twarz. Kciuk gładzi mój policzek.

Wypuszczam powietrze—drżąco, rozpaczliwie—i wtulam się w niego, w to ciepło, w tę słuszność, o której próbowałam zapomnieć przez lata.

— Proszę — szepczę.

Zamyka oczy.

I wtedy—

Czerń.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Emilia

Budzę się, unosząc się.

Nie w spokojny, senny sposób—raczej tak, jakbym została odczepiona od własnego ciała. Moje kończyny są ciężkie i odłączone, głowa pełna szumu. Czuję się powolna. Nie na miejscu. Źle.

Sufit nade mną nie jest mój.

Prześcieradła pod moim ciałem też nie są moje—miękkie, świeże i pachnące lekko cedrem i kontrolą.

Vincent.

Rzucam się do góry, a pokój zaczyna wirować. Serce podskakuje mi w piersi jakbym przegapiła stopień na niewidzialnych schodach. Zimny pot klei się do karku. Sukienka przylega do ciała. A pod chemiczną mgłą coś ciemniejszego zwija się we mnie: strach, wstyd, dezorientacja.

Ostatnia noc wraca do mnie w pofragmentowanych kadrach—dłoń Juliana sunąca w górę mojego uda, moje ciało nie mogące zareagować, usta ledwo działające. Jego głos przy uchu. Tamten przyćmiony korytarz. Plecy uderzające o mur.

A potem Vincent. Jak sprężynowiec. Przecinający wszystko.

Zamykam oczy. Próbuję oddychać. Ale mdłości, zawroty głowy i obrzydzenie wciąż się mnie trzymają.

Drzwi otwierają się cicho.

Vincent wchodzi, trzymając kubek. Zastyga, gdy widzi, że nie śpię.

Jest coś w jego bezruchu, co sprawia, że wszystko we mnie się rozsypuje. Chcę krzyczeć. Albo płakać. Albo czymś rzucić. Zamiast tego siedzę jak posąg, zbyt krucha, żeby mnie dotknąć.

Stawia kubek obok mnie. Kawa. Zawsze tak praktyczny. Zawsze tak opanowany.

"Powinnaś odpocząć," mówi.

"Czuję się, jakby mnie wydrążono."

Zaciska szczękę, ale nic nie mówi.

"Znalazłeś mnie," szepcę.

Kiwnie głową.

"Nie musiałeś."

"Musiałem."

Dociera do mnie, jak bardzo różni się od wszystkich innych. Julian był gładki, fałszywy. Vincent jest jak mur. Zbudowany z czegoś prawdziwego. I dziś, to wydaje się nie do zniesienia.

"Ciągle to przewijam w głowie," przyznaję, głos mi się łamie. "Nie mogłam się ruszyć. Nie mogłam nawet mówić. Byłam po prostu... zablokowana."

Siada obok mnie na skraju łóżka, uważając, by mnie nie dotknąć.

"Zamarzłaś," mówi łagodnie. "To nie jest słabość. To reakcja na przetrwanie."

"To mówisz ofiarom?"

"To mówię ludziom, którzy przeszli przez coś strasznego i wciąż myślą, że to ich wina."

Nie zdaję sobie sprawy, że płaczę, dopóki szloch nie zaklinuje mi się w gardle. Ręce mi drżą. Nienawidzę, jak bardzo jestem odsłonięta. Ale kiedy w końcu mnie przytula, opadam na niego jakby grawitacja przestała istnieć.

Jego ramiona obejmują mnie. Ciepłe. Pewne.

I przez tę jedną chwilę nie jestem silna, ani sarkastyczna, ani opancerzona.

Jestem tylko dziewczyną, która próbuje sobie przypomnieć, jak się czuje być całą.

Jego dłoń powoli głaszcze mnie po plecach, przywracając mi grunt pod nogami.

"Już dobrze," szepcze. "Jestem przy tobie."

"Dlaczego to ma dla mnie takie znaczenie?" szepczę. "Dlaczego ty jesteś dla mnie taki ważny?"

Nie odpowiada.

Odsuwam się tylko na tyle, by spojrzeć mu w oczy. "Czy w ogóle mnie chcesz?"

Jego spojrzenie się wyostrza. "Nie rób tego teraz."

"Dlaczego nie?"

"Bo nie myślisz jasno."

"Wiem dokładnie, co myślę."

Wypuszcza powietrze, jakby wstrzymywał oddech całą noc. Ale zanim zdążę coś powiedzieć, jego ton się zmienia.

"Nie będzie mnie dziś w nocy."

Potrzebuję chwili, żeby zrozumieć te słowa. "Co?"

"Mam spotkanie. Poza zasięgiem. Wrócę późno."

Te słowa nie trafiają dobrze. Czuję je jak coś ostrego.

"Odchodzisz?"

"Nie zrobiłbym tego, gdybym nie musiał."

"Z kim?"

Nie odpowiada.

I nagle zaczynam się nakręcać.

Oczywiście. Jest atrakcyjny. Niebezpieczny. Opanowany. Kobiety muszą to uwielbiać. Może ta praca to tylko przystanek, zanim wróci do kogoś innego. Kogoś, kto się nie rozsypuje w jego łóżku. Kogoś, kto nie wymaga ratunku.

"Niech zgadnę," rzucam. "Jakaś smukła brunetka, która nie płacze w twojej pościeli?"

Jego oczy twardnieją. "To nie o to chodzi."

"Nie?"

"Nie rób z tego czegoś, czym nie jest."

"Nawet nie powiesz mi, dokąd idziesz."

"Bo to nie twoja sprawa."

"Masz mnie chronić."

"I będę."

"Ale nie dzisiaj w nocy," szepczę.

Odsuwa się, jakbym go poparzyła. "Wrócę rano."

Drzwi zamykają się za nim jak strzał ostrzegawczy.

Zostaję na jego łóżku, otulona jego zapachem, zastanawiając się, jak ktoś, kto daje mi tyle poczucia bezpieczeństwa, potrafi sprawić, że czuję się taka zbędna.

Zwijam się w kłębek i wpatruję w drzwi, modląc się, żeby znowu się otworzyły.

Ale nie otwierają się.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Vincent

Następne kilka dni rozmywa się w rutynie, która powoli doprowadza mnie do szaleństwa. Przemieszczam się po tym apartamencie — obecny, milczący, niemożliwy do zignorowania, ale najwyraźniej łatwy do znienawidzenia.

Czyszczę broń. Odbieram zaszyfrowane rozmowy. Czytam oceny zagrożeń. Udaję, że nie zauważam, jak Emilia obserwuje mnie jak zagadkę, którą uparcie chce rozwiązać starannie dobranymi, krótkimi spódniczkami.

Nigdy nie planowałem tu być.

Sebastian Torres uratował mi życie w Afganistanie, 2018. Wyciągnął mnie z zawalonego budynku, przyjmując odłamki, które powinny były trafić mnie. Powiedział, że jestem mu coś winien, i że kiedyś się o to upomni.

Ten dzień nadszedł trzy miesiące temu.

— Nagranie z Paryża — powiedział przez zaszyfrowane połączenie wideo, wyglądając, jakby w jedną noc postarzał się o pięć lat. — Dwanaście milionów wyświetleń, moja córka tańcząca półnago na stole.

Widziałem to. Pół świata to widziało. Emilia Torres, niepokorna córka giganta technologicznego, tańcząca w czymś, co uprzejmie można by nazwać skrawkami materiału, potem zataczająca się ulicami Paryża z ukradzioną miejską własnością. Kurwa, szczerze mówiąc, to było zabawne. Dziewczyna miała jaja.

— Anonimowe groźby zaczęły się w dniu, w którym to poszło viralem — kontynuował Sebastian. — Prawdziwe groźby. Potrzebuję teraz kogoś, komu ufam.

Sebastian Torres nie ufa nikomu. To, że do mnie zadzwonił, oznaczało poziom desperacji: krytyczny.

— Twoja córka to rozpieszczona bogaczka — powiedziałem mu. — Nie zajmuję się niańczeniem.

— Teraz się zajmujesz. Potraktuj to jako spłatę za Afganistan.

Perfekcyjne wyczucie czasu. Moje małżeństwo z Tatianą spektakularnie się rozpadło — przyłapałem ją, jak pieprzy się z moim wspólnikiem w naszym penthouse w Sydney. Australia stała się duszna, każdy zakątek przechowywał wspomnienia zdrady.

Emilia Torres miała być moją drogą ucieczki. Prosta transakcja.

Ale nic w Emilii Torres nie jest proste.

Pamiętam ją sprzed lat, jak kręciła się na spotkaniach towarzyskich Sebastiana niczym wściekły, mały cień. Dwanaście, trzynaście, czternaście lat — same kolana i postawa, rzucająca mi te intensywne spojrzenia będące mieszanką uwielbienia i młodzieńczego zamętu. Miała na moim punkcie fioła, co było jednocześnie pochlebiające i kompletnie, kurwa, nieodpowiednie.

Zawsze znajdowała wymówki, by przechodzić obok pokoju, w którym byłem, ćwiczyła rozmowy, które wychodziły sztywno i dziwnie, malowała usta błyszczykiem na rodzinne grille, jakby szła na bal. To było oczywiste, żałosne i rozbrajające w sposób, który sprawiał, że trzymałem dystans — bo nastoletnia córka Sebastiana mająca zauroczenie kumplem ojca z wojny była komplikacją, której nikt nie potrzebował.

Teraz ma dwadzieścia trzy lata i uwielbienie bohatera przekształciło się w coś nieskończenie bardziej niebezpiecznego. Nadal oczywiste. Nadal skomplikowane. Ale już nie żałosne.

Rozpieszczona? Absolutnie. Bogata? Oczywiście. Ale pod tą buntem kryje się inteligencja, która ściska mi klatkę piersiową w sposób, w jaki Tatiana nigdy nie potrafiła.

Jest poza zasięgiem. Całkowicie, na zawsze, katastrofalnie poza zasięgiem.

Nie powstrzymuje to mojego ciała przed reakcją, gdy celowo upuszcza ręcznik. Nie powstrzymuje mojego pulsu przed przyspieszeniem, gdy pochyla się w tych pieprzonych spódniczkach. Nie powstrzymuje mnie przed wyobrażeniem sobie, jak wyglądałaby pozbawiona postawy i ubrań w równym stopniu.

Profesjonalna dyscyplina kontra biologiczny imperatyw. Wieczna wojna, w której codziennie tracę grunt.

Dziś rano próbuje znowu. Mini spódniczka, która ledwo zasługuje na miano ubrania, przeciągłe spojrzenia, ruchy zaplanowane, by wystawić moją samokontrolę na próbę.

Nie reaguję. Nie mogę reagować.

— Nic? — pyta, zniecierpliwienie przebija się przez udawaną kokieterię.

Zerkam na nią — celowo, krótko, obojętnie. — Nie jesteś gotowa.

— Nie gotowa na co?

Nie odpowiadam, bo wyjaśnienie wymagałoby przyznania się do rzeczy, które zniszczyłyby nas oboje.

Incydent z teczką zdarza się zupełnie przypadkiem. Porażka w zabezpieczeniach operacyjnych, która w poprzednim życiu mogła nas obu zabić — zostawiłem ją na stole w kuchni, odbierając telefon o aktualizacji obwodu.

— Szpiegujesz mnie? — Jej głos ma ten specyficzny ton oburzenia zarezerwowany dla ludzi, którzy nigdy nie doświadczyli prawdziwej inwigilacji.

Oceniam straty. Zdjęcia z Paryża, oceny zachowań, profile psychologiczne. Standardowa procedura ochrony, która w oczach cywila wygląda złowrogo.

— Odłóż to.

— Masz na mnie, kurwa, dossier!

Trzyma je jak dowód zbrodni wojennej. Zdrada w jej głosie boli bardziej, niż powinna.

— Chronię cię.

— Kontrolujesz mnie.

Coś pęka. Może to oskarżenie. Może tygodnie bliskości z pokusą. Może to, jak patrzy na mnie, jakbym był złoczyńcą, gdy jestem jedynym powodem, dla którego jeszcze oddycha.

Robię krok do przodu, na tyle blisko, by widzieć, jak rozszerzają się jej źrenice.

— Gdybym cię kontrolował, Emilia, byłabyś naga i na kolanach.

Słowa wypływają, jakby były wyznaniem, na które nie dałem zgody. Szok uderza mnie natychmiast — skąd to się, kurwa, wzięło? Lata zawodowego opanowania, zniszczone przez jedną rozpuszczoną dziewczynę z problemami z ojcem i nogami do nieba.

Ona wstrzymuje oddech. Patrzę na nią, walcząc o zachowanie neutralności, podczas gdy mój umysł krzyczy ostrzeżenia o przekraczaniu granic, zza których nie ma powrotu.

— Ale nie robię tego — dodaję, zmuszając się do opanowania w głosie. — Więc nie myl ochrony z kontrolą.

Wychodzi, ale zanim znika, dostrzegam to — drżenie jej rąk. Nie strach. Coś ciemniejszego. Coś, co odpowiada temu, z czym sam walczę.

Pożądanie.

— Chcesz, żebym się ciebie bała? — pyta.

To pytanie wisi między nami jak naładowana broń.

Odpowiadam, nie odwracając się, bo spojrzenie na nią w tym momencie zakończyłoby tę rozmowę w sposób, który zniszczyłby nas oboje.

— Nie. Chcę, żebyś mi ufała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stay Hard, My Bodyguard

Stay Hard, My Bodyguard

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa