passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stealing the Alpha’s Heritage - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

Stealing the Alpha’s Heritage

/

Rozdział 4

Rozdział 3

„Proszę, muszę porozmawiać z Alfą Evanderem.”

Deszcz siecze mi po twarzy lodowatymi strugami, przyklejając włosy do skóry, gdy stoję przy ogromnych żelaznych bramach terytorium stada Moonveil.

Mokra sukienka przylega do mojego ciała niczym druga skóra, a każdy podmuch wiatru przeszywa cienki materiał.

Oczy strażnika zwężają się do szczelin, a jego wzrok omiata moją rozczochraną sylwetkę z wyrachowaną oceną. Woda kapie mi z brody, tworząc kałużę u stóp.

„Alfa nie przyjmuje uchodźców.”

„Luna Rowena mnie przysłała.” Prostuję kręgosłup mimo gwałtownego drżenia nóg. Zmęczenie grozi ugięciem kolan, ale zaciskam je mocno. „Z stada Bloodfang. Powiedziała, że zrozumie.”

Cała postawa strażnika się zmienia, ramiona napinają się.

„Luna Rowena?” Cofnął się gwałtownie, ręka już sięga po telefon przy biodrze. „Proszę tu zaczekać.”

Otulam się ramionami, próbując zachować resztki ciepła. Zimno wnika coraz głębiej z każdą minutą, przeszywając skórę i mięśnie aż do kości.

A jeśli mnie odeśle? Gdzie jeszcze mogę pójść?

Dłoń sama wędruje do brzucha – to odruch ochronny, nad którym już nie panuję.

Minuty dłużą się jak godziny, gdy deszcz nieprzerwanie bębni o ziemię. Wreszcie przez ulewę zbliżają się kroki – miarowe, niespieszne, przyciągające uwagę bez wysiłku.

Mężczyzna, który wychodzi z domu stada, porusza się z cichą pewnością siebie.

Wysoki, szerokie ramiona. Jego brązowe oczy mają w sobie ciepło, które zaskakuje mnie – tak różne od drapieżnego, zielonego spojrzenia Thorne’a.

„Jesteś Aria.” Słowa brzmią pewnie. Jego głos otula mnie jak koc, ciepły mimo burzy. „Rowena dzwoniła wcześniej.”

„Ona… naprawdę?” Zęby szczękają mi z zimna.

„Dwadzieścia minut temu. Powiedziała, że będziesz potrzebować schronienia.” Podchodzi bliżej, a przez deszcz dociera do mnie jego zapach – lasy sosnowe po burzy, ziemia i deszcz, jakoś kojący. „Wspomniała też, że nosisz cenny ładunek.”

Mimo zimna policzki płoną mi gorącem. „Mogę pracować. Wniosę coś do stada. Nie proszę o jałmużnę—”

„Prosisz o bezpieczeństwo.” Przerywa łagodnie, lecz stanowczo. „To nie jest jałmużna. Po to są stada.”

Patrzę na tego obcego, który oferuje mi coś, czego mój własny partner nigdy nie dał – ochronę bez warunków, bezpieczeństwo bez zapłaty. Ten kontrast ściska mi serce do bólu.

„Chodź.” Wskazuje dom stada, którego okna żarzą się ciepłym światłem na tle burzy. „Potrzebujesz suchych ubrań i ciepłego posiłku. O reszcie pomyślimy później.”

Idziemy przez dziedziniec, a moje buty głośno chlupoczą przy każdym kroku. Członkowie stada przyglądają się z okien i drzwi – przez deszczowe smugi dostrzegam zaciekawione twarze.

Na ich obliczach nie ma wrogości, jedynie łagodne zainteresowanie. Wilczyca o łagodnych rysach posyła mi spod daszku zachęcający uśmiech.

„Twoje stado wydaje się...” Szukam odpowiedniego słowa, gdy wchodzimy po schodach.

„Inne?” podpowiada Evander, trzymając dla mnie drzwi. „Cenimy tu siłę, ale nie taką, która rodzi się ze strachu. W Moonveil siła chroni. Nie karze.”

Wnętrze domu stada emanuje ciepłem, od którego moja zamarznięta skóra aż piecze, gdy powraca czucie.

Wchodzimy do skromnego gabinetu – bez ostentacyjnych oznak dominacji, bez trofeów czy broni na ścianach. Tylko solidne, praktyczne meble.

Evander wyciąga z szafy ręcznik i bez ceregieli podaje mi go do ręki.

„W zachodnim skrzydle jest wolny apartament.” Podchodzi do biurka i sprawnie wyciąga z szuflady dokumenty. „Będzie Twój tak długo, jak będziesz tego potrzebować.”

„Alfa Evander—”

„Po prostu Evander.” Przesuwa papiery przez blat w moją stronę. „Potrzebuję, byś formalnie poprosiła o azyl. To daje ochronę zgodnie z prawem stada – nawet Twój Alfa nie może tego złamać bez wypowiedzenia wojny.”

„Mam nadzieję, że do tego nie dojdzie.” Ręce mi się trzęsą, gdy biorę do ręki długopis, z włosów wciąż ścieka woda na dokumenty. „Noszę jego dziedziców.”

Dłoń Evandera zastyga z długopisem w powietrzu. „Dziedziców?” Unosi lekko brwi. „Liczba mnoga?”

„Bliźnięta.” To słowo wciąż brzmi obco na moich ustach, zbyt nowe, zbyt kruche. „Nie powiedziałam o tym nikomu poza Roweną.”

Evander odkłada długopis z ostrożną precyzją, opierając się o skórzane oparcie fotela. Drewno skrzypi cicho pod jego ciężarem.

„Powiedzmy to sobie jasno. Ukrywając cię, ryzykuję wojnę z Bloodfang. Chroniąc partnerkę i dziedziców innego Alfy—”

„Byłą partnerkę. Odrzuciłam go przed ucieczką.”

„Jego to nie obchodzi.” Wstaje z krzesła i powoli podchodzi do okna, za którym huczy burza. „O Thorne’u Blackwoodzie krążą legendy. Zaborczy. Bezwzględny. Powiększa terytorium przemocą.”

„Dlatego potrzebuję twojej ochrony.”

„I ją dostaniesz. Ale potrzebuję całkowitej szczerości.” Odwraca się od okna, jego spojrzenie przenika mnie aż do kości. „Czy przyjdzie po ciebie?”

„Nie.” To kłamstwo pali mi język jak kwas, ale mimo to je wypowiadam. „Dla niego nic nie znaczę. Tylko kolejna nieudana Luna. Ma… teraz inne zainteresowania.”

„Ta Serena, o której wspominała Rowena?”

„Jego asystentka.” Słowo smakuje gorzko. „Ale podejrzewam, że od miesięcy jest kimś więcej.”

„A gdy dowie się, że jesteś w ciąży?”

„Obiecuję, nikt nie przyjdzie.” Mój głos brzmi pewnie mimo serca walącego w piersi tak mocno, że aż boli. „Nie sprowadzę tu wojny, Evanderze. Przysięgam.”

Patrzy na mnie długo, a ta chwila rozciąga się między nami jak napięta struna. Widzę w jego oczach kalkulację – rozważa ryzyko wobec współczucia, obowiązek wobec przyzwoitości.

„Jeśli mnie okłamujesz i ściągniesz niebezpieczeństwo na moje stado—”

„Nie zrobię tego.” Wstaję gwałtownie, rozpacz przebija mi się w głosie. „Rowena mówiła, że jesteś inny. Że pomożesz. Czy się myliła?”

Coś zmienia się w jego spojrzeniu – niezupełnie wiara, ale może decyzja, by zaryzykować litość. „Moja siostra Elena jest pielęgniarką. Zbada cię jutro rano. Do tego czasu zostaniesz w zachodnim skrzydle pod ochroną.”

„Pod ochroną?” Serce mi zamiera.

„Na wszelki wypadek.” Jego głos łagodnieje, choć postawa wciąż jest twarda. „Dla twojego bezpieczeństwa, ale i naszego. Jeśli naprawdę przed nikim nie uciekasz, nie masz się czego bać.”

Woła przez drzwi i w sekundę w progu pojawia się młody wojownik – czujny, profesjonalny, gotowy do rozkazów.

