SCARLET
Kilka tygodni temu
Zawsze byłam samotna. Nigdy nie byłam szczęśliwa. A ty? Czy jesteś samotny? A tak przy okazji, co się stało z twoją randką? – Ericka
Nie. Nie jestem. Zapomnij o mojej randce, bo ona jest pieprzoną kłamczuchą, a najbardziej nienawidzę pieprzonych kłamców – Jax
Może powinieneś spróbować zrozumieć, że mają swoje powody – Ericka
Nie odpowiedział po tych słowach. Jax wyraźnie powiedział, że nie kręcą go mazgaje, nie miał żadnych wyrzutów sumienia z powodu tego, co robi, i ja mu wierzyłam. Pieprzył różne kobiety co tydzień—jakby w nieskończonej pętli.
Okłamałam Jaxa w wielu sprawach, ale nie potrafiłam go odpuścić. Rozmowy z nim były zabawne. Nocne rozmowy telefoniczne robiły się coraz gorętsze, a on doskonale wiedział, czego potrzebuję. Wiedział dokładnie, jak doprowadzić mnie do szaleństwa. Sam dźwięk jego głosu był na tyle kuszący, że mnie podniecał. Wyobrażałam sobie Jaxa jako bardzo, bardzo atrakcyjnego mężczyznę. Jak bardzo by na mnie działał, gdybym go zobaczyła?
Minęło już kilka miesięcy, odkąd dołączyłam do tej aplikacji społecznościowej. Mama przyszła do mojego mieszkania i pożyczyła mój komputer. Zalogowała się na swoją pocztę, którą przypadkiem później otworzyłam. Tym, co przykuło moją uwagę i powstrzymało mnie przed natychmiastowym wylogowaniem, był pierwszy temat w jej mailu. To był interesujący tytuł, cały napisany wielkimi literami.
ANONIMOWY CZAT EKSKLUZYWNY DLA ABSOLWENTÓW HARVARDU
Ponieważ mama była absolwentką Harvardu, otrzymała bezpośredni link do Pro-Express Chat. Nigdy tak naprawdę nie chciałam tego używać, ale wiedziałam, że może mi się to przydać w przyszłości. Zamierzałam korzystać z tego tylko po to, by rozmawiać z absolwentami IT w celach edukacyjnych. Trochę miałam wyrzuty sumienia, że używam linku mamy bez jej wiedzy.
Leżałam na miękkiej piance łóżka, sięgnęłam po telefon z szafki nocnej i zalogowałam się do aplikacji. Napisałam wiadomość do Jaxa.
Temat: Dwa tygodnie zajęta
Byłeś zajęty. I ja też sporo myślałam. Jak ty to robisz? Mam na myśli, jak radzisz sobie z tyloma kobietami? Nadal jadasz w restauracji, zanim pójdziesz do hotelu? Jesteś typem faceta, który kupuje prezenty?
Ericka
Przygryzłam wargę, zastanawiając się, co mi odpisze. Wyskoczyło powiadomienie.
Cholera, Jax. Interesuje cię tylko jeden rodzaj wiadomości.
Temat: Re: Dwa tygodnie zajęta
Nie randkuję. Co to za pytania, do cholery? Chcesz, żebym zarezerwował nam kilka stolików?
Jax
Temat: Re: Re: Dwa tygodnie zajęta
Myślałam, że to tylko na jedną noc?
Ericka
Temat: Re: Re: Re: Dwa tygodnie zajęta
Gdyby to chodziło o ciebie, zrobiłbym wyjątek.
Jax
Zaśmiałam się. Boże, byłam szalona. Przeczytałam jego wiadomość wiele razy, ale nie mogłam przestać myśleć o tym, co napisał.
Naprawdę? Zrobiłby wyjątek? Dla mnie? Wciąż byłam rozbawiona i nie wiedziałam, jak odpisać, ale jego imię pojawiło się na ekranie mojego telefonu. Odebrałam od razu.
"Jax," wyszeptałam.
"Czemu tak długo?" zapytał, zirytowanym głosem. "Nie mam nic przeciwko, żeby teraz przylecieć do Cambridge, jeśli tylko powiesz mi, gdzie mieszkasz."
"Zapytałam, bo byłam ciekawa." Przygryzłam wargę. "Jak wyglądasz?"
"Jeśli chcesz wiedzieć, jak wyglądam, to pozwól mi zobaczyć ciebie."
Zadrżałam cicho, usta mi wyschły. "Naprawdę, Jax."
"Wyglądam jak facet, który chce mieć swoją twarz między twoimi nogami. A ty? Jak wyglądasz?"
Teraz
"Tak, mamo. Już się pakuję." Włączyłam głośnik w telefonie, żeby móc spokojnie się spakować. Dzwoniła do mnie bez przerwy od wczoraj, upewniając się, że przyjadę na weekend do domu.
Po tym, jak mama wyszła za mąż, nigdy więcej nie widziałam mojego ojczyma ani jego syna. Od razu poleciałam do Cambridge na studia i nigdy mnie nie odwiedzili. Szczerze mówiąc, wcale się nie spodziewałam, że to zrobią. Thomas zawsze był zajęty pracą, ale był dla mnie miły. A jego syn, Luke? Dla niego byłam niewidzialna.
"Tak bardzo się cieszę, kochanie, że cię zobaczę. Nie musi to być na moje urodziny, rozumiem, że jesteś zajęta, ale proszę, pozwól, by kierowca Thomasa odebrał cię z lotniska w przyszłym tygodniu," powiedziała, jej głos był jak zwykle wysoki.
"Nie, mamo, ale dziękuję. Wiesz, że nie chcę być traktowana jak księżniczka z ochroniarzem." Wstałam i podeszłam do lustra. Rozpuściłam falujące, ciemnobrązowe włosy i spojrzałam na swoje odbicie, kończąc makijaż ostatnim muśnięciem błyszczyka. Cmoknęłam ustami. Nie chciałam mówić mamie, że dziś wieczorem lecę do Nowego Jorku. Wiedziała, że przylecę do domu, ale nie miała pojęcia, że pojawię się wcześniej.
"Po prostu chcę dać wszystko, co najlepsze mojemu jedynemu dziecku," powiedziała.
"Nie jestem twoją jedyną. Mam przybranego brata, pamiętasz?"
"Nadal jesteś moją jedyną. Lucas nigdy nie ma go w domu, ale obiecał, że będzie dziś na przyjęciu. A tak w ogóle, kochanie, Luke jest w Cambridge. Przyleciał tam kilka dni temu, Thomas ci nie mówił?"
"Luke tu jest? Nie, Thomas nic nie wspominał," mruknęłam.
"A może spotkasz się z Luke’iem? Dawno się nie widzieliście," zasugerowała, a mnie przeszedł zimny dreszcz, jakby ktoś polał mnie zimną wodą.
Dla jasności: dzień ślubu był pierwszym i ostatnim razem, kiedy go widziałam.
Zauważyłam, że za każdym razem, gdy mama wspominała o Luke’u, ściskało mnie w żołądku i zawsze pojawiała się niewytłumaczalna presja w klatce piersiowej. Oczywiście nie mogłam jej powiedzieć, że miałam ogromne zauroczenie Lukiem i zawsze byłam ciekawa, co u niego słychać. Po kryjomu go googlowałam. Szukałam jego kont w mediach społecznościowych, ale nic nie znalazłam. Trafiłam tylko na artykuły o nim i firmie. Próbowałam dowiedzieć się, czy się z kimś spotyka, ale nie było żadnych zdjęć z kobietą.
Mocno przygryzłam wargę, przypominając sobie jego twarz ze ślubu. Luke był ucieleśnieniem męskiej urody—absolutna doskonałość. Za każdym razem, gdy mama o nim mówiła, wszystkie moje hormony szalały.
Więc nie sądziłam, żeby spotkanie z nim było dobrym pomysłem. "Nie jesteśmy blisko."
Mama westchnęła. "Uwierzyłabyś, gdyby powiedział to samo, gdy poprosiłam go, żeby się z tobą spotkał?"
Przewróciłam oczami. Oczywiście, że nie był zainteresowany spotkaniem ze swoją jedyną przyrodnią siostrą. "Nie dziwi mnie to."
"No cóż... Taki jest Luke. Poznasz go, gdy wrócisz do domu. Bardzo za tobą tęsknię, kochanie."
Boże, byłam dziwnie podekscytowana. Motyle wypełniły mi brzuch.
"Też za tobą tęsknię, mamo." Tak bardzo.
***
Wciąż nie mogłam się pogodzić z myślą, że Luke jest tutaj, w Cambridge. Zastanawiałam się, czy powinnam się pojawić i przedstawić mu się oficjalnie, ale jak miałabym to zrobić? Nie mogłam poprosić mamy o jego numer. Nie wiedziałam, gdzie mieszka.
Jednak bardziej martwiłam się tym, co poczuję, jeśli go zobaczę. Na pewno miałabym mieszane uczucia. Słyszałam, że Thomas przydzielił mu nowy projekt biznesowy w Cambridge i że zostanie tu przez trzy miesiące. To wystarczająco dużo czasu, zanim za dwa miesiące skończę studia. Bardzo potrzebowałam pomocy kogoś z doświadczeniem w IT do mojej pracy dyplomowej. Luke był geniuszem IT za czasów Harvardu.
Zmarszczyłam brwi, patrząc na zegarek na nadgarstku. Uber w końcu przyjechał, po piętnastu minutach czekania. Pociągnęłam za sobą walizkę i wsiadłam do samochodu. Ku mojej irytacji, telefon zadzwonił w momencie, gdy się usadowiłam.
„Dobry wieczór, panna Scarlet Carter?” przywitał się kierowca. „Pani cel podróży: lotnisko JFK?”
„Tak, dziękuję.” Wyjęłam telefon z kieszeni. Na ekranie pojawiło się imię Jax. „Tak, czego chcesz?” warknęłam.
„Co to za ton?”
„Przepraszam. Spóźnię się na mój lot o dziewiątej.”
„To już dziś?” zapytał, po czym chrząknął.
„Tak. Po co dzwonisz?”
„Chciałem tylko przypomnieć ci o naszej umowie. Zostało dziewięć dni, Ericka.”
Przewróciłam oczami. „Czemu nie znajdziesz sobie innej kobiety na ten weekend?”
„Niestety, byłem zajęty. Wróciłem do domu zeszłej nocy.” Jęknął. Zauważyłam chrypkę w jego głosie. Jax mówił, że jest biznesmenem i często lata po świecie. Nie byłam pewna, czy mu wierzyć, ale jasno dał do zrozumienia, jak bardzo nienawidzi kłamców, więc chyba mówił prawdę. Choć nie zawracałam sobie tym głowy.
Zmarszczyłam brwi. „Czyż twoim domem nie jest Nowy Jork? Nadal nie rozumiem tych zbiegów okoliczności między nami.”
„A jednak nie pozwalasz mi cię zobaczyć. Zaczynam mieć dość odpowiadania na twoje pytania o twoją pracę. Na pewno jesteś absolwentką?”
„Oczywiście, że tak. Nie mogłabym się zarejestrować w aplikacji, gdybym nie była, prawda? Poza tym, jak mówiłam, twoja wiedza z IT jest szersza niż moja. Ja dopiero zaczynam.”
„Jestem też pewien, że nie podałaś swojego prawdziwego imienia na Pro-Express.”
„Ericka to moje prawdziwe imię,” skłamałam. „Ale jestem pewna, że twoje nie jest Jax.”
„Chcesz, żebym powiedział ci swoje prawdziwe imię?”
„Nie. Dziękuję,” odmówiłam natychmiast. Miałam skłonności do stalkowania. Gdybym wiedziała o nim więcej, szukałabym jego nazwiska w całym internecie.
„Wkrótce się dowiesz, gdy się spotkamy.”
„A co jeśli jestem brzydka?”
„Jestem pewny, że nie jesteś.”
„Mówię: a jeśli? A jeśli nie jestem w twoim typie?”
„To nakryję ci głowę prześcieradłem.”
Zaśmiałam się. „Okej, okej. Bo jestem pewna, że się rozczarujesz. Nie jestem ładna.”
„Nie obchodzi mnie to. Liczy się tylko, jak bardzo będziesz mokra, gdy będę w tobie.” I wtedy poczułam narastające podniecenie.
„Nie obchodzi cię wygląd, tak?”
„Nie. Obchodzi mnie, ale byłoby łatwiej, gdybyś powiedziała mi, jak wyglądasz.”
„Wyglądam jak kobieta.” Zachichotałam. „Dlaczego jesteś w Nowym Jorku? Przecież dopiero co przyjechałeś do Cambridge parę dni temu?”
„Sprawy rodzinne. Coś się wydarzyło,” powiedział. „Mogę cię łatwo znaleźć, gdy tu przylecisz, wiesz?”
„Nie zrobisz tego.”
„Powiedziałem, że mogę. Nie powiedziałem, że zrobię. I nie śledzę ludzi. Wyszukuję ich tylko, gdy popełnią oszustwo.”
„Dobrze. Bo zamierzam cię pozwać.”
Zaśmiał się cicho. „Zobaczymy się za dziewięć dni. Kiedy masz lot powrotny?”
Wzruszyłam ramionami. „Może za tydzień.”
„Dobrze, muszę kończyć, ojciec dzwoni na drugiej linii. Bezpiecznego lotu, Ericka.”
„Dzięki, pa.”
Rozłączyłam się i próbowałam zadzwonić do Thomasa, ale jego linia była zajęta, więc wysłałam mu wiadomość. Poinformowałam go o spodziewanej godzinie przylotu. Miałam nadzieję, że ją dostał. Nalegał, żeby ktoś odebrał mnie z lotniska.
Cieszył się, że w końcu wracam do domu. Gdyby tylko mógł zapakować mnie w pudełko z kokardką jako prezent dla mojej mamy. Thomas był wspaniałym człowiekiem i dobrym mężem dla mamy. Kiedy rozmawialiśmy przez telefon, nie przestawał mówić o tym, jak bardzo ją kocha. Słyszałam jednak, że jest surowy i jest głową domu—a moje spóźnienie mogłoby go zdenerwować.
Jego syn Luke jednak nie był żadnym księciem, bo rzadko bywał w domu. To czyniło moją mamę królową. Zastanawiam się... czy potraktują mnie jak księżniczkę? Zachichotałam na tę myśl, ale przypomniałam sobie, że nie chcę być księżniczką.
Lot przebiegł bez zakłóceń. Szczerze mówiąc, byłam jednocześnie podekscytowana i zdenerwowana. Minęło sześć lat, odkąd ostatni raz widziałam Nowy Jork. Jak zwykle, lotnisko było zatłoczone. Zdjęłam walizkę z taśmy bagażowej i postanowiłam poszukać kierowcy Thomasa.
Po kilku minutach poszukiwań wciąż go nie znalazłam. Mama mówiła, że powinien to być mężczyzna po czterdziestce i ma moje zdjęcie, więc szybko mnie rozpozna. Ramiona i stopy zaczynały mi ciążyć. Pomyślałam, że utknął w korku.
Wyjęłam telefon i postanowiłam zadzwonić do Thomasa. Ale gdy przewijałam kontakty, ktoś do mnie podszedł. Podniosłam głowę, by zobaczyć, kto to, i ku mojemu zaskoczeniu, przed mną stał Luke. Z wrażenia lekko westchnęłam. Serce zabiło mi nienaturalnie szybko.
„Witaj, mała siostro,” przywitał się. Jego głos był kulturalny i dziwnie znajomy. Moja wyobraźnia i pamięć nie oddawały sprawiedliwości temu, jak bardzo był przystojny. Był jeszcze piękniejszy niż wtedy, gdy widziałam go ostatnio. Ubrany w skrojony na miarę, granatowy garnitur z szarym, jedwabnym krawatem, zegarek Constantin—byłam pewna, że miał na sobie parę butów szytych na zamówienie.
Nogi zaczęły mi mięknąć. Głębokie, szare oczy Luke’a przeszywały moje, a jego wykrojona szczęka była ostra i wyrazista.
„Luke,” wyszeptałam. „Jak mnie znalazłeś?”
Uśmiechnął się półgębkiem. Prawie się rozpłynęłam. „Trochę zapamiętałem twoją twarz.”
„Gdzie jest... gdzie jest kierowca?” zapytałam, a usta wciąż miałam suche. Był zbyt piękny; to było trudne do zniesienia.
„Nie ma go. Chodź.” Chwycił za rączkę mojej walizki. Poczułam dreszcze w brzuchu, gdy jego palce musnęły moje.
„Czekaj. Co się dzieje? Dlaczego ty tutaj jesteś?”
„Niestety, tata poprosił mnie, żebym cię odebrał.” Spojrzał krótko na zegarek, lewa brew uniosła się do góry. „Chodź. Robi się późno.” Luke ruszył pierwszy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
LUKE
Istniało mnóstwo powodów, dla których nie powinienem słuchać niewygodnej prośby taty, i szczerze mówiąc, świetnie się bawiłem, zanim zadzwonił. Rozumiałem jego przywiązanie do Gene. Moja macocha była wyjątkowa i była najsłodszą rzeczą, jaka kiedykolwiek nam się przytrafiła. Nie potrafiłbym wymienić wszystkiego, co dla nas zrobiła. Była dla mnie matką. Kropka.
Jednak Gene wystarczała. Nie podobał mi się pomysł posiadania młodszej siostry. Gdyby to był brat, rozważyłbym to. Poza tym, było wręcz absurdalne oddawać choćby najmniejszą część mojego majątku, na który ciężko harowałem, obcej osobie. Ale skoro tata poprosił grzecznie, nie miałem wyjścia i musiałem to zrobić. W końcu odebranie tej nowej siostry nie było aż takie trudne, ale nigdy nie było w moim stylu angażować się w dodatkowe sprawy.
Na lotnisku nie zauważyłem jej od razu. Trudno było ją zapamiętać. Widziałem ją tylko raz wcześniej. Jedyne, co pamiętałem, to chuda dziewczyna z hipnotyzującymi brązowymi oczami.
Z drugiej strony, to niesamowite, jak czas potrafi zmienić człowieka. Kiedy w końcu ją odnalazłem, była zbyt piękna, by to było prawdziwe. Była jedną z najpiękniejszych twarzy, jakie kiedykolwiek widziałem. Jej kształty zmieniły się przez lata; domyśliłem się, że rozkwitła później. Jej piersi były pełne i zaokrąglone, napinając materiał jej obcisłej koszulki, jakby aż krzyczały, by się z niej wydostać.
Jęknąłem, gdy usiadła na tylnym siedzeniu. „Co robisz? Siadaj z przodu. Nie jestem twoim kierowcą.”
„Przepraszam”, wymamrotała, po czym przesiadła się na przód i zapięła pas. „Poznałeś mnie”, stwierdziła, a jej usta wygięły się w ledwo dostrzegalny uśmiech. Dziwnie, ale jej głos brzmiał znajomo. Zastanawiałem się, skąd go znam.
„Tak, ale nie myśl, że jestem przyjazny. Robię to dla Gene. Rozumiesz?”
Jej twarz zbladła po chwili zaczerwienienia, potem skinęła głową. Nadal miała najmniejszą twarz, taką, jaką zapamiętałem, i szlag mnie trafiał, z powodu którego nie potrafiłem pojąć.
„W ten sposób zwykle się komunikujesz?” musiałem zapytać.
„C-co? Nie”, wyszeptała. „Po prostu… To pierwszy raz, kiedy naprawdę rozmawiamy.”
Przysięgam, że już wcześniej słyszałem jej głos.
SCARLET
Po licznych złamanych sercach w przeszłości nauczyłam się dzielić mężczyzn, do których mnie ciągnęło, na dwie kategorie.
Pierwsza kategoria to byli „ci niebezpieczni”. To byli faceci, którzy chcieli tylko przelecieć i zapomnieć. Odejść, gdy skończą. Jax należał do tej kategorii — dlatego nie chciałam się z nim spotkać. Potem byli „ci bezpieczni”. To tacy, którzy nie oczekiwali od ciebie niczego i tacy, do których nie przywiązywałaś się za bardzo.
Jednak w przypadku Luke’a nie chciałam go wrzucać do żadnej z tych kategorii. Był moim przyrodnim bratem — miał być poza moim zasięgiem. Ale gdybym musiała go gdzieś zaliczyć, byłby dokładnie tym mężczyzną, którego powinnam unikać.
Już kiedyś byłam w nim zauroczona, ale teraz chciałam…
Cholera. Te myśli mnie natychmiast przeraziły. Każdy włos na mojej skórze stanął dęba, jakby potwierdzając mój strach. Prawie zapomniałam, że jest moim przyrodnim bratem. W jednej chwili pomyślałam o Jaxie, by rozładować napięcie seksualne.
Może później, w domu.
„Zamierzasz tu zostać przez tydzień?” odezwał się nagle.
„Tak, Thomas mnie o to poprosił.”
Spojrzał na mnie. „Zostajesz z nimi?”
„Tak.” Próbowałam odwrócić uwagę, patrząc przez okno i chłonąc piękno nocnych świateł Nowego Jorku. „Właściwie, chciałabym tu zamieszkać.”
Ku mojemu zaskoczeniu, skinął głową, a jego oczy zabłysły. „To sprawia, że czujesz się żywa.”
Uśmiechnęłam się. „Dlaczego tak sądzisz?”
Nie odpowiedział, tylko się uśmiechnął.
„Słyszałam, że byłeś w Cambridge”, zaczęłam, próbując nawiązać normalną rozmowę. „Przepraszam, nie miałam twojego numeru, żeby zadzwonić.”
„W porządku. I tak jestem zajęty. Nie byłbym w stanie się spotkać.”
Odchrząknęłam. „Właśnie to słyszałam.”
„Ale nie miałbym nic przeciwko, żeby dać ci swój numer.” Posłał mi seksowny uśmiech. „Jesteś moją nową młodszą siostrą.” Nagle zatrzymał samochód.
„Jesteśmy w domu?” Spojrzałam za okno, ale to nie wyglądało jak dom Thomasa.
