passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Steamy Billionaire Series Collection - Rozdział #2 - autor Margarette Grey

Steamy Billionaire Series Collection

/

Rozdział 2

Prolog Pana Nietykalnego

Nikt nigdy naprawdę nie pokazał, że mu na mnie zależy. Wciąż jestem córką swojej matki. Siedziałam tu samotnie w kącie, w tłumie ludzi, których nie znałam, obserwując, jak moja mama i jej nowy mąż tańczą swój pierwszy taniec.

Wyglądała na szczęśliwą, i miała do tego pełne prawo, bo mój ojciec, który miał się nią opiekować, odszedł. Nawet nie wiem, jak wyglądał. Zostawił mamę, gdy tylko się poczęłam, i od tamtej pory nic o nim nie słyszałyśmy. Mama naprawdę zasługiwała na szczęście z kimś, kto będzie się nią opiekował do końca życia. Cieszyłam się jej szczęściem.

Ale dlaczego nie cieszyłam się swoim własnym?

Myślałam, że moje życie się zmieni, bo w końcu będę miała nową rodzinę, ale się myliłam. Mój przyrodni brat w ogóle mnie nie polubił.

Nazywał się Lucas Alejandro — jedyny syn Thomasa Alejandro, miliardera, właściciela Alejandro Technologies. Luke był ode mnie starszy o osiem lat i wydawało mi się, że może trudno nam się dogadać właśnie przez tę dużą różnicę wieku. Kiedy mama przedstawiła mnie mu przed ceremonią ślubną, zignorował mnie, jakbym była niewidzialna.

Zobaczyłam go teraz — mojego dwudziestosześcioletniego przyrodniego brata — siedzącego samotnie przy barze, obserwującego tańczących rodziców. Musiałam przyznać, że to prawdopodobnie najprzystojniejszy mężczyzna, jakiego kiedykolwiek widziałam.

Miał ciemne włosy i hipnotyzujące szare oczy, wyglądał bardzo elegancko i dostojnie w niebieskim, szytym na miarę garniturze, śnieżnobiałej koszuli i srebrnym krawacie. Dziś był drużbą swojego ojca. W tej chwili trzymał w dłoni kieliszek alkoholu.

Może powinnam z nim porozmawiać? W końcu teraz byliśmy rodziną, prawda? Chociaż wiedziałam, że nie będę z nimi mieszkać, bo jutro wylatywałam na Harvard.

Serce prawie wyskoczyło mi z piersi, gdy jego wzrok przesunął się na mnie i nasze spojrzenia się spotkały. Nagle poczułam ciepło w środku, ale moja skóra zrobiła się lodowato zimna. Byłam tym zdezorientowana.

Spróbowałam się do niego uśmiechnąć. Luke nie odwzajemnił uśmiechu, ale nie odwracał wzroku — potem upił łyk alkoholu. Moje policzki zapłonęły, ale wtedy podeszła do niego blondynka i cała jego uwaga przeniosła się na nią.

Rzuciłam kolejne spojrzenie na tę kobietę; zdecydowanie była bliżej wieku Luke’a. Wysoka, przepiękna, dojrzała i seksowna. Czy to jego dziewczyna? Czy takie kobiety mu się podobają?

Zaraz, zaraz. Dlaczego mnie to obchodziło? Nie powinnam tak myśleć o swoim przyrodnim bracie.

Boże, ale dlaczego moje serce czuło rozczarowanie? Czy zaczynam się w nim podkochiwać?

Pokręciłam głową.

Nie. Przecież przez kilka kolejnych lat w ogóle go nie zobaczę. W końcu jego ojciec wysyłał mnie na Harvard i miał finansować moją naukę. Czego mogłam chcieć więcej?

No cóż. Zdrowie za mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

PAN NIEUCHWYTNY ROZDZIAŁ PIERWSZY

LUKE

Cambridge nie było dla mnie niczym więcej jak miejscem, do którego ojciec mnie wysłał na kolejne trzy miesiące życia. To tutaj straciłem wszystko, co lśniło jasno przed moimi oczami i gdzie współczucie…

Ona zmysłowo przesuwała językiem wokół mojego czubka. „Mm… jesteś doskonały.”

Jęknąłem. Przycisnąłem jej głowę, gdy jej usta objęły mnie całego. Przez ostatnie trzy godziny pochylałem ją nad stołem i pieprzyłem bez litości.

To było satysfakcjonujące, tak, ale w ciągu kilku następnych dni musiałem znaleźć kogoś innego.

Znów wzięła mnie do ust. Przyjemność narastała we mnie; nogi mi zesztywniały, a ciało domagało się, żebym odpuścił. Delikatnie pchnąłem jej głowę, by ją odsunąć, ale nie ruszyła się. Zeszła jeszcze głębiej i zaczęła ssać mocniej. Skrzywiłem się i spróbowałem ją odciągnąć, ale było już za późno. Gęste strumienie mojego kutasa wystrzeliły jej w usta.

Spojrzała na mnie głodnie, połykając każdą ostatnią kroplę. Gdy w końcu się odsunęła, zerwałem się i zapiąłem spodnie.

„Może zjemy kolację, a potem pójdziemy na kilka rund?”

Uniósłem brew, zdezorientowany. „Mówiłem ci, że nigdy nie pieprzyłem dwa razy tej samej kobiety, ale zgodziłem się na seks, po którym zapomnisz o każdym, kto kiedykolwiek miał twoją cipkę.”

Tak właśnie kobiety chciały, by to się zaczynało. Bezsensowna rozmowa, trochę seksu, a na koniec dnia zaczynała myśleć, że jest w tym coś więcej. Miałem tego dosyć.

„Nie możesz rozważyć tego, skoro rozmawiamy już od kilku dni? Zbliża się tydzień egzaminów i nie mam czasu z tobą rozmawiać.”

No tak. Poznałem ją na Meet and Greet.

„Nie, dzięki.”

„Hmm, może po prostu powiedzmy sobie coś prawdziwego? Mam na imię Chloe, nie Anna. Nie jestem profesorką, tylko studentką z Boston University. Tak naprawdę nie jestem z Harvardu. Jechałam kilka godzin tylko po to, żeby cię spotkać, i nie podaję swoich prawdziwych danych nieznajomym.” Uśmiechnęła się z zakłopotaniem, jakby jej kłamstwa były powodem do dumy.

„Co, po prostu bawisz się ludźmi, tak?" Pokręciłem głową z niedowierzaniem. To, że okłamała mnie w sprawie imienia i uczelni, było kompletnym odstraszaczem. „Zamierzasz tu zostać, czy masz inną randkę do zaliczenia?”

„Jak śmiesz?” Warknęła na mnie, podnosząc głos.

„Coś nie tak z moim pytaniem?”

„Wow…” Pokręciła głową. „Kiedyś pożałujesz, że tak robisz.”

„Pożałuję czego?”

„Tego.”

„Nigdy nie dawałem fałszywych nadziei.”

„Kiedyś zakosztujesz własnego lekarstwa,” ciągnęła.

„Wiesz co, Chloe, czy jak tam masz na imię, mam gdzieś, co myślisz o mojej przyszłości.”

Lata temu to miejsce…

było moim ulubionym. To tutaj marzyłem, miałem nadzieję, zakochiwałem się i spędzałem dni z ludźmi, którym ufałem. Stworzyłem własny świat z ludźmi, których kochałem, ale wszystko to rozpadło się na kawałki, gdy odkryłem, że osoba, którą kochałem najbardziej, pieprzy się z innym facetem.

Nie byłem typem dramatycznym—no dobrze, byłem.

Na szczęście odzyskałem połowę siebie, gdy tata ożenił się ponownie. Moja macocha, Gene, była na początku dość niedostępna. Jednak pokazała mi, że mogę zaufać komuś innemu niż Aries. I kończąc to pieprzone streszczenie mojego życia, lubiłem osobę, którą się stałem. Przynajmniej nikt więcej nie ośmieli się wejść do mojego wnętrza, przejrzeć mnie i złamać moje zaufanie.

Od zeszłego roku szukałem w internecie kobiety do bzykania. Sprawiało mi to frajdę i wydawało się interesujące, wiedząc, że mogę wybrać, kogo tylko chcę, bez zobowiązań. Nigdy nie ufałem kobietom online—chciałem tylko ich mokrego wnętrza.

Przejrzałem swoją skrzynkę odbiorczą, sprawdzając, czy mam e-maile od jakiejś kobiety, z którą mógłbym się spotkać w ten weekend.

Usunąłem pozostałe nieciekawe wiadomości, zwłaszcza fałszywe profile. Potem pojawił się kolejny e-mail. Wiadomość była od Ericki i z jakiegoś przekonującego powodu była jedyną, którą zachowałem w skrzynce. Miała dwadzieścia osiem lat, była absolwentką Harvardu i pracowała w firmie IT w Cambridge. Przez trzy miesiące wymienialiśmy się bezsensownymi e-mailami. Rozmowy z nią były zabawne, a kiedy zaczynała mówić sprośnie, była cholernie seksowna.

Otworzyłem jej wiadomość.

Temat: Potrzebuję pomocy

Potrzebuję pomocy w usuwaniu twoich nieustających wiadomości. O co tu chodzi? W tej aplikacji są setki kobiet do znalezienia, a ty powinieneś być z którąś z nich, bo jest sobota, a jednak jesteś tutaj i przeszkadzasz mi w medytacji. Muszę się rozluźnić, bo mam skończyć nowy projekt oparty na Esri’s ArcGIS API, a prawie nawet nie zaczęłam, a twoje wiadomości wciąż pojawiają się na moim ekranie.

Ericka

Temat: Re: Potrzebuję pomocy

Czekałem, aż w końcu otworzysz konto, żeby ci powiedzieć, że jestem teraz w Cambridge, zaledwie kilka minut od ciebie. Może to właściwy moment, żeby się w końcu spotkać. Przez trzy miesiące drażniłaś mnie swoim bystrym językiem.

To co, powiesz mi, gdzie jesteś, żebyśmy mogli pogadać twarzą w twarz?

Jax

Temat: Re: Re: Potrzebuję pomocy

Jax, już mówiłam, że dzielę pokój z kimś. Nie ma szans, żebyśmy się spotkali. Nawet gdybym była sama, nie zamierzam pokazywać twarzy. To wbrew moim zasadom. Nigdy nie spotykam się z facetami poznanymi online.

Ericka

Cholera. Pro-Express Chat,

Każdy użytkownik musiał być profesjonalistą i absolwentem Harvardu. Dodatkowo, żeby się zarejestrować, trzeba było mieć zaproszenie od administratorów. Mogłeś być lekarzem, profesorem, architektem, artystą lub CEO (tak jak ja). Nigdy nie chciałem próbować tej apki, ale skoro już nie mieszam prywatnych spraw, interesuje mnie tylko twardy seks, postanowiłem spróbować.

Aplikacja miała służyć do profesjonalnego czatu, ale mam to gdzieś. Moim jedynym celem było zdobyć ich prywatny numer, żeby móc zadzwonić.

A numer Ericki miałem.

„Czemu nie dasz mi po prostu swojego adresu i prawdziwego imienia? Mam dosyć rozmów przez telefon.”

Zaśmiała się ponętnie. Po prostu lubiłem słyszeć jej głos. „Nigdy się nie spotkamy. To niemożliwe. Poza tym jestem zajęta.”

„Nie obchodzi mnie twoje wymówki. Chcesz poznać mój adres i imię? Właśnie się przeprowadziłem.”

„Nie rozumiem, po co jesteś teraz w Cambridge, ale mnie to nie interesuje. Nie mogę stracić przyjaciela, kiedy ty chcesz tylko jedną noc. Wyrzucisz mnie jak inne.”

„Jestem pewien, że to nie będzie tylko jedna noc dla nas,” przyznałem. „Mogę zrobić wyjątek, bo zdobyłaś moje zaufanie.”

„Naprawdę? To będzie ciekawe.”

„Tak, więc co? Powiedz mi? Chętnie po ciebie przyjadę.”

„Nie sądzę. Muszę kończyć, Jax.”

„Czekaj! Daję ci tydzień. Jeśli naprawdę nie chcesz się spotkać, przestaję z tobą rozmawiać.”

Zachichotała. „Wiem, że tego nie zrobisz.”

„Jestem pewien, że tak.”

„Nie, nie zrobisz.”

„Dlaczego nie?”

„Bo lubisz dźwięk mojego głosu.”

Tak, lubiłem odgłosy, które wydawała, gdy błagała przez telefon, żebym sprawił, by doszła. Potrafiła postawić mi na twardo samym głosem.

„Jestem pewien, że lubię dźwięk twojego jęku.”

„Nie mogę. Jadę w tym tygodniu do Nowego Jorku zobaczyć się z rodzicami. Zapomniałeś? Dawno nie widziałam się z mamą.”

„To dobrze. W takim razie wpiszę Nowy Jork do mojego kalendarza w tym tygodniu i się z tobą spotkam. Zabiorę cię do Nowego Jorku.”

Cisza.

„Ericka?”

„Co? Nie wiem. Nie mogę obiecać.”

„Posłuchaj mnie bardzo uważnie. Jestem świetny w znajdowaniu ludzi. Mógłbym znaleźć każdego w mgnieniu oka i jedyny powód, dla którego jeszcze tego nie zrobiłem, to szacunek dla twojej gotowości. Ale to donikąd nie prowadzi. Muszę być w tobie. Chcę usłyszeć, jak krzyczysz moje imię, moje prawdziwe imię.”

Usłyszałem, jak zamarł jej oddech. „Nie sądzisz, że to nielegalne?”

„Zaryzykuję wszystko.”

„Jax”, odezwała się. „Dobrze, ale nie w tym tygodniu. Daj mi dwa tygodnie. Proszę? Ten tydzień jest kiepski.”

„Ustalone. Czternaście dni i podasz mi swój adres. Czternaście pieprzonych dni, Ericka, albo kończymy.”

„Dobrze! Dobrze! Przestań mnie zastraszać.”

„Dobrze. To dobrze, Ericka. Dobranoc.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

PAN NIEUCHWYTNY ROZDZIAŁ DRUGI

SCARLET

Kilka tygodni temu

Zawsze byłam samotna. Nigdy nie byłam szczęśliwa. A ty? Czy jesteś samotny? A tak przy okazji, co się stało z twoją randką? – Ericka

Nie. Nie jestem. Zapomnij o mojej randce, bo ona jest pieprzoną kłamczuchą, a najbardziej nienawidzę pieprzonych kłamców – Jax

Może powinieneś spróbować zrozumieć, że mają swoje powody – Ericka

Nie odpowiedział po tych słowach. Jax wyraźnie powiedział, że nie kręcą go mazgaje, nie miał żadnych wyrzutów sumienia z powodu tego, co robi, i ja mu wierzyłam. Pieprzył różne kobiety co tydzień—jakby w nieskończonej pętli.

Okłamałam Jaxa w wielu sprawach, ale nie potrafiłam go odpuścić. Rozmowy z nim były zabawne. Nocne rozmowy telefoniczne robiły się coraz gorętsze, a on doskonale wiedział, czego potrzebuję. Wiedział dokładnie, jak doprowadzić mnie do szaleństwa. Sam dźwięk jego głosu był na tyle kuszący, że mnie podniecał. Wyobrażałam sobie Jaxa jako bardzo, bardzo atrakcyjnego mężczyznę. Jak bardzo by na mnie działał, gdybym go zobaczyła?

Minęło już kilka miesięcy, odkąd dołączyłam do tej aplikacji społecznościowej. Mama przyszła do mojego mieszkania i pożyczyła mój komputer. Zalogowała się na swoją pocztę, którą przypadkiem później otworzyłam. Tym, co przykuło moją uwagę i powstrzymało mnie przed natychmiastowym wylogowaniem, był pierwszy temat w jej mailu. To był interesujący tytuł, cały napisany wielkimi literami.

ANONIMOWY CZAT EKSKLUZYWNY DLA ABSOLWENTÓW HARVARDU

Ponieważ mama była absolwentką Harvardu, otrzymała bezpośredni link do Pro-Express Chat. Nigdy tak naprawdę nie chciałam tego używać, ale wiedziałam, że może mi się to przydać w przyszłości. Zamierzałam korzystać z tego tylko po to, by rozmawiać z absolwentami IT w celach edukacyjnych. Trochę miałam wyrzuty sumienia, że używam linku mamy bez jej wiedzy.

Leżałam na miękkiej piance łóżka, sięgnęłam po telefon z szafki nocnej i zalogowałam się do aplikacji. Napisałam wiadomość do Jaxa.

Temat: Dwa tygodnie zajęta

Byłeś zajęty. I ja też sporo myślałam. Jak ty to robisz? Mam na myśli, jak radzisz sobie z tyloma kobietami? Nadal jadasz w restauracji, zanim pójdziesz do hotelu? Jesteś typem faceta, który kupuje prezenty?

Ericka

Przygryzłam wargę, zastanawiając się, co mi odpisze. Wyskoczyło powiadomienie.

Cholera, Jax. Interesuje cię tylko jeden rodzaj wiadomości.

Temat: Re: Dwa tygodnie zajęta

Nie randkuję. Co to za pytania, do cholery? Chcesz, żebym zarezerwował nam kilka stolików?

Jax

Temat: Re: Re: Dwa tygodnie zajęta

Myślałam, że to tylko na jedną noc?

Ericka

Temat: Re: Re: Re: Dwa tygodnie zajęta

Gdyby to chodziło o ciebie, zrobiłbym wyjątek.

Jax

Zaśmiałam się. Boże, byłam szalona. Przeczytałam jego wiadomość wiele razy, ale nie mogłam przestać myśleć o tym, co napisał.

Naprawdę? Zrobiłby wyjątek? Dla mnie? Wciąż byłam rozbawiona i nie wiedziałam, jak odpisać, ale jego imię pojawiło się na ekranie mojego telefonu. Odebrałam od razu.

"Jax," wyszeptałam.

"Czemu tak długo?" zapytał, zirytowanym głosem. "Nie mam nic przeciwko, żeby teraz przylecieć do Cambridge, jeśli tylko powiesz mi, gdzie mieszkasz."

"Zapytałam, bo byłam ciekawa." Przygryzłam wargę. "Jak wyglądasz?"

"Jeśli chcesz wiedzieć, jak wyglądam, to pozwól mi zobaczyć ciebie."

Zadrżałam cicho, usta mi wyschły. "Naprawdę, Jax."

"Wyglądam jak facet, który chce mieć swoją twarz między twoimi nogami. A ty? Jak wyglądasz?"

Teraz

"Tak, mamo. Już się pakuję." Włączyłam głośnik w telefonie, żeby móc spokojnie się spakować. Dzwoniła do mnie bez przerwy od wczoraj, upewniając się, że przyjadę na weekend do domu.

Po tym, jak mama wyszła za mąż, nigdy więcej nie widziałam mojego ojczyma ani jego syna. Od razu poleciałam do Cambridge na studia i nigdy mnie nie odwiedzili. Szczerze mówiąc, wcale się nie spodziewałam, że to zrobią. Thomas zawsze był zajęty pracą, ale był dla mnie miły. A jego syn, Luke? Dla niego byłam niewidzialna.

"Tak bardzo się cieszę, kochanie, że cię zobaczę. Nie musi to być na moje urodziny, rozumiem, że jesteś zajęta, ale proszę, pozwól, by kierowca Thomasa odebrał cię z lotniska w przyszłym tygodniu," powiedziała, jej głos był jak zwykle wysoki.

"Nie, mamo, ale dziękuję. Wiesz, że nie chcę być traktowana jak księżniczka z ochroniarzem." Wstałam i podeszłam do lustra. Rozpuściłam falujące, ciemnobrązowe włosy i spojrzałam na swoje odbicie, kończąc makijaż ostatnim muśnięciem błyszczyka. Cmoknęłam ustami. Nie chciałam mówić mamie, że dziś wieczorem lecę do Nowego Jorku. Wiedziała, że przylecę do domu, ale nie miała pojęcia, że pojawię się wcześniej.

"Po prostu chcę dać wszystko, co najlepsze mojemu jedynemu dziecku," powiedziała.

"Nie jestem twoją jedyną. Mam przybranego brata, pamiętasz?"

"Nadal jesteś moją jedyną. Lucas nigdy nie ma go w domu, ale obiecał, że będzie dziś na przyjęciu. A tak w ogóle, kochanie, Luke jest w Cambridge. Przyleciał tam kilka dni temu, Thomas ci nie mówił?"

"Luke tu jest? Nie, Thomas nic nie wspominał," mruknęłam.

"A może spotkasz się z Luke’iem? Dawno się nie widzieliście," zasugerowała, a mnie przeszedł zimny dreszcz, jakby ktoś polał mnie zimną wodą.

Dla jasności: dzień ślubu był pierwszym i ostatnim razem, kiedy go widziałam.

Zauważyłam, że za każdym razem, gdy mama wspominała o Luke’u, ściskało mnie w żołądku i zawsze pojawiała się niewytłumaczalna presja w klatce piersiowej. Oczywiście nie mogłam jej powiedzieć, że miałam ogromne zauroczenie Lukiem i zawsze byłam ciekawa, co u niego słychać. Po kryjomu go googlowałam. Szukałam jego kont w mediach społecznościowych, ale nic nie znalazłam. Trafiłam tylko na artykuły o nim i firmie. Próbowałam dowiedzieć się, czy się z kimś spotyka, ale nie było żadnych zdjęć z kobietą.

Mocno przygryzłam wargę, przypominając sobie jego twarz ze ślubu. Luke był ucieleśnieniem męskiej urody—absolutna doskonałość. Za każdym razem, gdy mama o nim mówiła, wszystkie moje hormony szalały.

Więc nie sądziłam, żeby spotkanie z nim było dobrym pomysłem. "Nie jesteśmy blisko."

Mama westchnęła. "Uwierzyłabyś, gdyby powiedział to samo, gdy poprosiłam go, żeby się z tobą spotkał?"

Przewróciłam oczami. Oczywiście, że nie był zainteresowany spotkaniem ze swoją jedyną przyrodnią siostrą. "Nie dziwi mnie to."

"No cóż... Taki jest Luke. Poznasz go, gdy wrócisz do domu. Bardzo za tobą tęsknię, kochanie."

Boże, byłam dziwnie podekscytowana. Motyle wypełniły mi brzuch.

"Też za tobą tęsknię, mamo." Tak bardzo.

***

Wciąż nie mogłam się pogodzić z myślą, że Luke jest tutaj, w Cambridge. Zastanawiałam się, czy powinnam się pojawić i przedstawić mu się oficjalnie, ale jak miałabym to zrobić? Nie mogłam poprosić mamy o jego numer. Nie wiedziałam, gdzie mieszka.

Jednak bardziej martwiłam się tym, co poczuję, jeśli go zobaczę. Na pewno miałabym mieszane uczucia. Słyszałam, że Thomas przydzielił mu nowy projekt biznesowy w Cambridge i że zostanie tu przez trzy miesiące. To wystarczająco dużo czasu, zanim za dwa miesiące skończę studia. Bardzo potrzebowałam pomocy kogoś z doświadczeniem w IT do mojej pracy dyplomowej. Luke był geniuszem IT za czasów Harvardu.

Zmarszczyłam brwi, patrząc na zegarek na nadgarstku. Uber w końcu przyjechał, po piętnastu minutach czekania. Pociągnęłam za sobą walizkę i wsiadłam do samochodu. Ku mojej irytacji, telefon zadzwonił w momencie, gdy się usadowiłam.

„Dobry wieczór, panna Scarlet Carter?” przywitał się kierowca. „Pani cel podróży: lotnisko JFK?”

„Tak, dziękuję.” Wyjęłam telefon z kieszeni. Na ekranie pojawiło się imię Jax. „Tak, czego chcesz?” warknęłam.

„Co to za ton?”

„Przepraszam. Spóźnię się na mój lot o dziewiątej.”

„To już dziś?” zapytał, po czym chrząknął.

„Tak. Po co dzwonisz?”

„Chciałem tylko przypomnieć ci o naszej umowie. Zostało dziewięć dni, Ericka.”

Przewróciłam oczami. „Czemu nie znajdziesz sobie innej kobiety na ten weekend?”

„Niestety, byłem zajęty. Wróciłem do domu zeszłej nocy.” Jęknął. Zauważyłam chrypkę w jego głosie. Jax mówił, że jest biznesmenem i często lata po świecie. Nie byłam pewna, czy mu wierzyć, ale jasno dał do zrozumienia, jak bardzo nienawidzi kłamców, więc chyba mówił prawdę. Choć nie zawracałam sobie tym głowy.

Zmarszczyłam brwi. „Czyż twoim domem nie jest Nowy Jork? Nadal nie rozumiem tych zbiegów okoliczności między nami.”

„A jednak nie pozwalasz mi cię zobaczyć. Zaczynam mieć dość odpowiadania na twoje pytania o twoją pracę. Na pewno jesteś absolwentką?”

„Oczywiście, że tak. Nie mogłabym się zarejestrować w aplikacji, gdybym nie była, prawda? Poza tym, jak mówiłam, twoja wiedza z IT jest szersza niż moja. Ja dopiero zaczynam.”

„Jestem też pewien, że nie podałaś swojego prawdziwego imienia na Pro-Express.”

„Ericka to moje prawdziwe imię,” skłamałam. „Ale jestem pewna, że twoje nie jest Jax.”

„Chcesz, żebym powiedział ci swoje prawdziwe imię?”

„Nie. Dziękuję,” odmówiłam natychmiast. Miałam skłonności do stalkowania. Gdybym wiedziała o nim więcej, szukałabym jego nazwiska w całym internecie.

„Wkrótce się dowiesz, gdy się spotkamy.”

„A co jeśli jestem brzydka?”

„Jestem pewny, że nie jesteś.”

„Mówię: a jeśli? A jeśli nie jestem w twoim typie?”

„To nakryję ci głowę prześcieradłem.”

Zaśmiałam się. „Okej, okej. Bo jestem pewna, że się rozczarujesz. Nie jestem ładna.”

„Nie obchodzi mnie to. Liczy się tylko, jak bardzo będziesz mokra, gdy będę w tobie.” I wtedy poczułam narastające podniecenie.

„Nie obchodzi cię wygląd, tak?”

„Nie. Obchodzi mnie, ale byłoby łatwiej, gdybyś powiedziała mi, jak wyglądasz.”

„Wyglądam jak kobieta.” Zachichotałam. „Dlaczego jesteś w Nowym Jorku? Przecież dopiero co przyjechałeś do Cambridge parę dni temu?”

„Sprawy rodzinne. Coś się wydarzyło,” powiedział. „Mogę cię łatwo znaleźć, gdy tu przylecisz, wiesz?”

„Nie zrobisz tego.”

„Powiedziałem, że mogę. Nie powiedziałem, że zrobię. I nie śledzę ludzi. Wyszukuję ich tylko, gdy popełnią oszustwo.”

„Dobrze. Bo zamierzam cię pozwać.”

Zaśmiał się cicho. „Zobaczymy się za dziewięć dni. Kiedy masz lot powrotny?”

Wzruszyłam ramionami. „Może za tydzień.”

„Dobrze, muszę kończyć, ojciec dzwoni na drugiej linii. Bezpiecznego lotu, Ericka.”

„Dzięki, pa.”

Rozłączyłam się i próbowałam zadzwonić do Thomasa, ale jego linia była zajęta, więc wysłałam mu wiadomość. Poinformowałam go o spodziewanej godzinie przylotu. Miałam nadzieję, że ją dostał. Nalegał, żeby ktoś odebrał mnie z lotniska.

Cieszył się, że w końcu wracam do domu. Gdyby tylko mógł zapakować mnie w pudełko z kokardką jako prezent dla mojej mamy. Thomas był wspaniałym człowiekiem i dobrym mężem dla mamy. Kiedy rozmawialiśmy przez telefon, nie przestawał mówić o tym, jak bardzo ją kocha. Słyszałam jednak, że jest surowy i jest głową domu—a moje spóźnienie mogłoby go zdenerwować.

Jego syn Luke jednak nie był żadnym księciem, bo rzadko bywał w domu. To czyniło moją mamę królową. Zastanawiam się... czy potraktują mnie jak księżniczkę? Zachichotałam na tę myśl, ale przypomniałam sobie, że nie chcę być księżniczką.

Lot przebiegł bez zakłóceń. Szczerze mówiąc, byłam jednocześnie podekscytowana i zdenerwowana. Minęło sześć lat, odkąd ostatni raz widziałam Nowy Jork. Jak zwykle, lotnisko było zatłoczone. Zdjęłam walizkę z taśmy bagażowej i postanowiłam poszukać kierowcy Thomasa.

Po kilku minutach poszukiwań wciąż go nie znalazłam. Mama mówiła, że powinien to być mężczyzna po czterdziestce i ma moje zdjęcie, więc szybko mnie rozpozna. Ramiona i stopy zaczynały mi ciążyć. Pomyślałam, że utknął w korku.

Wyjęłam telefon i postanowiłam zadzwonić do Thomasa. Ale gdy przewijałam kontakty, ktoś do mnie podszedł. Podniosłam głowę, by zobaczyć, kto to, i ku mojemu zaskoczeniu, przed mną stał Luke. Z wrażenia lekko westchnęłam. Serce zabiło mi nienaturalnie szybko.

„Witaj, mała siostro,” przywitał się. Jego głos był kulturalny i dziwnie znajomy. Moja wyobraźnia i pamięć nie oddawały sprawiedliwości temu, jak bardzo był przystojny. Był jeszcze piękniejszy niż wtedy, gdy widziałam go ostatnio. Ubrany w skrojony na miarę, granatowy garnitur z szarym, jedwabnym krawatem, zegarek Constantin—byłam pewna, że miał na sobie parę butów szytych na zamówienie.

Nogi zaczęły mi mięknąć. Głębokie, szare oczy Luke’a przeszywały moje, a jego wykrojona szczęka była ostra i wyrazista.

„Luke,” wyszeptałam. „Jak mnie znalazłeś?”

Uśmiechnął się półgębkiem. Prawie się rozpłynęłam. „Trochę zapamiętałem twoją twarz.”

„Gdzie jest... gdzie jest kierowca?” zapytałam, a usta wciąż miałam suche. Był zbyt piękny; to było trudne do zniesienia.

„Nie ma go. Chodź.” Chwycił za rączkę mojej walizki. Poczułam dreszcze w brzuchu, gdy jego palce musnęły moje.

„Czekaj. Co się dzieje? Dlaczego ty tutaj jesteś?”

„Niestety, tata poprosił mnie, żebym cię odebrał.” Spojrzał krótko na zegarek, lewa brew uniosła się do góry. „Chodź. Robi się późno.” Luke ruszył pierwszy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Steamy Billionaire Series Collection

Steamy Billionaire Series Collection

147 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

147

Treść

Aa