„Zaprowadź panią Blackwood do apartamentu w zachodnim skrzydle. Dziś w nocy ktoś ma stać pod jej drzwiami.”

Wojownik kiwa głową i gestem zaprasza mnie do wyjścia. Gdy opuszczamy gabinet Evandera, słyszę jego ostatnie słowa – ciche, ale wyraźnie skierowane do mnie.

„Rowena ręczyła za ciebie. To coś tu znaczy. Nie każ mi żałować tego zaufania.”

Apartament w zachodnim skrzydle przerasta moje oczekiwania – przestronny, ciepły, z własną łazienką i łóżkiem, które po nocach ucieczki wygląda jak raj.

Strażnik zajmuje pozycję przed moimi drzwiami z cichą profesjonalnością.

Zdejmuję mokre ubrania i staję pod gorącym strumieniem prysznica, aż skóra mi różowieje, a drżenie ustępuje. Na łóżku czekają suche ubrania – proste, ale porządne, pachnące szałwią.

Wszystko, przed czym uciekam, i tak mnie znajdzie, szepcze myśl, gdy wtulam się pod kołdrę, obejmując brzuch dłońmi. Ale nie dziś. Dziś moje dzieci są bezpieczne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Thorne

"Gdzie, do cholery, jest moja żona?"

Słowa wyrywają się z mojego gardła, gdy wpadam przez drzwi do piwnicy.

Blask księżyca wpada przez wąskie okna, oświetlając puste łóżko polowe, na którym powinna leżeć Aria. Jej zapach wciąż unosi się przy betonowych ścianach—jaśmin i strach—ale ona zniknęła.

Łapię najbliższego strażnika za gardło, unosząc go tak wysoko, że jego stopy zwisają w powietrzu. "Miałeś jedno zadanie. Jedno pieprzone zadanie."

"Alfa, proszę…" Dławi się pod moim uściskiem, jego twarz robi się purpurowa.

"Kto otworzył te drzwi?" Zaciskam palce mocniej. Wilk we mnie domaga się krwi.

"Dopiero zaczęliśmy zmianę, Alfo." Dyszy. "Drzwi były już otwarte, kiedy przyszliśmy na rotację. Ale wcześniej—widziałem, jak wsiadała do samochodu Garretta, gdy wchodziłem. Odjechał z nią."

Upuszczam go, obserwując, jak zwija się na podłodze, trzymając się za gardło. "Kiedy?"

"Dwie godziny temu, Alfo." Kaszle, próbując uklęknąć. "Tuż przed zmianą."

Garrett. Zaciskam szczęki tak mocno, że aż zęby trzeszczą. "Zejdź mi z oczu. Jeśli zobaczę cię na terenach watahy po wschodzie słońca, sam rozszarpię ci gardło."

Korytarze rozmazują mi się przed oczami, gdy pędzę przez nie niczym burza, służący rozbiegają się na boki jak liście przed wichurą. Przyciskają się do ścian, spuszczają wzrok, a w powietrzu aż gęsto od zapachu ich strachu.

Moja wściekłość narasta z każdym krokiem w stronę garażu.

Znajduję Garretta, który metodycznie sprawdza olej w jednym z samochodów. Jego poorana zmarszczkami twarz pozostaje niewzruszona, gdy się zbliżam, ale coś w jego postawie sprawia, że mam ochotę szczerzyć kły.

"Gdzie zabrałeś moją żonę?" Pytanie brzmi jak warkot.

"Nie wiem, o czym mówisz, Alfo." Nie podnosi wzroku znad bagnetu.

"Nie kłam." Uderzam dłonią w maskę, zostawiając wgniecenie w metalu. "Strażnik widział, jak ją wywozisz."

Garrett w końcu spotyka mój wzrok, jego poorane bliznami usta twardo zaciśnięte. "Pojechałem tam, gdzie mi kazano."

"Pracujesz dla mnie." Mój głos opada do warczenia, które przyprawiłoby o moczenie w spodnie mniej odważnych.

Garrett nie drgnie. "Pracuję dla watahy, Alfo. Robię to, odkąd wyrosły ci pierwsze kły."

