Trzy lata później
POV Thorne
"Alfa, znaleźliśmy coś."
Jules stoi w progu mojego gabinetu, a jego zwyczajowa pewność siebie ustępuje miejsca nerwowej energii, która natychmiast działa mi na nerwy.
Mój najlepszy przyjaciel, najlepszy tropiciel, jakiego nasza wataha kiedykolwiek miała, a wierci się jak szczeniak przed pierwszym polowaniem.
Podnoszę wzrok znad stosu umów terytorialnych rozłożonych na biurku, z szczęką napiętą tak, że aż zęby trzeszczą.
Trzy lata. Trzy lata poszukiwań, a moi tropiciele znaleźli tylko zimne tropy i ślepe zaułki prowadzące donikąd.
"To lepiej niech to nie będzie kolejny fałszywy trop," warczę, odkładając pióro z wyważoną ostrożnością.
Jego palce przez chwilę stukają w skórę fotela, zanim się opanowuje.
"Pielęgniarka z Moonveil." Jules podchodzi bliżej, kładąc teczkę na mahoniowym biurku. "Upiła się w barze trzy terytoria dalej. Zaczęła opowiadać o bliźniakach urodzonych przez tajemniczą kobietę pod ochroną Evandera."
"Kiedy?" To słowo wyrywa mi się z gardła, gdy przeglądam jego raport, chłonąc każdy szczegół.
"Dwa i pół roku temu." Jules przenosi ciężar z nogi na nogę, co zawsze go zdradzało. "Kobieta pasuje do opisu Luny."
"A bliźniaki?"
"Chłopcy. Pielęgniarka mówiła, że Evander zachowuje się jak ich ojciec, ale cała wataha szepcze, że w ogóle nie są do niego podobni."
Wstaję gwałtownie, a moje krzesło z hukiem uderza o ścianę, zostawiając w niej wgłębienie. "Evander Caldris. Ten zadufany w sobie drań."
"Nigdy nie odpowiedział na żadne z naszych zapytań," dodaje ostrożnie Jules. "Trzy lata dyplomatycznego milczenia. Teraz wiemy dlaczego."
"Zbierz mi wszystko o obronie Moonveil. Zmiany warty, słabe punkty, sojuszników—"
"Thorne." Jules przerywa, co rzadko mu się zdarza. "Gala Alf za sześć miesięcy. Każda wataha tam będzie, włącznie z Moonveil."
Powoli uśmiech rozlewa się na mojej twarzy. "A Evander nie może tego przegapić bez utraty twarzy."
"Dokładnie. Jeśli ona naprawdę jest pod jego ochroną, jeśli ci chłopcy są twoi—"
Drzwi otwierają się bez pukania, zawiasy skrzypią pod nagłym ruchem. Serena wślizguje się w czerwonej sukience zbyt ciasnej, zbyt rozpaczliwej, z uśmiechem namalowanym jak wojenny makijaż.
"Kochanie, znowu przegapiłeś kolację." Podchodzi bliżej, a jej perfumy—zbyt ciężkie, zbyt słodkie—wypełniają pokój. "Zrobiłam twoje ulubione. Tę sarninę z sosem winno-redukcyjnym, którą tak lubiłeś w zeszłym miesiącu."
"Pracuję, Serena."
"Zawsze pracujesz." Jej palce przesuwają się po moim biurku, celowo przewracając przycisk do papieru. "Ciągle szukasz kogoś, kto nie chce zostać znaleziony."
Moja dłoń z hukiem ląduje na papierach, zanim zdąży ich dotknąć. "Uważaj na siebie."
"Dlaczego?" Opiera się o biurko, a sukienka podciąga się wyżej na udzie. "Ona cię zostawiła, Thorne. A ty dalej marnujesz zasoby na zbiegłą Lunę, podczas gdy ja jestem tutaj."
"Jesteś tu, bo na to pozwalam." Nawet na nią nie patrzę, nie mogę znieść widoku jej wyrachowanych oczu. "Nic więcej."
"Starszyzna watahy się nie zgadza." Prostuje się, w jej mizdrzącej się tonacji jest stal. "Pytają, kiedy to zalegalizujesz. Kiedy weźmiesz prawdziwą Lunę, zamiast trzymać połowicznie puste łóżko dla zbiega, który—"
"Wynoś się." Słowa są ciche, niebezpieczne.
"Potrzebujesz Luny, Thorne. Wataha potrzebuje dziedziców, którzy istnieją naprawdę, a nie widmowych bliźniaków, którzy mogą być tylko plotką—"
"CISZA!" Mój ryk trzęsie szybami. Szkło pokrywa się pajęczyną pęknięć, ale nie pęka.
Serena cofa się, jej starannie zbudowana pewność siebie pęka. "Staram się pomóc ci ruszyć do przodu—"
"Staram się zabrać to, co nie twoje." Idę w jej stronę, a ona cofa się pod ścianę. "Myślisz, że rozgrzewając moje łóżko, gdy szukam swojej prawdziwej partnerki, stajesz się materiałem na Lunę?"
"Ona już nie jest twoją partnerką!" Maska Sereny w końcu całkowicie opada. "Odrzuciła cię! Więź została zerwana! To ja tu byłam, zarządzałam domem, uspokajałam starszyznę, pilnowałam, by wataha nie zbuntowała się, gdy ty goniłeś cienie!"
"I myślisz, że to daje ci jej koronę?" Śmiech wybucha ze mnie, ostry jak brzytwa.
Jej twarz czerwienieje, potem blednie. "Jesteś szalony, jeśli myślisz, że ona do ciebie wróci. Nawet jeśli ci chłopcy istnieją, nie znają cię. Jesteś dla nich tylko obcym."
"WYNOŚ SIĘ!" Rozkaz rozdziera powietrze niczym fizyczna siła.
Serena ucieka, jej obcasy stukają o parkiet w szybkim, nerwowym rytmie. Ale zatrzymuje się jeszcze przy drzwiach, jej głos jadowity. "Kiedy ją znajdziesz—jeśli w ogóle ją znajdziesz—ona już ruszy dalej. Pewnie pozwala już komuś innemu rozgrzewać swoje łóżko, wychowuje twoich synów, by nazywali innego mężczyznę ojcem."
Drzwi trzaskają za nią. Jules, który milczał przez całe zajście, chrząka cicho.
"Mam zebrać oddział uderzeniowy?" pyta, tonując głos do neutralności.
"Nie." Odwracam się od okna, mój wyraz twarzy jest wyrachowany. "Zagramy to mądrze. Na Gali, wśród świadków, Evander nie może uciec. Ona też nie."
"A jeśli nie przyjdzie?"
"Wtedy jej obrońca robi dla nas miejsce do działania." Wracam do biurka, wyciągam czysty papier. "Wyślij wieści do sojuszników. Chcę oczy na każdej wacie obecnej na Gali. Każda kobieta, każde dziecko. Chcę szczegółowe raporty o każdej kobiecie z dziećmi, o każdych zauważonych bliźniakach, o każdej kobiecie, która jest nerwowa przy innych Alfie."
"Panie, jeśli ona jest formalnie pod cudzą ochroną, prawo watahy mówi—"
Moja ręka wystrzeliwuje szybciej niż myśl, chwytając Julesa za gardło. Jego oczy rozszerzają się, gdy zaciskam palce wystarczająco mocno, by podkreślić to, co mam na myśli.
"Prawo watahy nie znaczy nic, jeśli nie ma komu go egzekwować."
Jules łapie oddech, szybko kiwa głową, jego ręce wiszą spokojnie wzdłuż ciała—wie, że nie wolno się stawiać, gdy jestem w takim stanie. Puszczam go i wracam do okna, patrząc jak słońce zachodzi nad moim terytorium.
"Bliźniaki pewnie już chodzą." Mój głos cichnie, niemal zamyślony, gdy ich sobie wyobrażam. "Mówią. Pewnie są do mnie podobni. Moja matka zawsze powtarzała, że geny Blackwoodów są silne."
"Twoja matka nie ma się dobrze," wydusza Jules, masując gardło. "Ciągle pyta o Arię. Obsługa mówi, że prawie nie opuszcza pokoju, prawie nie je—"
"Rowena dokonała wyboru, gdy pomogła tej niewdzięcznej suce uciec." Moje pazury rysują szybę, zostawiając cienkie linie na drogim szkle. "Może gnić w swoim pokoju, nie dbam o to."
"Wataha zaczyna zadawać pytania." Jules prostuje kołnierz, profesjonalny mimo wszystkiego. "O Lunę, o dziedzica—robią się niespokojni. Trzy lata bez Luny—"
"Powiedz im, że ich Luna ich porzuciła." Patrzę na swoje odbicie w ciemniejącym oknie—starszy, twardszy, z rysami wyrytymi gniewem i bezsennymi nocami. "Powiedz im, że ukradła ich przyszłych Alfów jak pospolity złodziej. Niech ją znienawidzą tak mocno, jak ja."
'Nie,' poprawiam się w myślach, zaciskając pięść przy boku. 'Nie nienawiść. Nigdy nienawiść. Ona jest moja do nienawidzenia, moja do kochania, moja do złamania. Moja do wybaczenia, jeśli zechcę. Wszystko, co jej dotyczy, należy do mnie.'
"A jeśli znajdziemy ją na Gali?" pyta Jules, już z ręką na klamce, gotów wypełnić moje rozkazy.
Odwracam się do niego całkowicie, a moje odbicie w szybie się uśmiecha—przerażający grymas, który sprawia, że nawet mój najlepszy przyjaciel odruchowo cofa się o krok.
"Wtedy odzyskam to, co moje," mówię prosto, a słowa niosą ciężar krwawej przysięgi. "Wszystko, co moje."
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Aria
"Mamo, patrz! Latuję!"
Kael z impetem zeskakuje ze schodów ganku, rozpostartymi ramionami, jego ciemne włosy szaleją w porannym słońcu.
Moje serce zamiera, upuszczam kosz z praniem i pędzę naprzód. Ale Evander już tam jest, łapie mojego syna w locie i zarzuca go sobie na ramiona.
"Małe wilczki, które chcą latać, najpierw muszą nauczyć się lądować," mówi Evander, a jego głęboki śmiech miesza się z radosnymi piskami Kaela.
"Jeszcze raz! Jeszcze raz!" Kael podskakuje, jego małe dłonie zaciskają się na włosach Evandera.
"Gdzie jest twój brat?" pytam, omiatając wzrokiem podwórze. Moje serce wciąż wali po tym, co się właśnie wydarzyło.
"Tutaj, mamo." Finn wychyla się zza szopy w ogrodzie, delikatnie trzymając w dłoniach motyla. "Zobacz, co znalazłem. Możemy go zatrzymać?"
"Motyle muszą być wolne, kochanie." Klękam obok niego, odgarniając jaśniejsze włosy z jego oczu. "Ale możemy go poobserwować przez chwilę."
"Tak jak my?" Finn pyta niewinnie. "My też jesteśmy tu wolni?"
To pytanie przeszywa mi serce. Nawet mając trzy lata, już coś wyczuwa — jak sprawdzam linię drzew, jak sztywnieję, gdy pojawiają się obcy.
"Tak, kochanie. Jesteśmy wolni." Przytulam go mocno, wdychając jego słodki zapach.
"Aria." Elena podchodzi od strony domu watahy, niosąc torbę medyczną, jej instynkty uzdrowicielki już sprawdzają, czy moi chłopcy nie mają obrażeń. "Żadnych złamanych kości dzisiaj? To nowy rekord dla tej dwójki."
"Dzień dopiero się zaczął," mówię, zmuszając się do lekkości w głosie, mimo że widzę, jak ramiona Evandera się napinają.
"Skoro już mowa o młodych wilkach i ich niewyczerpanej energii," mówi Elena, ale w jej swobodnym tonie jest coś zamierzonego, "muszę ich pożyczyć na kontrolę. Wiesz, jak nie znoszą siedzieć spokojnie, chyba że przekupię ich tymi miodowymi ciastkami z kuchni."
"Przecież mieliśmy kontrolę w zeszłym tygodniu," protestuje Finn, wciąż chroniąc w dłoniach swojego motyla.
"To było mierzenie wzrostu, maluszku. Teraz chodzi o coś znacznie ważniejszego." Elena puszcza mu oko. "Muszę sprawdzić, czy wasze wycia są coraz silniejsze. To oficjalna sprawa watahy."
"Chłopcy, idźcie z ciocią Eleną," mówi Evander, stawiając Kaela na ziemi i czochrając mu włosy. "Pokażcie jej tę nową sztuczkę, którą ćwiczyliście."
"Tę z wyciem?" Oczy Kaela rozbłyskują.
"Moje uszy mogą tego nie przetrwać," żartuje Elena, ale bierze ich za ręce. "Chodźcie, urwisy."
Gdy chłopcy odchodzą z Eleną, wyraz twarzy Evandera twardnieje. Przez trzy lata obserwowałam, jak przechodzi od ciepłego opiekuna do chłodnego Alfy — wzór, którego nigdy do końca nie zrozumiałam.
"Musimy porozmawiać o Gali." Jego głos nabiera tej ostrości, która oznacza, że jego nastrój się zmienia.
"Evander —"
"Pójdziesz jako moja partnerka." Całe ciepło sprzed chwili znika bez śladu. "Trzy lata tej farsy. Moja wataha pyta, czemu chłopcy wcale nie są do mnie podobni."
Moja klatka piersiowa się zaciska. "Plotki się nasiliły?"
"Niektórzy starsi zaczęli zadawać pytania. Kael wygląda dokładnie jak Thorne na starych zdjęciach z zjazdów watah."
"Nigdy nie chciałam, żebyś udawał, że są twoi. To był twój pomysł. Wiedziałeś, na co się piszesz —"
"Wiedziałem, że spłacam dług wobec Roweny." Jego brązowe oczy stają się zimne. "Nie wiedziałem, że spędzę trzy lata wychowując synów innego Alfy, podczas gdy ty trzymasz mnie na dystans."
"To ty zaproponowałeś —"
"Myślałem, że w końcu przestaniesz oglądać się za siebie z jego powodu." Zbliża się do mnie. "Ale nadal drżysz, gdy ktoś wspomina Bloodfanga. Nadal nie pozwalasz mi cię naznaczyć."
Te słowa zawisają pomiędzy nami, ciężkie trzema latami prawie-pocałunków, jego dłonią szukającą mojej podczas wspólnych kolacji watahy, jego czytaniem bajek na dobranoc chłopcom, którzy nie są jego synami.
Evander chce, żebym go pokochała.
I był cierpliwy. Był dobry — kiedy chciał. Ale pod tą cierpliwością kryje się to samo, co było w Thornie: potrzeba posiadania, zawłaszczenia, podporządkowania.
Różnica? Thorne brał siłą to, czego pragnął. Evander próbuje zdobyć to wyrachowaną dobrocią, która znika, gdy nie reaguję tak, jakby oczekiwał.
"To niesprawiedliwe —"
"Niesprawiedliwe?" Odsuwa moje dłonie i cofa się. "Chcesz mówić o sprawiedliwości? Okłamuję własną watagę, ryzykuję wojną, jeśli prawda wyjdzie na jaw. Przedstawienie cię jako mojej przyszłej Luny na Gali dałoby ci lepszą ochronę."
"Nie."
"Posłuchaj —"
"On tam będzie." Mój głos się łamie. "Thorne zawsze pojawia się na Gali. Żyje dla tych politycznych gierek."
Uścisk Evandera na moich dłoniach nieco słabnie. "Aż tak boisz się go zobaczyć?"
"Nie boję się, ja po prostu —"
"Aria." Jego głos poważnieje, uważnie obserwuje moją twarz. "Thorne wysyłał oficjalne zapytania do każdej większej watahy. Trzy razy tylko w ostatnim roku. Szuka swojej 'skradzionej Luny i dziedziców'."
Zimna krew odpływa mi z twarzy. "Nigdy mi nie powiedziałeś —"
"Nigdy nie odpowiedziałem." Teraz całkiem puszcza moje dłonie i cofa się. "Ale mówiłaś, że nikt po ciebie nie przyjdzie. Że jesteś dla niego nikim."
Oskarżenie w jego głosie sprawia, że żołądek mi się zaciska. "Evander, ja —"
"Okłamałaś mnie." Jego brązowe oczy błyskają gniewem. "Trzy lata temu stałaś w moim gabinecie i przysięgałaś, że nikt nie będzie cię szukał. Że jesteś dla niego nikim."
Moje milczenie jest wystarczającą odpowiedzią.
"Trzy lata, Ario." Przebiega rękami po włosach, zaczyna krążyć. "Trzy lata czekałem, aż mi zaufasz. Podczas gdy moja wataha cię chroniła, moja siostra pomagała wychowywać twoje dzieci, a ja się w tobie zakochałem —"
Urwał, a jego wyznanie zawisa pomiędzy nami jak ostrze.
"To dlaczego —"
"Bo proszę cię, byś teraz się z nim zmierzyła. Na Gali. Jako moja partnerka." Odwraca się do mnie, a rozczarowanie w jego oczach boli bardziej niż gniew. "A ty nadal nie potrafisz mi zaufać. Nawet teraz."
"Przepraszam." Te słowa brzmią żałośnie. "Wtedy byłam przerażona. Nie wiedziałam, komu ufać —"
"Więc wybrałaś, by nie ufać nikomu. Nawet mnie."
"Przyjąłbyś nas, gdybyś wiedział?" Unoszę podbródek, patrząc mu prosto w oczy. "Zaryzykowałbyś wojnę z Thornem dla obcych?"
Między nami zapada długa cisza. W końcu Evander wzdycha, jego ramiona lekko opadają.
"Tego się już nie dowiemy, prawda?" Rusza w stronę domu, po czym się zatrzymuje. "Ale dałem słowo, że cię ochronię. W przeciwieństwie do niektórych, nie łamię obietnic."
"Evander —"
"Pójdziesz na Galę." Jego głos jest teraz zimny, służbowy. "Pod moją ochroną, jak było ustalone. Ale po wszystkim, gdy już stawimy czoła temu, co nadejdzie, ty i ja musimy porozmawiać o twojej przyszłości tutaj."
"Chcesz nas wyrzucić?"
"Zastanawiam się nad warunkami." Nie patrzy na mnie.
"A co się stanie, gdy on zobaczy chłopców?" Mój głos zamiera w szept. "Gdy rozpozna, że Kael wygląda jak on?"
"Zobaczy silną matkę, która przetrwała bez niego." Dłoń Evandera spoczywa na moim ramieniu, pewna i spokojna. "Zobaczy, co stracił."
"Mamo!" Głos Finna niesie się po podwórzu. "Kael utknął na drzewie!"
"Oczywiście, że tak," mruczę pod nosem, ale już ruszam biegiem.
Biegnąc w stronę moich chłopców, w głowie wciąż brzmią mi słowa Evandera. Przestań uciekać.
Ale to właśnie ucieczka utrzymała nas przy życiu aż do tej pory.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Sześć miesięcy później
"Nie ruszaj się, Ario. Ten zamek stawia opór."
Elena szarpie przy plecach mojej sukni. Granatowy jedwab opina się na krągłościach, które dało mi macierzyństwo, krągłościach, których Thorne nigdy nie zobaczył.
"Wyglądasz olśniewająco." Elena cofa się o krok, ale w jej oczach widać pytania. "Tylko nie rozumiem, czemu Evander upiera się, byś nosiła rozpuszczone włosy. Zawsze nosisz je spięte."
"Rozkaz Alfy." Dotykam długich fal, które teraz spadają mi do pasa, tak innych niż cięcie do ramion, które miałam, kiedy uciekałam. "Chce, żebym dziś wyglądała perfekcyjnie."
Evander pojawia się w drzwiach. Czarny, formalny strój sprawia, że wygląda jak uosobienie Alfy. "Eleno, zostaw nas na chwilę."
Ściska mnie lekko za ramię, zanim wychodzi. Evander podchodzi do okna, z zaciśniętą szczęką.
"Delegacja Silverfang przybyła godzinę temu."
Krew mi zastyga. "Silverfang? Nie znam tej watahy—"
"Znasz." Odwraca się do mnie, z poważnym wyrazem twarzy. "To nowe imię, które Thorne nadał swojemu imperium po wchłonięciu trzech mniejszych watah."
Pokój wiruje. Chwytam się toaletki. "On już tu jest?"
"Jeszcze nie. Jego delegacja przyjechała wcześniej, by ogłosić jego przybycie. Będzie tutaj w ciągu godziny." Evander podchodzi bliżej, ściszając głos.
"Muszę sprawdzić chłopców, zanim zejdziemy na dół." Przechodzę obok niego w stronę drzwi, celowo szeroko omijając jego wyciągniętą dłoń.
Korytarz zdaje się ciągnąć bez końca, gdy idę do ich pokoju. Każdy cień mógłby skrywać któregoś z wilków Thorne'a, każdy skrzyp podłogi brzmi jak kroki śledzące mnie.
Przestań, mówię sobie. Przesadzasz z paranoją.
Znajduję Kaela i Finna w pokoju gościnnym, budujących fortecę z poduszek. Ich śmiech wypełnia przestrzeń, tak czysty i niewinny, że aż ściska mnie w piersi.
"Mama, wyglądasz jak księżniczka!" Finn podbiega do mnie, oplatając mnie małymi ramionami.
"Dlaczego jesteś tak wystrojona?" Kael przygląda mi się uważnie.
"Na dole jest przyjęcie dla dorosłych." Klękam, przytulając ich obu. "Ale wy dziś musicie tu zostać. To bardzo ważne."
"Chcemy iść na przyjęcie," protestuje Kael, wydymając dolną wargę.
"Nie na to, kochanie. To nudne, dorosłe przyjęcie: dużo gadania, żadnego fajnego jedzenia." Obejmuję ich twarze i całuję w czoła, wdychając ich zapach. "Na komodzie są przekąski, na stoliku książki. Rano przyjdę po was na wyjątkowe śniadanie, tylko we troje."
"Obiecujesz?" domaga się Kael.
"Obiecuję." Mówię. "A teraz muszę zamknąć drzwi. Nie otwierajcie nikomu, rozumiecie?"
Skinęli poważnie głowami, już wracając do swojego fortu z poduszek. Zamykam drzwi drżącymi dłońmi, przekręcając klucz w zamku.
Gala trwa już w najlepsze, gdy schodzimy głównymi schodami. Kryształowe żyrandole rzucają tęczowe wzory na tłum, setki wilków w najpiękniejszych strojach tworzą morze jedwabiu i klejnotów.
"Oddychaj," szepcze Evander, jego dłoń pewnie oparta o moje plecy.
Przemierzamy tłum, przyjmując gratulacje i życzenia, których ledwo słyszę. Wtedy tłum się rozstępuje i tam jest.
Thorne stoi przy barze, w dłoni trzyma szklankę bursztynowego trunku. Zmienił się—ostrzejsze rysy, głębsze zmarszczki wokół oczu, chłód, którego wcześniej nie było. Ale jego obecność nadal dominuje w pokoju.
Nasze spojrzenia spotykają się przez salę.
Czas się zatrzymuje. Gwar rozmów zamienia się w biały szum. Te zielone oczy, które kiedyś patrzyły na mnie z takim chłodem, teraz płoną czymś zupełnie innym. Czymś, od czego przebiega mnie dreszcz.
"Nie uciekaj," szepcze Evander, zaciskając mocniej dłoń. "On patrzy."
Thorne przechodzi przez tłum z drapieżną gracją, wilki instynktownie mu ustępują. Zatrzymuje się tuż poza granicą społecznego dystansu.
"Evander." Jego głos jest dokładnie taki, jak go pamiętam—głęboki, rozkazujący, stworzony, by inni się podporządkowali. "Widzę, że nadal zbierasz piękne rzeczy, by ozdobiły twoje ramię."
"Thorne." Ton Evandera pozostaje profesjonalnie neutralny. "Słyszałem, że rozszerzyłeś swoje terytoria. Silverfang pasuje do twoich... ambicji."
"Wszystko, co robię, służy moim ambicjom." Te zielone oczy suną na mnie, sprawiając, że mam ochotę zniknąć. "A kim jest ta oczarowująca istota?"
"Moja towarzyszka, Aria." Dłoń Evandera mocniej przyciska moje plecy, ciche ostrzeżenie.
"Aria." Thorne smakuje moje imię jak wino, przeciągając je na języku. "Czy już się spotkaliśmy? Wydajesz się... znajoma." Oczywiście, kpi ze mnie.
"Zapamiętałabym." Mój głos brzmi pewnie.
"Tak." Jego uśmiech to same zęby. "Zapamiętałabyś."
Cisza między nami napina się do granic. Inni goście zerkają w naszą stronę, wyczuwając napięcie. Thorne upija łyk ze szklanki, ani na chwilę nie odrywając ode mnie wzroku.
"Powiedz mi, Ario, jak twoje dzieci?" Pytanie uderza jak cios. "Dwóch chłopców, słyszałem. Muszą mieć... co, trzy lata?"
"To dość osobiste pytanie jak na pierwsze spotkanie," wtrąca Evander.
"Wybacz. Mam szczególne zainteresowanie liniami krwi." Uśmiech Thorne'a nie sięga oczu. "Przyszłość naszych watah zależy przecież od silnych spadkobierców."
"Coś, o czym wiedziałbyś, gdybyś potrafił zatrzymać swoją Lunę," mówi chłodno Evander.
Temperatura wzrasta o dziesięć stopni. Szkło w dłoni Thorne'a pęka, brandy cieknie mu między palcami.
"Moja Luna dokonała wyboru." Każde słowo pada odmierzone, kontrolowane. "Ale błędy można naprawić. Zgubione rzeczy można odnaleźć."
"Tylko jeśli chcą być znalezione," mówię, zanim zdążę się powstrzymać.
Oczy Thorne'a natychmiast kierują się na mnie, pojawia się w nich coś mrocznego i triumfującego. "Dokładnie. Ale chcieć to taka skomplikowana sprawa, prawda? Czasem nie wiemy, czego chcemy, dopóki nam tego nie zabiorą."
"Wybaczcie, musimy powitać jeszcze innych gości," wtrąca Evander.
"Oczywiście." Thorne cofa się, ale jego wzrok jest wciąż wlepiony we mnie. "Porozmawiamy jeszcze przed końcem nocy."
Brzmi to jak groźba. Albo obietnica. Evander odprowadza mnie na drugi koniec sali balowej, nie puszczając moich pleców. Dopiero tam orientuję się, że się trzęsę.
"Cóż, poszło lepiej niż się spodziewałem," Evander chwyta dwa kieliszki szampana od przechodzącego kelnera, jeden podaje mi do ręki. "Pij. Wyglądasz, jakbyś miała zemdleć."
Wypijam do dna, ledwo czując smak. Zamieszanie przy wejściu przyciąga naszą uwagę. Thorne wychodzi, Serena i jego delegacja podążają za nim.
Ulga zalewa mnie tak silnie, że aż uginają mi się kolana.
"Już po wszystkim," szepczę.
Evander marszczy brwi, wpatrzony w puste drzwi. "To było zbyt łatwe."
"Może zorientował się, że nie jestem tą, za którą mnie brał." Nawet wypowiadając to, wiem, że to tylko złudna nadzieja.
"Możesz chcieć sprawdzić dzieci," mówi Evander, a coś w jego głosie uderza mnie jak piorun.
Prawie wbiegam po schodach, obcasy stukają o marmur. Korytarz jest cichy, zbyt cichy. Drżącą dłonią wyciągam klucz z kieszeni.
"Kael? Finn? Mama już tu jest."
Drzwi otwierają się na ciemność. Włączam światło i mój świat się rozpada.
Łóżka są puste. Fort z poduszek zniszczony. Okno otwarte, zimny wiatr szarpie zasłonami.
"Nie." Słowo wychodzi jako szept, potem przeradza się w krzyk. "Nie! To niemożliwe! On je zabrał!"
Na łóżku, jak wizytówka, leży poszarpany kawałek materiału. Herb Silverfang lśni srebrną nicią na czarnym jedwabiu.
Moje dzieci. Zabrał moje dzieci.
Evander wpada za mną, obejmuje mnie, gdy się zapadam. Płaczę w jego ramionach, szlochając głęboko i dziko, aż do samego wnętrza.
"Odzyskamy ich," obiecuje, ale jego głos drży.
Moi chłopcy zniknęli.
Przesuń w górę, aby kontynuować