passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stealing the Alpha’s Heritage - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

Stealing the Alpha’s Heritage

/

Rozdział 3

Rozdział 2

„Aria?” Głos Roweny przecina ciemność.

Elektroniczny zamek wydaje trzy krótkie sygnały — kod nadrzędny, który tylko ona mogłaby znać. Drzwi otwierają się szeroko, a jarzące się światło z korytarza rani moje rozszerzone źrenice.

Moja teściowa stoi w progu, srebrne włosy lśnią w surowym świetle jarzeniówek.

Jest jedyną osobą w tym domu, która kiedykolwiek patrzyła na mnie z prawdziwym współczuciem, jedyną, która potrafiła powiedzieć Thorne’owi „nie” i nie ugiąć się pod tym.

Dwóch strażników stoi przy niej, uważnie odwracając wzrok.

— Odsuńcie się — rozkazuje im.

— Proszę pani, Alfa wydał konkretne polecenia… — zaczyna młodszy strażnik, ale w oczach Roweny pojawia się groźny błysk.

— Wygląda na to, że Alfa zapomniał, kto dowodził tą watahą przed nim. — Wchodzi do pokoju. — Aria, wstawaj. Wychodzisz stąd.

Nogi uginają mi się, gdy wstaję, nadzieja i przerażenie walczą w mojej piersi. — Rowena, on…

— Niech się wścieka. — Chwyta mnie za ramię, zaskakująco silnie. — Patrzyłam, jak mój syn niszczy wszystko, czego dotknie z czystym sercem. Nie pozwolę mu zniszczyć ciebie. Nie ciebie.

— Ale strażnicy…

— Nic nie zrobią. — Kieruje na nich stalowe spojrzenie, a oni odruchowo cofają się o krok. — Chyba że chcą tłumaczyć się starszyźnie, dlaczego uniemożliwili byłej Lunie egzekwowanie jej praw.

Strażnicy wymieniają nerwowe spojrzenia, ale ustępują, gdy Rowena wyprowadza mnie na zewnątrz. Jej dłoń mocno trzyma mnie za łokieć, prowadząc pewnym krokiem przez korytarz.

— Rowena, muszę ci coś powiedzieć. — Słowa wylewają się ze mnie, gdy docieramy do cichej wnęki. — Jestem w ciąży. Dowiedziałam się dziś rano.

Zatrzymuje się nagle, jej palce ściskają moje ramię jeszcze mocniej. — Co powiedziałaś?

— Jestem w ciąży. Chciałam mu powiedzieć, ale znalazłam go z Sereną… — Wyciągam z kieszeni uszkodzony test ciążowy. — Myślę… nie, wiem, że to bliźnięta. Miewam sny, a właściwie wizje. Dwójka dzieci. Wiem, że to brzmi szalenie, ale czuję oboje.

Rowena bierze test, wpatrując się w dwie różowe kreski widoczne przez pęknięty plastik. Jej twarz przechodzi przez całą gamę uczuć — szok, złość, a potem coś dzikiego i opiekuńczego.

— Bliźnięta — szepcze niemal bezgłośnie. — Rodzinna klątwa trwa dalej.

— Klątwa?

— Co trzecie pokolenie Alfa z rodu Blackwood rodzi się w bliźniakach. Tak jest od wieków. — Sprawnie chowa test do kieszeni. — Jak długo?

— Może sześć tygodni. Lekarz watahy pewnie wiedziałby na pewno, ale ja nie mogę…

— Nie. Żadnego lekarza z watahy. — Chowa test z dziwnym wyrazem twarzy. — Zaczekaj, aż będziesz bezpieczna. Lekarze watahy wszystko meldują Thorne’owi. Czy ktoś jeszcze wie?

— Tylko ty. — Próbuję odczytać jej zamiary. — Co zamierzasz zrobić?

— To się jeszcze okaże. — Jej szczęka napina się, gdy wyciąga portfel ze skóry i wsuwa mi go w dłonie z nagłą pilnością. — Garrett będzie czekał na zewnątrz — odwiezie cię na stację kolejową.