Powoli wyciera ręce w szmatę.

"Trzymam się łańcucha dowodzenia, który utrzymuje tę watahę przez czterdzieści lat." Rzuca szmatę na bok. "Są rozkazy, które są ważniejsze od innych."

"Gdzie ją zawiozłeś?" Każde słowo wyciskam przez zaciśnięte zęby.

"Nie moja rola, żeby mówić, Alfo." Patrzy mi prosto w oczy. "Jestem tylko kierowcą."

Moja pięść trafia go w szczękę, zanim jeszcze uświadamiam sobie, że zamierzam uderzyć.

Garrett zatacza się, ale nie pada, spluwa krwią na beton. "Lepiej się czujesz, Alfo?"

"Powiedz, gdzie ona jest, albo cię wygnam."

"Oczywiście, Alfo." Prostuje się, masując szczękę. "Ale obaj wiemy, że twoja matka ma dość głosów w radzie watahy, by unieważnić każdą twoją decyzję przeciw jej ludziom. Nie stać cię na taki rozłam. Nie teraz, gdy północne terytoria tylko czekają na oznaki słabości. A teraz, jeśli pozwolisz, mam pojazdy do obsługi."

Odwraca się do mnie plecami—zniewaga, która sprawia, że mój wilk warczy—ale pozwalam mu odejść.

Jest tylko jedna osoba, która mogła zorganizować tę zdradę.

Drzwi do salonu pękają pod moim kopniakiem, drewniane drzazgi rozpryskują się na perskim dywanie mojej matki. Nawet nie podnosi wzroku znad książki, srebrne okulary czytelnicze na nosie, jakby był to zwyczajny wieczór.

"To były drzwi z siedemnastego wieku," mówi łagodnie, przewracając stronę. "Importowane z Bawarii. Zupełnie niezastąpione."

"Ona zniknęła." Mój głos jest dziki. "Pomogłaś jej."

"Tak." Odkłada okulary z wprawną gracją, starannie je składa i odkłada na bok. "Pomogłam."

"Jak śmiałaś—"

"Jak śmiałam?" Wstaje z fotela i nagle nie jest już tylko moją matką, ale dawną Luną, która dowodziła setkami. "Jak śmiałeś zamknąć swoją partnerkę w piwnicy jak pospolitą przestępczynię?"

"Odrzuciła mnie. W moim własnym gabinecie. Na oczach—" Przerywam, zaciskając szczękę.

"Na oczach twojej kochanki?" Podsuwa słowo z chirurgiczną precyzją. "Tak, Thorne, cały dom wie o Serenie. Wiedzą, że sypiasz z nią od tygodni, podczas gdy twoja partnerka więdła w twoim cieniu."

"To nie twoja sprawa."

"Wszystko, co dotyczy przyszłości tej watahy, to moja sprawa." Podchodzi bliżej, a ja dostrzegam furię tlącą się pod jej spokojem. "Nigdy na nią nie zasłużyłeś, Thorne. Nigdy. Ta dziewczyna była czystym blaskiem księżyca, a ty traktowałeś ją jak błoto pod swoimi butami."

"To moja partnerka. Należy do tego miejsca."

"Należy tam, gdzie jest bezpieczna." Głos mojej matki staje się równie groźny jak mój. "Gdzie nie będzie musiała patrzeć, jak jej mąż sprowadza kochanki do ich domu."

"GDZIE. ONA. JEST?" Pytanie wyrywa mi się z piersi, desperacja przebija z wściekłości.

Matka pozostaje niewzruszona. Wraca do fotela, podnosi książkę spokojnymi dłońmi. "Zniknęła."

"Znajdę ją. Wywęszę jej ślad, sprawdzę każdy trop—"

"Nie, nie znajdziesz." Przewraca kolejną stronę, gest demonstracyjnie lekceważący. "Bo zadbałam, by odeszła tak daleko, że nawet twoi tropiciele nie znajdą jej śladu. I dlatego, że ją puścisz."

"Jak cholera, że ją puszczę."

Wtedy podnosi wzrok, a jej oczy nabierają ostrości brzytwy. "Opuściła cię, będąc w ciąży z twoimi dziedzicami, Thorne. Bliźnięta. I wychowa je z dala od twojego szaleństwa."

Te słowa biją mnie jak ciosy. W ciąży. Bliźnięta. Dziedzice. Pokój wiruje, rzeczywistość się rozszczepia. "Kłamiesz."

"Nigdy nie kłamię w sprawie wnuków."

Wyjmuje z kieszeni złamany test ciążowy i kładzie go na stoliku między nami. Dwie różowe kreski wciąż widoczne przez pęknięty plastik.

"Sześć tygodni, mówiła. Miała ci powiedzieć, kiedy znalazła cię z tą twoją sekretarką."

Nogi się pode mną uginają. Opadam na najbliższe krzesło, wpatrując się w złamany test. Dowód tego, co zniszczyłem. "Przyszła mi powiedzieć…"

"Z taką nadzieją w oczach." Głos matki łagodnieje, co boli bardziej niż jej gniew. "Myślała, że dzieci mogą dać wam kolejną szansę. Widziałam to w jej spojrzeniu. Zamiast tego, zastała cię, jak pokrywasz inną kobietę niczym zdziczały pies."

Kryształowy kieliszek eksploduje mi w dłoni, odłamki wbijają się w dłoń. Krew kapie na biały dywan, ale ledwo to czuję. "Znajdę ją."

"A potem co?" Matka znowu wstaje i rusza w stronę drzwi. "Zaciągniesz ją z powrotem? Zamkniesz znowu? Zmusisz, by patrzyła, jak bawisz się z kochankami, podczas gdy wychowuje twoje dzieci?"

"To moi dziedzice—"

"To jej dzieci." Zatrzymuje się przy zniszczonej framudze. "I będzie ich bronić przed tobą każdym tchem. Tak, jak ja bym broniła ciebie."

Zostawia mnie pośród szkła i krwi, test ciążowy kpiąco spoczywa na stole.

Mój ryk wstrząsa całym domem, okna brzęczą w ramach, dźwięk czystej, zwierzęcej furii, który rzuca każdego wilka w zasięgu słuchu na kolana.

"ZNJDĘ JĄ," warczę do pustego pokoju, oczy płoną alfa-wściekłością. "I ODBIORĘ TO, CO MOJE."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Osiem miesięcy później

POV Aria

„Przyj, Ario! Jeszcze raz!” Głos Eleny przebija się przez mgłę bólu, jej dłonie pewne i stanowcze na mojej spoconej skórze.

Skrzydło medyczne Sforu Moonveil cuchnie szałwią i środkiem odkażającym, ostre zapachy palą mi nozdrza z każdym ciężkim oddechem.

Moje palce zaciskają się na metalowych poręczach łóżka aż pobieleją mi kłykcie. Każdy mięsień w moim ciele krzyczy, gdy kolejny skurcz rozdziera mnie na pół, jakby błyskawica uderzała w to samo drzewo dwa razy.

„Nie dam już rady,” dyszę, opadając głową na przemoczone poduszki. „Elena, proszę, nie mogę—”

„Dasz radę.” Brązowe oczy Eleny spotykają się z moimi, płonie w nich dzika determinacja. „Słuchaj mnie, Ario. Pierwszy już się wyłania. Twój syn jest prawie tutaj. Potrzebuje, żebyś była silna jeszcze tylko kilka sekund.”

Słowo ‘syn’ rozpala coś pierwotnego głęboko w mojej piersi, rezerwę siły, o której nie wiedziałam, że istnieje.

Moje ciało przejmuje kontrolę, napiera z taką siłą, że mam wrażenie, że rozedrze mnie na pół. Krzyk, który rozdziera mi gardło, nie brzmi jak ludzki.

Aż nagle—płacz.

Wysoki, dziki i doskonały, przecinający przestrzeń niczym bojowy okrzyk.

„To już! To moja dziewczynka!” Elena podnosi wijący się kłębek.

Przez łzy dostrzegam ciemne włosy przyklejone do maleńkiej główki, miniaturowe piąstki wymachujące wściekle przeciwko wyrzuceniu z ciepła.

„Twój syn, Ario. Twój pierworodny.”