Zatrzymaliśmy się przed ekskluzywnym wejściem do Hotelu B. Pięciogwiazdkowego hotelu, którego właścicielem był wyłącznie Luke. Nad wystawnym wejściem widniała olbrzymia litera B. Słyszałam od mamy, że B oznacza „Bella”.
„Dlaczego tu jesteśmy?” zapytałam.
„Bo tata ma plan.” Wysiadł pierwszy i odwrócił się, żeby otworzyć mi drzwi. „A ty musisz się przebrać.”
Wysiadłam z samochodu. „Po co?”
„Tata ci nie powiedział?”
„Nie mówił nic pilnego. Nie.”
Zmierzył mnie wzrokiem od stóp do głów. „Masz może sukienkę?”
Spojrzałam na moją codzienną koszulkę, podarte dżinsy i trampki. „Ja… chyba tak. Myślę, że jedną spakowałam.”
„Dobrze. Musisz się przebrać.” Luke wyciągnął moją walizkę z samochodu i pociągnął ją za sobą. Próbowałam go dogonić.
„Hej, o co chodzi? Jest już dziewiąta i—” Zawahałam się. „Czekaj. Dziś jest urodzinowa impreza mamy. Przypomniałam sobie, jak wspominała o tym przez telefon.”
Zatrzymał się w holu. „Nie masz pojęcia, co się dzieje, prawda? Impreza zaczyna się o jedenastej.”
Zmarszczyłam brwi. „Myślałam, że to jutro. Thomas mówił—”
„Przestań gadać. Oto plan.” Przewrócił oczami, po czym z hukiem postawił moją walizkę na podłodze.
Złapałam oddech. „Hej! Właśnie rzuciłeś moją—” Schyliłam się i podniosłam bagaż, ale gdy się wyprostowałam, już zniknął, „walizkę...”
Czy on właśnie mnie zostawił?
Odkąd miałam…
Pociągnęłam za sobą walizkę i weszłam do windy, jak tylko dostałam kartę do pokoju. Dobrze, że mój pokój był apartamentem. Naprawdę potrzebowałam porządnej kąpieli.
Pierwsze, co zrobiłam, to zagłębiłam się w walizce i wyciągnęłam jedyną sukienkę, jaką mogłam ze sobą zabrać. Karmazynowa, odkryte plecy, Burberry, z dołem dwa cale nad kolano, do tego srebrne szpilki Christian Louboutin. Na szczęście zabrałam też swoje talizmany i naszyjnik z rubinem. Dotknęłam klejnotu palcem i przez chwilę podziwiałam jego piękno.
Nie byłam chciwą osobą i nigdy nie wyobrażałam sobie siebie w tych ekstrawaganckich rzeczach przed ślubem mamy. To nie tak, że tego pragnęłam, ale kiedy mama wyszła za Thomasa, nie mogę zaprzeczyć, że i ja żyłam w luksusie. Mój ojczym był hojny. Zapewniał mi wszystko. Mieszkałam w apartamencie wynajętym na moje nazwisko w Cambridge, posłał mnie na Harvard, dawał mi wszystko, czego potrzebowałam — nie wspominając o tym, że był też dobrym doradcą.
Jednak zdarzało się, że zastanawiałam się, co Luke o mnie myśli.
Czy uważał, że chcę majątku jego ojca? Czy dlatego nie potrafił mnie polubić ani zaakceptować jako przyrodniej siostry? Thomas wspominał, że muszę podpisać papiery dotyczące przeniesienia majątku, ale nie chciałam niczego z tego. Miałam już dość rzeczy materialnych. Ale kto wie? Może zmienił zdanie.
Dość myślenia o Luke'u.
Moje myśli krzyczały na mnie. Musiałam się ruszyć. Weszłam do łazienki i wzięłam cudowną kąpiel.
Wkrótce potem założyłam wszystko na siebie, pospiesznie zrobiłam smoky eyes i dokończyłam wieczorowy makijaż odrobiną czerwonej szminki. Teraz musiałam tylko poinformować Thomasa o moim przyjeździe na dzisiejszą imprezę i zamówić Ubera. Jednak zatrzymałam się, gdy zauważyłam migające powiadomienia.
13 nieodebranych połączeń od Thomasa
2 nieodebrane połączenia od Jaxa i jeszcze jedna wiadomość od niego
Zignorowałam nieodebrane połączenia od Thomasa, bo byłam złą córką, i najpierw otworzyłam wiadomość od Jaxa.
Jesteś już na miejscu? – Jax
Obgryzłam paznokieć, zastanawiając się nad odpowiedzią.
Tak. Właśnie przyjechałam. Dziękuję. – Ericka
Napisałam kolejną.
Czy mogę zadzwonić później? Muszę zamówić Ubera.
Odpowiedział od razu.
Już wychodzisz? Dobrze dla ciebie. Ja utknąłem dzisiaj z rodziną.
Zachichotałam. Ja też zaraz miałam utknąć z rodziną.
Zaczynam liczyć. Minęły już trzy tygodnie, a ty wciąż nie znalazłaś partnera.
Chyba została jeszcze jedna kobieta w NY, z którą nie spałem. Daj znać, jeśli chcesz przyspieszyć nasze spotkanie.
Hej, naprawdę muszę iść. Przesadnie się wystroiłam dziś wieczorem i mogę zrujnować makijaż, jeśli nie wyjdę teraz. Spóźnię się.
Masz randkę?
Nie odpowiedziałam i napisałam do Thomasa.
W drodze, Thomas. Do zobaczenia później :* – Scar
Już miałam schować telefon do torebki, ale zadźwięczał ponownie. To znowu Jax.
„Cholera,” zaklęłam, ale odebrałam. „Co? Jestem zajęta.”
„To czemu odebrałaś?”
„Bo dźwięk mojego głosu cię podnieca,” zażartowałam. Przewróciłam oczami. „Serio, Jax. Mówiłam, że jestem zajęta.”
„Zabawne,” powiedział, ale wcale nie brzmiał rozbawiony. „Nie odpowiedziałaś na moje pytanie. Masz randkę?”
Zadzwonił tylko po to, żeby to zapytać? „No i co z tego, jeśli mam?”
Jęknął. „To nie jest najlepszy pomysł, żebyś przespała się z kimś innym przed naszym spotkaniem. Nie możesz poczekać, aż się zobaczymy? Potem będziesz wolna.”
Westchnęłam sfrustrowana. „Nie próbuj na mnie swoich zaborczych numerów. Nie wiem, jak działa twój mózg — ale jak facet, który co tydzień sypia z inną kobietą, ma czelność mówić mi coś takiego?”
„Czyli naprawdę dziś wychodzisz, tak? Gdzie się wybierasz?”
„A dlaczego miałabym ci mówić?”
„Bez powodu. Po prostu pytam.”
Przewróciłam oczami. „A gdzieżby indziej? Spotkać się z rodziną. Nie idę na randkę. Zadowolony?”
„Myślałem, że to dopiero jutro.” Jego ton złagodniał. „To nudna noc dla nas, co?”
„Dla mnie raczej bolesna. Tęsknię za mamą,” powiedziałam. Jax jakoś się do mnie przywiązał. Lubiłam rozmawiać z nim o osobistych sprawach, bo w przeciwieństwie do innych on tylko słuchał — dosłownie, bez przerywania. „Mogę zadzwonić później?”
„Zawsze.” Usłyszałam jego śmiech, zanim w końcu się rozłączył.