— Na stację? — Zaciskam palce na jej nadgarstku, dezorientacja przebija strach. — To godziny drogi stąd. Dlaczego nie po prostu…

— Bo chcę, żebyś była daleko.

Te słowa trzaskają jak bat. Maska Roweny pęka.

— Chcę, żebyś była tak daleko od tej watahy, że kiedy mój syn zrozumie, co stracił, gdy przyczołga się do mnie po odpowiedzi, będę mogła spojrzeć mu w oczy i powiedzieć, że jesteś poza jego zasięgiem.

— A co z…

Próbuję protestować, ale nie pozwala mi dokończyć. Jej palce zaciskają się na moich ramionach, potrząsa mną.

— Nosisz przyszłość rodu Blackwood. A mój syn wyrzucił cię dla taniej rozrywki z tą blond dziwką, którą nazywa asystentką.

— Nie zamierzasz tego ukryć, prawda? — Uświadamiam sobie. — Powiesz mu.

— Co zrobię z tą informacją, to moja decyzja. — Obejmuje moją twarz dłońmi. — Ale ty musisz zniknąć, zanim ją podejmę. Tak daleko, żeby nie mógł cię od razu ściągnąć z powrotem za włosy.

— A jeśli pójdzie za mną?

— Wtedy będzie musiał przejść przez mnie. — Przytula mnie mocno. — To ja sprowadziłam tego chłopca na świat. Diabli mnie wezmą, jeśli pozwolę mu zniszczyć matkę moich wnuków.

Popycha mnie w stronę wyjścia i zwraca się do strażników, którzy podążali za nami w oddali.

— Pani Blackwood opuszcza teren watahy dla własnego bezpieczeństwa. Każdy, kto spróbuje ją zatrzymać, odpowie przed mną osobiście.

Nie czekam na ich reakcję. Obcasy stukają o marmur z nerwowym pośpiechem, aż zdejmuję je przy głównych drzwiach i biegnę boso przez trawę.

Garrett czeka w starym sedanie, silnik pracuje. Nie odzywa się, gdy wpadam na tylne siedzenie, tylko wciska gaz do dechy.

Przez tylne okno patrzę, jak dom watahy znika, wiedząc, że Rowena wciąż tam stoi z moim złamanym testem ciążowym, decydując o losie wszystkiego.

— Wiesz, co jest twoim problemem? — Głos Garretta przerywa ciszę po dwudziestu minutach jazdy. — Uważasz, że to koniec.

— Mój były partner właśnie zamknął mnie w piwnicy, podczas gdy pieprzył inną kobietę. — Te słowa smakują jak kwas. — Jak byś to nazwał?

— W większości watah to po prostu wtorek.

Łapie moje spojrzenie w lusterku, a jego bliznowate usta drgają lekko.

— Słuchaj, Luno, tę trasę już pokonywałem. Kobiety uciekające przed Alfami, którym nie wystarcza własny węzeł. Wiesz, co odróżnia te, którym się udaje, od tych, które wracają na kolanach?

— Oświeć mnie. — Wbijam palce w skórzane siedzenie.

— Te, którym się udaje… — Wykonuje ostry skręt, który rzuca mną o drzwi. — Przestają płakać za tym, co straciły, a zaczynają planować, co zrobią dalej.

Prawda jego słów dociera do mnie. Ma rację. Nie mam luksusu oglądania się za siebie.

— Północny pociąg jedzie na wschód — mówi Garrett, gdy stacja pojawia się na horyzoncie, jej ostre światła przecinają ciemność. — Za dwadzieścia minut odjazd.

Zatrzymuje się w zacienionym rogu parkingu i odwraca do mnie. — Zostań w samochodzie. Zamknij drzwi. Zaraz wrócę.

— Gdzie idziesz? — Niepokój wkrada mi się w głos.

— Nie możesz wsiąść do pociągu boso. — Jego bliznowata twarz łagodnieje trochę. — Po drugiej stronie ulicy jest sklep całodobowy. Schyl głowę, jeśli ktoś przechodzi.

Trzaska drzwiami, zostawiając mnie w duszącej ciszy.

Telefon wibruje — sms od Roweny z adresem, którego nie rozpoznaję. Drżącymi palcami wpisuję go w wyszukiwarkę, blask ekranu razi w ciemności.

Evander Caldris. Słyszałam o nim. Jest Alfą watahy Moonveil. Trzy terytoria na wschód. Na zdjęciach widać nowoczesną rezydencję — szkło, stal, ostre kąty, nic wspólnego z tradycyjną elegancją domeny Thorne’a.

Garrett wraca z plastikową torbą, stuka knykciami w szybę. Otwieram drzwi, rzuca mi torbę — zwykłe trampki, skarpetki, bejsbolówka.

— Załóż to. — Rozgląda się po parkingu, gdy sznuruję buty drżącymi palcami. — Twój pociąg już podstawiony.

Idziemy przez oślepiające światło stacji, dłoń Garretta wisi blisko mojego łokcia, ale mnie nie dotyka, jego ciało blokuje mnie przed wzrokiem innych. Peron ciągnie się bez końca, inni podróżni omijają nas jak woda omija kamienie.

— Peron siódmy — mówi, zatrzymując się przy bramce.

Telefon wibruje mu przy piersi — trzy szybkie sygnały. — Co się stało?

— Nadchodzi burza. — Jego szczęka napina się, gdy zerka na ekran. — Według służb meteorologicznych rano będzie zamieć. — Chowa telefon, nie patrząc mi w oczy. — Tu się żegnamy.

Chcę mu podziękować, ale już odchodzi, znikając w tłumie jak dym.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

„Proszę, muszę porozmawiać z Alfą Evanderem.”

Deszcz siecze mi po twarzy lodowatymi strugami, przyklejając włosy do skóry, gdy stoję przy ogromnych żelaznych bramach terytorium stada Moonveil.

Mokra sukienka przylega do mojego ciała niczym druga skóra, a każdy podmuch wiatru przeszywa cienki materiał.

Oczy strażnika zwężają się do szczelin, a jego wzrok omiata moją rozczochraną sylwetkę z wyrachowaną oceną. Woda kapie mi z brody, tworząc kałużę u stóp.

„Alfa nie przyjmuje uchodźców.”

„Luna Rowena mnie przysłała.” Prostuję kręgosłup mimo gwałtownego drżenia nóg. Zmęczenie grozi ugięciem kolan, ale zaciskam je mocno. „Z stada Bloodfang. Powiedziała, że zrozumie.”

Cała postawa strażnika się zmienia, ramiona napinają się.

„Luna Rowena?” Cofnął się gwałtownie, ręka już sięga po telefon przy biodrze. „Proszę tu zaczekać.”

Otulam się ramionami, próbując zachować resztki ciepła. Zimno wnika coraz głębiej z każdą minutą, przeszywając skórę i mięśnie aż do kości.

A jeśli mnie odeśle? Gdzie jeszcze mogę pójść?

Dłoń sama wędruje do brzucha – to odruch ochronny, nad którym już nie panuję.

Minuty dłużą się jak godziny, gdy deszcz nieprzerwanie bębni o ziemię. Wreszcie przez ulewę zbliżają się kroki – miarowe, niespieszne, przyciągające uwagę bez wysiłku.

Mężczyzna, który wychodzi z domu stada, porusza się z cichą pewnością siebie.

Wysoki, szerokie ramiona. Jego brązowe oczy mają w sobie ciepło, które zaskakuje mnie – tak różne od drapieżnego, zielonego spojrzenia Thorne’a.

„Jesteś Aria.” Słowa brzmią pewnie. Jego głos otula mnie jak koc, ciepły mimo burzy. „Rowena dzwoniła wcześniej.”

„Ona… naprawdę?” Zęby szczękają mi z zimna.

„Dwadzieścia minut temu. Powiedziała, że będziesz potrzebować schronienia.” Podchodzi bliżej, a przez deszcz dociera do mnie jego zapach – lasy sosnowe po burzy, ziemia i deszcz, jakoś kojący. „Wspomniała też, że nosisz cenny ładunek.”