„Pozwól mi go zobaczyć, pozwól mi go przytulić…” Wyciągam drżące ramiona, ale kolejny skurcz odbiera mi dech, zginam się w pół. „O Boże, Eleno, idzie kolejny—”

„Mam go.” Evander pojawia się przy mnie, przejmuje noworodka od Eleny z wprawą, która mnie zaskakuje. „Skup się na jego bracie.”

Jego obecność stała się znajoma przez te ostatnie miesiące—stała, pewna, niczym skała, do której się przywiązałam w tym sztormie.

„Skup się na jego bracie, Ario. Ten jest bezpieczny ze mną.”

Chcę zaprotestować, chcę przyciągnąć pierworodnego do piersi i nigdy nie puścić, ale moje ciało ma inne plany. Drugi bliźniak nie czeka na pozwolenie.

„Ten się spieszy.” Elena znów zajmuje pozycję. „Idzie szybko, Ario. Nie ma czasu na odpoczynek.”

Tym razem ból jest inny—ostrzejszy, bardziej naglący, jakby moje ciało dokładnie wiedziało, co robić i odmawiało spowolnienia.

Moja dłoń wyciąga się na oślep, szukając punktu zaczepienia, a wolna ręka Evandera odnajduje moją, jego uścisk sprowadza mnie z powrotem do rzeczywistości.

„Robisz to wspaniale,” mówi, jego głos przecina chaos z absolutną pewnością. „Twoi synowie to wojownicy, tak jak ich matka.”

Drugi bliźniak przychodzi na świat z mniejszym rozgłosem, ale z równą furią, jego płacz natychmiast dołącza do brata, tworząc chaotyczną symfonię, która wypełnia skrzydło medyczne.

Elena szybko go owija, i nawet przez zmęczenie widzę, że ten ma jaśniejsze włosy, już tak inny od brata.

„Dwóch zdrowych, doskonałych chłopców.” Profesjonalna maska Eleny pęka, uśmiech rozjaśnia jej twarz, gdy podnosi drugiego malca. „Udało ci się, Ario.”

Kładzie drugiego chłopca na mojej piersi, podczas gdy Evander delikatnie układa pierwszego obok niego.

Moje ramiona odruchowo obejmują ich obu.

„Spójrz na nich…” szepczę, łamiącym się głosem, którego nie mogę opanować. „Są absolutnie doskonali, Eleno. Spójrz na ich małe twarzyczki.”

Ciemnowłosy bliźniak wierci się przy mojej piersi, jego buzia marszczy się z niezadowoleniem na ten jasny, zimny świat. Jaśniejszy już się uspokoił, wtulony w moje ciepło, jego maleńkie paluszki zaciśnięte w piąstki.

Tak różni już teraz, te dwa kawałki mojego serca.

„Myśleliście nad imionami?” Elena pyta cicho, krążąc po pokoju, sprzątając, ale zostając na tyle blisko, by czuwać.

Przejeżdżam palcem po policzku pierworodnego, zachwycona jedwabistą miękkością skóry.

„Kael.” Imię pojawia się bez namysłu, brzmi naturalnie, jakby zawsze tam czekało. „Ten to zdecydowanie Kael. Wyszedł walcząc.”

„A ten spokojny?” Evander wskazuje na spokojniejszego bliźniaka, dziwna łagodność maluje się na jego twarzy, gdy patrzy na nas.

„Finn.” Całuję jego puszystą główkę, wdychając ten odurzający zapach noworodka. „Kael i Finn. Moi chłopcy.”

„Silne imiona dla silnych chłopców.” Wyraz twarzy Evandera zmienia się, gdy na nas patrzy, coś miga w jego oczach. „Będą potrzebować tej siły.”

„Evander.” Mój głos się łamie, gdy rzeczywistość wraca. „Dziękuję. Wiem, że to komplikuje sprawy w twoim stadzie, że tu jesteśmy—”

„Nie.”

Słowo tnie ostro. Całe jego ciało się zmienia—delikatny mężczyzna, który przyjął Kaela, przeobraża się w coś twardszego. Jego szczęka napina się jak ze stali, ramiona prostują, staje się sztywny. Ciepło odpływa z jego brązowych oczu jak woda z rozbitej tamy.