Byłam już prawie gotowa, żeby wyjść z apartamentu, ale zaschło mi w gardle, więc przeszłam do barku. Ku mojemu zadowoleniu, szafka na alkohol była w pełni zaopatrzona, a w niej moja ulubiona butelka Château Lafitte. Chwyciłam ją i nalałam sobie kieliszek.
Zamknęłam oczy i wzięłam pierwszy łyk wina o niebiańsko-ziemistym smaku. Przejechałam językiem po dolnej wardze, gdy słodko-gorzki płyn spłynął mi po gardle. W zasadzie miałam dla siebie…
Luke wrócił, a mój cenny kieliszek wina rozprysnął się na dywanie, a szkło roztrzaskało się na kawałki. To tak, jakby przyniósł ze sobą burzę.
„Czy nie potrafisz zapukać?” Schyliłam się i zaczęłam zbierać kawałki szkła.
„To jest… moje…”
Co? Chodziłam tu wcześniej nago, korzystałam z jego łazienki, a on mówi, że to jego prywatna przestrzeń? Nic dziwnego, że wszystko było zapewnione. Nie przyszłabym tu, gdybym wiedziała. Zignorowałam go i dalej zbierałam bałagan.
„Powiedziałem, wstań!” ryknął. Luke chwycił mnie za ramię i podniósł. Przeciągnął mnie na bok. „Nigdy więcej nie klękaj w ten sposób.” Jego szare oczy przeszyły mnie wzrokiem.
Nie byłam w stanie odpowiedzieć. Traciłam równowagę. Luke niemal mnie przytłaczał swoim wzrostem. Nagle poczułam się przy nim mała.
– D-dlaczego w ogóle wróciłeś?
Puścił moją rękę i podszedł do minibaru. Zauważyłam, że zdążył już przebrać się w czarny, włoski, szyty na miarę smoking z mankietami z literą "A" na eleganckiej koszuli. Jego ciemne włosy były niedbale zaczesane do góry. Chciałam przesunąć palcami po jego ciele, wdychając jego pikantny, sandałowy zapach.
Co się ze mną działo? Powinnam być na niego zła za to, że wcześniej mnie zostawił i nakrzyczał na mnie, jakbym była śmieciem. Musiałam postradać zmysły.
Luke sięgnął po kieliszek i nalał sobie tego samego drinka, co ja.
– Nie chcę wyglądać na bękarta, więc wróciłem, żeby cię odebrać i mogliśmy razem pójść na przyjęcie, jak szczęśliwe rodzeństwo. – Wypił wino jednym haustem, po czym dokończył zdanie: – Rozumiesz, o co mi chodzi?
Pokręciłam głową. Po prostu nie mogłam uwierzyć, dlaczego tak bardzo mnie pochłania ten facet. Był takim dupkiem. Westchnęłam. – Może więc powinieneś pokazać swojemu ojcu, jaki z ciebie naprawdę bękart.
– Musimy już iść – powiedział, ignorując mój komentarz.
– A co z moimi rzeczami?
– Ktoś je później odbierze. – I tak po prostu znowu wyszedł za drzwi.
Chwyciłam torebkę i wybiegłam na zewnątrz. Luke właśnie miał wejść do windy. Cholera.
Wtedy zrozumiałam, że może on po prostu naprawdę mnie nienawidzi. Nie byłby taki drażliwy, gdyby było inaczej. Nawet jeśli nie byliśmy prawdziwym rodzeństwem, mógłby po prostu traktować mnie jak zwykłego człowieka.
– Co z tobą jest nie tak? – wybuchnęłam.
Nie odpowiedział, ale nie mógł powstrzymać drgnięcia ust.
– To nie moja wina, że masz krótkie nogi.
Zamarłam. – Co właśnie powiedziałeś?
Moja niechęć do niego zaczęła wzrastać i przybierać na sile. Zaczynałam go nienawidzić. Niestety wiedziałam, że nigdy nie wygram.
Odwróciłam wzrok od jego cholernie przystojnej twarzy. Zamiast tego wyprostowałam się i spojrzałam przed siebie. Nie zamierzałam brać udziału w jego grach.
Gdy dotarliśmy na parter hotelu, Luke szedł dalej na zewnątrz, jakbym nie istniała. Obsługa hotelu go pozdrawiała, ale on nie odpowiadał. Musiał mieć o sobie wielkie mniemanie. Ruszył w stronę czarnego Bentleya stojącego na głównym podjeździe hotelu i wsiadł na miejsce kierowcy. Nie spodziewałam się, że otworzy mi drzwi, więc po prostu wsiadłam sama, bez słowa.
Znowu, samochód był wypełniony jego upajającym zapachem. Chyba wariowałam, wciąż go pożądając. Nie było sensu go podziwiać.
Luke przez całą drogę milczał i nie wykazywał żadnego zainteresowania mną. Zaczęłam się martwić. Nie chciałam mieszkać pod jednym dachem z przyrodnim bratem.
***
Zadrżałam
Chciałam obejrzeć wnętrze, ale przyjęcie odbywało się w ogrodzie, więc ruszyliśmy na miejsce. W miarę jak się przesuwaliśmy, błyski aparatów natychmiast mnie oślepiły, a setki gości w eleganckich garniturach i sukniach tłoczyło się w jednym miejscu. Impreza już trwała, a ja już słyszałam głos ojczyma płynący z głośników.
Ku mojemu zaskoczeniu Luke złapał mnie za rękę i pociągnął ze sobą na scenę. – No dalej! Przecież mówiłem, że jesteśmy spóźnieni.
– Hej, dokąd my—
Ciepła dłoń Luke'a objęła mój nadgarstek; to było jakby z niego biły drobne dreszcze i malutkie iskierki elektryczności, które przekazywał mi. Nie byłam pewna, czy on to czuł.
Zatrzymaliśmy się z boku sceny, jakbyśmy na coś czekali. Naprawdę nie wiedziałam, co zamierza zrobić.
– Chciałbym zwrócić się do mojej pięknej i kochanej żony, Gene – mówił dalej Thomas. – Jesteś doskonała we wszystkim, co robisz. Stałaś się światłem naszego domu i jestem ci wdzięczny za to, że opiekujesz się moim synem, Lucasem. Ale dziś, podczas twoich pięćdziesiątych urodzin, chciałem dać ci najlepszy prezent – zrobił pauzę, spoglądając matce w oczy, która ocierała łzy czystej radości. Pocałował ją w skroń i kontynuował przemówienie. – Chciałbym zaprosić na scenę naszą drogą córkę. Przyjechała tu prosto z Cambridge, by być świadkiem wyjątkowego dnia swojej matki.
Thomas odwrócił się nieco bokiem i wyciągnął ramię w moją stronę. – Powitajmy Scarlet Carter, moją córkę. Dajmy jej wielkie brawa.
O Boże!
Mamie opadła szczęka, gdy mnie zobaczyła; jej twarz wyrażała podziw i była bezcenna. Była taka piękna, jej twarz promieniała młodością. Pofalowała swoje brązowe włosy i miała na sobie lśniącą, szmaragdowo-zieloną suknię wieczorową, która podkreślała jej kształty. Życie, które dał jej Thomas, naprawdę jej służyło. Uśmiechnęłam się do niej z tęsknotą, uświadamiając sobie, jak bardzo za nią tęskniłam.
Luke pochylił się do mojego ucha. – Idź, czeka na ciebie – szepnął, podając mi ramię.
– Ale, Luke... Nie jestem na to przygotowana.
– Kto jest? – syknął.
– Scar, kochanie? – odezwał się ojczym. – Chodź tu, słonko.
Luke przewrócił oczami. – No dalej – ponaglił, przyciągnął moją rękę do swojego ramienia i poprowadził mnie na scenę, podczas gdy moje kolana drżały. Na całej sali rozległy się gromkie brawa, gdy tylko pojawiłam się na scenie.
– Cześć, mamo.
– Kochanie, jesteś tutaj. – Mama od razu objęła mnie ramionami i przytuliła tak mocno, jakby jutra miało nie być dla nas obu. Minęły miesiące, odkąd ostatni raz odwiedziła mnie w Cambridge. Odstąpiła na chwilę, ujęła moją twarz w dłonie i otarła kciukiem moje łzy. – Myślałam, że wrócisz w niedzielę?
Zachichotałam przez łzy i znów ją przytuliłam. – No cóż, niespodzianka! Jestem teraz. Wszystkiego najlepszego, mamo.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Oto jestem, znowu sama. No i co nowego?
Sześć lat temu byłam w dokładnie takiej samej sytuacji, kiedy oglądałam ich ceremonię ślubną. Siedziałam całkiem sama, nie znając nikogo, bo goście byli głównie znajomymi Alejandrów. Ach, racja! Coś się jednak zmieniło; teraz mogłam pić.
To był mój trzeci kieliszek wina, a moje gardło wciąż pragnęło więcej—może czegoś mocniejszego. Moja współlokatorka, Katherine, zwykle podczas bezsennych nocy i trudnych chwil proponowała wódkę. Gdyby tylko mój przyrodni brat nie był takim dupkiem i traktował mnie jak część rodziny, nie czułabym się taką samotniczką.
Niemniej jednak nie sądziłam, żebym miała ochotę kręcić się w jego pobliżu w tym momencie. Rozmawiał i tańczył bez przerwy z blond Barbie w obcisłej, czerwonej sukience. Aż bolały mnie oczy, gdy na nich patrzyłam. Obejmował ją w talii. Zawsze wmawiałam sobie, że jest poza moim zasięgiem, a jednak nie mogłam przestać się zastanawiać, jakby to było, gdyby to mnie trzymał w ramionach.
Westchnęłam ciężko. Im dłużej trwał wieczór, tym bardziej traciłam nadzieję.
Kelner znów pojawił się z kolejnym kieliszkiem, ale tym razem się odezwał. „Czy chciałaby pani coś zjeść?”
„Nie, tylko ten drink. Dziękuję.”
„Ale zauważyłem, że nic pani nie jadła,” odezwał się znowu. Od kiedy kelnerzy są tacy spostrzegawczy? Ale miał rację. Nie jadłam.
„Proszę podać pani jakąś przekąskę,” przerwał inny głos i za kelnerem pojawił się mężczyzna w nienagannym szarym garniturze i srebrnym krawacie. Był niesamowicie przystojny, chyba w wieku Luke’a, z piwnymi oczami.
„A pan to kto?” zmrużyłam oczy.
Zaśmiał się cicho i usiadł naprzeciwko mnie. „Jestem Aries. Miło cię poznać.” Wyciągnął rękę.
„Scarlet.” Uścisnęłam jego dłoń.
Aries obdarzył mnie czarującym uśmiechem, pokazując dwa głębokie dołeczki. „Jak to możliwe, że taka piękna kobieta siedzi tu sama?”
No dobrze, był w tym dobry. Znałam takich mężczyzn jak on, ale nie mogłam zdecydować, do której kategorii go zaliczyć.
„Nie jestem sama,” odparłam. W końcu nie byłam całkiem sama. Moi rodzice i przyrodni brat byli gdzieś tutaj.
Uśmiechnął się znowu. „Naprawdę? Gdzie twoje towarzystwo? Są tutaj?” Podniósł obrus i zajrzał pod stół. „Nie widzę nikogo.”
„Przestań!” W końcu się roześmiałam. Pierwszy raz dziś poczułam się przyjemnie. „No dobrze, masz mnie. Ale co taki facet jak ty tu robi? Też jesteś sam?”
„Nie. Moje rodzice przyszli. Ale wolę rozmawiać z najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziałem; musiałbym być szalony, żeby zrobić inaczej.”
Moje policzki poczerwieniały. W jego głosie nie było ani krzty arogancji. Naprawdę wydawał się sympatyczny. „Dzięki. Nie będę kłamać, ale zaczynam się tu poważnie nudzić.”
Zmarszczył brwi. „Dlaczego? To nie jest przypadkiem impreza twoich rodziców? A tak przy okazji, Luke nigdy nie wspominał, że ma siostrę.”
„Luke?” Skrzywiłam się. Na dźwięk jego imienia mój nastrój się zmienił. „Przysłał cię tutaj, żebyś mnie denerwował?”
Jego wyraz twarzy złagodniał; wyglądał nawet na zaskoczonego. „Zirytowałem cię?”
„Nie.”
Pokręcił głową. „Nie, nie przysłał mnie. Nie zrobiłby tego.”
Zawahałam się. „Dlaczego nie?”
Uśmiechnął się szeroko. „Pewnie nie pozwoliłby mi być blisko ciebie.”
Co?
„Nie pozwoliłby mi, bo mamy z Lukiem podobny gust do kobiet i on o tym wie. Gdybym miał taką siostrę jak ty, też nie pozwoliłbym mu się do niej zbliżyć.”
„Wow, może nie powinnam z tobą rozmawiać.”
Zaśmiałam się. „No weź, to impreza. Impreza to zawsze wyjątek.”
„Więc jesteście blisko?”
„Można tak powiedzieć. Chcesz zatańczyć?”
Mrugnęłam dwa razy. Jego propozycja była zaskakująca.
„Jeśli to nie problem?” dodał.
„Co? Nie wiem...”
„Nie zamierzasz chyba spędzić całej nocy sama, prawda?”
Zarumieniłam się. Może to nie był taki zły pomysł. Nie tańczyłam od wieków. Ostatni raz był tak dawno temu. I tak uratowałby mnie tej nocy od nudy. „Jasne. Myślę, że chętnie zatańczę.”
Znów obdarzył mnie zwycięskim uśmiechem i wstał. Podał mi rękę, a ja z przyjemnością ją przyjęłam. Nie wydawał się niebezpieczny.
Aries poprowadził mnie do tłumu par kołyszących się na środku parkietu do „You’re the Inspiration” Chicago.
Był ostrożny i delikatny, gdy obejmował moją dłoń, a drugą rękę kładł na mojej talii. Był dżentelmenem, zostawiając między nami trochę miejsca, aby mnie nie osaczać.
Przez kolejne trzy romantyczne piosenki rozmawialiśmy o studiach i jego pracy. Powiedział mi, że jest absolwentem Harvard Medical School, a niedawno uzyskał tytuł magistra i przygotowuje się do doktoratu.
Opowiedział, jak poznał Luke’a. Jego ojciec i Thomas byli dobrymi przyjaciółmi i chodzili razem do liceum.
„Wciąż nie mogę uwierzyć, że cię przede mną ukrywał,” powiedział.
Uśmiechnęłam się z przekąsem. „To nie aż takie zaskakujące. To dopiero drugi raz, kiedy się widzimy w ciągu sześciu lat.”
„A, to wszystko wyjaśnia. Nie przepadał za posiadaniem siostry, co? Ale twoją mamę kocha.”
„Jest wspaniała.” Wzruszyłam ramionami. „Nie mówię tego tylko dlatego, że jest moją matką—naprawdę jest wyjątkowa. Zawsze widzi w ludziach dobro.”
„Zgadzam się.” Uśmiechnął się. „I świetnie gotuje. Czasem przychodzę tu tylko na obiady.”
Uśmiechnęłam się. „Teraz jestem zazdrosna.”
„Może kiedyś wszyscy się spotkamy. Małe przyjęcie z okazji twojego powrotu. Wpadnę.”
Przestałam tańczyć, gdy piosenka się zmieniła. „I już planujesz moją imprezę?”
Zaśmiał się cicho. „Może tak. Chciałbym cię jeszcze zobaczyć.”
Kontynuowaliśmy, kołysząc ciałami w rytm nowej piosenki. „Ale wracam do Cambridge w przyszłym tygodniu.”
„To cię odwiedzę w Cambridge,” powiedział, jakby to było po prostu takie proste. Musiałam przyznać, potrafił być bardzo czarujący. Był zabawny i wiedział, jak kogoś rozśmieszyć swoją bezpośredniością. Lubiłam jego osobowość, szczerze mówiąc.
„Pomyślę o tym.”
„Będę na to liczył—” Nagle przestał mówić i spojrzał za mnie.
„Hej, stary.”
Ten jadowity drań przyrodni brat pojawił się właśnie teraz, jak na złość. Przewróciłam oczami.
„Co tam?” Aries puścił mnie, żeby przywitać się z Luke’iem, klepiąc go po ramieniu. Akurat kiedy zaczynałam dobrze się bawić, on musiał się zjawić, by mnie zirytować.
„Myślałem, że mówiłeś, że nie możesz przyjść?” Luke odezwał się niskim, ochrypłym głosem. Wyglądał na niezadowolonego z widoku przyjaciela. Co mu niby przeszkadzało?
„Uwolniłem się z obowiązków. Nie mogłem do ciebie podejść, bo jesteś zajęty jakąś blondynką,” zażartował Aries i lekko uderzył Luke’a w brzuch.
Zachichotałam cicho, ale Luke posłał mi surowe spojrzenie. Odwróciłam wzrok.
„Mogę ci ukraść partnerkę do tańca?” zapytał Luke Aries’a, ale jego oczy były utkwione we mnie.
„Pewnie, stary.” Aries odsunął się, jeszcze raz poklepał Luke’a po ramieniu i puścił mi oczko. „Do zobaczenia, Scarlet.”
Odpowiedziałam mu uśmiechem.
Gdy tylko jego przyjaciel odszedł, Luke objął mnie w pasie i przyciągnął blisko siebie. W przeciwieństwie do Aries’a, który zostawiał mi przestrzeń, Luke objął mnie szczelnie ramionami, przyciskając do swojego twardego jak skała ciała. Jego szeroka sylwetka przytłaczała moją drobną postać, co sprawiało, że czułam się bezbronna – i to nie wróżyło niczego dobrego. Nienawidziłam tego efektu, jaki na mnie wywierał; sprawiał, że miałam ochotę się wyrywać. Uczepiłam się jego ramion, ale odwróciłam wzrok i starałam się nie chłonąć jego obecności. Pachniał tak bosko.
Czułam na sobie spojrzenie Luke’a, gdy zaczął kołysać naszymi biodrami. Jego długie palce na moich plecach zmuszały mnie do poruszania się w rytmie jego ciała. Kciuk mocno naciskał moją dłoń. Próbowałam to znieść, ale nie mogłam. Nie mogłam oddychać. Doprowadzał mnie do szaleństwa.
„Poczekaj,” wyszeptałam.
Zatrzymałam się i lekko popchnęłam go wolną ręką w pierś, ale nie pozwolił mi się uwolnić. Z agresją przyciągnął mnie z powrotem do swoich ramion. Cichy pomruk frustracji zawibrował w jego klatce piersiowej. Co, do cholery, z nim nie tak?
„Przestań się szarpać,” syknął ostro.
„Luke…”
„To jak myślisz, co robimy?” wyszeptał, a nawet zwykłe słowa w jego ustach brzmiały cholernie podniecająco.
„Ach… proszę, nie rób tego.” Jego uchwyt na moim nadgarstku się wzmocnił.
Tym razem spojrzałam mu w oczy, a on patrzył na mnie z pożądaniem. Jakby rozbierał mnie wzrokiem. Dłoń Luke’a powędrowała do mojej szyi, a kciuk musnął mój policzek. Mięsień w jego szczęce zadrżał.
„To twoja codzienność, czarownico?”
Próbowałam dyskretnie wyrwać się z jego uścisku. „Co niby zrobiłam?”
„Chyba rzuciłaś na mnie urok.”
Jeszcze raz próbowałam go odepchnąć, ale nadal nie miałam siły. Moje własne ciało mnie zawiodło, gdy jego długie palce powoli sunęły po moich lędźwiach – zastanawiałam się, co jeszcze potrafią te ręce.
Natychmiast otrząsnęłam się z tej myśli.
Postanowiłam okazać zainteresowanie jego nagłą uwagą. „Jeśli zaczarowałam każdego faceta tutaj, tak jak mówisz, to ciebie też.”
Uśmiechnął się złośliwie. „Słuszna uwaga, ale nie jestem jak tamci. Nie widziałaś, jak na ciebie patrzą?” Jego spojrzenie pozostało głębokie i przeszywające.
Patrzyli na mnie jak…
Spodziewałam się, że się zdenerwuje, ale zamiast tego zaśmiał się. Naprawdę się zaśmiał, a ciepły, męski dźwięk przeszył mnie do głębi.
„Nie jestem?” Uśmiechnął się figlarnie, zbliżając się jeszcze bardziej.
Moje oczy rozszerzyły się ze zdziwienia.
„Nie jestem?” zapytał ponownie. Jego oddech pachniał miętą i winem. Całowałam pijanych facetów wcześniej i na pewno nie pachnieli tak jak on. Zwykle, gdy pili, cuchnęli wymiocinami.
Jego wolna dłoń powędrowała, by objąć moją szyję, jakby chciał mnie pocałować, a jego nos muskał mój. Para szarych oczu z domieszką błękitu patrzyła na mnie, gdy otworzyłam oczy. Przechylił twarz na bok, szykując się do pocałunku.
Jeden pocałunek by wystarczył.
Chciałabym go posmakować. Zamknęłam oczy i zaczęłam liczyć.
Jeden
Dwa
Trzy
Trzy i pół... cztery
Nie doszło do pocałunku. Gdy otworzyłam oczy, uśmiechał się do mnie diabelsko, a jego twarz była już o kilka centymetrów dalej.
Złapałam się na tej nagłej fantazji. Już nie wiedziałam, co robię. Tak bardzo chciałam, żeby mnie pocałował. Przesunęłam dłonie na jego pierś, potem szyję, pragnąc go dotknąć. Wiedziałam, co zamierzam zrobić, ale on złapał mnie za nadgarstek.
„Hmm... Nie możesz tego zrobić, siostrzyczko.” Odsunął się, szorstko przeczesując palcami włosy.
Kolor odpłynął mi z twarzy, wróciłam do rzeczywistości. „Ja… przepraszam.”
„Nie musiałaś—”
„Przepraszam.”
Zawstydzona i nadal nie mogąc na niego spojrzeć, odwróciłam się, wróciłam do baru i chwyciłam drinka. Poczułam się, jakby ktoś wylał na mnie wiadro zimnej wody.
Co ja właśnie zrobiłam? Nigdy więcej nie dotknę Luke’a. Nigdy. On jest zakazany. Jest moim przyrodnim bratem. Muszę w końcu przełknąć tę prawdę i już nigdy nie stracić kontroli nad sobą. Byłam taka głupia.
Niemniej jednak, nigdy nie mogłabym mieszkać z nim pod jednym dachem w szczęśliwej rodzinie. Na szczęście, został mi tylko tydzień z rodziną. Potem znów wyjadę na dwa miesiące aż do ukończenia studiów.
Ale bardziej martwiłam się tym, co będzie potem.
Miałam
Nie mogłam się powstrzymać od podziwiania Thomasa za to, że ma tak piękny dom. Czego innego mogłam się spodziewać po miliarderze, prawda? Mama i ja kiedyś marzyłyśmy o takim życiu. Byłam jeszcze szczęśliwsza, widząc, że ona wreszcie spełnia to marzenie. Zasłużyła na to, będąc najlepszą mamą na świecie.
Wysiadłam z łóżka i otworzyłam okna, rozbawiona olśniewającym widokiem.
Zewnętrzna część domu Thomasa składała się z przestronnego i jasnego, rozległego salonu oraz zewnętrznej strefy wypoczynkowej. Przedni ganek prowadził bezpośrednio na taras przy basenie bez krawędzi z wyjściem na plażę.
Widok na ocean!
A moja sypialnia była aż zbyt piękna, by była prawdziwa. Była ogromna, z panoramicznymi oknami wychodzącymi na ocean. Stało w niej łóżko queen-size z jasnoróżową pościelą, ozdobna szafa, telewizor, klimatyzacja i ogrzewanie. Miałam też regał na książki i toaletkę. Mama musiała powiedzieć Thomasowi, że kocham książki.
Nie mogłam nie zauważyć, że w rogu ustawili pianino i gitarę akustyczną, na której mogłam grać. Wszystko było przygotowane, dokładnie tak, jak zawsze marzyłam. Zaskoczyło mnie, że mama wciąż pamiętała wszystkie opisy, które jej podawałam. I mój ojczym naprawdę był poważny, chcąc, żebym tu została.
Co sprawiło, że na chwilę się zatrzymałam, to widok Luke’a wychodzącego z basenu. Był nagi od pasa w górę, odsłaniając swój twardy jak skała tors, zarysowane bicepsy i brzuch, lśniący, gdy woda spływała po jego ciele jak kryształki. Miał na sobie jedynie czarne kąpielówki. Patrzyłam, jak spłukuje wodę z włosów, przeczesując palcami skórę głowy.
Zaschło mi w gardle na jego widok. Miałam ochotę wskoczyć do błękitnej wody, żeby ochłodzić nagłe rozgrzanie. Moja skóra płonęła.
Mój przybrany brat był piekielnie seksowny.
Kusiło mnie, by spojrzeć niżej na jego kąpielówki, ale Luke podniósł wzrok i złapał mój. Posłał mi zadziorny uśmiech i puścił oczko, aż owinął się ręcznikiem wokół bioder.
Cofnęłam się i w pośpiechu schowałam za ścianę mojego pokoju. Przycisnęłam dłoń do piersi i poczułam, jak serce wali mi w piersi.
Co ja wyprawiam? To nie tak, że byłam dziewicą.
Czekałam jeszcze godzinę, zanim zeszłam na śniadanie, bo zbyt wstydziłam się zobaczyć Luke’a. Słyszałam, że zawsze wychodzi o ósmej i wraca o siódmej, więc prawie nigdy nie ma go w domu. Chyba nie będę musiała się martwić, gdy wróci.
Mama i Thomas byli na ganku, pijąc kawę, gdy zeszłam. Wyglądali jak nowożeńcy, którzy nie mogą się od siebie oderwać. Thomas nie mógł przestać wtulać się w jej włosy. Musiałam przyznać, że Thomas był przystojny i trzymał formę mimo wieku. Nie chciałam im przeszkadzać, ale dałam znać, że już jestem.
– Dzień dobry, mamo. Dzień dobry, Thomasie. – Pocałowałam ich w policzki i usiadłam na wolnym miejscu naprzeciwko.
– Och, kochanie. Dzień dobry! – Mama odpowiedziała najsłodszym uśmiechem. – Dobrze spałaś?
– Ledwo. – Wzruszyłam ramionami i zachichotałam. – Ale pewnie wciąż mam jetlag – wyjaśniłam, choć to nie była prawda.
– Jadłaś już śniadanie? – zapytał Thomas.
– Em, nie, jeszcze nie.
– Możesz dołączyć do Lucasa – zaproponował Thomas.
– Luke jeszcze tu jest? – zapytałam, niemal bez tchu.
– Oczywiście, jest niedziela – powiedziała mama.
Była niedziela? O nie.
– Idź, kochanie. Jest w jadalni.
– Och, okej. – Nie mając wyboru, lepiej było to po prostu przeżyć.
Wciąż niepewnie, poszłam do jadalni.
W płaszczu Hermesa, białej koszuli i zwykłych dżinsach, Luke już jadł sam przy stole.
Nigdy nie mogłam się nadziwić, jak przystojny był. Wyglądał jak wyjęty z okładki magazynu, żeby mnie dręczyć.
Służąca podeszła do niego i postawiła kolejny talerz. W milczeniu usiadłam na jego prawej stronie. Po chwili pokojówka podała też moje śniadanie. Były to naleśniki, jajka, bekon i herbata angielska.
– Dzień dobry, siostrzyczko. – Wziął łyk herbaty i nabił na widelec kolejny kawałek bekonu. – Podobała ci się scena?
I jak zwykle, musiał być taki bezczelny. Przewróciłam oczami. – Nie było żadnej sceny.
– Nic? Kłamiesz? Nienawidzę cholernych kłamczuchów.
Pokręciłam głową z niedowierzaniem, słysząc ten tekst znowu. Jax powtarzał to cały czas. A propos, zapomniałam sprawdzić jego wiadomość wczoraj w nocy. Byłam zbyt zajęta.
– Widziałam już sporo takich scen.
– Sporo. – Uniósł brew. – Jakie to ciekawe.
– Nic w tym ciekawego. I nie nazywaj mnie „siostrzyczką”.
– Dlaczego nie? Nie jesteś moją siostrzyczką?
Westchnęłam ostro. – Mam imię, Luke. Czy wolisz, żebym cię nazwała… kutasem?
Jego usta wygięły się w figlarny uśmiech. – Takie słodkie usteczka, a takie brudne słowa. Wolisz, żebym cię nazywał… wiedźmą?
– Dlaczego w ogóle prowadzimy tę rozmowę? – warknęłam.
Cholera, naprawdę wiedział, jak zdenerwować kobietę. Zignorowałam go i postanowiłam jeść w ciszy. Na szczęście jedzenie było na tyle dobre, że złagodziło moją irytację.
– Nie dasz mi buziaka w policzek, tak jak Gene i tacie? – odezwał się znowu.
– Dasz już spokój?
– Co? Prawie mnie pocałowałaś wczoraj, wiedźmo.
Moje policzki zapłonęły. Nigdy sobie nie wybaczę tej utraty rozumu zeszłej nocy.
– Przestań nazywać mnie wiedźmą!
Miałam cieszyć się śniadaniem w pięknym miejscu, ale mój przybrany brat musiał być tak cholernie irytujący.
– Mogę cię nazywać jak chcę – skonkludował i wreszcie wstał. Zauważyłam, że jego talerz już był pusty. – Miło się rozmawiało. Do zobaczenia wieczorem, wiedźmo.
Przesuń w górę, aby kontynuować