LUKE
Cambridge nie było dla mnie niczym więcej jak miejscem, do którego ojciec mnie wysłał na kolejne trzy miesiące życia. To tutaj straciłem wszystko, co lśniło jasno przed moimi oczami i gdzie współczucie…
Ona zmysłowo przesuwała językiem wokół mojego czubka. „Mm… jesteś doskonały.”
Jęknąłem. Przycisnąłem jej głowę, gdy jej usta objęły mnie całego. Przez ostatnie trzy godziny pochylałem ją nad stołem i pieprzyłem bez litości.
To było satysfakcjonujące, tak, ale w ciągu kilku następnych dni musiałem znaleźć kogoś innego.
Znów wzięła mnie do ust. Przyjemność narastała we mnie; nogi mi zesztywniały, a ciało domagało się, żebym odpuścił. Delikatnie pchnąłem jej głowę, by ją odsunąć, ale nie ruszyła się. Zeszła jeszcze głębiej i zaczęła ssać mocniej. Skrzywiłem się i spróbowałem ją odciągnąć, ale było już za późno. Gęste strumienie mojego kutasa wystrzeliły jej w usta.
Spojrzała na mnie głodnie, połykając każdą ostatnią kroplę. Gdy w końcu się odsunęła, zerwałem się i zapiąłem spodnie.
„Może zjemy kolację, a potem pójdziemy na kilka rund?”
Uniósłem brew, zdezorientowany. „Mówiłem ci, że nigdy nie pieprzyłem dwa razy tej samej kobiety, ale zgodziłem się na seks, po którym zapomnisz o każdym, kto kiedykolwiek miał twoją cipkę.”
Tak właśnie kobiety chciały, by to się zaczynało. Bezsensowna rozmowa, trochę seksu, a na koniec dnia zaczynała myśleć, że jest w tym coś więcej. Miałem tego dosyć.
„Nie możesz rozważyć tego, skoro rozmawiamy już od kilku dni? Zbliża się tydzień egzaminów i nie mam czasu z tobą rozmawiać.”
No tak. Poznałem ją na Meet and Greet.
„Nie, dzięki.”
„Hmm, może po prostu powiedzmy sobie coś prawdziwego? Mam na imię Chloe, nie Anna. Nie jestem profesorką, tylko studentką z Boston University. Tak naprawdę nie jestem z Harvardu. Jechałam kilka godzin tylko po to, żeby cię spotkać, i nie podaję swoich prawdziwych danych nieznajomym.” Uśmiechnęła się z zakłopotaniem, jakby jej kłamstwa były powodem do dumy.
„Co, po prostu bawisz się ludźmi, tak?" Pokręciłem głową z niedowierzaniem. To, że okłamała mnie w sprawie imienia i uczelni, było kompletnym odstraszaczem. „Zamierzasz tu zostać, czy masz inną randkę do zaliczenia?”
„Jak śmiesz?” Warknęła na mnie, podnosząc głos.
„Coś nie tak z moim pytaniem?”
„Wow…” Pokręciła głową. „Kiedyś pożałujesz, że tak robisz.”
„Pożałuję czego?”
„Tego.”
„Nigdy nie dawałem fałszywych nadziei.”
„Kiedyś zakosztujesz własnego lekarstwa,” ciągnęła.
„Wiesz co, Chloe, czy jak tam masz na imię, mam gdzieś, co myślisz o mojej przyszłości.”
Lata temu to miejsce…
było moim ulubionym. To tutaj marzyłem, miałem nadzieję, zakochiwałem się i spędzałem dni z ludźmi, którym ufałem. Stworzyłem własny świat z ludźmi, których kochałem, ale wszystko to rozpadło się na kawałki, gdy odkryłem, że osoba, którą kochałem najbardziej, pieprzy się z innym facetem.
Nie byłem typem dramatycznym—no dobrze, byłem.
Na szczęście odzyskałem połowę siebie, gdy tata ożenił się ponownie. Moja macocha, Gene, była na początku dość niedostępna. Jednak pokazała mi, że mogę zaufać komuś innemu niż Aries. I kończąc to pieprzone streszczenie mojego życia, lubiłem osobę, którą się stałem. Przynajmniej nikt więcej nie ośmieli się wejść do mojego wnętrza, przejrzeć mnie i złamać moje zaufanie.
Od zeszłego roku szukałem w internecie kobiety do bzykania. Sprawiało mi to frajdę i wydawało się interesujące, wiedząc, że mogę wybrać, kogo tylko chcę, bez zobowiązań. Nigdy nie ufałem kobietom online—chciałem tylko ich mokrego wnętrza.
Przejrzałem swoją skrzynkę odbiorczą, sprawdzając, czy mam e-maile od jakiejś kobiety, z którą mógłbym się spotkać w ten weekend.
Usunąłem pozostałe nieciekawe wiadomości, zwłaszcza fałszywe profile. Potem pojawił się kolejny e-mail. Wiadomość była od Ericki i z jakiegoś przekonującego powodu była jedyną, którą zachowałem w skrzynce. Miała dwadzieścia osiem lat, była absolwentką Harvardu i pracowała w firmie IT w Cambridge. Przez trzy miesiące wymienialiśmy się bezsensownymi e-mailami. Rozmowy z nią były zabawne, a kiedy zaczynała mówić sprośnie, była cholernie seksowna.
Otworzyłem jej wiadomość.
Temat: Potrzebuję pomocy
Potrzebuję pomocy w usuwaniu twoich nieustających wiadomości. O co tu chodzi? W tej aplikacji są setki kobiet do znalezienia, a ty powinieneś być z którąś z nich, bo jest sobota, a jednak jesteś tutaj i przeszkadzasz mi w medytacji. Muszę się rozluźnić, bo mam skończyć nowy projekt oparty na Esri’s ArcGIS API, a prawie nawet nie zaczęłam, a twoje wiadomości wciąż pojawiają się na moim ekranie.
Ericka
Temat: Re: Potrzebuję pomocy
Czekałem, aż w końcu otworzysz konto, żeby ci powiedzieć, że jestem teraz w Cambridge, zaledwie kilka minut od ciebie. Może to właściwy moment, żeby się w końcu spotkać. Przez trzy miesiące drażniłaś mnie swoim bystrym językiem.
To co, powiesz mi, gdzie jesteś, żebyśmy mogli pogadać twarzą w twarz?
Jax
Temat: Re: Re: Potrzebuję pomocy
Jax, już mówiłam, że dzielę pokój z kimś. Nie ma szans, żebyśmy się spotkali. Nawet gdybym była sama, nie zamierzam pokazywać twarzy. To wbrew moim zasadom. Nigdy nie spotykam się z facetami poznanymi online.
Ericka
Cholera. Pro-Express Chat,
Każdy użytkownik musiał być profesjonalistą i absolwentem Harvardu. Dodatkowo, żeby się zarejestrować, trzeba było mieć zaproszenie od administratorów. Mogłeś być lekarzem, profesorem, architektem, artystą lub CEO (tak jak ja). Nigdy nie chciałem próbować tej apki, ale skoro już nie mieszam prywatnych spraw, interesuje mnie tylko twardy seks, postanowiłem spróbować.
Aplikacja miała służyć do profesjonalnego czatu, ale mam to gdzieś. Moim jedynym celem było zdobyć ich prywatny numer, żeby móc zadzwonić.
A numer Ericki miałem.
„Czemu nie dasz mi po prostu swojego adresu i prawdziwego imienia? Mam dosyć rozmów przez telefon.”
Zaśmiała się ponętnie. Po prostu lubiłem słyszeć jej głos. „Nigdy się nie spotkamy. To niemożliwe. Poza tym jestem zajęta.”
„Nie obchodzi mnie twoje wymówki. Chcesz poznać mój adres i imię? Właśnie się przeprowadziłem.”
„Nie rozumiem, po co jesteś teraz w Cambridge, ale mnie to nie interesuje. Nie mogę stracić przyjaciela, kiedy ty chcesz tylko jedną noc. Wyrzucisz mnie jak inne.”
„Jestem pewien, że to nie będzie tylko jedna noc dla nas,” przyznałem. „Mogę zrobić wyjątek, bo zdobyłaś moje zaufanie.”
„Naprawdę? To będzie ciekawe.”
„Tak, więc co? Powiedz mi? Chętnie po ciebie przyjadę.”
„Nie sądzę. Muszę kończyć, Jax.”
„Czekaj! Daję ci tydzień. Jeśli naprawdę nie chcesz się spotkać, przestaję z tobą rozmawiać.”
Zachichotała. „Wiem, że tego nie zrobisz.”
„Jestem pewien, że tak.”
„Nie, nie zrobisz.”
„Dlaczego nie?”
„Bo lubisz dźwięk mojego głosu.”
Tak, lubiłem odgłosy, które wydawała, gdy błagała przez telefon, żebym sprawił, by doszła. Potrafiła postawić mi na twardo samym głosem.
„Jestem pewien, że lubię dźwięk twojego jęku.”
„Nie mogę. Jadę w tym tygodniu do Nowego Jorku zobaczyć się z rodzicami. Zapomniałeś? Dawno nie widziałam się z mamą.”
„To dobrze. W takim razie wpiszę Nowy Jork do mojego kalendarza w tym tygodniu i się z tobą spotkam. Zabiorę cię do Nowego Jorku.”
Cisza.
„Ericka?”
„Co? Nie wiem. Nie mogę obiecać.”
„Posłuchaj mnie bardzo uważnie. Jestem świetny w znajdowaniu ludzi. Mógłbym znaleźć każdego w mgnieniu oka i jedyny powód, dla którego jeszcze tego nie zrobiłem, to szacunek dla twojej gotowości. Ale to donikąd nie prowadzi. Muszę być w tobie. Chcę usłyszeć, jak krzyczysz moje imię, moje prawdziwe imię.”
Usłyszałem, jak zamarł jej oddech. „Nie sądzisz, że to nielegalne?”
„Zaryzykuję wszystko.”
„Jax”, odezwała się. „Dobrze, ale nie w tym tygodniu. Daj mi dwa tygodnie. Proszę? Ten tydzień jest kiepski.”
„Ustalone. Czternaście dni i podasz mi swój adres. Czternaście pieprzonych dni, Ericka, albo kończymy.”
„Dobrze! Dobrze! Przestań mnie zastraszać.”
„Dobrze. To dobrze, Ericka. Dobranoc.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
SCARLET
Kilka tygodni temu
Zawsze byłam samotna. Nigdy nie byłam szczęśliwa. A ty? Czy jesteś samotny? A tak przy okazji, co się stało z twoją randką? – Ericka
Nie. Nie jestem. Zapomnij o mojej randce, bo ona jest pieprzoną kłamczuchą, a najbardziej nienawidzę pieprzonych kłamców – Jax
Może powinieneś spróbować zrozumieć, że mają swoje powody – Ericka
Nie odpowiedział po tych słowach. Jax wyraźnie powiedział, że nie kręcą go mazgaje, nie miał żadnych wyrzutów sumienia z powodu tego, co robi, i ja mu wierzyłam. Pieprzył różne kobiety co tydzień—jakby w nieskończonej pętli.
Okłamałam Jaxa w wielu sprawach, ale nie potrafiłam go odpuścić. Rozmowy z nim były zabawne. Nocne rozmowy telefoniczne robiły się coraz gorętsze, a on doskonale wiedział, czego potrzebuję. Wiedział dokładnie, jak doprowadzić mnie do szaleństwa. Sam dźwięk jego głosu był na tyle kuszący, że mnie podniecał. Wyobrażałam sobie Jaxa jako bardzo, bardzo atrakcyjnego mężczyznę. Jak bardzo by na mnie działał, gdybym go zobaczyła?
Minęło już kilka miesięcy, odkąd dołączyłam do tej aplikacji społecznościowej. Mama przyszła do mojego mieszkania i pożyczyła mój komputer. Zalogowała się na swoją pocztę, którą przypadkiem później otworzyłam. Tym, co przykuło moją uwagę i powstrzymało mnie przed natychmiastowym wylogowaniem, był pierwszy temat w jej mailu. To był interesujący tytuł, cały napisany wielkimi literami.
ANONIMOWY CZAT EKSKLUZYWNY DLA ABSOLWENTÓW HARVARDU
Ponieważ mama była absolwentką Harvardu, otrzymała bezpośredni link do Pro-Express Chat. Nigdy tak naprawdę nie chciałam tego używać, ale wiedziałam, że może mi się to przydać w przyszłości. Zamierzałam korzystać z tego tylko po to, by rozmawiać z absolwentami IT w celach edukacyjnych. Trochę miałam wyrzuty sumienia, że używam linku mamy bez jej wiedzy.
Leżałam na miękkiej piance łóżka, sięgnęłam po telefon z szafki nocnej i zalogowałam się do aplikacji. Napisałam wiadomość do Jaxa.
Temat: Dwa tygodnie zajęta
Byłeś zajęty. I ja też sporo myślałam. Jak ty to robisz? Mam na myśli, jak radzisz sobie z tyloma kobietami? Nadal jadasz w restauracji, zanim pójdziesz do hotelu? Jesteś typem faceta, który kupuje prezenty?
Ericka
Przygryzłam wargę, zastanawiając się, co mi odpisze. Wyskoczyło powiadomienie.
Cholera, Jax. Interesuje cię tylko jeden rodzaj wiadomości.
Temat: Re: Dwa tygodnie zajęta
Nie randkuję. Co to za pytania, do cholery? Chcesz, żebym zarezerwował nam kilka stolików?
Jax
Temat: Re: Re: Dwa tygodnie zajęta
Myślałam, że to tylko na jedną noc?
Ericka
Temat: Re: Re: Re: Dwa tygodnie zajęta
Gdyby to chodziło o ciebie, zrobiłbym wyjątek.
Jax
Zaśmiałam się. Boże, byłam szalona. Przeczytałam jego wiadomość wiele razy, ale nie mogłam przestać myśleć o tym, co napisał.
Naprawdę? Zrobiłby wyjątek? Dla mnie? Wciąż byłam rozbawiona i nie wiedziałam, jak odpisać, ale jego imię pojawiło się na ekranie mojego telefonu. Odebrałam od razu.
"Jax," wyszeptałam.
"Czemu tak długo?" zapytał, zirytowanym głosem. "Nie mam nic przeciwko, żeby teraz przylecieć do Cambridge, jeśli tylko powiesz mi, gdzie mieszkasz."
"Zapytałam, bo byłam ciekawa." Przygryzłam wargę. "Jak wyglądasz?"
"Jeśli chcesz wiedzieć, jak wyglądam, to pozwól mi zobaczyć ciebie."
Zadrżałam cicho, usta mi wyschły. "Naprawdę, Jax."
"Wyglądam jak facet, który chce mieć swoją twarz między twoimi nogami. A ty? Jak wyglądasz?"
Teraz
"Tak, mamo. Już się pakuję." Włączyłam głośnik w telefonie, żeby móc spokojnie się spakować. Dzwoniła do mnie bez przerwy od wczoraj, upewniając się, że przyjadę na weekend do domu.
Po tym, jak mama wyszła za mąż, nigdy więcej nie widziałam mojego ojczyma ani jego syna. Od razu poleciałam do Cambridge na studia i nigdy mnie nie odwiedzili. Szczerze mówiąc, wcale się nie spodziewałam, że to zrobią. Thomas zawsze był zajęty pracą, ale był dla mnie miły. A jego syn, Luke? Dla niego byłam niewidzialna.
"Tak bardzo się cieszę, kochanie, że cię zobaczę. Nie musi to być na moje urodziny, rozumiem, że jesteś zajęta, ale proszę, pozwól, by kierowca Thomasa odebrał cię z lotniska w przyszłym tygodniu," powiedziała, jej głos był jak zwykle wysoki.
"Nie, mamo, ale dziękuję. Wiesz, że nie chcę być traktowana jak księżniczka z ochroniarzem." Wstałam i podeszłam do lustra. Rozpuściłam falujące, ciemnobrązowe włosy i spojrzałam na swoje odbicie, kończąc makijaż ostatnim muśnięciem błyszczyka. Cmoknęłam ustami. Nie chciałam mówić mamie, że dziś wieczorem lecę do Nowego Jorku. Wiedziała, że przylecę do domu, ale nie miała pojęcia, że pojawię się wcześniej.
"Po prostu chcę dać wszystko, co najlepsze mojemu jedynemu dziecku," powiedziała.
"Nie jestem twoją jedyną. Mam przybranego brata, pamiętasz?"
"Nadal jesteś moją jedyną. Lucas nigdy nie ma go w domu, ale obiecał, że będzie dziś na przyjęciu. A tak w ogóle, kochanie, Luke jest w Cambridge. Przyleciał tam kilka dni temu, Thomas ci nie mówił?"
"Luke tu jest? Nie, Thomas nic nie wspominał," mruknęłam.
"A może spotkasz się z Luke’iem? Dawno się nie widzieliście," zasugerowała, a mnie przeszedł zimny dreszcz, jakby ktoś polał mnie zimną wodą.
Dla jasności: dzień ślubu był pierwszym i ostatnim razem, kiedy go widziałam.
Zauważyłam, że za każdym razem, gdy mama wspominała o Luke’u, ściskało mnie w żołądku i zawsze pojawiała się niewytłumaczalna presja w klatce piersiowej. Oczywiście nie mogłam jej powiedzieć, że miałam ogromne zauroczenie Lukiem i zawsze byłam ciekawa, co u niego słychać. Po kryjomu go googlowałam. Szukałam jego kont w mediach społecznościowych, ale nic nie znalazłam. Trafiłam tylko na artykuły o nim i firmie. Próbowałam dowiedzieć się, czy się z kimś spotyka, ale nie było żadnych zdjęć z kobietą.
Mocno przygryzłam wargę, przypominając sobie jego twarz ze ślubu. Luke był ucieleśnieniem męskiej urody—absolutna doskonałość. Za każdym razem, gdy mama o nim mówiła, wszystkie moje hormony szalały.
Więc nie sądziłam, żeby spotkanie z nim było dobrym pomysłem. "Nie jesteśmy blisko."
Mama westchnęła. "Uwierzyłabyś, gdyby powiedział to samo, gdy poprosiłam go, żeby się z tobą spotkał?"
Przewróciłam oczami. Oczywiście, że nie był zainteresowany spotkaniem ze swoją jedyną przyrodnią siostrą. "Nie dziwi mnie to."
"No cóż... Taki jest Luke. Poznasz go, gdy wrócisz do domu. Bardzo za tobą tęsknię, kochanie."
Boże, byłam dziwnie podekscytowana. Motyle wypełniły mi brzuch.
"Też za tobą tęsknię, mamo." Tak bardzo.
***
Wciąż nie mogłam się pogodzić z myślą, że Luke jest tutaj, w Cambridge. Zastanawiałam się, czy powinnam się pojawić i przedstawić mu się oficjalnie, ale jak miałabym to zrobić? Nie mogłam poprosić mamy o jego numer. Nie wiedziałam, gdzie mieszka.
Jednak bardziej martwiłam się tym, co poczuję, jeśli go zobaczę. Na pewno miałabym mieszane uczucia. Słyszałam, że Thomas przydzielił mu nowy projekt biznesowy w Cambridge i że zostanie tu przez trzy miesiące. To wystarczająco dużo czasu, zanim za dwa miesiące skończę studia. Bardzo potrzebowałam pomocy kogoś z doświadczeniem w IT do mojej pracy dyplomowej. Luke był geniuszem IT za czasów Harvardu.
Zmarszczyłam brwi, patrząc na zegarek na nadgarstku. Uber w końcu przyjechał, po piętnastu minutach czekania. Pociągnęłam za sobą walizkę i wsiadłam do samochodu. Ku mojej irytacji, telefon zadzwonił w momencie, gdy się usadowiłam.
„Dobry wieczór, panna Scarlet Carter?” przywitał się kierowca. „Pani cel podróży: lotnisko JFK?”
„Tak, dziękuję.” Wyjęłam telefon z kieszeni. Na ekranie pojawiło się imię Jax. „Tak, czego chcesz?” warknęłam.
„Co to za ton?”
„Przepraszam. Spóźnię się na mój lot o dziewiątej.”
„To już dziś?” zapytał, po czym chrząknął.
„Tak. Po co dzwonisz?”
„Chciałem tylko przypomnieć ci o naszej umowie. Zostało dziewięć dni, Ericka.”
Przewróciłam oczami. „Czemu nie znajdziesz sobie innej kobiety na ten weekend?”
„Niestety, byłem zajęty. Wróciłem do domu zeszłej nocy.” Jęknął. Zauważyłam chrypkę w jego głosie. Jax mówił, że jest biznesmenem i często lata po świecie. Nie byłam pewna, czy mu wierzyć, ale jasno dał do zrozumienia, jak bardzo nienawidzi kłamców, więc chyba mówił prawdę. Choć nie zawracałam sobie tym głowy.
Zmarszczyłam brwi. „Czyż twoim domem nie jest Nowy Jork? Nadal nie rozumiem tych zbiegów okoliczności między nami.”
„A jednak nie pozwalasz mi cię zobaczyć. Zaczynam mieć dość odpowiadania na twoje pytania o twoją pracę. Na pewno jesteś absolwentką?”
„Oczywiście, że tak. Nie mogłabym się zarejestrować w aplikacji, gdybym nie była, prawda? Poza tym, jak mówiłam, twoja wiedza z IT jest szersza niż moja. Ja dopiero zaczynam.”
„Jestem też pewien, że nie podałaś swojego prawdziwego imienia na Pro-Express.”
„Ericka to moje prawdziwe imię,” skłamałam. „Ale jestem pewna, że twoje nie jest Jax.”
„Chcesz, żebym powiedział ci swoje prawdziwe imię?”
„Nie. Dziękuję,” odmówiłam natychmiast. Miałam skłonności do stalkowania. Gdybym wiedziała o nim więcej, szukałabym jego nazwiska w całym internecie.
„Wkrótce się dowiesz, gdy się spotkamy.”
„A co jeśli jestem brzydka?”
„Jestem pewny, że nie jesteś.”
„Mówię: a jeśli? A jeśli nie jestem w twoim typie?”
„To nakryję ci głowę prześcieradłem.”
Zaśmiałam się. „Okej, okej. Bo jestem pewna, że się rozczarujesz. Nie jestem ładna.”
„Nie obchodzi mnie to. Liczy się tylko, jak bardzo będziesz mokra, gdy będę w tobie.” I wtedy poczułam narastające podniecenie.
„Nie obchodzi cię wygląd, tak?”
„Nie. Obchodzi mnie, ale byłoby łatwiej, gdybyś powiedziała mi, jak wyglądasz.”
„Wyglądam jak kobieta.” Zachichotałam. „Dlaczego jesteś w Nowym Jorku? Przecież dopiero co przyjechałeś do Cambridge parę dni temu?”
„Sprawy rodzinne. Coś się wydarzyło,” powiedział. „Mogę cię łatwo znaleźć, gdy tu przylecisz, wiesz?”
„Nie zrobisz tego.”
„Powiedziałem, że mogę. Nie powiedziałem, że zrobię. I nie śledzę ludzi. Wyszukuję ich tylko, gdy popełnią oszustwo.”
„Dobrze. Bo zamierzam cię pozwać.”
Zaśmiał się cicho. „Zobaczymy się za dziewięć dni. Kiedy masz lot powrotny?”
Wzruszyłam ramionami. „Może za tydzień.”
„Dobrze, muszę kończyć, ojciec dzwoni na drugiej linii. Bezpiecznego lotu, Ericka.”
„Dzięki, pa.”
Rozłączyłam się i próbowałam zadzwonić do Thomasa, ale jego linia była zajęta, więc wysłałam mu wiadomość. Poinformowałam go o spodziewanej godzinie przylotu. Miałam nadzieję, że ją dostał. Nalegał, żeby ktoś odebrał mnie z lotniska.
Cieszył się, że w końcu wracam do domu. Gdyby tylko mógł zapakować mnie w pudełko z kokardką jako prezent dla mojej mamy. Thomas był wspaniałym człowiekiem i dobrym mężem dla mamy. Kiedy rozmawialiśmy przez telefon, nie przestawał mówić o tym, jak bardzo ją kocha. Słyszałam jednak, że jest surowy i jest głową domu—a moje spóźnienie mogłoby go zdenerwować.
Jego syn Luke jednak nie był żadnym księciem, bo rzadko bywał w domu. To czyniło moją mamę królową. Zastanawiam się... czy potraktują mnie jak księżniczkę? Zachichotałam na tę myśl, ale przypomniałam sobie, że nie chcę być księżniczką.
Lot przebiegł bez zakłóceń. Szczerze mówiąc, byłam jednocześnie podekscytowana i zdenerwowana. Minęło sześć lat, odkąd ostatni raz widziałam Nowy Jork. Jak zwykle, lotnisko było zatłoczone. Zdjęłam walizkę z taśmy bagażowej i postanowiłam poszukać kierowcy Thomasa.
Po kilku minutach poszukiwań wciąż go nie znalazłam. Mama mówiła, że powinien to być mężczyzna po czterdziestce i ma moje zdjęcie, więc szybko mnie rozpozna. Ramiona i stopy zaczynały mi ciążyć. Pomyślałam, że utknął w korku.
Wyjęłam telefon i postanowiłam zadzwonić do Thomasa. Ale gdy przewijałam kontakty, ktoś do mnie podszedł. Podniosłam głowę, by zobaczyć, kto to, i ku mojemu zaskoczeniu, przed mną stał Luke. Z wrażenia lekko westchnęłam. Serce zabiło mi nienaturalnie szybko.
„Witaj, mała siostro,” przywitał się. Jego głos był kulturalny i dziwnie znajomy. Moja wyobraźnia i pamięć nie oddawały sprawiedliwości temu, jak bardzo był przystojny. Był jeszcze piękniejszy niż wtedy, gdy widziałam go ostatnio. Ubrany w skrojony na miarę, granatowy garnitur z szarym, jedwabnym krawatem, zegarek Constantin—byłam pewna, że miał na sobie parę butów szytych na zamówienie.
Nogi zaczęły mi mięknąć. Głębokie, szare oczy Luke’a przeszywały moje, a jego wykrojona szczęka była ostra i wyrazista.
„Luke,” wyszeptałam. „Jak mnie znalazłeś?”
Uśmiechnął się półgębkiem. Prawie się rozpłynęłam. „Trochę zapamiętałem twoją twarz.”
„Gdzie jest... gdzie jest kierowca?” zapytałam, a usta wciąż miałam suche. Był zbyt piękny; to było trudne do zniesienia.
„Nie ma go. Chodź.” Chwycił za rączkę mojej walizki. Poczułam dreszcze w brzuchu, gdy jego palce musnęły moje.
„Czekaj. Co się dzieje? Dlaczego ty tutaj jesteś?”
„Niestety, tata poprosił mnie, żebym cię odebrał.” Spojrzał krótko na zegarek, lewa brew uniosła się do góry. „Chodź. Robi się późno.” Luke ruszył pierwszy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
LUKE
Istniało mnóstwo powodów, dla których nie powinienem słuchać niewygodnej prośby taty, i szczerze mówiąc, świetnie się bawiłem, zanim zadzwonił. Rozumiałem jego przywiązanie do Gene. Moja macocha była wyjątkowa i była najsłodszą rzeczą, jaka kiedykolwiek nam się przytrafiła. Nie potrafiłbym wymienić wszystkiego, co dla nas zrobiła. Była dla mnie matką. Kropka.
Jednak Gene wystarczała. Nie podobał mi się pomysł posiadania młodszej siostry. Gdyby to był brat, rozważyłbym to. Poza tym, było wręcz absurdalne oddawać choćby najmniejszą część mojego majątku, na który ciężko harowałem, obcej osobie. Ale skoro tata poprosił grzecznie, nie miałem wyjścia i musiałem to zrobić. W końcu odebranie tej nowej siostry nie było aż takie trudne, ale nigdy nie było w moim stylu angażować się w dodatkowe sprawy.
Na lotnisku nie zauważyłem jej od razu. Trudno było ją zapamiętać. Widziałem ją tylko raz wcześniej. Jedyne, co pamiętałem, to chuda dziewczyna z hipnotyzującymi brązowymi oczami.
Z drugiej strony, to niesamowite, jak czas potrafi zmienić człowieka. Kiedy w końcu ją odnalazłem, była zbyt piękna, by to było prawdziwe. Była jedną z najpiękniejszych twarzy, jakie kiedykolwiek widziałem. Jej kształty zmieniły się przez lata; domyśliłem się, że rozkwitła później. Jej piersi były pełne i zaokrąglone, napinając materiał jej obcisłej koszulki, jakby aż krzyczały, by się z niej wydostać.
Jęknąłem, gdy usiadła na tylnym siedzeniu. „Co robisz? Siadaj z przodu. Nie jestem twoim kierowcą.”
„Przepraszam”, wymamrotała, po czym przesiadła się na przód i zapięła pas. „Poznałeś mnie”, stwierdziła, a jej usta wygięły się w ledwo dostrzegalny uśmiech. Dziwnie, ale jej głos brzmiał znajomo. Zastanawiałem się, skąd go znam.
„Tak, ale nie myśl, że jestem przyjazny. Robię to dla Gene. Rozumiesz?”
Jej twarz zbladła po chwili zaczerwienienia, potem skinęła głową. Nadal miała najmniejszą twarz, taką, jaką zapamiętałem, i szlag mnie trafiał, z powodu którego nie potrafiłem pojąć.
„W ten sposób zwykle się komunikujesz?” musiałem zapytać.
„C-co? Nie”, wyszeptała. „Po prostu… To pierwszy raz, kiedy naprawdę rozmawiamy.”
Przysięgam, że już wcześniej słyszałem jej głos.
SCARLET
Po licznych złamanych sercach w przeszłości nauczyłam się dzielić mężczyzn, do których mnie ciągnęło, na dwie kategorie.
Pierwsza kategoria to byli „ci niebezpieczni”. To byli faceci, którzy chcieli tylko przelecieć i zapomnieć. Odejść, gdy skończą. Jax należał do tej kategorii — dlatego nie chciałam się z nim spotkać. Potem byli „ci bezpieczni”. To tacy, którzy nie oczekiwali od ciebie niczego i tacy, do których nie przywiązywałaś się za bardzo.
Jednak w przypadku Luke’a nie chciałam go wrzucać do żadnej z tych kategorii. Był moim przyrodnim bratem — miał być poza moim zasięgiem. Ale gdybym musiała go gdzieś zaliczyć, byłby dokładnie tym mężczyzną, którego powinnam unikać.
Już kiedyś byłam w nim zauroczona, ale teraz chciałam…
Cholera. Te myśli mnie natychmiast przeraziły. Każdy włos na mojej skórze stanął dęba, jakby potwierdzając mój strach. Prawie zapomniałam, że jest moim przyrodnim bratem. W jednej chwili pomyślałam o Jaxie, by rozładować napięcie seksualne.
Może później, w domu.
„Zamierzasz tu zostać przez tydzień?” odezwał się nagle.
„Tak, Thomas mnie o to poprosił.”
Spojrzał na mnie. „Zostajesz z nimi?”
„Tak.” Próbowałam odwrócić uwagę, patrząc przez okno i chłonąc piękno nocnych świateł Nowego Jorku. „Właściwie, chciałabym tu zamieszkać.”
Ku mojemu zaskoczeniu, skinął głową, a jego oczy zabłysły. „To sprawia, że czujesz się żywa.”
Uśmiechnęłam się. „Dlaczego tak sądzisz?”
Nie odpowiedział, tylko się uśmiechnął.
„Słyszałam, że byłeś w Cambridge”, zaczęłam, próbując nawiązać normalną rozmowę. „Przepraszam, nie miałam twojego numeru, żeby zadzwonić.”
„W porządku. I tak jestem zajęty. Nie byłbym w stanie się spotkać.”
Odchrząknęłam. „Właśnie to słyszałam.”
„Ale nie miałbym nic przeciwko, żeby dać ci swój numer.” Posłał mi seksowny uśmiech. „Jesteś moją nową młodszą siostrą.” Nagle zatrzymał samochód.
„Jesteśmy w domu?” Spojrzałam za okno, ale to nie wyglądało jak dom Thomasa.
Zatrzymaliśmy się przed ekskluzywnym wejściem do Hotelu B. Pięciogwiazdkowego hotelu, którego właścicielem był wyłącznie Luke. Nad wystawnym wejściem widniała olbrzymia litera B. Słyszałam od mamy, że B oznacza „Bella”.
„Dlaczego tu jesteśmy?” zapytałam.
„Bo tata ma plan.” Wysiadł pierwszy i odwrócił się, żeby otworzyć mi drzwi. „A ty musisz się przebrać.”
Wysiadłam z samochodu. „Po co?”
„Tata ci nie powiedział?”
„Nie mówił nic pilnego. Nie.”
Zmierzył mnie wzrokiem od stóp do głów. „Masz może sukienkę?”
Spojrzałam na moją codzienną koszulkę, podarte dżinsy i trampki. „Ja… chyba tak. Myślę, że jedną spakowałam.”
„Dobrze. Musisz się przebrać.” Luke wyciągnął moją walizkę z samochodu i pociągnął ją za sobą. Próbowałam go dogonić.
„Hej, o co chodzi? Jest już dziewiąta i—” Zawahałam się. „Czekaj. Dziś jest urodzinowa impreza mamy. Przypomniałam sobie, jak wspominała o tym przez telefon.”
Zatrzymał się w holu. „Nie masz pojęcia, co się dzieje, prawda? Impreza zaczyna się o jedenastej.”
Zmarszczyłam brwi. „Myślałam, że to jutro. Thomas mówił—”
„Przestań gadać. Oto plan.” Przewrócił oczami, po czym z hukiem postawił moją walizkę na podłodze.
Złapałam oddech. „Hej! Właśnie rzuciłeś moją—” Schyliłam się i podniosłam bagaż, ale gdy się wyprostowałam, już zniknął, „walizkę...”
Czy on właśnie mnie zostawił?
Odkąd miałam…
Pociągnęłam za sobą walizkę i weszłam do windy, jak tylko dostałam kartę do pokoju. Dobrze, że mój pokój był apartamentem. Naprawdę potrzebowałam porządnej kąpieli.
Pierwsze, co zrobiłam, to zagłębiłam się w walizce i wyciągnęłam jedyną sukienkę, jaką mogłam ze sobą zabrać. Karmazynowa, odkryte plecy, Burberry, z dołem dwa cale nad kolano, do tego srebrne szpilki Christian Louboutin. Na szczęście zabrałam też swoje talizmany i naszyjnik z rubinem. Dotknęłam klejnotu palcem i przez chwilę podziwiałam jego piękno.
Nie byłam chciwą osobą i nigdy nie wyobrażałam sobie siebie w tych ekstrawaganckich rzeczach przed ślubem mamy. To nie tak, że tego pragnęłam, ale kiedy mama wyszła za Thomasa, nie mogę zaprzeczyć, że i ja żyłam w luksusie. Mój ojczym był hojny. Zapewniał mi wszystko. Mieszkałam w apartamencie wynajętym na moje nazwisko w Cambridge, posłał mnie na Harvard, dawał mi wszystko, czego potrzebowałam — nie wspominając o tym, że był też dobrym doradcą.
Jednak zdarzało się, że zastanawiałam się, co Luke o mnie myśli.
Czy uważał, że chcę majątku jego ojca? Czy dlatego nie potrafił mnie polubić ani zaakceptować jako przyrodniej siostry? Thomas wspominał, że muszę podpisać papiery dotyczące przeniesienia majątku, ale nie chciałam niczego z tego. Miałam już dość rzeczy materialnych. Ale kto wie? Może zmienił zdanie.
Dość myślenia o Luke'u.
Moje myśli krzyczały na mnie. Musiałam się ruszyć. Weszłam do łazienki i wzięłam cudowną kąpiel.
Wkrótce potem założyłam wszystko na siebie, pospiesznie zrobiłam smoky eyes i dokończyłam wieczorowy makijaż odrobiną czerwonej szminki. Teraz musiałam tylko poinformować Thomasa o moim przyjeździe na dzisiejszą imprezę i zamówić Ubera. Jednak zatrzymałam się, gdy zauważyłam migające powiadomienia.
13 nieodebranych połączeń od Thomasa
2 nieodebrane połączenia od Jaxa i jeszcze jedna wiadomość od niego
Zignorowałam nieodebrane połączenia od Thomasa, bo byłam złą córką, i najpierw otworzyłam wiadomość od Jaxa.
Jesteś już na miejscu? – Jax
Obgryzłam paznokieć, zastanawiając się nad odpowiedzią.
Tak. Właśnie przyjechałam. Dziękuję. – Ericka
Napisałam kolejną.
Czy mogę zadzwonić później? Muszę zamówić Ubera.
Odpowiedział od razu.
Już wychodzisz? Dobrze dla ciebie. Ja utknąłem dzisiaj z rodziną.
Zachichotałam. Ja też zaraz miałam utknąć z rodziną.
Zaczynam liczyć. Minęły już trzy tygodnie, a ty wciąż nie znalazłaś partnera.
Chyba została jeszcze jedna kobieta w NY, z którą nie spałem. Daj znać, jeśli chcesz przyspieszyć nasze spotkanie.
Hej, naprawdę muszę iść. Przesadnie się wystroiłam dziś wieczorem i mogę zrujnować makijaż, jeśli nie wyjdę teraz. Spóźnię się.
Masz randkę?
Nie odpowiedziałam i napisałam do Thomasa.
W drodze, Thomas. Do zobaczenia później :* – Scar
Już miałam schować telefon do torebki, ale zadźwięczał ponownie. To znowu Jax.
„Cholera,” zaklęłam, ale odebrałam. „Co? Jestem zajęta.”
„To czemu odebrałaś?”
„Bo dźwięk mojego głosu cię podnieca,” zażartowałam. Przewróciłam oczami. „Serio, Jax. Mówiłam, że jestem zajęta.”
„Zabawne,” powiedział, ale wcale nie brzmiał rozbawiony. „Nie odpowiedziałaś na moje pytanie. Masz randkę?”
Zadzwonił tylko po to, żeby to zapytać? „No i co z tego, jeśli mam?”
Jęknął. „To nie jest najlepszy pomysł, żebyś przespała się z kimś innym przed naszym spotkaniem. Nie możesz poczekać, aż się zobaczymy? Potem będziesz wolna.”
Westchnęłam sfrustrowana. „Nie próbuj na mnie swoich zaborczych numerów. Nie wiem, jak działa twój mózg — ale jak facet, który co tydzień sypia z inną kobietą, ma czelność mówić mi coś takiego?”
„Czyli naprawdę dziś wychodzisz, tak? Gdzie się wybierasz?”
„A dlaczego miałabym ci mówić?”
„Bez powodu. Po prostu pytam.”
Przewróciłam oczami. „A gdzieżby indziej? Spotkać się z rodziną. Nie idę na randkę. Zadowolony?”
„Myślałem, że to dopiero jutro.” Jego ton złagodniał. „To nudna noc dla nas, co?”
„Dla mnie raczej bolesna. Tęsknię za mamą,” powiedziałam. Jax jakoś się do mnie przywiązał. Lubiłam rozmawiać z nim o osobistych sprawach, bo w przeciwieństwie do innych on tylko słuchał — dosłownie, bez przerywania. „Mogę zadzwonić później?”
„Zawsze.” Usłyszałam jego śmiech, zanim w końcu się rozłączył.
Byłam już prawie gotowa, żeby wyjść z apartamentu, ale zaschło mi w gardle, więc przeszłam do barku. Ku mojemu zadowoleniu, szafka na alkohol była w pełni zaopatrzona, a w niej moja ulubiona butelka Château Lafitte. Chwyciłam ją i nalałam sobie kieliszek.
Zamknęłam oczy i wzięłam pierwszy łyk wina o niebiańsko-ziemistym smaku. Przejechałam językiem po dolnej wardze, gdy słodko-gorzki płyn spłynął mi po gardle. W zasadzie miałam dla siebie…
Luke wrócił, a mój cenny kieliszek wina rozprysnął się na dywanie, a szkło roztrzaskało się na kawałki. To tak, jakby przyniósł ze sobą burzę.
„Czy nie potrafisz zapukać?” Schyliłam się i zaczęłam zbierać kawałki szkła.
„To jest… moje…”
Co? Chodziłam tu wcześniej nago, korzystałam z jego łazienki, a on mówi, że to jego prywatna przestrzeń? Nic dziwnego, że wszystko było zapewnione. Nie przyszłabym tu, gdybym wiedziała. Zignorowałam go i dalej zbierałam bałagan.
„Powiedziałem, wstań!” ryknął. Luke chwycił mnie za ramię i podniósł. Przeciągnął mnie na bok. „Nigdy więcej nie klękaj w ten sposób.” Jego szare oczy przeszyły mnie wzrokiem.
Nie byłam w stanie odpowiedzieć. Traciłam równowagę. Luke niemal mnie przytłaczał swoim wzrostem. Nagle poczułam się przy nim mała.
– D-dlaczego w ogóle wróciłeś?
Puścił moją rękę i podszedł do minibaru. Zauważyłam, że zdążył już przebrać się w czarny, włoski, szyty na miarę smoking z mankietami z literą "A" na eleganckiej koszuli. Jego ciemne włosy były niedbale zaczesane do góry. Chciałam przesunąć palcami po jego ciele, wdychając jego pikantny, sandałowy zapach.
Co się ze mną działo? Powinnam być na niego zła za to, że wcześniej mnie zostawił i nakrzyczał na mnie, jakbym była śmieciem. Musiałam postradać zmysły.
Luke sięgnął po kieliszek i nalał sobie tego samego drinka, co ja.
– Nie chcę wyglądać na bękarta, więc wróciłem, żeby cię odebrać i mogliśmy razem pójść na przyjęcie, jak szczęśliwe rodzeństwo. – Wypił wino jednym haustem, po czym dokończył zdanie: – Rozumiesz, o co mi chodzi?
Pokręciłam głową. Po prostu nie mogłam uwierzyć, dlaczego tak bardzo mnie pochłania ten facet. Był takim dupkiem. Westchnęłam. – Może więc powinieneś pokazać swojemu ojcu, jaki z ciebie naprawdę bękart.
– Musimy już iść – powiedział, ignorując mój komentarz.
– A co z moimi rzeczami?
– Ktoś je później odbierze. – I tak po prostu znowu wyszedł za drzwi.
Chwyciłam torebkę i wybiegłam na zewnątrz. Luke właśnie miał wejść do windy. Cholera.
Wtedy zrozumiałam, że może on po prostu naprawdę mnie nienawidzi. Nie byłby taki drażliwy, gdyby było inaczej. Nawet jeśli nie byliśmy prawdziwym rodzeństwem, mógłby po prostu traktować mnie jak zwykłego człowieka.
– Co z tobą jest nie tak? – wybuchnęłam.
Nie odpowiedział, ale nie mógł powstrzymać drgnięcia ust.
– To nie moja wina, że masz krótkie nogi.
Zamarłam. – Co właśnie powiedziałeś?
Moja niechęć do niego zaczęła wzrastać i przybierać na sile. Zaczynałam go nienawidzić. Niestety wiedziałam, że nigdy nie wygram.
Odwróciłam wzrok od jego cholernie przystojnej twarzy. Zamiast tego wyprostowałam się i spojrzałam przed siebie. Nie zamierzałam brać udziału w jego grach.
Gdy dotarliśmy na parter hotelu, Luke szedł dalej na zewnątrz, jakbym nie istniała. Obsługa hotelu go pozdrawiała, ale on nie odpowiadał. Musiał mieć o sobie wielkie mniemanie. Ruszył w stronę czarnego Bentleya stojącego na głównym podjeździe hotelu i wsiadł na miejsce kierowcy. Nie spodziewałam się, że otworzy mi drzwi, więc po prostu wsiadłam sama, bez słowa.
Znowu, samochód był wypełniony jego upajającym zapachem. Chyba wariowałam, wciąż go pożądając. Nie było sensu go podziwiać.
Luke przez całą drogę milczał i nie wykazywał żadnego zainteresowania mną. Zaczęłam się martwić. Nie chciałam mieszkać pod jednym dachem z przyrodnim bratem.
***
Zadrżałam
Chciałam obejrzeć wnętrze, ale przyjęcie odbywało się w ogrodzie, więc ruszyliśmy na miejsce. W miarę jak się przesuwaliśmy, błyski aparatów natychmiast mnie oślepiły, a setki gości w eleganckich garniturach i sukniach tłoczyło się w jednym miejscu. Impreza już trwała, a ja już słyszałam głos ojczyma płynący z głośników.
Ku mojemu zaskoczeniu Luke złapał mnie za rękę i pociągnął ze sobą na scenę. – No dalej! Przecież mówiłem, że jesteśmy spóźnieni.
– Hej, dokąd my—
Ciepła dłoń Luke'a objęła mój nadgarstek; to było jakby z niego biły drobne dreszcze i malutkie iskierki elektryczności, które przekazywał mi. Nie byłam pewna, czy on to czuł.
Zatrzymaliśmy się z boku sceny, jakbyśmy na coś czekali. Naprawdę nie wiedziałam, co zamierza zrobić.
– Chciałbym zwrócić się do mojej pięknej i kochanej żony, Gene – mówił dalej Thomas. – Jesteś doskonała we wszystkim, co robisz. Stałaś się światłem naszego domu i jestem ci wdzięczny za to, że opiekujesz się moim synem, Lucasem. Ale dziś, podczas twoich pięćdziesiątych urodzin, chciałem dać ci najlepszy prezent – zrobił pauzę, spoglądając matce w oczy, która ocierała łzy czystej radości. Pocałował ją w skroń i kontynuował przemówienie. – Chciałbym zaprosić na scenę naszą drogą córkę. Przyjechała tu prosto z Cambridge, by być świadkiem wyjątkowego dnia swojej matki.
Thomas odwrócił się nieco bokiem i wyciągnął ramię w moją stronę. – Powitajmy Scarlet Carter, moją córkę. Dajmy jej wielkie brawa.
O Boże!
Mamie opadła szczęka, gdy mnie zobaczyła; jej twarz wyrażała podziw i była bezcenna. Była taka piękna, jej twarz promieniała młodością. Pofalowała swoje brązowe włosy i miała na sobie lśniącą, szmaragdowo-zieloną suknię wieczorową, która podkreślała jej kształty. Życie, które dał jej Thomas, naprawdę jej służyło. Uśmiechnęłam się do niej z tęsknotą, uświadamiając sobie, jak bardzo za nią tęskniłam.
Luke pochylił się do mojego ucha. – Idź, czeka na ciebie – szepnął, podając mi ramię.
– Ale, Luke... Nie jestem na to przygotowana.
– Kto jest? – syknął.
– Scar, kochanie? – odezwał się ojczym. – Chodź tu, słonko.
Luke przewrócił oczami. – No dalej – ponaglił, przyciągnął moją rękę do swojego ramienia i poprowadził mnie na scenę, podczas gdy moje kolana drżały. Na całej sali rozległy się gromkie brawa, gdy tylko pojawiłam się na scenie.
– Cześć, mamo.
– Kochanie, jesteś tutaj. – Mama od razu objęła mnie ramionami i przytuliła tak mocno, jakby jutra miało nie być dla nas obu. Minęły miesiące, odkąd ostatni raz odwiedziła mnie w Cambridge. Odstąpiła na chwilę, ujęła moją twarz w dłonie i otarła kciukiem moje łzy. – Myślałam, że wrócisz w niedzielę?
Zachichotałam przez łzy i znów ją przytuliłam. – No cóż, niespodzianka! Jestem teraz. Wszystkiego najlepszego, mamo.
Przesuń w górę, aby kontynuować