„Evander?” Widzę, jak dystans między nami rośnie, choć nie ruszył się o krok.

Odwraca się do drzwi, każdy krok jest miarowy, kontrolowany. Na progu zatrzymuje się. Gdy spogląda w tył, nie poznaję mężczyzny, który na mnie patrzy.

„To nie polityka Moonveil wychowywać dziedziców innego Alfy.”

Moje ramiona zaciskają się wokół bliźniaków. Kael jęczy pod naciskiem. „Wiedziałeś, kim są. Przyjąłeś nas—”

„Spłaciłem dług wobec Roweny.”

„Pięć minut temu trzymałeś Kaela—” Mój głos się łamie.

„Pięć minut temu byli abstrakcją.” Jego dłonie zaciskają się w pięści. „Teraz są realni, i każdy wilk w tym skrzydle ich widział.”

Elena nerwowo przesuwa się za nim. „Evander, ona właśnie urodziła—”

„Nie mieszaj się.” Nie patrzy na siostrę, cała uwaga skupiona na mnie. „Chcesz wiedzieć, co się zmieniło? Trzymałem tego chłopca i zobaczyłem oczy Thorne’a. Zobaczyłem wojnę, która nadchodzi, gdy dowie się, gdzie jesteś.”

„Nie znajdzie nas—”

„Znajdzie.” Pewność w jego głosie mrozi mi krew w żyłach. „Tacy jak Thorne zawsze znajdują.”

„Odejdę. Dziś w nocy, jeśli chcesz—”

„Z dwoma noworodkami? W twoim stanie?” Przesuwa obie dłonie po włosach, zaczyna krążyć jak uwięziony wilk. „Rowena dokładnie wiedziała, co robi, żądając spłaty długu właśnie teraz.”

„Czego więc ode mnie chcesz?”

Przestaje chodzić, a kalkulacja w jego oczach sprawia, że żołądek mi się zaciska. „Zostaniesz. Na razie. Ale musisz zasłużyć na miejsce tutaj. Wszyscy troje. Wniesiecie coś do stada, będziecie przestrzegać naszych praw, udowodnicie, że tu należycie czynami, nie słowami. Codziennie okażecie lojalność.”

„A jeśli zawiedziemy?” Pytanie wyrywa się samo.

„Wtedy musicie znaleźć inne stado.” Jego brązowe oczy są teraz zimne, tylko kalkulacja. Podchodzi znów do drzwi, plecy wyprostowane. „Najpierw chronię swoich, Ario. Zawsze. Ci chłopcy będą musieli udowodnić, że są wilkami Moonveil, nie książętami Bloodfang.”

Gardło zaciska mi się boleśnie, ale zmuszam się do kiwnięcia głową. „Udowodnimy. Obiecuję.”

Drzwi się zamykają, ale cisza, którą zostawiają, jest jak przemoc.

Elena stoi nieruchomo przy łóżku, jej uzdrawiające dłonie drżą. „Ario, nigdy go takiego nie widziałam—”

„Po prostu idź.” Słowa drapią mi gardło do krwi. „Proszę.”

Waha się, potem wychodzi. Sama z moimi dziećmi, przyglądam się ich twarzom w miękkim blasku księżyca wpadającym przez jedyne okno.

Kael już ma ostre rysy Thorne’a, ten uparty podbródek, który pewnego dnia przyciągnie uwagę. Ale Finn… Finn wygląda jak mój ojciec, łagodny i dobry, z delikatniejszymi liniami.

„Utrzymam was w bezpieczeństwie,” szepczę obietnicę w ciemność, pieczętując ją pocałunkiem w każde maleńkie czoło. „Nieważne, co się stanie, nieważne, kto będzie szukał, nigdy nie poznacie jego okrucieństwa. Będziecie znać tylko miłość.”

Kael ściska mój palec zaskakującą siłą, jakby rozumiał, jakby już szykował się do walki.

Moi mali wojownicy, myślę, czując jak coś pierwotnego i dzikiego wzbiera we mnie. Moje ocalenie. Mój powód, by przetrwać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stealing the Alpha’s Heritage

Stealing the Alpha’s Heritage

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa