Osiem miesięcy później
POV Aria
„Przyj, Ario! Jeszcze raz!” Głos Eleny przebija się przez mgłę bólu, jej dłonie pewne i stanowcze na mojej spoconej skórze.
Skrzydło medyczne Sforu Moonveil cuchnie szałwią i środkiem odkażającym, ostre zapachy palą mi nozdrza z każdym ciężkim oddechem.
Moje palce zaciskają się na metalowych poręczach łóżka aż pobieleją mi kłykcie. Każdy mięsień w moim ciele krzyczy, gdy kolejny skurcz rozdziera mnie na pół, jakby błyskawica uderzała w to samo drzewo dwa razy.
„Nie dam już rady,” dyszę, opadając głową na przemoczone poduszki. „Elena, proszę, nie mogę—”
„Dasz radę.” Brązowe oczy Eleny spotykają się z moimi, płonie w nich dzika determinacja. „Słuchaj mnie, Ario. Pierwszy już się wyłania. Twój syn jest prawie tutaj. Potrzebuje, żebyś była silna jeszcze tylko kilka sekund.”
Słowo ‘syn’ rozpala coś pierwotnego głęboko w mojej piersi, rezerwę siły, o której nie wiedziałam, że istnieje.
Moje ciało przejmuje kontrolę, napiera z taką siłą, że mam wrażenie, że rozedrze mnie na pół. Krzyk, który rozdziera mi gardło, nie brzmi jak ludzki.
Aż nagle—płacz.
Wysoki, dziki i doskonały, przecinający przestrzeń niczym bojowy okrzyk.
„To już! To moja dziewczynka!” Elena podnosi wijący się kłębek.
Przez łzy dostrzegam ciemne włosy przyklejone do maleńkiej główki, miniaturowe piąstki wymachujące wściekle przeciwko wyrzuceniu z ciepła.
„Twój syn, Ario. Twój pierworodny.”
„Pozwól mi go zobaczyć, pozwól mi go przytulić…” Wyciągam drżące ramiona, ale kolejny skurcz odbiera mi dech, zginam się w pół. „O Boże, Eleno, idzie kolejny—”
„Mam go.” Evander pojawia się przy mnie, przejmuje noworodka od Eleny z wprawą, która mnie zaskakuje. „Skup się na jego bracie.”
Jego obecność stała się znajoma przez te ostatnie miesiące—stała, pewna, niczym skała, do której się przywiązałam w tym sztormie.
„Skup się na jego bracie, Ario. Ten jest bezpieczny ze mną.”
Chcę zaprotestować, chcę przyciągnąć pierworodnego do piersi i nigdy nie puścić, ale moje ciało ma inne plany. Drugi bliźniak nie czeka na pozwolenie.
„Ten się spieszy.” Elena znów zajmuje pozycję. „Idzie szybko, Ario. Nie ma czasu na odpoczynek.”
Tym razem ból jest inny—ostrzejszy, bardziej naglący, jakby moje ciało dokładnie wiedziało, co robić i odmawiało spowolnienia.
Moja dłoń wyciąga się na oślep, szukając punktu zaczepienia, a wolna ręka Evandera odnajduje moją, jego uścisk sprowadza mnie z powrotem do rzeczywistości.
„Robisz to wspaniale,” mówi, jego głos przecina chaos z absolutną pewnością. „Twoi synowie to wojownicy, tak jak ich matka.”
Drugi bliźniak przychodzi na świat z mniejszym rozgłosem, ale z równą furią, jego płacz natychmiast dołącza do brata, tworząc chaotyczną symfonię, która wypełnia skrzydło medyczne.
Elena szybko go owija, i nawet przez zmęczenie widzę, że ten ma jaśniejsze włosy, już tak inny od brata.
„Dwóch zdrowych, doskonałych chłopców.” Profesjonalna maska Eleny pęka, uśmiech rozjaśnia jej twarz, gdy podnosi drugiego malca. „Udało ci się, Ario.”
Kładzie drugiego chłopca na mojej piersi, podczas gdy Evander delikatnie układa pierwszego obok niego.
Moje ramiona odruchowo obejmują ich obu.
„Spójrz na nich…” szepczę, łamiącym się głosem, którego nie mogę opanować. „Są absolutnie doskonali, Eleno. Spójrz na ich małe twarzyczki.”
Ciemnowłosy bliźniak wierci się przy mojej piersi, jego buzia marszczy się z niezadowoleniem na ten jasny, zimny świat. Jaśniejszy już się uspokoił, wtulony w moje ciepło, jego maleńkie paluszki zaciśnięte w piąstki.
Tak różni już teraz, te dwa kawałki mojego serca.
„Myśleliście nad imionami?” Elena pyta cicho, krążąc po pokoju, sprzątając, ale zostając na tyle blisko, by czuwać.
Przejeżdżam palcem po policzku pierworodnego, zachwycona jedwabistą miękkością skóry.
„Kael.” Imię pojawia się bez namysłu, brzmi naturalnie, jakby zawsze tam czekało. „Ten to zdecydowanie Kael. Wyszedł walcząc.”
„A ten spokojny?” Evander wskazuje na spokojniejszego bliźniaka, dziwna łagodność maluje się na jego twarzy, gdy patrzy na nas.
„Finn.” Całuję jego puszystą główkę, wdychając ten odurzający zapach noworodka. „Kael i Finn. Moi chłopcy.”
„Silne imiona dla silnych chłopców.” Wyraz twarzy Evandera zmienia się, gdy na nas patrzy, coś miga w jego oczach. „Będą potrzebować tej siły.”
„Evander.” Mój głos się łamie, gdy rzeczywistość wraca. „Dziękuję. Wiem, że to komplikuje sprawy w twoim stadzie, że tu jesteśmy—”
„Nie.”
Słowo tnie ostro. Całe jego ciało się zmienia—delikatny mężczyzna, który przyjął Kaela, przeobraża się w coś twardszego. Jego szczęka napina się jak ze stali, ramiona prostują, staje się sztywny. Ciepło odpływa z jego brązowych oczu jak woda z rozbitej tamy.
„Evander?” Widzę, jak dystans między nami rośnie, choć nie ruszył się o krok.
Odwraca się do drzwi, każdy krok jest miarowy, kontrolowany. Na progu zatrzymuje się. Gdy spogląda w tył, nie poznaję mężczyzny, który na mnie patrzy.
„To nie polityka Moonveil wychowywać dziedziców innego Alfy.”
Moje ramiona zaciskają się wokół bliźniaków. Kael jęczy pod naciskiem. „Wiedziałeś, kim są. Przyjąłeś nas—”
„Spłaciłem dług wobec Roweny.”
„Pięć minut temu trzymałeś Kaela—” Mój głos się łamie.
„Pięć minut temu byli abstrakcją.” Jego dłonie zaciskają się w pięści. „Teraz są realni, i każdy wilk w tym skrzydle ich widział.”
Elena nerwowo przesuwa się za nim. „Evander, ona właśnie urodziła—”
„Nie mieszaj się.” Nie patrzy na siostrę, cała uwaga skupiona na mnie. „Chcesz wiedzieć, co się zmieniło? Trzymałem tego chłopca i zobaczyłem oczy Thorne’a. Zobaczyłem wojnę, która nadchodzi, gdy dowie się, gdzie jesteś.”
„Nie znajdzie nas—”
„Znajdzie.” Pewność w jego głosie mrozi mi krew w żyłach. „Tacy jak Thorne zawsze znajdują.”
„Odejdę. Dziś w nocy, jeśli chcesz—”
„Z dwoma noworodkami? W twoim stanie?” Przesuwa obie dłonie po włosach, zaczyna krążyć jak uwięziony wilk. „Rowena dokładnie wiedziała, co robi, żądając spłaty długu właśnie teraz.”
„Czego więc ode mnie chcesz?”
Przestaje chodzić, a kalkulacja w jego oczach sprawia, że żołądek mi się zaciska. „Zostaniesz. Na razie. Ale musisz zasłużyć na miejsce tutaj. Wszyscy troje. Wniesiecie coś do stada, będziecie przestrzegać naszych praw, udowodnicie, że tu należycie czynami, nie słowami. Codziennie okażecie lojalność.”
„A jeśli zawiedziemy?” Pytanie wyrywa się samo.
„Wtedy musicie znaleźć inne stado.” Jego brązowe oczy są teraz zimne, tylko kalkulacja. Podchodzi znów do drzwi, plecy wyprostowane. „Najpierw chronię swoich, Ario. Zawsze. Ci chłopcy będą musieli udowodnić, że są wilkami Moonveil, nie książętami Bloodfang.”
Gardło zaciska mi się boleśnie, ale zmuszam się do kiwnięcia głową. „Udowodnimy. Obiecuję.”
Drzwi się zamykają, ale cisza, którą zostawiają, jest jak przemoc.
Elena stoi nieruchomo przy łóżku, jej uzdrawiające dłonie drżą. „Ario, nigdy go takiego nie widziałam—”
„Po prostu idź.” Słowa drapią mi gardło do krwi. „Proszę.”
Waha się, potem wychodzi. Sama z moimi dziećmi, przyglądam się ich twarzom w miękkim blasku księżyca wpadającym przez jedyne okno.
Kael już ma ostre rysy Thorne’a, ten uparty podbródek, który pewnego dnia przyciągnie uwagę. Ale Finn… Finn wygląda jak mój ojciec, łagodny i dobry, z delikatniejszymi liniami.
„Utrzymam was w bezpieczeństwie,” szepczę obietnicę w ciemność, pieczętując ją pocałunkiem w każde maleńkie czoło. „Nieważne, co się stanie, nieważne, kto będzie szukał, nigdy nie poznacie jego okrucieństwa. Będziecie znać tylko miłość.”
Kael ściska mój palec zaskakującą siłą, jakby rozumiał, jakby już szykował się do walki.
Moi mali wojownicy, myślę, czując jak coś pierwotnego i dzikiego wzbiera we mnie. Moje ocalenie. Mój powód, by przetrwać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzy lata później
POV Thorne
"Alfa, znaleźliśmy coś."
Jules stoi w progu mojego gabinetu, a jego zwyczajowa pewność siebie ustępuje miejsca nerwowej energii, która natychmiast działa mi na nerwy.
Mój najlepszy przyjaciel, najlepszy tropiciel, jakiego nasza wataha kiedykolwiek miała, a wierci się jak szczeniak przed pierwszym polowaniem.
Podnoszę wzrok znad stosu umów terytorialnych rozłożonych na biurku, z szczęką napiętą tak, że aż zęby trzeszczą.
Trzy lata. Trzy lata poszukiwań, a moi tropiciele znaleźli tylko zimne tropy i ślepe zaułki prowadzące donikąd.
"To lepiej niech to nie będzie kolejny fałszywy trop," warczę, odkładając pióro z wyważoną ostrożnością.
Jego palce przez chwilę stukają w skórę fotela, zanim się opanowuje.
"Pielęgniarka z Moonveil." Jules podchodzi bliżej, kładąc teczkę na mahoniowym biurku. "Upiła się w barze trzy terytoria dalej. Zaczęła opowiadać o bliźniakach urodzonych przez tajemniczą kobietę pod ochroną Evandera."
"Kiedy?" To słowo wyrywa mi się z gardła, gdy przeglądam jego raport, chłonąc każdy szczegół.
"Dwa i pół roku temu." Jules przenosi ciężar z nogi na nogę, co zawsze go zdradzało. "Kobieta pasuje do opisu Luny."
"A bliźniaki?"
"Chłopcy. Pielęgniarka mówiła, że Evander zachowuje się jak ich ojciec, ale cała wataha szepcze, że w ogóle nie są do niego podobni."
Wstaję gwałtownie, a moje krzesło z hukiem uderza o ścianę, zostawiając w niej wgłębienie. "Evander Caldris. Ten zadufany w sobie drań."
"Nigdy nie odpowiedział na żadne z naszych zapytań," dodaje ostrożnie Jules. "Trzy lata dyplomatycznego milczenia. Teraz wiemy dlaczego."
"Zbierz mi wszystko o obronie Moonveil. Zmiany warty, słabe punkty, sojuszników—"
"Thorne." Jules przerywa, co rzadko mu się zdarza. "Gala Alf za sześć miesięcy. Każda wataha tam będzie, włącznie z Moonveil."
Powoli uśmiech rozlewa się na mojej twarzy. "A Evander nie może tego przegapić bez utraty twarzy."
"Dokładnie. Jeśli ona naprawdę jest pod jego ochroną, jeśli ci chłopcy są twoi—"
Drzwi otwierają się bez pukania, zawiasy skrzypią pod nagłym ruchem. Serena wślizguje się w czerwonej sukience zbyt ciasnej, zbyt rozpaczliwej, z uśmiechem namalowanym jak wojenny makijaż.
"Kochanie, znowu przegapiłeś kolację." Podchodzi bliżej, a jej perfumy—zbyt ciężkie, zbyt słodkie—wypełniają pokój. "Zrobiłam twoje ulubione. Tę sarninę z sosem winno-redukcyjnym, którą tak lubiłeś w zeszłym miesiącu."
"Pracuję, Serena."
"Zawsze pracujesz." Jej palce przesuwają się po moim biurku, celowo przewracając przycisk do papieru. "Ciągle szukasz kogoś, kto nie chce zostać znaleziony."
Moja dłoń z hukiem ląduje na papierach, zanim zdąży ich dotknąć. "Uważaj na siebie."
"Dlaczego?" Opiera się o biurko, a sukienka podciąga się wyżej na udzie. "Ona cię zostawiła, Thorne. A ty dalej marnujesz zasoby na zbiegłą Lunę, podczas gdy ja jestem tutaj."
"Jesteś tu, bo na to pozwalam." Nawet na nią nie patrzę, nie mogę znieść widoku jej wyrachowanych oczu. "Nic więcej."
"Starszyzna watahy się nie zgadza." Prostuje się, w jej mizdrzącej się tonacji jest stal. "Pytają, kiedy to zalegalizujesz. Kiedy weźmiesz prawdziwą Lunę, zamiast trzymać połowicznie puste łóżko dla zbiega, który—"
"Wynoś się." Słowa są ciche, niebezpieczne.
"Potrzebujesz Luny, Thorne. Wataha potrzebuje dziedziców, którzy istnieją naprawdę, a nie widmowych bliźniaków, którzy mogą być tylko plotką—"
"CISZA!" Mój ryk trzęsie szybami. Szkło pokrywa się pajęczyną pęknięć, ale nie pęka.
Serena cofa się, jej starannie zbudowana pewność siebie pęka. "Staram się pomóc ci ruszyć do przodu—"
"Staram się zabrać to, co nie twoje." Idę w jej stronę, a ona cofa się pod ścianę. "Myślisz, że rozgrzewając moje łóżko, gdy szukam swojej prawdziwej partnerki, stajesz się materiałem na Lunę?"
"Ona już nie jest twoją partnerką!" Maska Sereny w końcu całkowicie opada. "Odrzuciła cię! Więź została zerwana! To ja tu byłam, zarządzałam domem, uspokajałam starszyznę, pilnowałam, by wataha nie zbuntowała się, gdy ty goniłeś cienie!"
"I myślisz, że to daje ci jej koronę?" Śmiech wybucha ze mnie, ostry jak brzytwa.
Jej twarz czerwienieje, potem blednie. "Jesteś szalony, jeśli myślisz, że ona do ciebie wróci. Nawet jeśli ci chłopcy istnieją, nie znają cię. Jesteś dla nich tylko obcym."
"WYNOŚ SIĘ!" Rozkaz rozdziera powietrze niczym fizyczna siła.
Serena ucieka, jej obcasy stukają o parkiet w szybkim, nerwowym rytmie. Ale zatrzymuje się jeszcze przy drzwiach, jej głos jadowity. "Kiedy ją znajdziesz—jeśli w ogóle ją znajdziesz—ona już ruszy dalej. Pewnie pozwala już komuś innemu rozgrzewać swoje łóżko, wychowuje twoich synów, by nazywali innego mężczyznę ojcem."
Drzwi trzaskają za nią. Jules, który milczał przez całe zajście, chrząka cicho.
"Mam zebrać oddział uderzeniowy?" pyta, tonując głos do neutralności.
"Nie." Odwracam się od okna, mój wyraz twarzy jest wyrachowany. "Zagramy to mądrze. Na Gali, wśród świadków, Evander nie może uciec. Ona też nie."
"A jeśli nie przyjdzie?"
"Wtedy jej obrońca robi dla nas miejsce do działania." Wracam do biurka, wyciągam czysty papier. "Wyślij wieści do sojuszników. Chcę oczy na każdej wacie obecnej na Gali. Każda kobieta, każde dziecko. Chcę szczegółowe raporty o każdej kobiecie z dziećmi, o każdych zauważonych bliźniakach, o każdej kobiecie, która jest nerwowa przy innych Alfie."
"Panie, jeśli ona jest formalnie pod cudzą ochroną, prawo watahy mówi—"
Moja ręka wystrzeliwuje szybciej niż myśl, chwytając Julesa za gardło. Jego oczy rozszerzają się, gdy zaciskam palce wystarczająco mocno, by podkreślić to, co mam na myśli.
"Prawo watahy nie znaczy nic, jeśli nie ma komu go egzekwować."
Jules łapie oddech, szybko kiwa głową, jego ręce wiszą spokojnie wzdłuż ciała—wie, że nie wolno się stawiać, gdy jestem w takim stanie. Puszczam go i wracam do okna, patrząc jak słońce zachodzi nad moim terytorium.
"Bliźniaki pewnie już chodzą." Mój głos cichnie, niemal zamyślony, gdy ich sobie wyobrażam. "Mówią. Pewnie są do mnie podobni. Moja matka zawsze powtarzała, że geny Blackwoodów są silne."
"Twoja matka nie ma się dobrze," wydusza Jules, masując gardło. "Ciągle pyta o Arię. Obsługa mówi, że prawie nie opuszcza pokoju, prawie nie je—"
"Rowena dokonała wyboru, gdy pomogła tej niewdzięcznej suce uciec." Moje pazury rysują szybę, zostawiając cienkie linie na drogim szkle. "Może gnić w swoim pokoju, nie dbam o to."
"Wataha zaczyna zadawać pytania." Jules prostuje kołnierz, profesjonalny mimo wszystkiego. "O Lunę, o dziedzica—robią się niespokojni. Trzy lata bez Luny—"
"Powiedz im, że ich Luna ich porzuciła." Patrzę na swoje odbicie w ciemniejącym oknie—starszy, twardszy, z rysami wyrytymi gniewem i bezsennymi nocami. "Powiedz im, że ukradła ich przyszłych Alfów jak pospolity złodziej. Niech ją znienawidzą tak mocno, jak ja."
'Nie,' poprawiam się w myślach, zaciskając pięść przy boku. 'Nie nienawiść. Nigdy nienawiść. Ona jest moja do nienawidzenia, moja do kochania, moja do złamania. Moja do wybaczenia, jeśli zechcę. Wszystko, co jej dotyczy, należy do mnie.'
"A jeśli znajdziemy ją na Gali?" pyta Jules, już z ręką na klamce, gotów wypełnić moje rozkazy.
Odwracam się do niego całkowicie, a moje odbicie w szybie się uśmiecha—przerażający grymas, który sprawia, że nawet mój najlepszy przyjaciel odruchowo cofa się o krok.
"Wtedy odzyskam to, co moje," mówię prosto, a słowa niosą ciężar krwawej przysięgi. "Wszystko, co moje."
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Aria
"Mamo, patrz! Latuję!"
Kael z impetem zeskakuje ze schodów ganku, rozpostartymi ramionami, jego ciemne włosy szaleją w porannym słońcu.
Moje serce zamiera, upuszczam kosz z praniem i pędzę naprzód. Ale Evander już tam jest, łapie mojego syna w locie i zarzuca go sobie na ramiona.
"Małe wilczki, które chcą latać, najpierw muszą nauczyć się lądować," mówi Evander, a jego głęboki śmiech miesza się z radosnymi piskami Kaela.
"Jeszcze raz! Jeszcze raz!" Kael podskakuje, jego małe dłonie zaciskają się na włosach Evandera.
"Gdzie jest twój brat?" pytam, omiatając wzrokiem podwórze. Moje serce wciąż wali po tym, co się właśnie wydarzyło.
"Tutaj, mamo." Finn wychyla się zza szopy w ogrodzie, delikatnie trzymając w dłoniach motyla. "Zobacz, co znalazłem. Możemy go zatrzymać?"
"Motyle muszą być wolne, kochanie." Klękam obok niego, odgarniając jaśniejsze włosy z jego oczu. "Ale możemy go poobserwować przez chwilę."
"Tak jak my?" Finn pyta niewinnie. "My też jesteśmy tu wolni?"
To pytanie przeszywa mi serce. Nawet mając trzy lata, już coś wyczuwa — jak sprawdzam linię drzew, jak sztywnieję, gdy pojawiają się obcy.
"Tak, kochanie. Jesteśmy wolni." Przytulam go mocno, wdychając jego słodki zapach.
"Aria." Elena podchodzi od strony domu watahy, niosąc torbę medyczną, jej instynkty uzdrowicielki już sprawdzają, czy moi chłopcy nie mają obrażeń. "Żadnych złamanych kości dzisiaj? To nowy rekord dla tej dwójki."
"Dzień dopiero się zaczął," mówię, zmuszając się do lekkości w głosie, mimo że widzę, jak ramiona Evandera się napinają.
"Skoro już mowa o młodych wilkach i ich niewyczerpanej energii," mówi Elena, ale w jej swobodnym tonie jest coś zamierzonego, "muszę ich pożyczyć na kontrolę. Wiesz, jak nie znoszą siedzieć spokojnie, chyba że przekupię ich tymi miodowymi ciastkami z kuchni."
"Przecież mieliśmy kontrolę w zeszłym tygodniu," protestuje Finn, wciąż chroniąc w dłoniach swojego motyla.
"To było mierzenie wzrostu, maluszku. Teraz chodzi o coś znacznie ważniejszego." Elena puszcza mu oko. "Muszę sprawdzić, czy wasze wycia są coraz silniejsze. To oficjalna sprawa watahy."
"Chłopcy, idźcie z ciocią Eleną," mówi Evander, stawiając Kaela na ziemi i czochrając mu włosy. "Pokażcie jej tę nową sztuczkę, którą ćwiczyliście."
"Tę z wyciem?" Oczy Kaela rozbłyskują.
"Moje uszy mogą tego nie przetrwać," żartuje Elena, ale bierze ich za ręce. "Chodźcie, urwisy."
Gdy chłopcy odchodzą z Eleną, wyraz twarzy Evandera twardnieje. Przez trzy lata obserwowałam, jak przechodzi od ciepłego opiekuna do chłodnego Alfy — wzór, którego nigdy do końca nie zrozumiałam.
"Musimy porozmawiać o Gali." Jego głos nabiera tej ostrości, która oznacza, że jego nastrój się zmienia.
"Evander —"
"Pójdziesz jako moja partnerka." Całe ciepło sprzed chwili znika bez śladu. "Trzy lata tej farsy. Moja wataha pyta, czemu chłopcy wcale nie są do mnie podobni."
Moja klatka piersiowa się zaciska. "Plotki się nasiliły?"
"Niektórzy starsi zaczęli zadawać pytania. Kael wygląda dokładnie jak Thorne na starych zdjęciach z zjazdów watah."
"Nigdy nie chciałam, żebyś udawał, że są twoi. To był twój pomysł. Wiedziałeś, na co się piszesz —"
"Wiedziałem, że spłacam dług wobec Roweny." Jego brązowe oczy stają się zimne. "Nie wiedziałem, że spędzę trzy lata wychowując synów innego Alfy, podczas gdy ty trzymasz mnie na dystans."
"To ty zaproponowałeś —"
"Myślałem, że w końcu przestaniesz oglądać się za siebie z jego powodu." Zbliża się do mnie. "Ale nadal drżysz, gdy ktoś wspomina Bloodfanga. Nadal nie pozwalasz mi cię naznaczyć."
Te słowa zawisają pomiędzy nami, ciężkie trzema latami prawie-pocałunków, jego dłonią szukającą mojej podczas wspólnych kolacji watahy, jego czytaniem bajek na dobranoc chłopcom, którzy nie są jego synami.
Evander chce, żebym go pokochała.
I był cierpliwy. Był dobry — kiedy chciał. Ale pod tą cierpliwością kryje się to samo, co było w Thornie: potrzeba posiadania, zawłaszczenia, podporządkowania.
Różnica? Thorne brał siłą to, czego pragnął. Evander próbuje zdobyć to wyrachowaną dobrocią, która znika, gdy nie reaguję tak, jakby oczekiwał.
"To niesprawiedliwe —"
"Niesprawiedliwe?" Odsuwa moje dłonie i cofa się. "Chcesz mówić o sprawiedliwości? Okłamuję własną watagę, ryzykuję wojną, jeśli prawda wyjdzie na jaw. Przedstawienie cię jako mojej przyszłej Luny na Gali dałoby ci lepszą ochronę."
"Nie."
"Posłuchaj —"
"On tam będzie." Mój głos się łamie. "Thorne zawsze pojawia się na Gali. Żyje dla tych politycznych gierek."
Uścisk Evandera na moich dłoniach nieco słabnie. "Aż tak boisz się go zobaczyć?"
"Nie boję się, ja po prostu —"
"Aria." Jego głos poważnieje, uważnie obserwuje moją twarz. "Thorne wysyłał oficjalne zapytania do każdej większej watahy. Trzy razy tylko w ostatnim roku. Szuka swojej 'skradzionej Luny i dziedziców'."
Zimna krew odpływa mi z twarzy. "Nigdy mi nie powiedziałeś —"
"Nigdy nie odpowiedziałem." Teraz całkiem puszcza moje dłonie i cofa się. "Ale mówiłaś, że nikt po ciebie nie przyjdzie. Że jesteś dla niego nikim."
Oskarżenie w jego głosie sprawia, że żołądek mi się zaciska. "Evander, ja —"
"Okłamałaś mnie." Jego brązowe oczy błyskają gniewem. "Trzy lata temu stałaś w moim gabinecie i przysięgałaś, że nikt nie będzie cię szukał. Że jesteś dla niego nikim."
Moje milczenie jest wystarczającą odpowiedzią.
"Trzy lata, Ario." Przebiega rękami po włosach, zaczyna krążyć. "Trzy lata czekałem, aż mi zaufasz. Podczas gdy moja wataha cię chroniła, moja siostra pomagała wychowywać twoje dzieci, a ja się w tobie zakochałem —"
Urwał, a jego wyznanie zawisa pomiędzy nami jak ostrze.
"To dlaczego —"
"Bo proszę cię, byś teraz się z nim zmierzyła. Na Gali. Jako moja partnerka." Odwraca się do mnie, a rozczarowanie w jego oczach boli bardziej niż gniew. "A ty nadal nie potrafisz mi zaufać. Nawet teraz."
"Przepraszam." Te słowa brzmią żałośnie. "Wtedy byłam przerażona. Nie wiedziałam, komu ufać —"
"Więc wybrałaś, by nie ufać nikomu. Nawet mnie."
"Przyjąłbyś nas, gdybyś wiedział?" Unoszę podbródek, patrząc mu prosto w oczy. "Zaryzykowałbyś wojnę z Thornem dla obcych?"
Między nami zapada długa cisza. W końcu Evander wzdycha, jego ramiona lekko opadają.
"Tego się już nie dowiemy, prawda?" Rusza w stronę domu, po czym się zatrzymuje. "Ale dałem słowo, że cię ochronię. W przeciwieństwie do niektórych, nie łamię obietnic."
"Evander —"
"Pójdziesz na Galę." Jego głos jest teraz zimny, służbowy. "Pod moją ochroną, jak było ustalone. Ale po wszystkim, gdy już stawimy czoła temu, co nadejdzie, ty i ja musimy porozmawiać o twojej przyszłości tutaj."
"Chcesz nas wyrzucić?"
"Zastanawiam się nad warunkami." Nie patrzy na mnie.
"A co się stanie, gdy on zobaczy chłopców?" Mój głos zamiera w szept. "Gdy rozpozna, że Kael wygląda jak on?"
"Zobaczy silną matkę, która przetrwała bez niego." Dłoń Evandera spoczywa na moim ramieniu, pewna i spokojna. "Zobaczy, co stracił."
"Mamo!" Głos Finna niesie się po podwórzu. "Kael utknął na drzewie!"
"Oczywiście, że tak," mruczę pod nosem, ale już ruszam biegiem.
Biegnąc w stronę moich chłopców, w głowie wciąż brzmią mi słowa Evandera. Przestań uciekać.
Ale to właśnie ucieczka utrzymała nas przy życiu aż do tej pory.
Przesuń w górę, aby kontynuować