Mimo zimna policzki płoną mi gorącem. „Mogę pracować. Wniosę coś do stada. Nie proszę o jałmużnę—”

„Prosisz o bezpieczeństwo.” Przerywa łagodnie, lecz stanowczo. „To nie jest jałmużna. Po to są stada.”

Patrzę na tego obcego, który oferuje mi coś, czego mój własny partner nigdy nie dał – ochronę bez warunków, bezpieczeństwo bez zapłaty. Ten kontrast ściska mi serce do bólu.

„Chodź.” Wskazuje dom stada, którego okna żarzą się ciepłym światłem na tle burzy. „Potrzebujesz suchych ubrań i ciepłego posiłku. O reszcie pomyślimy później.”

Idziemy przez dziedziniec, a moje buty głośno chlupoczą przy każdym kroku. Członkowie stada przyglądają się z okien i drzwi – przez deszczowe smugi dostrzegam zaciekawione twarze.

Na ich obliczach nie ma wrogości, jedynie łagodne zainteresowanie. Wilczyca o łagodnych rysach posyła mi spod daszku zachęcający uśmiech.

„Twoje stado wydaje się...” Szukam odpowiedniego słowa, gdy wchodzimy po schodach.

„Inne?” podpowiada Evander, trzymając dla mnie drzwi. „Cenimy tu siłę, ale nie taką, która rodzi się ze strachu. W Moonveil siła chroni. Nie karze.”

Wnętrze domu stada emanuje ciepłem, od którego moja zamarznięta skóra aż piecze, gdy powraca czucie.

Wchodzimy do skromnego gabinetu – bez ostentacyjnych oznak dominacji, bez trofeów czy broni na ścianach. Tylko solidne, praktyczne meble.

Evander wyciąga z szafy ręcznik i bez ceregieli podaje mi go do ręki.

„W zachodnim skrzydle jest wolny apartament.” Podchodzi do biurka i sprawnie wyciąga z szuflady dokumenty. „Będzie Twój tak długo, jak będziesz tego potrzebować.”

„Alfa Evander—”

„Po prostu Evander.” Przesuwa papiery przez blat w moją stronę. „Potrzebuję, byś formalnie poprosiła o azyl. To daje ochronę zgodnie z prawem stada – nawet Twój Alfa nie może tego złamać bez wypowiedzenia wojny.”

„Mam nadzieję, że do tego nie dojdzie.” Ręce mi się trzęsą, gdy biorę do ręki długopis, z włosów wciąż ścieka woda na dokumenty. „Noszę jego dziedziców.”

Dłoń Evandera zastyga z długopisem w powietrzu. „Dziedziców?” Unosi lekko brwi. „Liczba mnoga?”

„Bliźnięta.” To słowo wciąż brzmi obco na moich ustach, zbyt nowe, zbyt kruche. „Nie powiedziałam o tym nikomu poza Roweną.”

Evander odkłada długopis z ostrożną precyzją, opierając się o skórzane oparcie fotela. Drewno skrzypi cicho pod jego ciężarem.

„Powiedzmy to sobie jasno. Ukrywając cię, ryzykuję wojnę z Bloodfang. Chroniąc partnerkę i dziedziców innego Alfy—”

„Byłą partnerkę. Odrzuciłam go przed ucieczką.”

„Jego to nie obchodzi.” Wstaje z krzesła i powoli podchodzi do okna, za którym huczy burza. „O Thorne’u Blackwoodzie krążą legendy. Zaborczy. Bezwzględny. Powiększa terytorium przemocą.”

„Dlatego potrzebuję twojej ochrony.”

„I ją dostaniesz. Ale potrzebuję całkowitej szczerości.” Odwraca się od okna, jego spojrzenie przenika mnie aż do kości. „Czy przyjdzie po ciebie?”

„Nie.” To kłamstwo pali mi język jak kwas, ale mimo to je wypowiadam. „Dla niego nic nie znaczę. Tylko kolejna nieudana Luna. Ma… teraz inne zainteresowania.”

„Ta Serena, o której wspominała Rowena?”

„Jego asystentka.” Słowo smakuje gorzko. „Ale podejrzewam, że od miesięcy jest kimś więcej.”

„A gdy dowie się, że jesteś w ciąży?”

„Obiecuję, nikt nie przyjdzie.” Mój głos brzmi pewnie mimo serca walącego w piersi tak mocno, że aż boli. „Nie sprowadzę tu wojny, Evanderze. Przysięgam.”

Patrzy na mnie długo, a ta chwila rozciąga się między nami jak napięta struna. Widzę w jego oczach kalkulację – rozważa ryzyko wobec współczucia, obowiązek wobec przyzwoitości.

„Jeśli mnie okłamujesz i ściągniesz niebezpieczeństwo na moje stado—”

„Nie zrobię tego.” Wstaję gwałtownie, rozpacz przebija mi się w głosie. „Rowena mówiła, że jesteś inny. Że pomożesz. Czy się myliła?”

Coś zmienia się w jego spojrzeniu – niezupełnie wiara, ale może decyzja, by zaryzykować litość. „Moja siostra Elena jest pielęgniarką. Zbada cię jutro rano. Do tego czasu zostaniesz w zachodnim skrzydle pod ochroną.”

„Pod ochroną?” Serce mi zamiera.

„Na wszelki wypadek.” Jego głos łagodnieje, choć postawa wciąż jest twarda. „Dla twojego bezpieczeństwa, ale i naszego. Jeśli naprawdę przed nikim nie uciekasz, nie masz się czego bać.”

Woła przez drzwi i w sekundę w progu pojawia się młody wojownik – czujny, profesjonalny, gotowy do rozkazów.

„Zaprowadź panią Blackwood do apartamentu w zachodnim skrzydle. Dziś w nocy ktoś ma stać pod jej drzwiami.”

Wojownik kiwa głową i gestem zaprasza mnie do wyjścia. Gdy opuszczamy gabinet Evandera, słyszę jego ostatnie słowa – ciche, ale wyraźnie skierowane do mnie.

„Rowena ręczyła za ciebie. To coś tu znaczy. Nie każ mi żałować tego zaufania.”

Apartament w zachodnim skrzydle przerasta moje oczekiwania – przestronny, ciepły, z własną łazienką i łóżkiem, które po nocach ucieczki wygląda jak raj.

Strażnik zajmuje pozycję przed moimi drzwiami z cichą profesjonalnością.

Zdejmuję mokre ubrania i staję pod gorącym strumieniem prysznica, aż skóra mi różowieje, a drżenie ustępuje. Na łóżku czekają suche ubrania – proste, ale porządne, pachnące szałwią.

Wszystko, przed czym uciekam, i tak mnie znajdzie, szepcze myśl, gdy wtulam się pod kołdrę, obejmując brzuch dłońmi. Ale nie dziś. Dziś moje dzieci są bezpieczne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Thorne

"Gdzie, do cholery, jest moja żona?"

Słowa wyrywają się z mojego gardła, gdy wpadam przez drzwi do piwnicy.

Blask księżyca wpada przez wąskie okna, oświetlając puste łóżko polowe, na którym powinna leżeć Aria. Jej zapach wciąż unosi się przy betonowych ścianach—jaśmin i strach—ale ona zniknęła.

Łapię najbliższego strażnika za gardło, unosząc go tak wysoko, że jego stopy zwisają w powietrzu. "Miałeś jedno zadanie. Jedno pieprzone zadanie."

"Alfa, proszę…" Dławi się pod moim uściskiem, jego twarz robi się purpurowa.

"Kto otworzył te drzwi?" Zaciskam palce mocniej. Wilk we mnie domaga się krwi.

"Dopiero zaczęliśmy zmianę, Alfo." Dyszy. "Drzwi były już otwarte, kiedy przyszliśmy na rotację. Ale wcześniej—widziałem, jak wsiadała do samochodu Garretta, gdy wchodziłem. Odjechał z nią."

Upuszczam go, obserwując, jak zwija się na podłodze, trzymając się za gardło. "Kiedy?"

"Dwie godziny temu, Alfo." Kaszle, próbując uklęknąć. "Tuż przed zmianą."

Garrett. Zaciskam szczęki tak mocno, że aż zęby trzeszczą. "Zejdź mi z oczu. Jeśli zobaczę cię na terenach watahy po wschodzie słońca, sam rozszarpię ci gardło."

Korytarze rozmazują mi się przed oczami, gdy pędzę przez nie niczym burza, służący rozbiegają się na boki jak liście przed wichurą. Przyciskają się do ścian, spuszczają wzrok, a w powietrzu aż gęsto od zapachu ich strachu.

Moja wściekłość narasta z każdym krokiem w stronę garażu.

Znajduję Garretta, który metodycznie sprawdza olej w jednym z samochodów. Jego poorana zmarszczkami twarz pozostaje niewzruszona, gdy się zbliżam, ale coś w jego postawie sprawia, że mam ochotę szczerzyć kły.

"Gdzie zabrałeś moją żonę?" Pytanie brzmi jak warkot.

"Nie wiem, o czym mówisz, Alfo." Nie podnosi wzroku znad bagnetu.

"Nie kłam." Uderzam dłonią w maskę, zostawiając wgniecenie w metalu. "Strażnik widział, jak ją wywozisz."

Garrett w końcu spotyka mój wzrok, jego poorane bliznami usta twardo zaciśnięte. "Pojechałem tam, gdzie mi kazano."

"Pracujesz dla mnie." Mój głos opada do warczenia, które przyprawiłoby o moczenie w spodnie mniej odważnych.

Garrett nie drgnie. "Pracuję dla watahy, Alfo. Robię to, odkąd wyrosły ci pierwsze kły."

Powoli wyciera ręce w szmatę.

"Trzymam się łańcucha dowodzenia, który utrzymuje tę watahę przez czterdzieści lat." Rzuca szmatę na bok. "Są rozkazy, które są ważniejsze od innych."

"Gdzie ją zawiozłeś?" Każde słowo wyciskam przez zaciśnięte zęby.

"Nie moja rola, żeby mówić, Alfo." Patrzy mi prosto w oczy. "Jestem tylko kierowcą."

Moja pięść trafia go w szczękę, zanim jeszcze uświadamiam sobie, że zamierzam uderzyć.

Garrett zatacza się, ale nie pada, spluwa krwią na beton. "Lepiej się czujesz, Alfo?"

"Powiedz, gdzie ona jest, albo cię wygnam."

"Oczywiście, Alfo." Prostuje się, masując szczękę. "Ale obaj wiemy, że twoja matka ma dość głosów w radzie watahy, by unieważnić każdą twoją decyzję przeciw jej ludziom. Nie stać cię na taki rozłam. Nie teraz, gdy północne terytoria tylko czekają na oznaki słabości. A teraz, jeśli pozwolisz, mam pojazdy do obsługi."

Odwraca się do mnie plecami—zniewaga, która sprawia, że mój wilk warczy—ale pozwalam mu odejść.

Jest tylko jedna osoba, która mogła zorganizować tę zdradę.

Drzwi do salonu pękają pod moim kopniakiem, drewniane drzazgi rozpryskują się na perskim dywanie mojej matki. Nawet nie podnosi wzroku znad książki, srebrne okulary czytelnicze na nosie, jakby był to zwyczajny wieczór.

"To były drzwi z siedemnastego wieku," mówi łagodnie, przewracając stronę. "Importowane z Bawarii. Zupełnie niezastąpione."

"Ona zniknęła." Mój głos jest dziki. "Pomogłaś jej."

"Tak." Odkłada okulary z wprawną gracją, starannie je składa i odkłada na bok. "Pomogłam."

"Jak śmiałaś—"

"Jak śmiałam?" Wstaje z fotela i nagle nie jest już tylko moją matką, ale dawną Luną, która dowodziła setkami. "Jak śmiałeś zamknąć swoją partnerkę w piwnicy jak pospolitą przestępczynię?"

"Odrzuciła mnie. W moim własnym gabinecie. Na oczach—" Przerywam, zaciskając szczękę.

"Na oczach twojej kochanki?" Podsuwa słowo z chirurgiczną precyzją. "Tak, Thorne, cały dom wie o Serenie. Wiedzą, że sypiasz z nią od tygodni, podczas gdy twoja partnerka więdła w twoim cieniu."

"To nie twoja sprawa."

"Wszystko, co dotyczy przyszłości tej watahy, to moja sprawa." Podchodzi bliżej, a ja dostrzegam furię tlącą się pod jej spokojem. "Nigdy na nią nie zasłużyłeś, Thorne. Nigdy. Ta dziewczyna była czystym blaskiem księżyca, a ty traktowałeś ją jak błoto pod swoimi butami."

"To moja partnerka. Należy do tego miejsca."

"Należy tam, gdzie jest bezpieczna." Głos mojej matki staje się równie groźny jak mój. "Gdzie nie będzie musiała patrzeć, jak jej mąż sprowadza kochanki do ich domu."

"GDZIE. ONA. JEST?" Pytanie wyrywa mi się z piersi, desperacja przebija z wściekłości.

Matka pozostaje niewzruszona. Wraca do fotela, podnosi książkę spokojnymi dłońmi. "Zniknęła."

"Znajdę ją. Wywęszę jej ślad, sprawdzę każdy trop—"

"Nie, nie znajdziesz." Przewraca kolejną stronę, gest demonstracyjnie lekceważący. "Bo zadbałam, by odeszła tak daleko, że nawet twoi tropiciele nie znajdą jej śladu. I dlatego, że ją puścisz."

"Jak cholera, że ją puszczę."

Wtedy podnosi wzrok, a jej oczy nabierają ostrości brzytwy. "Opuściła cię, będąc w ciąży z twoimi dziedzicami, Thorne. Bliźnięta. I wychowa je z dala od twojego szaleństwa."

Te słowa biją mnie jak ciosy. W ciąży. Bliźnięta. Dziedzice. Pokój wiruje, rzeczywistość się rozszczepia. "Kłamiesz."

"Nigdy nie kłamię w sprawie wnuków."

Wyjmuje z kieszeni złamany test ciążowy i kładzie go na stoliku między nami. Dwie różowe kreski wciąż widoczne przez pęknięty plastik.

"Sześć tygodni, mówiła. Miała ci powiedzieć, kiedy znalazła cię z tą twoją sekretarką."

Nogi się pode mną uginają. Opadam na najbliższe krzesło, wpatrując się w złamany test. Dowód tego, co zniszczyłem. "Przyszła mi powiedzieć…"

"Z taką nadzieją w oczach." Głos matki łagodnieje, co boli bardziej niż jej gniew. "Myślała, że dzieci mogą dać wam kolejną szansę. Widziałam to w jej spojrzeniu. Zamiast tego, zastała cię, jak pokrywasz inną kobietę niczym zdziczały pies."

Kryształowy kieliszek eksploduje mi w dłoni, odłamki wbijają się w dłoń. Krew kapie na biały dywan, ale ledwo to czuję. "Znajdę ją."

"A potem co?" Matka znowu wstaje i rusza w stronę drzwi. "Zaciągniesz ją z powrotem? Zamkniesz znowu? Zmusisz, by patrzyła, jak bawisz się z kochankami, podczas gdy wychowuje twoje dzieci?"

"To moi dziedzice—"

"To jej dzieci." Zatrzymuje się przy zniszczonej framudze. "I będzie ich bronić przed tobą każdym tchem. Tak, jak ja bym broniła ciebie."

Zostawia mnie pośród szkła i krwi, test ciążowy kpiąco spoczywa na stole.

Mój ryk wstrząsa całym domem, okna brzęczą w ramach, dźwięk czystej, zwierzęcej furii, który rzuca każdego wilka w zasięgu słuchu na kolana.

"ZNJDĘ JĄ," warczę do pustego pokoju, oczy płoną alfa-wściekłością. "I ODBIORĘ TO, CO MOJE."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stealing the Alpha’s Heritage

Stealing the Alpha’s Heritage

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa